tag:blogger.com,1999:blog-56163452172336014302012-01-30T09:41:31.973+08:00ရွင္သန္ျခင္းေတြ ျဖန္႕ခင္းထားတဲ့ ေနရာpandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.comBlogger4781100tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-61235211729077967462012-01-24T13:06:00.003+08:002012-01-24T13:14:07.228+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-LZ0-4kg11jc/Tx49ptbmHPI/AAAAAAAABVI/G06hDY_HS1Q/s1600/scenary.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-LZ0-4kg11jc/Tx49ptbmHPI/AAAAAAAABVI/G06hDY_HS1Q/s320/scenary.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701061965076897010" /></a><br />ခဲဝါ<br /><br />ေကာင္မေလးဟာ စိတ္ေတြလႈပ္ရွားၿပီး အိပ္ရာက ေစာေစာႏိုးလာခဲ့တယ္။ တစ္ခါမွ မိဘနဲ႕ခြဲၿပီး ညအိပ္ညေန အျပင္မသြားဖူးခဲ့သူပါ။ သူအလည္သြားမယ့္ သူငယ္ခ်င္းနာမည္က မာမာခ်ိဳတဲ့။ မာမာခ်ိဳ ရဲ႕အေမ ေဒၚအၿပံဳးနဲ႕ သူ႕အေမနဲ႕က ငယ္ငယ္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ဒီေတာ့ သူ႕အေမက ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ တစ္ဘက္ကမ္းမွာရွိတဲ့ မာမာခ်ိဳတို႕ရြာကို ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ႏွစ္ညအိပ္ သြားလည္ဖို႕ စိတ္ခ်လက္ခ် ထည့္လုိက္တာ။ <br /><br />အဲဒီၿမိဳ႕ေလးကိုေျပာင္းလာေတာ့မွ စၿပီး ေက်ာင္းေနတဲ့ သူ႕အတြက္ မာမာခ်ိဳက ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ပါ။ သူက မူႀကိဳေက်ာင္းလည္း မတက္ဖူးဘူး။ အေမ့ေက်ာင္းမွာပဲ သူငယ္တန္းစာေတြကို ေစာေစာစီးစီး ေၾကခဲ့ၿပီးၿပီ။ သူငယ္တန္းကို ပထမဆံုးတက္တဲ့ေန႕က ဆရာမက ဝလံုးေတြကို ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႕အျပည့္ ေရးခုိင္းခဲ့လို႕ ငိုခဲ့ရေသးတယ္။ မာမာခ်ိဳတို႕ ရြာကို သြားလည္တဲ့ႏွစ္က သူဟာ တတိယတန္းတက္ေနၿပီ။ အဲဒီမနက္က အေမက ေန႕လည္စာကို ေစာေစာစားၿပီးမွ သြားရမယ္လို႕ ေျပာလာတယ္။ ငါးေၾကာ္ဆီဆမ္းထားတဲ့ ထမင္းပူပူေႏြးေႏြးနဲ႕ ငါးေၾကာ္တံုးကို အေမက ဖဲ့ၿပီးခြံ႕ေကၽြးတာကို တစ္ပန္းကန္ ကုန္ေအာင္မစားႏိုင္ဘူး။ မာမာခ်ိဳက ေျပာျပထားတယ္၊ သူတို႕ရြာမွာ ရွိတဲ့ လယ္ကြင္းေတြ၊ သီးႏွံစိုက္ခင္းေတြ၊ ပန္းခင္းေတြ၊ ကၽြဲေတြႏြားေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ညညဆို ေရာက္လာတတ္တဲ့ ခဲဝါေတြ အေၾကာင္း။ ခဲဝါ ဆိုတာဘာေကာင္လဲ လို႕ ေမးေတာ့ ေခြးလို အေကာင္ေလးေတြ၊ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး ေနတတ္တယ္ တဲ့။ ညေတြဆို ဝွား..ဝွား..လို႕ ေအာ္ၿပီး ေတာအုပ္ဘက္က ဆင္းလာတတ္တယ္တဲ့။ သူက ခဲဝါဆိုတာကို တစ္ခါမွမၾကားဖူးေတာ့ ခဲဝါေတြကို စိတ္ဝင္စားေနမိတယ္။<br /><br />ထမင္းစားၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ မာမာခ်ိဳရယ္ မိမိႏိုင္ရယ္ ခင္ႏွင္းေဝရယ္ မာမာခ်ိဳ႕အေမ ေဒၚအၿပံဳးရယ္က အိမ္ေရွ႕ကေန လာေခၚၾကတယ္။ မိမိႏိုင္နဲ႕ ခင္ႏွင္းေ၀ကလည္း မာမာခ်ိဳတို႕ရြာကပါပဲ။ သူနဲ႕ တစ္တန္းတည္းသား သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ။ မိမိႏိုင္က အသားညိဳညိဳ မ်က္ႏွာေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ ဝတုတ္ေလး။ ခင္ႏွင္းေဝကေတာ့ ပိန္ပိန္ေလး အသားလတ္တယ္။ မာမာခ်ိဳကေတာ့ သူတို႕ထဲမွာ အျဖဴဆံုးနဲ႕ အရပ္အရွည္ဆံုး။ ေကာင္မေလးကေတာ့ အတန္းထဲမွာ အေသးေကြးဆံုး ျဖစ္ေနတယ္။ မာမာခ်ိဳ႕ မိဘေတြက ၿမိဳ႕ေလးထဲမွာလည္း ကိုယ္ပိုင္အိမ္ရွိေတာ့ မာမာခ်ိဳ ေက်ာင္းတက္တဲ့အခါ ၿမိဳ႕ကပဲ တက္တယ္။ မိမိႏိုင္နဲ႕ ခင္ႏွင္းေဝတို႕ကေတာ့ ေန႕တိုင္း မနက္ေစာေစာထၿပီး ရြာကေန ေက်ာင္းကိုလာရတယ္။ သူတို႕မွာ စက္ဘီးလည္း မရွိၾကပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ပန္းကမၻာစက္ဘီးတို႕ဘာတို႕ ဆိုတာ အေတာ္ပိုက္ဆံတတ္ႏိုင္တဲ့ သူေဌးေတြမွ ဝယ္စီးႏိုင္တာ။ ရြာအနီးအနားက ေက်ာင္းသားေတြဟာ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႕ ဒီလိုပဲ ကုန္းေၾကာင္း ေလွ်ာက္လာၾကရတယ္။<br /><br />ရြာေလးနာမည္က ေညာင္ကုန္း တဲ့။ အဲဒီရြာကို သြားဖုိ႕ဆိုရင္ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အဓိက သေဘၤာဆိပ္ျဖစ္တဲ့ ေခ်ာင္းရွိရာကို သြားရတယ္။ ေခ်ာင္းေပၚကို ျဖတ္ထိုးထားတဲ့ တံတားရွည္ရွည္ကေလးကို ျဖတ္ၿပီးရင္ ဟိုဘက္ကမ္းကိုေရာက္ၿပီ။ အဲဒီကေန ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီေက်ာ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားတဲ့အခါ ေညာင္ကုန္းကိုေရာက္မယ္။ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေျမလမ္းေလးေတြ ကန္သင္းေဘာင္ေတြကို ျဖတ္ၿပီး ေျခက်င္ေလွ်ာက္ရတာဟာ တကယ္ဆို သူ႕အတြက္ ပင္ပန္းစရာခရီးေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက သရဲေျခာက္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ ေရကန္ႀကီးအေၾကာင္းတို႕၊ ထံုးျဖဴျဖဴဘုရားေလးနားက ဥစၥာေစာင့္သိုက္အေၾကာင္းတို႕ မၿငီးေငြ႕ေအာင္ စိတ္၀င္စားစရာ ဇာတ္လမ္းေတြကို တေဖာင္ေဖာင္ ေျပာသြားၾကတယ္။<br /><br />လမ္းတေလွ်ာက္မွာ လယ္ကြင္းေတြ အမ်ားႀကီးရယ္။ တေမွ်ာ္တေခၚ စပါးပင္စိမ္းစိမ္းေတြေပၚက ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ေလဟာ ေနပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာေပမယ့္ ေအးစိမ့္ေနတယ္။ ရြာနဲ႕နီးလာေတာ့ စိုက္ပ်ိဳးခင္းေတြ ပိုေတြ႕လာရတယ္။ တစ္ဘက္တည္းကို တူတူညီညီလွည့္ၿပီး ပြင့္ေနၾကတဲ့ ေနၾကာပြင့္ဝါဝါေတြ၊ ႏွမ္းပင္ ေျမပဲပင္ေတြ၊ တြန္႕လိမ္တြယ္တက္ေနတဲ့ ဗူးစင္ေတြ၊ ခ်ဥ္ေပါင္ခင္းေတြလည္းပါရဲ႕။ အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ တျခားစိုက္ခင္းေတြလည္းရွိတယ္။ အဲဒီမွာ အဆုပ္ႀကီးပန္းေတြ အမ်ားႀကီးပြင့္ေနတာကို ေတြ႕ခဲ့ရတာ။ အဆုပ္ႀကီးပန္းေတြ လွလိုက္တာေလ။ တခ်ိဳ႕က နီေရာင္သန္းတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကလိေမၼာ္၊ အမ်ားစုက ဝါဝါထိန္တယ္။ အဲဒီပန္းက ဂႏၶမာပန္းဆန္ဆန္ ပြင့္ဖတ္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႕ အဆုပ္လိုက္ပြင့္လို႕ အဆုပ္ႀကီးပန္းလို႕ ေခၚတာထင္ပါတယ္။ အနံ႕ေမႊးပံုက စူး၀ါးလြန္းတယ္။ အဲဒီပန္းရဲ႕ ပြင့္ဖတ္ေတြကို တစ္ဖတ္စီေျခြၿပီးေတာ့ ပြင့္ဖတ္အရင္းက အနက္ေရာင္အဆံေလးေတြကို ေဖာက္ၿပီး တစ္ဖတ္နဲ႕တစ္ဖတ္ ခ်ိတ္ဆက္လိုက္ရင္ ပန္းကုံးေလးသီလို႕ ရတယ္။ သူတို႕က ေက်ာင္းမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က အဲဒီပန္းေတြ ယူလာတဲ့အခါတိုင္း ပန္းကုံးလုပ္ၿပီး ေဆာ့ရတာကို သိပ္ႀကိဳက္ၾကတယ္။ လမ္းမွာ ပန္းေတြကို ႏိုင္သေလာက္ ခူးသြားၾကတယ္။<br /><br />ေကာင္မေလးက အစားအေသာက္ ေၾကး(ဂ်ီး)မ်ားတယ္။ အိမ္ထမင္းအိမ္ဟင္းကလြဲလို႕ သူမ်ားအိမ္မွာ လက္ရာေျပာင္းရင္ မစားႏိုင္ဘူး။ မာမာခ်ိဳတို႕အိမ္က ညစာမွာေတာ့ ဟင္းေတြထဲမွာ သူမစားဖူးတဲ့ အာလူးလိုလို ပိန္းဥလိုလိုနဲ႕ ခ်ိဳတိုတို ဟင္းတစ္မ်ိဳးပါတယ္။ အဲဒါ ဘာလဲလို႕ေမးေတာ့ ေမ်ာက္ဥ လို႕ေျပာလို႕ သူ႕မွာ အေတြးေခါင္လုိက္ရေသးတယ္။ ပ်စ္ပ်စ္ခဲခဲ ႏို႕တမ်ိဳးကိုလည္း ေသာက္ရတယ္။ သိပ္အရသာရွိတယ္။ ကၽြဲႏို႕လို႕ေျပာတယ္။ ၿခံဝင္းက်ယ္က်ယ္ထဲက အိမ္ေဘးမွာေတာ့ ႏြားတင္းကုပ္ေတြ ကၽြဲတင္းကုတ္ေတြ ရွိတယ္။ သူက တိရစၦာန္ေတြကို ေၾကာက္တတ္တယ္။ တိရိစၦာန္ေတြက သူ႕ကို ရန္မူမွာ သိပ္စုိးရိမ္တတ္တယ္။ ကၽြဲႏႊားမေျပာနဲ႕ ခ်စ္စရာ ေခြးကေလး ေၾကာင္ကေလးေတြကိုေတာင္မွ မထိမတို႕ရဲဘဲ တြန္႕ဆုတ္ေနတတ္တယ္။ <br /><br />ၿခံဝင္းက်ယ္ႀကီးထဲကို ေလွ်ာက္သြားၿပီး အေလ့က် ေပါက္ေနတဲ့ ပန္းလွလွေတြ ဘာမွန္းမသိတဲ့ သစ္သီးေတြကို ေလွ်ာက္ခူးၾကတယ္။ ေကာက္ရိုးပံုကို အိမ္ေဆာက္ထားတာကို တအံ့တၾသ ေငးၾကည့္မိေသးတယ္။ အိမ္ထဲကို ဝင္ၾကည့္ေတာ့ သူနဲ႕ရြယ္တူေလာက္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အိပ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ ေကာင္ေလးကို ျမင္ဖူးသလိုလိုနဲ႕ လက္စသတ္ေတာ့ သူတို႕အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ နာမည္ေတာ့ ေမ့သြားခဲ့ၿပီ။ ညဦးပိုင္းမွာေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ သူတို႕ရဲ႕ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ ဝမ္းကြဲေတြေရာ ကေလးေတြအမ်ားႀကီးပဲ။ မာမာခ်ိဳတို႕အိမ္မွာ ျခင္ေထာင္ေတြ တန္းစီၿပီး စုအိပ္ၾကတယ္။ သူက စာအုပ္ေတြဖတ္တာ ဝါသနာပါတယ္ဆိုတာ သိထားေတာ့ ပံုျပင္အသစ္တစ္ပုဒ္ ေျပာျပပါလို႕ ၀ုိင္းပူဆာၾကတယ္။ တျခားကေလးေတြ မသိႏိုင္တဲ့ ပံုျပင္ ဘာေျပာရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားတယ္။ သူက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္ေနၿပီေလ။ ဒီေတာ့ မၾကာခင္က ဖတ္ထားတဲ့ သိုင္း၀တၳဳ ဇာတ္လမ္းတြဲရဲ႕ ပထမပိုင္းကို ျပန္ေျပာျပလိုက္တယ္။ ကေလးေတြ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားနဲ႕ နားေထာင္ၾကတယ္။ တရုတ္နာမည္ေတြကို တအံ့တၾသ ရယ္ေမာၾကတယ္။ ဇာတ္လမ္းက ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ သိခ်င္ေနၾကေတာ့တယ္။<br /><br />သူဟာ ခဲဝါေတြလာမွာကို သိခ်င္ေဇာနဲ႕ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘူး။ အေဝးက တဝွားဝွား ေအာ္သံေတြကိုေတာ့ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားေနရတယ္။ ခဲဝါေတြ မလာေသးဘူးလားလို႕ မာမာခ်ိဳကိုေမးေတာ့ မာမာခ်ိဳက အဲဒီလို မေမးေကာင္းဘူး တဲ့။ သူတို႕ မလာတာ ပိုေကာင္းတယ္ သူတို႕က ကၽြဲေတြႏြားေတြကို ဝင္ဆြဲၿပီး ကိုက္စားတတ္တယ္ လို႕ျပန္ေျပာတယ္။ ခဲဝါေတြကိုလည္း ျမင္ခ်င္ ကၽြဲေတြႏြားေတြကို အႏၱရာယ္ျပဳမွာကိုလည္း စိုးရိမ္မိတာနဲ႕ သူက ဘယ္လို ဆုေတာင္းရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသလဲ မသိဘူး၊ ဆူဆူညံညံ အသံေတြၾကားၿပီး မီးေတြလင္းလာေတာ့ သူလန္႕ႏိုးသြားတယ္။ ၿခံဝင္းတစ္ဝင္းလံုးမွာ လူႀကီးေတြ ႏိုးေနၾကၿပီ။ မာမာခ်ိဳရဲ႕ အေဖက တုတ္ရွည္တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္လို႕။ ခဲဝါေတြ ၿခံနားကို ေရာက္လာလို႕ မီးေတြထြန္းထားတာတဲ့။ အခုေတာ့ ျပန္ေျပးသြားၾကၿပီတဲ့။ ခဲဝါေတြက မီးကိုေၾကာက္ၾကတယ္။ သားရိုင္းတိရစၦာန္ေတြဟာ မီးအလင္းကို ရင္မဆိုင္ရဲဘူး။<br /><br />ေဆာင္းညေအးေအးမွာ သူက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေႏြးေထြးဝန္းရံၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ခဲဝါေတြကို သူက မ်က္ဝါးထင္ထင္ မေတြ႕ျမင္ဖူးလုိက္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝမွာ ခဲဝါေတြနဲ႕ ေတြ႕ဖူးျခင္း မေတြ႕ဖူးျခင္းက တကယ္ေတာ့လည္း ဒီေလာက္ အေရးပါတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေနာက္တေန႕ ႏိုးလာတဲ့အခါ သူ မေက်မနပ္ ျဖစ္ခဲ့ေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေမ့သြားမွာပဲ။ ေနာင္အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ သံုးဆယ္ေလာက္ ၾကာေတာ့မွ ခဲဝါေတြကို သူက ျပန္သတိရခ်င္လည္း ရေနဦးမွာေပါ့။ ခဲဝါေတြလို အေဝးေတာတန္းတေနရာကေန အူသံေပးတတ္တာေတြ၊ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး အႏိုင္ယူတတ္ တာေတြကိုလည္း အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ ႀကံဳရင္ႀကံဳရဦးမွာပဲ။ အဲဒီအခါမွာလည္း ခဲဝါေတြထက္ သူေတြ႕ႀကံဳခဲ့တဲ့ ေတာပန္းေလးေတြ ေတာလမ္းေလးေတြရယ္ အတူတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၿပီး ျပန္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့တဲ့ ကေလးဘဝက သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ကို သူ႕အာရုံထဲမွာ ပိုၿပီး ျမင္ေယာင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၁၇.၁၁.၂၀၁၁-၂၄.၁.၂၀၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-6123521172907796746?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-60118333681025733622012-01-09T21:05:00.001+08:002012-01-09T21:07:53.146+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-FQGU9ab2FEw/TwrmTYlyKDI/AAAAAAAABUw/dVS20pWwFn8/s1600/happy%2Bnew%2Byear%2B2012-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 231px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FQGU9ab2FEw/TwrmTYlyKDI/AAAAAAAABUw/dVS20pWwFn8/s400/happy%2Bnew%2Byear%2B2012-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695617899456243762" /></a><br /><br /><br />၂၀၁၂ ဆိုတာ ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ အစမွာ လုပ္ျဖစ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုဟာ တစ္ႏွစ္လံုး ဆက္လုပ္ေနရတတ္တယ္လို႕ အယူသည္းရေၾကးဆိုရင္ျဖင့္ ပန္ဒိုရာဟာ တစ္ႏွစ္လံုး ခရီးေတြ သြားေနရမလား မသိပါဘူး။ ႏွစ္သစ္ညကို ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္း တစ္ေနရာမွာ ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါတယ္။ ခရီးမသြားခင္ ႏွစ္တိုင္းတင္ေနက်ျဖစ္တဲ့ နယူးရီးယားႏႈတ္ခြန္းဆက္ ပံုကေလးတစ္ပံု ဆြဲၿပီး တင္မလို႕ ႀကိဳးစားေသးတယ္။ အခ်ိန္မရလိုက္ဘူး။ အခုမွပဲ ပံုေလး ဆြဲျဖစ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-6011833368102573362?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-17589069866246934322011-12-24T19:05:00.002+08:002011-12-24T19:08:21.644+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-EaEL8-_a_Og/TvWyR8PapEI/AAAAAAAABUk/YeCDIgZ84lA/s1600/movie%2Bseries.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-EaEL8-_a_Og/TvWyR8PapEI/AAAAAAAABUk/YeCDIgZ84lA/s320/movie%2Bseries.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689649725550797890" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">ေလးရာသီရုပ္ျမင္သံၾကားဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားမွ</span><br /><br />အာရုံတစ္ျခမ္းကို ေနာက္တစ္ျခမ္းနဲ႕ ဖမ္းလိမ္ခ်ဳပ္ထား<br />လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္ေတြတင္းေတာင့္ လြတ္ထြက္ မသြားေအာင္<br />က်စ္က်စ္ပါေန ေသြးေၾကာေတြထဲ တဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း အသံေတြ တဟင္းဟင္း<br />ေျခလက္ေတြျဖတ္ေတာက္လည္းအေညွာင့္ျပန္ထြက္ နံရိုးေတြတဖ်စ္ဖ်စ္ျပန္ေစ့သြား ဆဲလ္ေတြ<br /><br />ရီဂ်န္နရိတ္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေအာင္ ဦးေခါင္းတည့္တည့္ကို ခ်ိန္ၿပီးပစ္ထည့္လိုက္<br />မီးပြိဳင့္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေရွာ့ခ္ရသြား ေလွခါးမလိုဘဲ မိုးပ်ံတိုက္ေတြကို လူလြန္သတၱိနဲ႕<br />ခုန္ခ် ေဘးတိုက္ တည့္တည့္ ကန္႕လန္႕ ေဒါင္လိုက္ ေဇာက္ထိုး ၃၆၀ဒီဂရီ <br />အႀကီးအက်ယ္ ေပါက္ကြဲကာနီး တစ္စကၠန္႕အလိုမွ ဇာတ္လိုက္ဟာ သီသီကေလး<br /><br />လြင့္စင္ထြက္သြား အားလံုးဆြံ႕အက်န္ခဲ့မွ အရာရာ ေနသားတက် ဖြာလန္က်ဲစြာ<br />အင္နာဂ်ီပါးလႊာတဲ့ စကားလံုးပြေယာင္းေယာင္းေတြ တတ္ႏိုင္သမွ်ေလး ဒီတစ္ခါျဖင့္<br />တကယ့္ကို ေနာက္ဆံုး ႏူးညံ့တဲ့အသံုး မိခင္ဆန္ဆန္ ေမာင္ႏွမဆန္ဆန္ ခ်စ္သူဆန္ဆန္<br />တဒဂၤကေလး ဟိုမွာ ရိပ္ခနဲ လိုက္လာၾကျပန္ၿပီ ေခါင္းငံု႕ထား ျပန္လွည့္မၾကည့္တမ္း<br /><br />ေျပးေပေတာ့ မၾကာခင္ ဇာတ္သိမ္းပိုင္း အမွတ္စဥ္ေလးဆယ္ အတြဲတစ္ရာ့တစ္ဆယ္ မွာ<br />စူပါအင္အားျဖည့္ အင္ဂ်က္ရွင္ကို ေသြးေၾကာထဲ ေဖာက္ခနဲ ဦးေႏွာက္ထဲ လက္ခနဲ<br />ဗီလိန္ေတြလူေကာင္းျပန္ျဖစ္ ေျပာင္းျပန္နိယာမနဲ႕ အကူးအေျပာင္းမွာ ဟက္ခနဲ<br />အရိုးေတြတရႊီရႊီတြန္လာၾက ဂူဂဲလ္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မ်ားမွ တဆင့္ ဗိုင္းရပ္စ္လို ျပန္႕ႏွံ႕ေစတဲ့<br /><br />ပါဝါတစ္ခုဟာ စုပ္ယူေန သံလိုက္တံုးလိုဆြဲေခၚ အဲဒါဟာ မြတ္သိပ္မႈသက္သက္<br />စိတၱဇကို စိတ္တစ္စက ျပန္ျငင္း ၾကက္သီးေမြးညင္းေတြကို ခုတ္ပိုင္းခ်လိုက္<br />ေနာက္တစ္ခါ greater good အတြက္ save the world ေက်းဇူးျပဳၿပီး <br />ကီးဘုတ္ေပၚမွာ အဲဒီပတ္စဝါ့ဒ္ကို ရိုက္ထည့္ေနမိတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ထိပ္ကို<br /><br />ပင္အပ္ေတြ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း … စိုက္-ထည့္-လိုက္<br />အျဖဴေရာင္မုသားမ်ား ေလထဲစိမ့္ထြက္ အသက္ရွဴသူတိုင္းအတြက္ အႏၱရာယ္အခ်က္ေပးသံ<br />ေခတၱနားၾကပါစို႕ ေခတၱေရွာင္ရွားၾကပါစို႕ ေခတၱထြက္ခြာၾကပါစို႕ ေခတၱ ေခတၱ<br />((အားးးးးး.. ဓာတ္ေလွခါးထဲ ပိတ္မိေနလို႕ ကယ္ၾကပါဦး ဒုံး ဒုံး…))<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၄.၁၂.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-1758906986624693432?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-73342242226069835362011-12-22T18:53:00.004+08:002011-12-22T19:05:44.349+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-mkxX7v7Hp8U/TvMNcWgcS3I/AAAAAAAABUY/3WdsYgFeKm0/s1600/christmas%2B2011.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 287px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-mkxX7v7Hp8U/TvMNcWgcS3I/AAAAAAAABUY/3WdsYgFeKm0/s320/christmas%2B2011.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688905535028218738" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္</span><br /><br />ခရစၥမတ္ဆိုတာ သူ႕အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ပြဲေတာ္တစ္ခုဟု မစဥ္းစားေတာ့တာ ၾကာၿပီ။ ခရစၥမတ္မွ မဟုတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ၊ ပါတီပြဲေတြ၊ စင္ျမင့္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြ မည္သည့္ပြဲသဘင္မ်ိဳးကမွ သူ႕ကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈ (အနည္းဆံုး စိတ္လႈပ္ရွားမႈေလာက္ပင္) မေပးစြမ္းႏိုင္ေတာ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ သူထိုင္ေနသည့္ ခံုတန္းရွည္ေပၚကို ႏွင္းေတြ ၿဖိဳးၿဖိဳးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ က်ေနစဥ္ အိမ္အေတာ္မ်ားမ်ား ေရွ႕တြင္ေတာ့ ထင္းရႈးပင္မ်ားကို ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ေရာင္စံုဖဲျပားမ်ား ေခါင္းေလာင္းမ်ားျဖင့္ ဆင္ယင္ေနၾကသည္။ အိမ္ေတြထဲမွ ကေလးမ်ား ဆူဆူညံညံ ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာေနသံကို ၾကားရေတာ့ သူ ပခံုးတြန္႕မိသည္။ အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေပးမည့္ ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္ကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္ခုန္ေနၾကတာ ျဖစ္မွာေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လိုခ်င္ခဲ့ေသာ အရာေတြကို စန္တာကေလာ့ဟု ေခၚေသာ ခရစၥမတ္ဘုိးဘိုးက လက္ေဆာင္ထုပ္ထဲ ထုပ္ပိုးသယ္လာမည္ဟု သူလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူလိုခ်င္သည့္ အရာေတြကေတာ့ ရိုးစင္းခဲ့ပါသည္။ ေရာင္စံုခဲတံဗူး၊ ေဘာလံုး၊ ပလစ္စတစ္ ေသနတ္ စတာေတြ။ တခါတေလက်ေတာ့ သူ ေတာင့္တေနသည့္ အရာေတြက လက္ေဆာင္ထုပ္ထဲ ပါမလာေပမယ့္လည္း အျခား သူ ႏွစ္သက္ႏိုင္ေသာ အရာတစ္ခု ပါလာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါေသးသည္။ ဥပမာ သူေတြးမထားခဲ့သည့္ ရုပ္စံုကာတြန္း စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ျဖစ္ ခ်ိဳခ်ဥ္တစ္ထုပ္ျဖစ္ျဖစ္ ရလာတဲ့အခါ..။ တခါတေလေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္တာ မဟုတ္သည့္ အရာတစ္ခု ရလာေတာ့လည္း ေပ်ာ္ႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ မဟုတ္သည့္ အရာကလည္း ကိုယ္မလိုခ်င္တဲ့အရာ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မည္။ အဲဒီအရာဟာ ပိုေကာင္းသည္ မေကာင္းဘူးကလည္း ေျပာရခက္ပါသည္။ မည္သူက သတ္မွတ္သလဲ ဆိုသည္မွာ မူတည္ေနတတ္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြက အေတာ္မ်ားခဲ့ပါသည္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာ။ ပြဲေစ်းမွာ မုန္႕ေတြ ၀ယ္စားရတာလည္းေပ်ာ္စရာ။ စာေမးပြဲေတြ ေအာင္တာလည္း ေပ်ာ္စရာ။ အဲဒီအထဲမွာ ကဗ်ာရြတ္ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ၿပိဳင္ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာတစ္ခု။ စင္ျမင့္ေပၚမွာ ဒူးကေလးေထာက္လို႕ လက္ဟန္အမူအရာျဖင့္ ပါးစပ္ကေလးဟၿပီး ကဗ်ာရြတ္ေနသည့္ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္၏ ပံုရိပ္ဟာ ေပ်ာ္စရာပဲ။ အဲဒီလို ေပ်ာ္စရာ ကဗ်ာေတြကို အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ ဘာျဖစ္လို႕ မရြတ္ႏိုင္ၾကေတာ့တာပါလိမ့္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဘာလိုခ်င္ခဲ့ ဘာလုပ္ခ်င္ခဲ့သလဲဆိုတာေတြ၊ ရခဲ့သလား မရခဲ့သလား ဆိုတာေတြဟာ သိပ္ေတာ့အေရးမႀကီးခဲ့ဘူး ထင္ပါသည္။ မရေတာ့လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ၿပီး အစားထိုး တစ္ခု ရသြားေတာ့လည္း အလြယ္တကူ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္သားပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ သည္လို ေျပာရတာလည္း သိပ္ေတာ့ မတရားပါ။ ဒါက အခုအခ်ိန္မွာ အရင္အခ်ိန္ကို ျပန္ေတြးတဲ့ အေတြးျဖစ္ေနသည္။ အဲဒီတုန္းကလည္း အဲဒီအရြယ္အေလ်ာက္ အေရးႀကီးေကာင္း ႀကီးခဲ့ႏိုင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အသက္ႀကီးလာသည့္အခါ လူတို႕၏ အလိုေတြက ပိုၿပီး ရႈပ္ေထြးေနတတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ လူႀကီးတုိ႕၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ ကိုယ္တိုင္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ထက္ပိုေသာ အျခားသူမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ သူ႕ဆႏၵက အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္၏ ဆႏၵႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ အခ်ိဳးက်ေနႏိုင္မလား။ ဒါဟာ လြဲမွားေနသည့္ ယုတၱိေဗဒလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ လူေတြဟာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း မဟုတ္ဘူးလား ဘာလို႕ တျခားသူေတြကို ထည့္စဥ္းစားေနရမွာလဲ ဆိုသည္မွာ ပဋိပကၡျဖစ္ေစေသာ စဥ္းစားမႈျဖစ္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုခ်င္တာေတြဟာ အခ်ိန္အခါ ေနရာအလိုက္ ေျပာင္းေျပာင္းလာတတ္သည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲလာဖို႕ သူက ေမွ်ာ္လင့္ေနေသးသည္။ အခုအခ်ိန္မွာ ခရစၥမတ္က သူ႕အတြက္ အေရးမႀကီးဘူးပဲ ထားပါေတာ့၊ သူလိုခ်င္သည့္ တစ္ခုခုဟာ ခရစၥမတ္မွာ လက္ေဆာင္တစ္ခုအျဖစ္ က်ိန္းေသ ရလာမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေန႕တိုင္းကို သူက ခရစၥမတ္ ျဖစ္ေနေစခ်င္ဦးမွာ။ ဒါဟာလည္း မည္သူကမွ အျပစ္မတင္သင့္သည့္ သာမန္လူသားဆန္ဆန္ ေလာဘတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္ဟု သူက ေခ်ပေနမိေသးသည္။ ကိုယ္လိုခ်င္သည့္ အရာတစ္ခုကို ကိုယ္ေပးေစခ်င္သူ တစ္ေယာက္က ေပးလာမွ ရခ်င္တာ ဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ မခက္ေပဘူးလား။ ဘာကိုမွ လိုခ်င္ရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့ေအာင္ စိတ္ေတြ ကုန္ခန္းေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ဘာထည့္ထားမွန္းမသိသည့္ ကံၾကမၼာကို စြန္႕စြန္႕စားစား ဖြင့္ေဖာက္ဖို႕ေတာ့ သူ မႀကိဳးစားခဲ့ပါ။ သူ ဆက္ထြက္လာေတာ့ ဝတ္ထားသည့္ ကုတ္အက်ၤီေပၚမွာ တင္ေနေသာ ႏွင္းဖတ္ေတြက တပါတည္း ခိုတြယ္လိုက္သြားသည္။ အနီေရာင္ ဖဲႀကိဳးျဖင့္ စည္းေႏွာင္ၿပီး လွလွပပ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထုပ္ပိုးထားသည့္ အစိမ္းေရာင္ လက္ေဆာင္ထုပ္ကေလးက သူ႕ကိုေငးၾကည့္ရင္း ခံုတန္းရွည္ေပၚမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၂.၁၂.၂၀၁၁<br /><br /><br />(<a href="http://redroseofburma.blogspot.com/2011/12/tag.html">Rose</a> ေရးခိုင္းထားတဲ့ tag post ကို ေရးလိုက္ပါတယ္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7334224222606983536?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-28600656996220775572011-12-19T15:59:00.002+08:002011-12-19T16:13:54.457+08:00ခိုင္စိုးလင္း စီစဥ္တဲ့ “ေက်ာင္းအေၾကာင္း” (all about school) ebook ထြက္ပါၿပီ။ သရုပ္ေဖာ္ပံုေတြကို မေလးေမက ေရးဆြဲပါတယ္။ ပါဝင္ေရးသားသူေတြကေတာ့ ကိုကိုသက္၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး၊ ၾကည္သက္ဟန္၊ ခိုင္စိုးလင္း၊ ခ်စ္ၾကည္ေအး၊ ညီဇံလွ၊ ညိဳမင္းခ၊ ေနဦး၊ ပန္ဒိုရာ၊ မိုးလွိဳင္ည၊ မွိဳင္း ေဆး(၂)၊ Louise Jane Cher ၊ သက္ေဝ၊ ဟန္သစ္ၿငိမ္၊ ဟယ္ရီလြင္ နဲ႔ ၾသၿမိဳင္ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ေအာက္က လင့္ခ္မွာ download ယူႏိုင္ပါတယ္။ (connection ေႏွးလြန္းလို႕ ကိုယ္တုိင္ေတာ့ download မရေသးပါ။)<br /><a href="http://www.mediafire.com/?g8zfx92c7t1124o">http://www.mediafire.com/?g8zfx92c7t1124o</a><br /><br />ပန္ဒိုရာ ေရးသားတဲ့ “ပညာေရးစနစ္တစ္ခု၏ အစြန္းထြက္တန္ဖိုးမ်ား၏ အေရးပါမႈ၏ ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားမ်ား၏ ေနာက္ဆက္တြဲ” ဆိုတဲ့ စာအသစ္တစ္ပုဒ္ရယ္ “အသံမျမည္ႏိုင္တဲ့ ေခါင္းေလာင္းကေလးေတြ” ဆိုတဲ့ ဝတၳဳေဟာင္းတစ္ပုဒ္ရယ္ကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ download လုပ္ရတာ ခက္ခဲသူေတြ ဖတ္ႏိုင္ဖို႕ စာအသစ္ကို ဒီမွာ ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။<br /><br />--------------<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ပညာေရးစနစ္တစ္ခု၏ အစြန္းထြက္တန္ဖိုးမ်ား၏ အေရးပါမႈ၏ ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားမ်ား၏ ေနာက္ဆက္တြဲ</span><br /><br />အခန္း(၁)<br />(အဲဒါ ေက်ာင္းေပါ့)<br />တကၠစီဒရိုင္ဘာက ေမးေငါ့ျပရင္းေျပာ။ ဓာတ္ပံုေတြ ျဖန္းခနဲ ရိုက္သံ။ <br />(အဲဒီမွာ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြရွိတယ္- စာသင္ဖို႕၊ ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြရွိတယ္- ေက်ာင္းသားေနဖို႕၊ ေရကန္တစ္ကန္ရွိတယ္- အပန္းေျဖဖို႕၊ စာၾကည့္တုိက္တစ္ခုရွိတယ္- စာအုပ္ေတြထားဖို႕၊ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္တစ္ခုရွိတယ္- က်င္းပဖို႕)<br />(ပညာေရးေရာ ဘယ္ေလာက္ရွိပါသလဲ)<br />ျပန္ေျဖသံ မၾကားရ။ <br />(…ပညာေရးႏွင့္ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းႏွင့္ပညာေရး၊ ေက်ာင္းမပါေသာပညာေရး၊ ပညာေရးမပါေသာေက်ာင္း…)<br />အေတြးမ်ား လြတ္ထြက္ၿပီး ၀ရုန္းသုန္းကား ဆူညံ။<br /><br />အခန္း(၂)<br />ကတၱားလာ၊ ကံလာ၊ ႀကိယာလာ။ ၾကားမွာ အတြဲအဆက္ပုဒ္မ်ား လိုသလိုထည့္။ ဆရာက နမူနာေပး။ (ဥပမာ - ေမာင္လွသည္ ေဘာလံုးကို ကန္သည္)။ ၀ါက်မ်ားဖြဲ႕ရန္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ညႊန္ၾကား။<br />(ေမာင္ျမသည္ ေဘာလံုးကို ကန္သည္)<br />(ေမာင္ဘသည္ ေဘာလံုးကို ကန္သည္)<br />(နီနီသည္ ေဘာလံုးကို ကန္သည္)<br />(ျဖဴျဖဴသည္ ေဘာလံုးကို ကန္သည္) <br />(ကိုကိုသည္ ေဘာလံုးကို ကန္သည္)<br />(မမသည္ ေဘာလံုးကို ကန္သည္)<br />ကေလးမ်ား တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျဖသံ ဟိုနား ဒီနားက ထြက္လာ။ ဆရာက ေခါင္းညိတ္။<br />((၀တ္မႈန္ေရႊရည္သည္ ဟန္ဘာဂါကို စားသည္))<br />(ဒါဘယ္သူေျပာတာလဲ) <br />ဆရာ့အသံသည္ မာန္ဖီေန။ တစ္ခန္းလံုး ဟိန္းသြား။ ၀တ္မႈန္ေရႊရည္ေၾကာင့္လား၊ ဟန္ဘာဂါေၾကာင့္လား။ စားသည္ေၾကာင့္လား။ ေက်ာင္းသားမ်ား မည္သူမွ် ျပန္မေျဖၾက။ တိတ္ဆိတ္ေန။ စာသင္ခန္း ျပဴဳတင္းေပါက္အျပင္တြင္ တည္ရွိေသာ ဗာဒံပင္တစ္ပင္မွ သစ္ရြက္နီနီတစ္ရြက္ ေၾကြက် ေျမခ ေသဟ။<br /><br />အခန္း (၃)<br />ေၾကမြေနေသာ ေခါင္းထဲမွ ပင့္ကူတစ္ေကာင္၏ နားက်ပ္တစ္စံု ဆင္မယဥ္သာ လက္လွမ္းမ်ားျဖင့္ ဒီဗြီဒီဖြင့္စက္တစ္လံုး ပလုပ္ပေလာင္း ခရမ္းရင့္ေရာင္ သစ္ခြပန္းကို ရီမုကြန္ထရိုးျဖင့္ ဒစ္ရွင္နရီ ၾကည့္စရာမလိုဘဲ တယ္လီဖုန္း ျမည္လာစဥ္ စင္ကာပူတံဆိပ္ Bee Cheng Hiang ၀က္သားျပား၏ ႏူးညံ႕ေပ်ာင္းမႊတ္မႈဟာ သြားေရယိုစရာ စတီးလ္ခ်ိဳင့္၏ အတြင္းေရာ အျပင္ပါ ေညာင္းညာကိုက္ခဲေနသျဖင့္ အ၀ါေရာင္ စကၠဴအိတ္ က်ိဳးေပါက္သြားလွ်င္သြားခ်င္း ဒိုင္ယာရီေနာက္ကြယ္မွ ျဖစ္တည္ေနထုိင္မႈ၏ အဓိပၸါယ္တြင္ သက္ေရာက္ႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ဇီ၀မ်ိဳးစိတ္တို႕ ပါ၀င္ခြင့္မရေသာအခါ တမ္းမက္မူးရီတိမ္းညႊတ္မိသူ အဖို႕မွာတကား ကလီေရွးမ်ားျဖင့္ အထူးထူးအျပားျပား တင္စားရြတ္ဆိုအပ္ေသာ လမ္းေဘးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ယင္တေလာင္းေလာင္းအံုလွ်က္ ပစၥတိုတစ္လက္ ေျဖာင္းခနဲအဖြင့္ တစ္ေန႕ေရႊ တစ္ေန႕ေငြ ဆိုသလို ခရီးေဆာင္အိတ္ အနီေရာင္လိုင္းက်ားႀကီးမ်ားထံသို႕ ေတာအုပ္ဟာ တရႊီရႊီျမည္ လုိင္းက်သြားႏိုင္သည္ ဆိုေသာ္လည္း ယေန႕အေၾကြးမေရာင္းသည့္ တံခါးဟစိစိကို ေရအျပည့္ထည့္ထားေသာ ဇလားတစ္လံုး မ်က္ႏွာသစ္ကန္ အစပ္နားမွာ ျပကၡဒိန္ေရွ႕ခ် စာစီစာရိုက္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ႏြားပိန္ကန္လာမွာေပါ့ကြာ။<br /><br />အခန္း (၄) <br />ခန္းမထဲမွ လူအမ်ားသည္ မိန္႕ခြန္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ မိန္႕ခြန္း အစီအစဥ္သည္ အသင့္ေရး မိန္႕ခြန္းစာရြက္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ မိန္႕ခြန္းစာရြက္သည္ သူ႕ကိုကိုင္ဖတ္မည့္ မိန္႕ခြန္းေျခြသူကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ မိန္႔ခြန္းေျခြမည့္သူသည္ မိုက္ကရိုဖုန္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ မုိက္ကရိုဖုန္းသည္ လွ်ပ္စစ္မီးကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ လွ်ပ္စစ္မီးသည္ စီမံကိန္းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ စီမံကိန္းသည္ အေသးစိတ္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ အေသးစိတ္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားသည္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ အစည္းအေ၀းကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ အစည္းအေ၀းသည္ ခန္းမထဲမွ လူအမ်ားကို ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္။ ခန္းမထဲမွ လူအမ်ားသည္…<br /><br />အခန္း (၁-က)<br />(ရွင့္ဟာက ရိုးလြန္းတယ္ ရွင့္ဟာက သိပ္ကိုရိုးလြန္းေနတယ္)<br />(ငါသင္ထားတာ ဒါအကုန္ပဲကြ)<br />စကၠဴအပိုင္းအစတစ္ဖဲ့ က်က်နန က်ကြဲသြား။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၁-၂၂.၁၀.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-2860065699622077557?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-22082840888170005802011-12-14T18:16:00.004+08:002011-12-14T18:37:18.929+08:00၁။ Richard Martel (French Canadian performance artist &amp; scholar)<br />အမိႈက္သိမ္း ေခါင္းေလာင္းေလးတစ္လံုး ကို တီးတယ္။ အိတ္တစ္လံုးထဲက ဒန္အိုးဖံုးတစ္လံုး ထုတ္လာၿပီး ေရွ႕ကို ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႕ေလွ်ာက္လာတယ္။ ဒန္အိုးဖံုးကို ၾကမ္းျပင္ေပၚခ်တယ္။ အိတ္ရွိရာကို ျပန္သြားတယ္။ ေခါင္းေလာင္းေလးကိုတီးတယ္။ အမိႈက္ေတြကို လက္ခုတ္ထဲထည့္ၿပီး အေသအခ်ာ သယ္လာတယ္။ ဒန္အိုးဖံုးေပၚမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ၿပီး တစ္ေနရာကို ညႊန္ျပရင္း ရပ္ေနတယ္။ ျပန္သြားတယ္။ အမိႈက္သိမ္းေခါင္းေလာင္းကို တီးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဒန္အိုးဖံုးတစ္လံုးနဲ႕ အဲဒီ ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္လုပ္တယ္။ လက္ညိဳးထိုးတဲ့ ဦးတည္ရာကို အႀကိမ္တိုင္းမွာ ေျပာင္းတယ္။ အထက္ေစာင္းေစာင္းဆီ ေအာက္စူးစူးဆီ အမိႈက္ေတြတည့္တည့္ဆီ စသည္ျဖင့္။ ဒီလိုနဲ႕ ဒန္အိုးဖံုး ေလးခုတိတိမွာ အမိႈက္ေတြ တန္းစီ ေနရာခ်လို႕ၿပီးၿပီ။ ေနာက္ဆံုဒန္အိုးဖံုး တစ္ခုကို အလယ္မွာ ခ်ထားလိုက္တယ္။ ဒီတစ္ခါ သူ႕အိတ္ထဲက အရာတစ္ခုကို မထုတ္ခင္ အ၀ါေရာင္ ရာဘာလက္အိတ္တစ္စံုကို က်က်နန စြပ္တယ္။ ဆြဲထုတ္လိုက္တာက ေရႊေရာင္ ေျပာင္းတိုေသနတ္ တစ္လက္။ ေသနတ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ အုပ္မိုးဆုပ္ကိုင္ ေျမွာက္ခ်ီတယ္။ အလယ္က ဒန္အိုးဖံုးဆီကို ေျခတစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေသနတ္ကို ထည့္လိုက္တယ္။ ေသနတ္ရွိရာကို လက္ညိဳးညႊန္လိုက္ျပန္တယ္။ အဲဒီေနာက္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာကေန ေလးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ဒူးေထာက္ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ျဖန္႕ကားၿပီး ေရႊေရာင္ေသနတ္ကို အရိုအေသ ျပဳလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အမိႈက္ထည့္ထားတဲ့ ဒန္အိုးဖံုးေလးခုကို ေသနတ္ရဲ႕ ေလးဘက္ ေလးတန္မွာ ေနရာေရႊ႕ ခ်ထားလိုက္တဲ့အခါ ျပကြက္ၿပီးဆံုးပါၿပီ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-SBRGWWqfKTQ/Tuh7Ia_FYrI/AAAAAAAABUM/ZrRQ_a7q2Y4/s1600/perform%2B1all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 393px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-SBRGWWqfKTQ/Tuh7Ia_FYrI/AAAAAAAABUM/ZrRQ_a7q2Y4/s400/perform%2B1all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685929914168337074" border="0" /></a><br /><br /><br />၂။ မေသာ္တာ၊ ျမတ္ခုိင္ဇင္၊ ပီတိ<br />အျဖဴေရာင္ ၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ဟာ ထီးအျဖဴတစ္လက္ကို လက္တစ္ဘက္က ေဇာက္ထိုး ကိုင္ေဆာင္းထားတယ္။ မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္ဟာ အ၀တ္တစ္စနဲ႕ ပိတ္ဖံုးခံေနရၿပီး အျဖဴေရာင္ အိတ္တစ္လံုးကိုလည္း လြယ္ထားတယ္။ သူ႕ေရွ႕ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ ထည့္စရာ (ေရစစ္) တစ္ခု ကို လက္ႏွစ္ဘက္ ဆန္႕တန္းၿပီး တည့္တည့္မတ္မတ္ကိုင္ကာ မတ္တတ္ရပ္ေနသူ မိန္းကေလးတစ္ဦး။ တတိယေျမာက္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကတာ့ သစ္သားကုလားထုိင္တစ္လံုးကို ႀကိဳးႀကီးႀကီးေတြနဲ႕ သူမရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ပူးခ်ည္ထားတယ္။ လက္ထဲမွာေတာ့ အိတ္ႀကီး တစ္လံုးကို ကိုင္ၿပီး လူေတြၾကားကို သြားလာလွည့္လည္ေနတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္ျခင္းကို ခံရသူေတြဟာ အိတ္ႀကီးထဲမွာ ပါလာတဲ့ ပလတ္စတစ္ေဘာလံုး ေသးေသးေလးေတြကို ႏိႈက္ယူၿပီး အျဖဴေရာင္၀တ္စံုနဲ႕ ေကာင္မေလးရဲ႕ လက္ထဲကို သြားထည့္ေပးၾကရတယ္။ ကေလးမေလးက ေဘာလံုးရတဲ့အခါ သူ႕ေရွ႕မွာ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးရဲ႕ ေရစစ္ခြက္ထဲကို ၀င္ေအာင္ မွန္းၿပီး လွမ္းေပါက္တယ္။ ေဘာလံုးေတြက ေဘးကိုေခ်ာ္သြားတာ မ်ားတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေဘာလံုးေတြ တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုး ေပးၾကတာကို ကေလးမေလးက ေပါက္ရင္းနဲ႕ ေနာက္ဆံုး တစ္လံုးသာ အိတ္ထဲမွာ က်န္တယ္။ ဒီေတာ့ အိတ္ႀကီးကိုင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ကေလးမေလးရဲ႕ မ်က္လံုးစည္းကို ဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေဘာလံုးကို လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အျမင္အာရုံထင္ရွားသြားတဲ့ ကေလးမဟာ သူ႕လက္ထဲက ေနာက္ဆံုးေဘာလံုးနဲ႕ ေရစစ္ထဲ၀င္ေအာင္ ေပါက္မလို႕ အေသအခ်ာ ခ်ိန္တယ္ ရြယ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာေတာ့ ေဘာလံုးကို မပစ္ေပါက္ေတာ့ပဲ သူလြယ္ထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ အိတ္ထဲကိုပဲ ထည့္လိုက္ေတာ့တယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-DXLnpsqsWEM/Tuh7HfQJ-oI/AAAAAAAABUE/VsnvLPmVy1g/s1600/perform%2B2all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 325px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DXLnpsqsWEM/Tuh7HfQJ-oI/AAAAAAAABUE/VsnvLPmVy1g/s400/perform%2B2all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685929898133813890" border="0" /></a><br /><br /><br />၃။ ၿငိမ္းခ်မ္းစု<br />ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားရွိခိုး ဂီတသံက ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္။ သရုပ္ေဖာ္ျပသူဟာ ပရိသတ္ထဲမွာ ထိုင္ေနတယ္။ တီးလံုးသံ မွိန္လာၿပီး သူဟာ အိတ္တစ္လံုးထဲက စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံေတြကို ေလထဲကို လႊတ္ရင္း ေရွ႕ကို ေလွ်ာက္လွမ္းလာတယ္။ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံ ေတြ ဆက္လႊတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ စကၠဴေလယာဥ္ တစ္စီးကို နံရံေပၚမွာတင္ၿပီး အေတာင္ပံတစ္ဘက္စီေပၚမွာ ေဆာ့ပင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ေရးျခစ္လိုက္တယ္။ ေရးလိုက္တဲ့ စာလံုးကေတာ့ FREEDOM တဲ့။ အဲဒီ FREEDOM လို႕ အေတာင္ပံေတြေပၚမွာ ေရးထားတဲ့ စကၠဴေလယာဥ္ကို ကိုင္ၿပီး အားကုန္လႊဲ လႊတ္လိုက္ျပန္တယ္။ ေလယာဥ္ က်သြားတဲ့ အနီးအနားကလူေတြက တစ္ခါ ျပန္လႊတ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ေလယာဥ္ကို ဟိုဘက္ဒီဘက္ လႊတ္ေနၾကတုန္းမွာပဲ သူဟာ ညာဘက္ လက္ေခ်ာင္းေတြကို တိပ္ေတြနဲ႕ ပတ္ခ်ည္လိုက္တယ္။ တိပ္ႀကိဳးနဲ႕ ပတ္ထားတဲ့သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြရဲ႕ ထိပ္မွာေတာ့ ကဒ္ထူျပားနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ လက္ညိဳးထိုးေနတဲ့ပံုစံ လက္အတုတစ္ခုကို တပ္ဆင္လိုက္တယ္။ ျဗဳန္းဆို သူက အသံနက္ႀကီးနဲ႕ ထေအာ္လိုက္တယ္။ “ဘာမွတ္ေနလဲ၊ ငါရွာေနတာ…...” လက္ညိဳးအတုႀကီး ကို ေနရာအႏွံ႕ ထိုးေနရင္း ေျပာေနရင္း အဲဒီမွာ ျပကြက္ကို အဆံုးသတ္ပါတယ္။။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-LxPIZ_O9XL4/Tuh7HMU1HwI/AAAAAAAABTw/-raP-dx7gxs/s1600/perform%2B3all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 341px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-LxPIZ_O9XL4/Tuh7HMU1HwI/AAAAAAAABTw/-raP-dx7gxs/s400/perform%2B3all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685929893053144834" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />၄။ သင္တန္းသားတစ္ဦး (အမည္ မမွတ္မိ)<br />တိုက္ပံုအနက္နဲ႕ ပုဆိုး၀တ္ထားတဲ့ သူဟာ ေျခတစ္ေပါင္က်ိဳးနဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲ ၀င္ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီအေနအထားမွာပဲ စီးထားတဲ့ ကတၱီပါဖိနပ္ကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ခၽြတ္လိုက္တယ္။ ေျခကိုကားၿပီး မတ္မတ္ရပ္တယ္။ တိုက္ပံုအက်ၤီကို ၾကယ္သီးမျဖဳတ္ပဲ လက္ကိုလွ်ိဳၿပီး အထဲသြင္းလိုက္တယ္။ တိုက္ပံုအက်ၤီရင္ဘတ္ ၾကယ္သီးလြတ္ေနတဲ့ ေနရာကေန လက္ဖမိုးႏွစ္ဘက္ကို ျပန္ထုတ္လာတယ္။ လက္အိတ္ အျဖဴေရာင္ စြပ္လိုက္တယ္။ လက္ေတြရဲ႕ အေနအထားကို လက္အုပ္ခ်ီ၊ လက္တစ္ေခ်ာင္းေပၚ လက္တစ္ေခ်ာင္းဆုပ္ကိုင္၊ လက္သီးဆုပ္ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေျပာင္းျပေနတယ္။ အၾကာႀကီး လက္သရုပ္ေဖာ္မႈ ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ကို အက်ၤီေအာက္ကပဲ တိုက္ပံုအက်ၤီလက္ ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ ၀တ္ထားတဲ့ ပုဆိုးကို ေအာက္နားစကေန လွမ္းမတယ္။ ပုဆိုးကို အကုန္ဆြဲ ေခါင္းၿမီးၿခံဳကာ တစ္ပတ္ကၽြမ္း လွိမ့္ခ်လိုက္တဲ့အခါ ဖန္တီးမႈျပကြက္ဟာ အဆံုးသတ္ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-DZHZW4ILQck/Tuh7G1ligsI/AAAAAAAABTo/Zz0HdSv-deU/s1600/perform%2B4all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-DZHZW4ILQck/Tuh7G1ligsI/AAAAAAAABTo/Zz0HdSv-deU/s400/perform%2B4all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685929886949212866" border="0" /></a><br /><br /><br />၅။ ဉာဏ္လင္းထက္<br />လူေတြရဲ႕ လက္ေတြကို သန္႕စင္ေဆးရည္နဲ႕ လိုက္ျဖန္းေပးတယ္။ လက္ခ်င္းတြဲၿပီး လူတန္းႀကီး ႏွစ္ထပ္ လုပ္ခုိင္းတယ္။ လူတန္းႀကီးေရွ႕ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ေလွခါးတစ္စင္းကို ေထာင္ၿပီး ေလွခါးထစ္ေတြ အဆံုးကို တက္ပါတယ္။ လက္ထဲမွာေတာ့ ေရကရားတစ္ခုကို ကိုင္ထားတယ္။ ပန္းပြင့္ေတြကို ေလွခါးေပၚကေန ႀကဲခ်လိုက္တယ္။ ေရကရားကို ေလွခါးအျမင့္ကေန ကိုင္ေျမွာက္ၿပီး တစ္စက္ခ်င္း ျဖည္းျဖည္းသြန္းခ်ပါတယ္။ ေရကရားကိုေလာင္းေနစဥ္ ဆုေတာင္းေတးသံတစ္ခု ေနာက္ခံဂီတအျဖစ္ ေပၚလာခဲ့တယ္။ ေရစက္ခ်မႈၿပီးဆံုးခ်ိန္မွာ ပရိသတ္ႀကီးကို လက္တြဲျဖဳတ္ႏိုင္ၾကပါၿပီ လို႕ ေၾကညာလိုက္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ဖန္တီးမႈ ကို နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-8DJX3cfzo40/Tuh4nDdfj8I/AAAAAAAABTg/Sza2P3Q0M-w/s1600/perform%2B5all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-8DJX3cfzo40/Tuh4nDdfj8I/AAAAAAAABTg/Sza2P3Q0M-w/s400/perform%2B5all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685927141894492098" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />၆။ ရဲ၀င္းေစာ<br />စစခ်င္းေတာ့ ကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚမွာ သူ ထိုင္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကုလားထုိင္ေပၚက ဆင္းၿပီး ေဘးမွာ ထိုင္လိုက္တယ္။ ကုလားထိုင္ကို ေဘးဘက္လွည့္လိုက္တယ္။ သူလည္း ေဘးလွည့္ထုိင္တယ္။ ကုလားထိုင္ကို တေစာင္းလွဲခ်လိုက္တယ္။ သူလည္း ကိုယ္တေစာင္း လွဲခ်လိုက္တယ္။ ကုလားထိုင္ကို ပက္လက္လွန္ ေထာင္လုိက္တယ္။ သူလည္း ပက္လက္လွန္လိုက္တယ္။ ကုလားထုိင္ကို ေနာက္ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္။ သူလည္း ေနာက္ေက်ာခိုင္း ထုိင္လိုက္တယ္။ ကုလားထုိင္ကို ေမွာက္လုိက္တယ္။ သူလည္း ေမွာက္ခ်လိုက္တယ္။ ကုလားထုိင္ကို ေရွ႕ဘက္ျပန္လွည့္ၿပီး ခ်လိုက္တယ္။ သူလည္း ကုလားထုိင္ေနာက္ကေန အဲဒီပံုစံအတုိင္း လိုက္ထိုင္လိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကုလားထိုင္ကို သူ႕ေပါင္ေပၚကို ယူတင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-6kTf02F-tMg/Tuh4mfJbiuI/AAAAAAAABTQ/4uuQj_rcemE/s1600/perform%2B6all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-6kTf02F-tMg/Tuh4mfJbiuI/AAAAAAAABTQ/4uuQj_rcemE/s400/perform%2B6all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685927132146666210" border="0" /></a><br /><br /><br />၇။ ကုိစန္းဦး<br />စားပြဲေပၚကို ဖရဲသီးတစ္လံုးနဲ႕ သေဘၤာသီးတစ္လံုး ယူလာတယ္။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ဖိတ္ေခၚတယ္။ ဖရဲသီးကို ခ်ီးျမွင့္လိုက္တယ္။ စားပြဲကိုေက်ာခိုင္းၿပီး ပရိသတ္ဘက္ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ ကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚမွာ အမ်ိဳးသမီးကို ဖရဲသီးကို ကိုင္ၿပီး ထုိင္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ဖိတ္ေခၚတယ္။ သေဘာၤသီးကို ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ကုလားထုိင္တစ္လံုး ေပၚမွာ အဲဒီသေဘၤာသီးကို ကိုင္ၿပီး သူ႕ကို ထုိင္ခိုင္းလိုက္ျပန္တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ သရုပ္ျပသူဟာ သေဘၤာသီးကို ျပန္ေတာင္းတယ္။ လူကိုေတာ့ သူ႕ေနရာမွာပဲ ထုိင္ခုိင္းထားတယ္။ စားပြဲေပၚမွာ ဓားတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ သေဘၤာသီးရဲ႕ ထိပ္၀ကို လွီးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ အထဲက အသားေတြကိုျခစ္ယူၿပီး ပန္းကန္ထဲကို ထည့္တယ္။ ဖရဲသီးကို လည္း ျပန္ယူၿပီး ထိပ္၀လွီးျဖတ္ အသားျခစ္ယူတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သေဘၤာသီးအသားေတြကို ဖရဲသီးထဲ အစာသြတ္တယ္။ ဖရဲသီး အသားေတြကို သေဘၤာသီးထဲ အစာသြတ္တယ္။ အကၽြင္းအက်န္ေတြ အစအနေတြကို အားရပါးရ ပါးစပ္ထဲ ထည့္စားၿပီး ရွင္းလိုက္တယ္။ ဘာမွမက်န္ေတာ့တဲ့အခါ အသီးေတြကို လွီးျဖတ္ထားတဲ့ ထိပ္၀ေတြကိုျပန္ကပ္ၿပီး စတက္ပလာနဲ႕ ႏွိပ္ပိတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဖရဲသီးအစာသြပ္ထားတဲ့ သေဘၤာသီးကို အမ်ိဳးသားကို ျပန္ေပး သေဘာၤသီးအစာသြပ္ထားတဲ့ ဖရဲသီးကို အမ်ိဳသမီးကို ျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-mS2yqen5JEc/Tuh4mPNIyqI/AAAAAAAABTA/a6sQMHYeSNc/s1600/perform%2B7all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 385px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-mS2yqen5JEc/Tuh4mPNIyqI/AAAAAAAABTA/a6sQMHYeSNc/s400/perform%2B7all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685927127867247266" border="0" /></a><br /><br /><br />၈။ အုန္းခိုင္ဇင္<br />ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ အိတ္တစ္လံုးထဲက အရာေတြကို ႀကဲျဖန္႕ခ်လိုက္တယ္။ တစ္ခါသံုး ဗူးခြံေတြ ပလတ္စတစ္ခြံေတြ၊ ပိန္ရႈံ႕ေနတဲ့ သံဗူးခြံေတြ၊ ေဘာလ္ပင္ ခဲတံ စာေရးကိရိယာ အပ်က္ေတြ။ သစ္ရြက္ေတြ၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အက်ၤီ အစုတ္အျပတ္ေတြ။ စာရြက္လြတ္ေတြေပၚမွာ ေဆာ့ပင္ေရာင္စံုနဲ႕ စာေၾကာင္းေတြ ေရးျခစ္လို္က္တယ္။ White is blank. Green is illusion. Blue is pain. စသည္ျဖင့္။ ေရာင္စံုစကၠဴေတြကို ဟိုဟိုဒီ ႀကဲခ်လိုက္ျပန္တယ္။ ၀ါးအုပ္ေဆာင္းတစ္ခုကို ယူလာၿပီး ကြင္းျပင္ရဲ႕အလယ္ တစ္ေနရာမွာ ခ်လိုက္တယ္။ ေစာေစာက ေရးျခစ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြကို အုပ္ေဆာင္းေပၚမွာ ပတ္ပတ္လည္ စီရီခင္းလိုက္တယ္။ တိုင္ငါးတိုင္ကို အုပ္ေဆာင္း ပတ္ပတ္လည္မွာ စိုက္လုိက္တယ္။ အုပ္ေဆာင္းရဲ႕ အလယ္က အေပါက္ထဲကို ေကာက္ရိုးေျခာက္စည္းေတြကို ထိုးထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းစည္းတစ္စည္းထဲက ေရာင္စံုပန္းငါးပြင့္ကို ယူလာတယ္။ တိုင္ေတြၾကားမွာ ပန္းေတြကို တစ္ပြင့္စီ ဆင္ယင္လိုက္တယ္။ က်န္တဲ့ပန္းေတြကို ပြင့္ဖတ္ေတြေျခြၿပီး ႀကဲျဖန္႕လိုက္ျပန္တယ္။ အသင့္ေရးထားတဲ့ စာတစ္ပိုဒ္ကို ရြတ္ဖတ္ျခင္းျဖင့္ ျပကြက္ကို အဆံုးသတ္ပါတယ္။ “သံသရာလည္ေနတဲ့ သံသရာစက္၀ိုင္းရဲ႕ ေႏွာင္ဖြဲ႕ျခင္းနဲ႕ အာရုံေတြရဲ႕ တားျမစ္ထိန္းခ်ဳပ္မႈကို ခံစားၾကတယ္။ ေၾကြလြင့္ၾက၊ လႈပ္ရွားၾက၊ လွပၾက၊ စၾက၀ဠာခြင္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ………………………….”.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-uKmAS2zzQIs/Tuh4l33JG0I/AAAAAAAABS4/AhNcTM07DLo/s1600/perform%2B8all.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 296px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-uKmAS2zzQIs/Tuh4l33JG0I/AAAAAAAABS4/AhNcTM07DLo/s400/perform%2B8all.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685927121600977730" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-8DJX3cfzo40/Tuh4nDdfj8I/AAAAAAAABTg/Sza2P3Q0M-w/s1600/perform%2B5all.jpg"><br /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-6kTf02F-tMg/Tuh4mfJbiuI/AAAAAAAABTQ/4uuQj_rcemE/s1600/perform%2B6all.jpg"><br /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-mS2yqen5JEc/Tuh4mPNIyqI/AAAAAAAABTA/a6sQMHYeSNc/s1600/perform%2B7all.jpg"><br /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-uKmAS2zzQIs/Tuh4l33JG0I/AAAAAAAABS4/AhNcTM07DLo/s1600/perform%2B8all.jpg"><br /></a><br /><br /><br /><br />ျပည္လမ္း Institut Francais de Birmanie မွာ ၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၈ ရက္ ညေနက က်င္းပခဲ့တဲ့ Body Temporary လို႕ အမည္ရတဲ့ performance ဖန္တီးမႈေတြမွာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရတာေတြကို သိုေလွာင္ထားခဲ့တဲ့ အာရုံထဲက ဆြဲေခၚၿပီး အနီးစပ္ဆံုး စာစီကံုးလိုက္ပါတယ္။ အႏုပညာရွင္ေတြက ဘာေတြကို ဖန္တီးျပခ်င္ခဲ့သလဲ ဆိုတာ ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိ သံုးသပ္ ခံစားစရာမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကိုယ္တုိင္ ဆက္လက္ ေတြးေတာၾကေစဖို႕ပါ။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-2208284088817000580?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-89812532415310288822011-12-08T11:52:00.003+08:002011-12-08T11:59:10.554+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-BPySRl3iKPE/TuA0-1nZAHI/AAAAAAAABSs/B4YTK70qJwA/s1600/concrete.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BPySRl3iKPE/TuA0-1nZAHI/AAAAAAAABSs/B4YTK70qJwA/s400/concrete.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683600983890395250" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">ကြန္ကရစ္ၿမိဳ႕ေတာ္</span><br /><br />တစ္နာရီ ေျခာက္ဆယ္မိုင္ေလ်ာ့ေလ်ာ့မွာ မအိပ္ငိုက္ေအာင္<br />ျဖစ္ေစ အိပ္မငိုက္ေအာင္ျဖစ္ေစ သတိေပးစာတမ္းကို နာခံလ်က္ အသက္ကို ျမတ္ျမတ္<br />ႏိုးႏိုး ထုပ္ပိုးကာ ဘာ့ေၾကာင့္ရပ္ရပ္ လမ္းေဘးခ်ရပ္ရင္း အလ်င္လိုသူမ်ားအေနျဖင့္<br />လမ္းအိုကိုသာ လိုက္သင့္ေသာ ခရီးအဆံုးမွာ ျမင္ေလရာရာ ဟာခနဲ ဟင္ခနဲ <br />ကမၻာမွားသလား ၿဂိဳဟ္မွားသလား ခရမ္းျပာလဲ့လဲ့ မီးလံုးမီးစုန္းေတြ အဆန္းတၾကယ္ <br />ပလတ္စတစ္ပန္းေရာင္စံုတို႕ ၀န္းရံခ ေနေသာ ပဒုမၼာ ကုမုျဒာ ၾကာပန္းမ်ားလည္း လန္းစြင့္<br />လ်က္ ဘိလပ္ေျမ ဘိလပ္ရည္မ်ား လိမ္းက်ံသည့္ က်က္သေရေဆာင္ လမ္းမရွည္မ်ား စည္းကမ္းတက် <br />ေလးေထာင့္ကြက္က် မဟာဆန္ဆန္ ပါဠိပံုေဆာင္ခဲ ၿမိဳ႕ငယ္မ်ား အရာေတာ္ေျမခ် အိမ္ႀကီးကနားတို႕ျဖင့္ <br />တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္ လူသူဆူပူကင္းေ၀း ဆိတ္ၿငိမ္ပိျပားလ်က္ အေျခခ် စိတ္ႏွင့္ခႏၶာထပ္တူ<br />ေရြ႕လ်ားၾကသူမ်ားမွ တပါးအဂၤါရပ္မ်ားအားလံုး ႏွင္႕အညီ ၿပီးျပည့္စံုျခင္းဟာ က်ိဳးႏြံခယ <br />ဦးခ်ခ်င္စရာ ညနက္နက္မွာ လထြက္ခါမွ ရုပ္တုႀကီးမ်ား အသက္၀င္လာမလား ေသာေသာညံညံ<br />ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႕ စည္ကားေပ်ာ္ပါး ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားၾက မနက္မုိးလင္းမွ အလွ်ိဳလွ်ိဳ<br />ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကေလသည္ ဆိုေသာ ဒ႑ာရီထဲက အျဖစ္မ်ိဳးလား ရူးႏွမ္းေခ်ာက္ခ်ား<br />အေတြးပြားမိ ေနာင္အႏွစ္ တစ္ေထာင္ခန္႕အၾကာ ပိဋကတ္သံုးပံုကို ေဆာင္ၾကဥ္း၍ ဘုရား <br />ေက်ာင္း ကန္ ေစတီ ပုထိုးမ်ား တည္ထားေစခဲ့ေသာ သာသနာ့ ဒါယိကာ မင္းျမတ္အေနာ္ရထာ၏ <br />ဘုန္းေတာ္ ကံေတာ္ ဥာဏ္ေတာ္ပြင့္လင္း အံ့ဘနန္း ျဖစ္လွပါဘိျခင္းလို႕ ပုဂံၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ ကမၻာလွည့္<br />ခရီးသြားတို႕ ရင္သပ္ရႈေမာရသလို မွတ္တမ္းမ်ား မွတ္ရာမ်ား အမွတ္သည္းေျခမ်ားျဖင့္ <br />အသေခ်ၤအသခ်ာၤ သခ်ၤာတြက္ထုတ္ အလုပ္ရႈပ္ၾကရေပလိမ့္မလား လို႕လည္း မရဲတရဲ စိတ္ႀကီးမ်ားပင္ <br />၀င္ခဲ့မိ ကမၻာ့အက်ယ္ဆံုး လမ္းမႀကီးတစ္စင္းထိပ္၀ယ္ ညီလာခံသဘင္မ်ားလည္း ရက္သတၱပတ္လံုး <br />ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ အလင္းေရာင္မျပတ္ ၀ွဲခ်ီးက်င္းပလ်က္ အမွန္အကန္ တည္ရွိ ကိုင္တြယ္၍ရျခင္း <br />အေကာင္အထည္ ရုပ္အားျဖင့္ ဒု ျဗက္ တိတိတိက်ရွိျခင္း သိပ္သည္း ၾကမ္းရွ က်စ္လ်စ္ <br />မာေၾကာ ႀကံ႕ခိုင္ ထူထဲ ၿမဲၿမံျခင္း စသည့္ ဂုဏ္သတၱိမ်ား အထူးထူးအျပားျပားျဖင့္ ကြန္ကရစ္ၿမိဳ႕ေတာ္။<br /> <br /><br /> ပန္ဒိုရာ<br />၇-၈.၁၂.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-8981253241531028882?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-79462725278547485012011-11-19T16:21:00.002+08:002011-11-19T16:24:56.641+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-dSh2khcZpmI/TsdnbAnjpkI/AAAAAAAABSg/bP8cpTp68Ks/s1600/glass.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 302px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dSh2khcZpmI/TsdnbAnjpkI/AAAAAAAABSg/bP8cpTp68Ks/s400/glass.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5676619569043842626" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့အဲဒါဟာအစစ္ျဖစ္ခဲ့သတဲ့</span><br /><br />မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ရဲရဲတင္းတင္းေတြ ေရးခ်လုိက္ ၿပီးေတာ့မွ ေလသံကုိ ခ်က္ခ်င္းဂီယာေျပာင္း-မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ အေသးစိတ္ေတြဖြဲ႔ႏြ႔ဲ ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးေလသံကုိေဖ်ာက္၊ ၿပီးေတာ့ လွခ်င္စိတ္ရွိသေလာက္ အလွတရားကုိ မဖန္တီးတတ္ရွာ တခါတေလ အရာအားလုံးကုိ လုပ္ျပႏုိင္သူလုိလုိပုံဖမ္း၊ ၿပီးေတာ့ ဘာမွမသိပါဘူးရွင္ အခ်ဳိးမ်ိဳးေလးနဲ႔ ျပန္ေပၚလာ အေ၀းကေန လက္တည့္စမ္းတတ္ၿပီး ကုိယ္ပုန္းဖုိ႔ အလုံၿခံဳဆုံးတစ္ေနရာကုိ အၿမဲရွာေဖြထားတတ္သူ - အတုိျပန္ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ပါးနပ္တယ္- သို႕ေသာ္ထူတယ္၊ ပါရမီရွိတယ္- သို႕ေသာ္ ရွိသင့္သေလာက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မရွိဘူး၊ အရဲကိုးတယ္- သို႕ေသာ္သတၱိနည္းတယ္၊ လူမႈေတြကို သိပ္မမႈစမ္းပါနဲ႕ - တစ္ခါေလာက္ အိမ္ကေျပးၾကည့္ပါလား၊ စိတ္ထဲက ရွဳပ္ရွဳပ္ေထြးေထြးေတြ အမွဳိက္ေတြ ကုန္သြားေအာင္ ဆႏၵအရွိဆုံး အမွားတစ္ခုကုိ စိတ္ရွိလက္ရွိက်ဳးလြန္လုိက္- အျပင္ကိုထြက္ၿပီး နည္းနည္းေလာက္ အသက္ရွဴၾကည့္လိုက္ ဒါမွမဟုတ္ အသက္ရွဴရပ္ၾကည့္လိုက္၊ ကားတစ္စင္းလို လမ္းေဘးထိုးရပ္လိုက္ရတဲ့ ဘ၀ေတြရွိတယ္ ၊ အင္ဂ်င္မပါပဲ ေမာင္းေနတဲ့ ကားေတြရွိတယ္ - ကားေနတဲ့ ေမာင္းေတြရွိတယ္ - ေမာင္းထုေခၚၿပီး လူထုက ေက်ာက္ခဲနဲ႕၀ိုင္းေပါက္သတ္တဲ့ ျပစ္မႈေတြရွိတယ္- လက္ဖ်ားနဲ႕တုိ႕စရာမလိုဘဲနဲ႕ အားအားယားယား တရား၀င္ သတ္ျဖတ္မႈေတြလည္း ရွိတယ္၊ ေသျခင္းတရားကို ေရႊဒဂၤါးလို ေထြခင္းစကားၾကတယ္ ဆိုတာၾကားဖူးလား- လူ႕ဘ၀ဆိုတာ မပ်င္းတတ္ရင္ တိုတိုေလး ပ်င္းတတ္ရင္ ရွည္ရွည္ႀကီးေပါ့ ရွင္းပလား ၊ ၿငီးေငြ႕လြယ္စရာေကာင္းတဲ့ လူလူခ်င္း ဆက္ဆံေရးေတြရွိတယ္ - စကားလံုးေလာ္လီေနတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ရွိတယ္၊ လႈပ္စိလႈပ္စိ စီးဆင္းေနတာေတြ ရွိသလို အထက္အရပ္က ပီေကကပ္ထားခံရတာလည္း ရွိတယ္- အရင္ကေျပာင္းခဲ့ပံုေတြနဲ႕ အခုေနာက္ဆံုး ေျပာင္းေနတာေတြနဲ႕ မတူေတာ့ ေျပာင္းလဲေတြပံုက ေျပာင္းလာတယ္၊ မ်က္ေတာင္တဆံုးမၾကည့္နဲ႕ မ်က္ေတာင္မခတ္ၾကည့္ပါ လွမ္းၾကည့္လိုက္ လွန္္ၾကည့္လုိက္ လွပ္ၾကည့္လိုက္ အတုေတြ ထထမလုပ္နဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈကို အျပည့္ျဖည့္ထားလိုက္ ကဲပါေလ ေစာေစာက ေျပာတာေတြလည္း ေမ့ပစ္လုိက္ မင္းမွာ အိုင္ဒီယာရွိတယ္ စတိုင္သစ္ရွိတယ္ အုိင္ကြန္ရွိတယ္ ဖက္ရွင္ရွိတယ္ ဖက္ရွင္အင္းေမ့ဂ်္လည္းရွိတယ္ ကဲ .. ရယ္ေမာသြားၿပီဟုတ္ အဲဒီလိုေနပါ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနထုိင္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာပါ ဟာသဥာဏ္ရွိတယ္ သေရာ္မယ္ ေလွာင္ေျပာင္မယ္ အရာရာကို ရယ္စရာ ျမင္ေနတတ္တာလည္း ေကာင္းေတာ့ေကာင္းပါတယ္ ေကာင္းလည္းမေကာင္းဘူး ေထာင္တန္တဲ့ စကားက ရယ္ရင္ ေပါ့တတ္တယ္ ငါးေထာင္တန္ကေတာ့ အေၾကြဖ်က္ဖို႕ခက္မယ္ ေထာင္ေတြတန္းေတြကေတာ့ ဘယ္သူနဲ႕မွ မတန္ပါဘူး စကားကို ကတ္မေျပာနဲ႕ ခတ္မေျပာနဲ႕ လြဲမေျပာနဲ႕ လႊဲမေျပာနဲ႕ ေျပာရင္းဆုိရင္း ေလွ်ာခ်သြားျပန္ၿပီ- ၾကည့္။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၁၈-၁၉.၁၁.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7946272527854748501?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-55701840184100123942011-11-11T13:56:00.004+08:002011-11-11T15:04:12.752+08:00၁၃လမ္းမွာ ခင္းက်င္းထားတဲ့ ကာတြန္းတခ်ိဳ႕ကို ရပ္ေ၀းေနမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ပံုေတြ ထပ္ၾကည့္ခ်င္ရင္ <a href="http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150454040362053.428839.778982052&type=1#!/media/set/?set=a.10150454040362053.428839.778982052&type=1">facebook</a> မွာ လာၾကည့္ၾကပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-gazrt7w6Ye4/TrzIOurIlNI/AAAAAAAABSU/xB2x0xyLJhk/s1600/P1100697-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 279px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-gazrt7w6Ye4/TrzIOurIlNI/AAAAAAAABSU/xB2x0xyLJhk/s400/P1100697-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673629785952654546" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-cWmrvLeOdZA/TrzGnYX0CjI/AAAAAAAABSI/X_EKZ5Lof14/s1600/P1100762-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 269px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-cWmrvLeOdZA/TrzGnYX0CjI/AAAAAAAABSI/X_EKZ5Lof14/s400/P1100762-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673628010439510578" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-kmWiwubOaZ4/TrzGnYOQ2eI/AAAAAAAABR8/LlMuQ-w3vnM/s1600/P1100695-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 291px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-kmWiwubOaZ4/TrzGnYOQ2eI/AAAAAAAABR8/LlMuQ-w3vnM/s400/P1100695-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673628010399455714" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-pcT7T0D7Rfc/Try7rWriJYI/AAAAAAAABR0/6G-qDWeQ1Pk/s1600/P1100771-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 278px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-pcT7T0D7Rfc/Try7rWriJYI/AAAAAAAABR0/6G-qDWeQ1Pk/s400/P1100771-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673615984076924290" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-9rR-yzWEVsE/Try7q0hBOuI/AAAAAAAABRk/zrFu-fN72II/s1600/P1100756-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 270px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9rR-yzWEVsE/Try7q0hBOuI/AAAAAAAABRk/zrFu-fN72II/s400/P1100756-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673615974906018530" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-UFchOsj-2qE/Try7qsGThWI/AAAAAAAABRY/motjgaWdcdA/s1600/P1100676-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 278px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UFchOsj-2qE/Try7qsGThWI/AAAAAAAABRY/motjgaWdcdA/s400/P1100676-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673615972646487394" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ru5nPiWTjjM/Try7qGT34oI/AAAAAAAABRM/3hd4pUG8Bus/s1600/P1100663-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ru5nPiWTjjM/Try7qGT34oI/AAAAAAAABRM/3hd4pUG8Bus/s400/P1100663-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673615962502849154" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-nqktiqgdT2Q/Try7p-zXKlI/AAAAAAAABRA/mRcZFYgU6cQ/s1600/P1100660-small.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 366px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-nqktiqgdT2Q/Try7p-zXKlI/AAAAAAAABRA/mRcZFYgU6cQ/s400/P1100660-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673615960487438930" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-5570184018410012394?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-80985552175815237132011-10-31T17:32:00.001+08:002011-10-31T17:34:48.853+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-GG4MnJ_ZI-E/Tq5rh5IIC3I/AAAAAAAABQk/06hWW5sr-NI/s1600/wood%2B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 232px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-GG4MnJ_ZI-E/Tq5rh5IIC3I/AAAAAAAABQk/06hWW5sr-NI/s320/wood%2B1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5669587210920790898" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">ျခေသၤ့လက္ဖ၀ါး</span><br /><br />ငါတို႕ဟာ ေတာထဲကို ေနာက္တစ္ခါ မသြားေတာ့ဘူး*<br />၀ါးရြက္ခၽြန္ခၽြန္ေတြ ေျမစိုက္တဲေတြ ေျခနင္းသံတဒိုင္းဒိုင္းေတြ<br />ဒိန္ခဲကို မေရႊ႕တမ္းခဲထားတဲ့ ပါးစပ္က်ယ္ေတြ<br />ျမစ္ထဲ ကန္႕လန္႕ျဖတ္စီးလာတဲ့ ၀ါးလံုးရွည္ေတြကို လွမ္းကာတဲ့ လက္ေတြ<br />ေခါင္းေတြ သံုးလံုး ႏွစ္လံုး တစ္လံုး ေနာက္ဆံုး အားလံုးနစ္ျမဳပ္သြား<br />ေက်ာင္းေတြမွာ ဘာသာရပ္ေတြကို မသင္ေတာ့ဘူးတဲ့<br />အိမ္ေတြမွာ အမိုးအကာအခင္း မပါေတာ့ဘူးတဲ့<br />ပီယာႏိုေတြကို အားလံုး စြန္႕ခြာခဲ့ၾက ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ႏွင္းက်ခဲ့ပါတယ္<br />တခ်ိန္က.. ဟိုးတခ်ိန္က က်ခဲ့တဲ့ႏွင္းေတြ ႏွင္းက်ိန္စာေတြေလ<br />ဗူးဆို ဖယံုမသီးတတ္တဲ့ အေလ့အထ ထြန္းကားလာ နံရံမ်ား<br />ရုပ္တုမ်ားနဲ႕ ရုပ္တူမ်ား ေျပးလႊား ႏွလံုးေလဟပ္ၿပီး ျဗဳန္းဆို လဲက်သြား <br />သိမႈနဲ႕ထပ္တူညီအေျခအေနကို ဆင့္ပြားႏိုင္စြမ္းမရွိေသာ အို- လူသား<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ ႀကံဖတ္တစ္ေခ်ာင္းပါ ႀကိတ္နင္းခံၿပီးသား <br />ကၽြန္မဟာ အိတ္စတာနယ္ ဟာ့ဒစ္ခ္စ္ ပါ သိပ္ဆန္႕တယ္ အလြယ္တကူသယ္<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခရစၥတယ္လ္ပန္းအိုးပါ စင္ေပၚမွာအလွျပထားတယ္<br />ကၽြန္မကေတာ့ တပ္ဆင္ထားတဲ့ အမိႈက္ပံုအတုထဲက ငါးရိုးတစ္ေခ်ာင္းပါ<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္မဟာ ကၽြန္ေတာ္ကၽြန္မတို႕ဟာ<br />ျခေသၤ့လက္ဖ၀ါး ျခေသၤ့လက္ဖ၀ါး <br />ကေလးေလးေတြ ေျပးတမ္းလိုက္တမ္း ကစားရင္း ညိဳးညိဳးညံညံ ရယ္ေမာၾက<br />ျခေသၤ့လက္ဖ၀ါး အဲဒီမွာ ျခေသၤ့လက္ဖ၀ါး <br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၀-၂၇.၁၀.၂၀၁၁<br /><br />* Les Lauriers sont coupés (Dujardin)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-8098555217581523713?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-20683896657528032942011-10-27T13:08:00.004+08:002011-10-27T13:14:17.726+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/--Xa8UqGgTIo/TqjoLoLdaXI/AAAAAAAABQY/smU21UsMj6E/s1600/meditation.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 242px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/--Xa8UqGgTIo/TqjoLoLdaXI/AAAAAAAABQY/smU21UsMj6E/s320/meditation.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668035417507457394" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">တရားထိုင္ျခင္ေထာင္ထဲ ၀ဲေနတဲ့ျခင္တစ္ေကာင္</span><br /><br />………….. ျခင္ပုန္းေတာမွာ မေနသာ ဆိုတဲ့အတုိင္း ထြက္လာတာ၊ အပုန္းလား အပြင့္လား အဖုံးလား အပိတ္လား တကယ္ေတာ့ အေသအခ်ာ မသိႏုိင္ဘူး၊ တရားထိုင္ပုဂၢဳိလ္ေဘး ေထာင့္ကေလးမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးနား ရႈ- မွတ္- ပြား လိမၼာယဥ္ပါးေနတဲ့ ျခင္ဟာ ပုထုဇဥ္ပဲေပါ့ - ခ်င္ေတြေတာ့ သိပ္မ်ားေနေသးတယ္ သူ႕မွာ၊ ျခင့္ခမ်ာ လာခ်င္ သြားခ်င္ နားခ်င္ စားခ်င္ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ခ်စ္-ခ်င္-ေနေသးသတဲ့ ၊ ခ်ဥ္ျခင္းေတြတပ္လို႕ အ၀ိဇၨာ အ၀ါစိတ္ေတြနဲ႕ အ၀ွာစိတ္ေတြလည္းပါမယ္ ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္း ရဲ႕ ေပါင္တြင္းသားေလးကိုမွ ထိုးေဖာက္ေသြးစုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳး ငါ့၀မ္းပူဆာ မေနသာတဲ့ ျခင္ပါ- သုိ႕ေသာ္ တံငါနားနီးတံငါ ရိပ္သာနားနီးတရား ပညတ္ကိုခြာ ပရမတ္ကိုမွတ္ လူရဲ႕အသားေပၚ နားရင္ နားတယ္လို႕ မွတ္လိုက္သတဲ့ ႏႈတ္သီးနဲ႕ ေဖာက္တယ္ ေဖာက္တယ္ လို႕ မွတ္ ေသြးေတြကိုလည္း စုပ္တယ္ စုပ္တယ္လို႕မွတ္ မ်ိဳခ်တယ္လို႕မွတ္ (အား..ေကာင္းလိုက္တာ - ေကာင္းတယ္လို႕ ဆက္မွတ္) ၀န္းက်င္ေကာင္းမွာ လက္ဖ၀ါးၾကမ္းၾကမ္းေတြနဲ႕ ျဗန္းျဗန္း ရိုက္တာမ်ိဳး သူ႕မွာ မႀကံဳဖူးခဲ့ပါ၊ ဖူးခနဲ မႈတ္လိုက္တာျဖစ္ျဖစ္ အသာေလး ပု၀ါနဲ႕ယမ္းလိုက္တာျဖစ္ျဖစ္ ဒီေလာက္ပဲ- ေလာကဓံေလက ခပ္ႏုႏုေလး ေသြးေနတုန္း ေန႕လြဲညစာ(အဖတ္) မစားဘူး ေသရည္ေသရက္ မလိုအပ္ဘူး ေအးေဆးပဲ ေစာင့္ထိန္းေန၊ သူဟာ အရည္အာဟာရ တစ္မ်ိဳးတည္းကိုသာ ထာ၀စဥ္ မွီ၀ဲလ်က္ - ျခင္ေထာင္ မက်ခင္အထိ ျခင္ဟာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ လြတ္လပ္စြာ လႈပ္ရွားခဲ့၊ ပိုလီဂမီစနစ္မွာ ကာေမသုပုဒ္ဟာ အက်ံဳးမ၀င္ မုသာ၀ါဒဟာလည္း တ၀ီ၀ီ စကားသံ တစ္မ်ိဳးတည္းမွာ အက်ံဳးမ၀င္၊ ျခင္ကိုက္ (တိုက္ရိုက္) သတ္လိုက္တဲ့ မသာဆိုတာ မရွိေတာ့ ပါဏာတိလည္း ကင္းရဲ႕၊ အနည္းဆံုး သီလေျခာက္ပါးေလာက္ေတာ့ စင္ေနတဲ့ျခင္ သူ႕ကိုယ္သူ ေျခာက္ျပစ္စင္လို႕ သမုတ္လုိက္တယ္- နိဗၺာန္ကို တိုက္ရိုက္သြားရင္ ေကာင္းမလား လူ႕ဘ၀ဆိုတာကို ခဏေလာက္ ထရန္စစ္ ၀င္ရင္ ေကာင္းမလား ျခင္ဦးေႏွာက္ကေလး ရွိသေရြ႕ သူစဥ္းစားတယ္၊ လူအျဖစ္ဟာ သိပ္သက္သာတယ္ ဇိမ္လည္းက်တယ္ အစားအေသာက္မ်ိဳးစံု အရသာမ်ိဳးစံုနဲ႕၊ ပ်င္းစရာ ေသြးတစ္မ်ိဳးတည္း ေသာက္သံုးေနရတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေတာင္ တရားထိုင္ပုဂၢဳိလ္တခ်ိဳ႕ ႏွစ္ေခ်ာင္းတည္း ရွိတဲ့ ေျခေထာက္ကို ေညာင္းတယ္ ကိုက္တယ္ လုပ္ခ်င္ေသး၊ လွည့္လိုက္ ေျပာင္းလိုက္ ျပင္လိုက္ေသး၊ ျခင္လိုမ်ား ေျခေထာက္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႕ ဆိုရင္ သူတို႕မွာ ေျခေထာက္ တစ္ေခ်ာင္းၿပီးတစ္ေခ်ာင္း ကိုက္ ေညာင္း ေျပာင္းေနရတာနဲ႕တင္ အခိ်န္ေစ့ၿပီး တရားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး စဥ္းစားတယ္ ျခင္ဦးေႏွာက္ကေလးနဲ႕ သူစဥ္းစားတယ္၊ ဆရာေတာ္ တရားေဟာတုန္းက ေလာက္လန္းသဖြယ္ ၀ိညာဥ္တြယ္ တဲ့၊ ျခင္ဟာ မ်က္လံုးေတြ က်ယ္လာခဲ့၊ ဒါကို သူေကာင္းေကာင္းသိတယ္ ငယ္ငယ္က ေလာက္လန္းကေလးတို႕ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ပါးဖို႕ရာ လြယ္ခဲ့ပါတယ္၊ ျခင္ဟာ တရားဓမၼနဲ႕ သူ႕ဘ၀ ထင္ဟပ္နားလည္လို႕ အားေတြတက္လာခဲ့တယ္၊ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ေစ့ေတာ့ တရားထိုင္ပုဂၢဳိလ္လည္း ထိုင္ရာက ထၿပီ ျခင္ေထာင္သိမ္းၿပီ ေဘးကိုခါၿပီ၊ ျခင္ထြက္လာတယ္၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းရွိရာ ၿခံဳပုတ္ထဲက မ၀ံ့မရဲ ရိပ္သာနားကို လာမ၀ဲတတ္တဲ့ ေကာင္ေတြဆီ ရင္ေကာ့ၿပီး ျပန္/ပ်ံသြားတယ္၊ အလကား တရားနဲ႕ ေ၀းတဲ့ေကာင္ေတြ- အေမွာင္မိုက္ထဲက ျခင္မိုက္ေတြဟာ ဓမၼာရုံထဲက ထြက္လာတဲ့ျခင္ကို အေတြ႕အႀကံဳ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးျမန္းဖို႕ ၀ိုင္းလာၾကတယ္၊ ျခင္ဟာ (ေစာေစာကစုပ္လာတဲ့) ေသြး နားထင္ေရာက္ နားထင္ကိုေက်ာ္ အန္တီနာအထိေရာက္ “ငါ့ျခင္တို႕….” အစျပဳၿပီး ျခင္တင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲမွာ မိန္႕ခြန္းေျခြေတာ့တယ္။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၉-၁၀.၁၀.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-2068389665752803294?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-12678773791219052572011-10-20T17:26:00.002+08:002011-10-20T17:33:19.743+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-sXSsitfZq-o/Tp_qpj9oc5I/AAAAAAAABQM/yLcrwbajHdg/s1600/doves.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 258px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-sXSsitfZq-o/Tp_qpj9oc5I/AAAAAAAABQM/yLcrwbajHdg/s320/doves.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665504856004653970" border="0" /></a><br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link style="font-weight: bold;" rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CASPIRE%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link style="font-weight: bold;" rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5CASPIRE%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link style="font-weight: bold;" rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5CASPIRE%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val=""> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:narylim></m:intlim> </m:wrapindent><!--[endif]--><!--><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:lsdexception> </w:lsdexception><!--[endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style="font-weight: bold;">အခုေတာ့ ငါလည္း လူနဲ႕ အေတာ္ကေလး တူလာခဲ့ၿပီပဲ</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >စစခ်င္း သိမႈထင္ရွားတာက နားပတ္ပတ္လည္မွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >နားလည္ေနတဲ့ မိခင္ဘာသာစကားက နားထဲကို ေအာ္တိုမက္တစ္ လာလည္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >မက္ထရိုပိုလီတန္ဘ၀လို အၾကားခလုတ္ ပိတ္ဖြင့္ကစားလို႕ မရေတာ့ပါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >လူဟာ မနက္အလုပ္မသြားခင္နဲ႕ ညေနအလုပ္ဆင္းၿပီးခ်ိန္မွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ဘရိတ္ဖတ္စ္နဲ႕ ဆပ္ပါး ေၾကညက္ေအာင္၀ါးစားဖို႕ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္စီ ရွိရ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >လူေသာက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုတာ ခ်ိဳေပါ့ ခ်ိဳဆိမ့္ က်ဆိမ့္ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ကြဲျပားေဖ်ာ္စပ္ႏိုင္ရ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ပဲ….. ျပဳတ္ ဆိုတဲ့ ေအာ္သံနဲ႕ ႏိုးထျခင္းစည္းစိမ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >မုန္႕ၾကာေစ့သာကူ ဟင္းရြက္စံု ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီး သင္ဖ်ဴးဖ်ာ (ေအာ္သံမ်ားဆက္လက္)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >သဘာ၀နည္းစနစ္နဲ႕ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ျခင္တစ္ေကာင္ သို႕မဟုတ္ ျခင္အုပ္စုတစ္စု<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ဟာ ျပဴတင္းေပါက္က ဒါမွမဟုတ္ တံခါးမႀကီးက ၀င္လာတတ္တာ ေမွ်ာ္လင့္ထား-ၿပီး-ခဲ့-သင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ဓာတ္ေလွခါး တပ္ဆင္မထားျခင္း <span style=""> </span>မိုးရြာျခင္း (ေခတၱ)ေရလွ်ံျခင္း လမ္းေၾကာပိတ္ျခင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >သိုင္း၀တၳဳထဲကလို ေသြးေၾကာမႀကီးကို ထိုးပိတ္လိုက္ျခင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >(ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း- ေသြးေၾကာမႀကီးကို ကာလတစ္ခုအတြင္း ျပန္ဖြင့္ေပးလိုက္ျခင္း)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >မီးမွန္ေနပါ(ေသး)တယ္ ေရရပါတယ္ သူလိုငါလို အေျခခံေက်နပ္မႈရွိပါတယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >သားက ႀကီးလာရင္ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရေအာင္ သီလရွင္စက္ရုပ္ေတြ တီထြင္ၿပီး <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >အလွဴလိုက္ခံခိုင္းမွာ (လူႀကီးတို႕ ရယ္သံမ်ား)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ကာေရဘီယန္ကို ေရာက္ရင္ ဂ်က္စပဲရိုးလို က်င့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >တုန္ျခင္း မႈန္ျခင္း ထစ္ျခင္း အေခြနဲ႕စက္ အသံတူေအာင္ထည့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ရန္မ်ားကို ကိုယ္ရွင္းမယ္ ဒီ၀ိုင္းကို ဘယ္သူရွင္းမယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ေခၽြးႏွဲစာေလးနဲ႕လား အိုစာမင္းစာနဲ႕လား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >စားစရာေတြကို ၀ါးသာစား ခ်ိန္းဆိုမႈေတြ ေအးေအးေဆးေဆး ေနာက္က်ပါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >သာ-လာေတာ့မွာပါ ေနသာ ထုိင္သာ သက္သာ အိမ္သာ မသာ စသည္ျဖင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >စကားမစပ္ ေပါ့ထရီဟာ ေပၚလက္တစ္စ္/ေပၚလက္တီကယ္ တို႕ရဲ႕အထက္မွာ ေပါေလာေပၚေနဆဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >အက္ဖ္အမ္ေရဒီယို နားေထာင္ပါ ေၾကာ္ျငာစာရြက္ အသံထြက္ဖတ္ပါ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >အရိုးရွင္းဆံုးဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ<span style=""> </span>(ယိစ္!!!)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >ပန္ဒိုရာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;" >၂၁.၉-၂၀-၁၀.၂၀၁၁<o:p></o:p></span></p> <span id="fullpost"></span></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:lsdexception></w:latentstyles></xml><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-1267877379121905257?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-76572084646069955492011-09-13T09:19:00.003+08:002011-09-13T09:26:08.821+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-bCbTWJM--sc/Tm6wyH1DUWI/AAAAAAAABQE/SqhwISj3BW4/s1600/ups%2Band%2Bdowns.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bCbTWJM--sc/Tm6wyH1DUWI/AAAAAAAABQE/SqhwISj3BW4/s400/ups%2Band%2Bdowns.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651648957538062690" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:78%;">painting <a href="http://imaginaryclouds.blogspot.com/">icn2</a><br /><br /></span></div><span style="font-weight:bold;">အနိမ့္နိမ့္ အျမင့္ျမင့္ အဆင့္ဆင့္</span><br /><br />တည္ေသာ မွီေသာ ရီေသာ ဟီေသာ<br />ဂီတျဖင့္ ေမြ့ေလ်ာ္ေသာ စည္ျငင္းျဖင့္ ႏိုးထေသာ<br />ဆူညံအံပြက္ေသာ တိုးတိတ္ည့ံသက္ေသာ က်ေပ်ာက္ဆုံးရႈံးသြားေသာ<br />ရွာေဖြေတြ႕ရွိေသာ ၿမဲၿမံတည္ေဆာက္ေသာ ပ်က္လြယ္စီးလြယ္ေသာ<br />ရီေ၀မႈန္၀ါးေသာ ထင္ရွားျပတ္သားေသာ ျမင့္ရာမွ နိမ့္ရာသို႕ စီးဆင္းေသာ<br />အထက္အရပ္မွ တင္းက်ပ္ျဖတ္ေတာက္ေသာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရႈံ႕ခ်လိုက္ေသာ<br />ေစ႕စပ္ေဆြးေႏြးေသာ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ေသာ အႏုနည္းျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ပူးကပ္ေသာ<br />ရုတ္တရက္ ဂရင္းဂရင္း ထျမည္လာေသာ ခ်က္ခ်င္း ေကာက္ကိုင္လိုက္ေသာ<br />ခ်စ္၍ေခၚသည္ လိုက္ေတာ္မူခဲ့ မေပ်ာင္းႏြဲ႕ေသာ ခ်စ္၍ေခၚရာ လိုက္ခ်င္ပါလည္း<br />ေနာ္ဇာေရႊကုံး တစ္ခိုင္လံုးကို လံုးလံုးမပိုင္ေသးေသာ သင္ပုန္းေခ်လိုက္ေသာ<br />သင္တို႕ပုန္းေနခဲ့ၾကေသာ သမိုင္းေရႀကီး လိႈင္းစီးလိမ့္ပါၾကေသာ<br />ဇုနတ္ဘုရင္က ေစလႊတ္လိုက္ေသာ ဟီရာနတ္ဘုရားမ၏ က်ိန္စာသင့္ေသာ<br />ေတာသုံးေတာင္ကို ပိုင္စိုးေသာ ေရေျမကို တက္နင္းထားေသာ<br />ဖြဲ႕ႏြဲ႕ေသာ ေရးသားေသာ သီကံုးေသာ စပ္ဆိုေသာ ျခယ္သေသာ<br />အတြင္းသည္ အပျဖစ္ေသာ အပသည္ အတြင္းျဖစ္ေသာ<br />အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာမွ တိုး၀င္လာေသာ ေအး၍ေျခာက္ေသြ႕ေသာ<br />ပူ၍စြတ္စိုေသာ “ငါ”သည္ “ရန္” ႏွင့္ျပတ္ေသာ “ရန္”သည္ “မိတ္”သာျဖစ္ေသာ<br />လူအမ်ား၏ျဖစ္ေသာ လူအမ်ား၌ျဖစ္ေသာ လူအမ်ားအတြက္ျဖစ္ေသာ<br />ယူကားယူ၍ မေပးေသာ ေပးကားေပး၍ မရေသာ ယေသာ အယေသာ<br />အဖန္ဖန္အလဲလဲ တခဲနက္ အဆုံးသတ္သြားခဲ့ေသာ…။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၁-၈.၂၀၀၁ - ၁၃-၉.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7657208464606995549?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-47561691065034113682011-09-02T09:36:00.002+08:002011-09-02T09:39:04.466+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-i5NrtcbudF8/TmAzYZ_VbyI/AAAAAAAABP0/vQGx2rpuz60/s1600/doors.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-i5NrtcbudF8/TmAzYZ_VbyI/AAAAAAAABP0/vQGx2rpuz60/s400/doors.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647570427109011234" /></a> <br /><span style="font-weight:bold;">ေစ့ရုံေစ့ထားတဲ့ေရႊတံခါးေတြ</span> <br /> <br />တစ္ခ်ပ္ၿပီး တစ္ခ်ပ္ အထပ္ထပ္ မတ္တတ္ရပ္ေနၾက <br />ခ်ပ္ ခ်ပ္ ခ်ပ္ ခ်ပ္ နဲ႕ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ အသံေတြ <br />အဲဒီ အသံေတြဟာ ကတိက၀တ္ေတြနဲ႕ သံတမန္ခင္းလိုက္ <br />ျဖည္းျဖည္း ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္လိုက္ <br />အခ်ိန္နဲ႕တေျပးညီ ေဒါင္လိုက္ေရြ႕လ်ား ေျပးလႊားလိုက္ <br />ဒီတံခါးကေန လိရိကဟာ အေမရိကကို တြန္းဖြင့္ခဲ့ <br />ဒီတံခါးေနာက္မွာ ေမာ္ဒန္နတီဟာ အိုင္ဒန္ဒတီမထင္ရွား ပုန္းေအာင္းခဲ့ <br />ဒီတံခါးထဲက ကေလာင္သြားဟာ ဓားသြားကိုျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ <br />ဒီတံခါးေပၚ ေမတၱာေတြ ထြင္းထုထား <br />ဒီတံခါးကို သစၥာဟာ ေဖာက္ထြက္သြား <br />မြန္းစတား လိုက္ရွာခဲ့တာ ကေလးငယ္ ဘူး ရဲ႕ တံခါး <br />သတၱမေျမာက္ တေစၦႀကီးလမွာ ၀ိညာဥ္ေတြကို ဖြင့္ေပးလိုက္တဲ့ ငရဲတံခါး <br />တံခါးတစ္ခ်ပ္ဟာ ခါးၾကားမွာ ခါးထစ္ခြင္ခံထားရတယ္ <br />ဆူးၾကားမွာ ခါးခါးသီးသီး သီးေနတဲ့ တံခါးေတြရွိတယ္ <br />အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ လြင့္စင္ပ်က္က်သြားခဲ့ေသာ တံခါးမ်ား <br />ေသာ့ခေလာက္ႀကီး ဟီးေလးခိုေနေသာ တံခါးမ်ား <br />ဆုေၾကးတ၀က္နဲ႕ လာဘ္ထုိးခံလိုက္ရေသာ တံခါးမ်ား <br />အခင္းအက်င္းသစ္ကို မ်က္ေျချပတ္ က်န္ခဲ့ေသာ တံခါးမ်ား <br />မၾကာမီ မ်ိဳးရိုးဗီဇ တိမ္ေကာေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မည့္ တံခါးမ်ား <br />တံခါးေရာင္စံု ျဖဴျဖူ ျပာျပာ ညိဳညိဳ ညက္ညက္ <br />ေရြးလိုက္ပါ အနီလား အ၀ါလား နီးနီးလား ၀ါး၀ါးလား <br />လက္သန္းဖ်ားနဲ႕ ပါးပါးေလးတြန္းဖြင့္လိုက္။ <br /> <br />ပန္ဒိုရာ <br />၂၉.၈-၁.၉.၂၀၁၁ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-4756169106503411368?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-74822477295262739032011-08-27T21:54:00.001+08:002011-08-27T22:08:37.587+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-NxNEdxnbDp4/Tlj1lLbj0zI/Ahttp://www.blogger.com/img/blank.gifAAAAAAABPs/FltmsTTArHo/s1600/average.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 308px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-NxNEdxnbDp4/Tlj1lLbj0zI/AAAAAAAABPs/FltmsTTArHo/s400/average.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645532151981265714" border="0" /></a> <br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:78%;">painting <a href="http://imaginaryclouds.blogspot.com/">icn2</a> (colour pencil on paper) <br /></span></div> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ေယဘုယ်မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္း</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္က အရင္ဆုံး ျမင္ၿပီး လန့္ေအာ္လိုက္တာ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">လူေတြ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္ အေတာ့္ကို ေအးစက္ေတာင့္တင္းေနၿပီ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ခဏၾကာေတာ့ ရဲေတြေရာက္လာ ပတ္ပတ္လည္ကို တိပ္ႀကိဳးမ်ားျဖင့္တား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">လက္ေဗြရာယူ နီးစပ္ရာေမးျမန္း စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈ စတင္</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ပ်က္ျပယ္စျပဳေနတဲ့ မွတ္ပုံတင္ကဒ္ျပားတစ္ျပားနဲ႕ သူ႕အေၾကာင္းသဲလြန္စ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေငြစကၠူအခ်ိဳ႕ အေၾကြအနည္းငယ္ အေၾကြး၀ယ္ဘဏ္ကဒ္မ်ား ေျခရာလက္ရာမပ်က္</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေန့စဥ္အလုပ္သြားသာမန္၀တ္စုံကို ၀တ္ဆင္ထား တြန့္ေၾကမႈကင္းမဲ့</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေ၀ဒနာျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားလိုက္ရပံု မေပၚ ေသြးစေသြးနကင္းရွင္း</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္တစ္လံုးထဲမွာ တ၀က္တပ်က္ ၀ါးမ်ိဳထားတဲ့ ဟမ္ဘာဂါ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒါ သူေနာက္ဆံုးစားခဲ့တဲ့ ညစာပဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ ဆိုရွယ္ မီဒီယာ/နက္၀ပ္ ေတြမွာ (ရွိခဲ့ရင္) တက္ၾကြခဲ့သလား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ႕မိသားစုကို တြယ္တာ သံေယာဇဥ္ထားခဲ့သလား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ႕လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားနဲ႕ အဆင္ေျပမေျပ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူေနာက္ဆံုးဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ရွိမရွိ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူေနာက္ဆံုး ဘယ္ကိုဦးတည္သြားခဲ့တာလဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူေနာက္ဆုံး ဘယ္သူ့ကို ဖုန္းေခၚခဲ့သလဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူေနာက္ဆံုး ၀င္ခဲ့တဲ့ အီးေမးလ္အေကာင့္ဟာ ဘာလဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူေနာက္ဆံုး ခ်က္တင္း ေျပာခဲ့သူ ဘယ္သူလဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္ေယာက္ကို “ေနာက္ဆံုး” လို႕ ေျပာခဲ့ေသးလား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ဘာေၾကာင့္မသုံးခဲ့သလဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ ေရကန္တစ္ကန္ထဲကို ဘာေၾကာင့္မသြားခဲ့သလဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ အေဆာက္အဦျမင့္တစ္လံုးကို ဘာေၾကာင္ ့မစဥ္းစားခဲ့သလဲ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ အိပ္ေဆးအလြန္အကၽြံ ၀ယ္ယူဖို့ အခက္အခဲ ရွိခဲ့လို႕လား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူ႕မွာ လိုင္စင္နဲ႕ကိုင္တ့ဲ ေသနတ္တစ္လက္ မရွိခဲ့လို႕လား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">မၾကာမီ ဓါတ္တိုင္မီးမ်ား လင္းလာ လူအုပ္ကြဲစျပဳ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">အရပ္ထဲမွာ ခုနစ္ရက္စာ ေျပာစရာမ်ားျဖင့္ တစီစီက်န္ရစ္</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">အမိုးေပၚမွာ အခ်က္ျပမီးလုံး တ၀ီ၀ီ လွည့္လည္ ဆူညံေနေသာ ရဲကားမ်ား</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">မလႈပ္မယွက္ သက္မဲ့ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုကို သယ္ေဆာင္ထားေသာ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">လူနာတင္ယာဥ္တစ္စီး ျမင္ကြင္းမွ ေ၀း… ေ၀း….. သြား……….။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ပန္ဒိုရာ</span> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">၂၃-၂၇.၈.၂၀၁၁ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7482247729526273903?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-17850221323919539762011-08-22T00:06:00.004+08:002011-08-22T00:18:33.244+08:00 ခိုင္စိုးလင္း စီစဥ္တဲ႕ The Dark Side (သို႔) သူခိုးစာအုပ္ ထြက္ပါၿပီ။ <br />သရုပ္ေဖာ္ပုံေတြကို မေလးေမ ေရးဆြဲပါတယ္။ ပါ၀င္ေရးသားသူေတြက - <br />ဟန္သစ္ျငိမ္၊ ဟယ္ရီလြင္၊ ေနျမဲ၊ ထြန္းထြန္းျမိဳင္ ၊ မိုးလွိဳင္ည၊ ေနဦး ၊ လင္းဒီပ ၊ ညိဳမင္းခ၊ ကိုမ်ိဳး ၊ ၾကည္သက္ဟန္၊ မွိဳင္း (ေဆး -၂)၊ ၾသၿမိဳင္ ၊ နန္းညီ၊ ဇာတိ၊ ခ်စ္ၾကည္ေအး ၊ သက္ေဝ၊ ေတေလ ၊ ပန္ဒိုရာ ၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး ၊ ခိုင္စိုးလင္း <br />စာအုပ္ကို ဒီေနရာမွာ ေဒါင္းလုဒ္ ယူႏိုင္ပါတယ္။ <a href="http://www.mediafire.com/file/89xt1xioc3avomd/the%20dark%20side.pdf">http://www.mediafire.com/file/89xt1xioc3avomd/the%20dark%20side.pdf</a> <br />ပန္ဒိုရာ ေရးထားေသာ စကားေျပတစ္ပုဒ္ကို အဲဒီစာအုပ္ထဲ မွာ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-LDRbDB2fkgQ/TlEukYrHEnI/AAAAAAAABPk/XRunSkaJS-g/s1600/a%2Bman%2Blost%2Bheart.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 389px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-LDRbDB2fkgQ/TlEukYrHEnI/AAAAAAAABPk/XRunSkaJS-g/s400/a%2Bman%2Blost%2Bheart.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643343010705379954" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:78%;">(သရုပ္ေဖာ္ပုံ မေလးေမ) <br /> <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-1785022132391953976?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-46640278685216107922011-08-08T23:43:00.004+08:002011-08-09T09:56:03.556+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-idCUMi_mj0c/TkAEQvIcM1I/AAhttp://www.blogger.com/img/blank.gifAAAAAABPc/33V-2Ef1Wyg/s1600/kk.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 307px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-idCUMi_mj0c/TkAEQvIcM1I/AAAAAAAABPc/33V-2Ef1Wyg/s400/kk.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5638511419044148050" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:78%;"><a href="http://imaginaryclouds.blogspot.com/">oil on paper (icn2) </a> <br /></span></div> <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">Mythical Moments</span> <br /> <br /> <br />moments make myths mired <br /> <br />meanwhile <br />melting morals’ mistake <br />musical mountains’ mute <br />mellow mornings’ moan <br />molded mustangs’ mutiny <br />mid-summer mirages’ magnet <br /> <br />meanwhile <br />mysterious mentor’s make-over <br />motivation / meditation <br />maturity / modernity <br />mercy / misty <br />may mend misprinted memoirs <br /> <br />meanwhile <br />may Martians mitigate misuse <br /> <br />Ko Pan <br />Yangon, 10:00 pm, 08.08.11 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">ဒ႑ာရီဆန္တဲ့ အခိုက္အတန္႕မ်ား</span> <br /> <br /> <br />အခိုက္အတန္႕ေတြက <br />ဒ႑ာရီေတြကို ရုန္းထြက္လို႕မရေအာင္ ဖန္ဆင္းတယ္ <br /> <br />ဒီအခိုက္အတန္႕မွာ <br />အရည္ေပ်ာ္ေနတ့ဲ နီတိတရားေတြ မွားယြင္းၾက <br />ေတးသံသာေတာင္တန္းေတြ တိတ္ဆိတ္ဆြံ့အၾက <br />ႏူးည့ံညင္သာ နံနက္ခင္းေတြ ျပင္းျပၿငီးညဴၾက <br />ပံုစံသြင္းထားတ့ဲ ျမင္းရိုင္းေတြ ပုန္ကန္ထၾကြၾက <br />ေႏြလယ္ကာလရဲ႕ တံလွ်ပ္ေတြက ဆြဲေဆာင္ၾက <br /> <br />ဒီအခိုက္အတန္႕မွာ <br />လ်ိဳ႕၀ွက္သိုသိပ္ ႀကီးၾကပ္သူရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ <br />တက္ၾကြစိတ္အား/ ပဋိပတၱိတရား <br />ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ျခင္း/ ေခတ္မီလတ္ဆတ္ျခင္း <br />ၾကင္နာမႈ/ နာက်င္မႈ ေတြက <br />စာစီမွားခ့ဲတ့ဲ အတၳဳပၸတၱိ ကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ေစ <br /> <br />ဒီအခိုက္အတန္႕မွာ <br />မားစ္ၿဂိဳလ္သားေတြလည္း အလြဲသံုးမ်ား နည္းပါးႏိုင္ေစ <br /> <br />ကိုပန္ <br />ရန္ကုန္၊ ည ၁၀ နာရီ၊ ၈.၈.၂၀၁၁ <br />(ဘာသာျပန္ ပန္ဒိုရာ၊ ကိုပန္) <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-4664027868521610792?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-19535156590585629422011-07-26T22:33:00.001+08:002011-07-26T22:34:26.602+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-s71Wew4qZrg/Ti7PaegiWVI/AAAAhttp://www.blogger.com/img/blank.gifAAAABPU/zenO8FplTCM/s1600/yangon%2Bpic%2B1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 292px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-s71Wew4qZrg/Ti7PaegiWVI/AAAAAAAABPU/zenO8FplTCM/s400/yangon%2Bpic%2B1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633668237660150098" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><a href="http://imaginaryclouds.blogspot.com/">drawing icn2 (ink and wash painting)</a></span><br /></div><br /><span style="font-weight: bold;">ျပည္ေတာ္ျပန္ တူမကေလးႏွင့္ ေနအိမ္၀န္းက်င္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ (၁၃.၇.၂၀၁၁) ညေန ၆ နာရီ ၃၀ မိနစ္ စက္ရပ္သတင္းအက်ဥ္း</span><br /><br />အိမ္ေရွ့တြင္ ရပ္ကြက္ဓမၼာရံု ၄င္းေနာက္တြင္ ေရေျမာင္းႀကီး၊ ေျမာင္းေနာက္ဖက္တြင္ ၈ မိနစ္ (သို႕) ၁၀ မိနစ္လ်င္ တစ္ႀကိမ္ ခုတ္ေမာင္းလ်က္ရွိေသာ ၿမိဳ့ပတ္ ရထားလမ္းတည္ရွိ၊ အိမ္ေခါင္းရင္းဘက္တြင္ လံုးခ်င္းတိုက္၊ Taxi စီးလိုက စီးပါ၊ ဘတ္စကားမွတ္တိုင္မွ လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္လွ်င္ ဆိုက္ကားစီး၊ ေလွ်ာက္နိုင္လွ်င္ေလွ်ာက္၊ ရပ္ကြက္ပ်ံက်ေစ်းႏွင့္နီး၊ ရထားလမ္းႏွင့္ ေရေၿမာင္း ေတာက္ေလ်ာက္၊ ရန္ကုန္စတိုင္ အမွုိက္ပံုကခတ္ဟီးဟီး၊ စည္းကမ္းမရွိ အမွိုက္စြန့္ တတ္သူမ်ားအဖို့ လြန္စြာမွ အဆင္ေျပ၊ ပတ္၀န္းက်င္သန္.ရွင္းလွ်င္ ေလေကာင္းရႏိုင္ သို့ေသာ္ ညစ္ပတ္ သို့ရာတြင္ ၅ လွြာ တြင္ေနသၿဖင့္ ျခင္မေရာက္တတ္၊ အိမ္တြင္ မည္သည့္ပရိေဘာဂ မွ မရွိသျဖင့္ ကေလး ဟိုတက္ဒီတက္တက္ရန္ မစိုးရိမ္ရ၊ မည္သည့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးမွ မရွိသည့္အျပင္ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ကေလး ဆက္စပ္မွုလည္း မရွိသျဖင့္ တစ္လ အတြင္း တရုတ္ဘာသာစကားႏွင့္တကြ အတူေန အိမ္ေဖာ္ဘာသာစကား ဓေလ့/အက်င့္/စရိုက္မ်ား က်ြမ္းက်င္စြာ တတ္ေျမာက္ႏိုင္ေခ်ရွိ၊ ပိုက္လိုင္းထဲမွာ လာေသာ ေရမွာ သံဓာတ္အျပည့္ ပါ၀င္ေနသည္ကို ျမည္းစမ္းေတြ႕ရွိရ၊ ေရသန္႕ဗူး မွာယူ ေသာက္သံုးႏိုင္ေခ်ရွိ၊ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ား ႀကိဳတင္သိထားလ်င္ ကေလးအား သြားေရာက္ေတြ.ဆံု နိုင္ပါသည္ ( ဆိုလိုသည္မွာ အျမင့္ေႀကာက္တတ္သူမ်ား၊ အေမွာင္ေၾကာက္တတ္သူမ်ား (လက္ရန္းမပါေသာ ေလွခါးတေလွ်ာက္) ႏွင့္ အသန့္ႀကိုက္တတ္သူမ်ား အလည္အပတ္ မလာသင့္) မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ သတင္းသာၿဖစ္ၿပီး စာေရးသူ အာေဘာ္ မပါ၀င္ပါ။<br /><br /><br /><br />သတင္းပို႕သူ - သိုက္ဖြား<br />ဟိုျပင္ဒီျပင္လုပ္ ကဗ်ာအုပ္စုထဲ ဆြဲထည့္သူ - ပန္ဒိုရာ<br />၁၄-၂၆.၇.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-1953515659058562942?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-36281440038865319362011-07-17T23:56:00.002+08:002011-07-26T22:23:28.067+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-29i42TdssmQ/TiMG91Az68I/AAAAAAAABPM/lHjHuhC2r5k/s1600/hybrid.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-29i42TdssmQ/TiMG91Az68I/AAAAAAAABPM/lHjHuhC2r5k/s400/hybrid.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630351618415520706" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">Painting by <a href="http://imaginaryclouds.blogspot.com/">icn2</a>, oil and pastel on paper<br /></span></div><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">ေစးပ်စ္ပ်စ္ ဟိုက္ဘရစ္ အသက္ရွဴသံမ်ား</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ျမိဳ႕ေလးရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရွည္ရွည္က်လာတဲ့ အရိပ္ေတြက</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ကိုယ့္ကိုထိပါးစျပဳလာတယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">တေရးႏိုးတိုင္း</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပြင့္ၿပီလားလို႕ ထထၾကည့္မိတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">သနပ္ခါးပင္ေလးလည္း</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">လေရာင္ကိုမြတ္သိပ္လို႕</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေျမဆီၾသဇာကို အငန္းမရေမွ်ာ္လင့္လို႕</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">အရည္ေပ်ာ္လာတဲ့ နံရံေတြနဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ႏိုက္ထရိုဂ်င္ေငြ႕ဟပ္ေနတဲ့ ေလထုနဲ႕</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဘ၀ဆိုတာ သိကၡာ ဘ၀ဆိုတာ ဥစၥာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဘ၀ဆိုတာ ပညာ ဘ၀ဆိုတာ … ဘာ.. ညာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဘ၀ဆိုတာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">လူငယ္စိတ္ထဲက ကန္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးတစ္လံုး</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ကိုယ့္ဆိပ္ကမ္း ကိုယ္ျပန္မဆိုက္ႏိုင္တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">မုတ္သုန္ရာသီနဲ႕ အၿမဲစိမ္းသစ္ေတာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေမြးဖြားျခင္းဟာ ကူးစက္ေရာဂါ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေသဆံုးျခင္းဟာ သဘာ၀ရဲ႕လက္ေဆာင္မြန္</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ၿမိဳ႕ေတြမွာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">သူရူးေတြ တန္းစီေျပးလႊားေနၾက</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">တိုးတိုက္တြန္းထိုးၾက လဲၿပိဳတက္နင္းၾက</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">အမွန္တရားဟာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေနာက္ဆံုးေပၚအမွားေတြကို</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">နာရီမျပတ္ အရွင္လတ္လတ္ လႊင့္ထုတ္ျပ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">မဖုံးမကြယ္အလွနဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေနတဲ့ အဲဒီေတာင္တန္းေတြဆီကိုေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေလေကာင္းေလသန္႕ ရွဴရိႈက္ခ်င္ရုံသက္သက္နဲ႕ တက္လာမိခဲ့တာပါ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">မၾကာခင္</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ငွက္ေတြအိမ္ျပန္ေပါ့</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေကာင္းကင္မွာ ရွက္စႏိုးအလွေတြ ျဖာက်လာေတာ့မယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">သူ႕ေနာက္ေက်ာကေန သိုင္းဖက္ၿပီး</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဆည္းဆာကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ေငးၾကည့္ခ်င္ေနခဲ့တယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ တိမ္ေတြ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">အဆံုးကို မျမင္ရတဲ့ နက္ရိႈင္းမႈ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရွ႕မနီးမေ၀းမွာေတာ့ ဖြင့္ဟထားတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးတစ္ခု</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပန္ဒိုရာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">၁၁-၁၇/၇/၂၀၁၁</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-3628144003886531936?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-64434972894214468102011-07-06T23:50:00.000+08:002011-07-06T23:53:05.934+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight:bold;">က်ိဳးေနတဲ့ အက်ိဳးေတြရဲ႕ အေၾကာင္း</span><br /></div><div style="text-align: justify;">၂၀၁၂ ကိုေရာက္တယ္ ဒီဇင္ဘာကိုေရာက္တယ္ ၂၁ရက္ေန႕ကိုေရာက္တယ္ ပတ္၀န္းက်င္အံု႕ဆိုင္းတယ္ ေလေတြတိုက္တယ္ ငွက္ေတြထပ်ံတယ္ ေကာင္းကင္ႀကီးနီတယ္ ေတာ္လဲသံဟည္းတယ္ မိုးသီးေတြေၾကြတယ္ လိႈင္းေတြၾကြတယ္ မီးေတာင္ေတြထတယ္ ကမ္းေျခကိုသြားၾကည့္တယ္ ေရလံုးႀကီးလိုက္လာတယ္ ငါထြက္ေျပးတယ္ ေတာင္ကုန္းေတြ႕တယ္ ကုတ္ကတ္တက္တယ္ ေခ်ာ္ရည္ေတြက်လာတယ္ မီးေတာင္ေပါက္တယ္ မီးလံုးေတြငါ့ေဘးကိုစင္တယ္ ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းတယ္ ကတၱရာလမ္းမဆီေရာက္တယ္ ကားတစ္စီးေတြ႕တယ္ ငါေမာင္းေျပးတယ္ လမ္းကအက္ကြဲလာတယ္ ကားအရွိန္ျမွင့္တယ္ ေခ်ာက္ထဲကိုက်တယ္ တန္းလန္းႀကီးျဖစ္တယ္ ကားထဲကထြက္မရျဖစ္တယ္ ညကေမွာင္လာတယ္ ဗိုက္ကဆာလာတယ္ မ်က္လံုးေတြျပာလာတယ္ အသံေတြ၀င္လာတယ္ ေျခသံသဲ့သဲ့ၾကားတယ္ လူတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္ ကားကိုဆြဲမတယ္ ငါ့ကိုဆြဲထုတ္တယ္ ငါ့ကိုတြဲေခၚတယ္ ေလစိမ္းေတြေအးစက္ေနတယ္ လေရာင္ေပ်ာက္ေနတယ္ လမ္းကိုရွာၾကတယ္ ေခ်ာင္းတစ္စင္းေတြ႕တယ္ ေလွတစ္စီးရွိတယ္ ေခ်ာင္းကိုျဖတ္တယ္ မိေက်ာင္းေတြလိုက္လာတယ္ ပါးစပ္ႀကီးေတြနဲ႕လွမ္းကိုက္တယ္ အၿမီးႀကီးေတြနဲ႕လွမ္းရိုက္တယ္ ေလွာ္တက္နဲ႕ခုခံၾကတယ္ ေရစီးကျမန္လာတယ္ ေရတံခြန္ဆီေမ်ာသြားတယ္ ေလွကေလးထိုးက်သြားတယ္ မိေက်ာင္းေတြက်န္ခဲ့တယ္ ငါေရနစ္တယ္ သူငါ့လက္ကိုလွမ္းဆြဲတယ္ ကမ္းစပ္ကိုသယ္လာတယ္ ငါခ်မ္းေနတယ္ ငါတုန္ေနတယ္ ေတာအုပ္ထဲေရာက္လာတယ္ လမ္းေပ်ာက္ျပန္တယ္ ေတာေခ်ာက္တယ္ ေတာေမွာက္တယ္ ေတာၿပိဳတယ္ က်ားေတြဆင္ေတြေျပးေနတယ္ ေျမြေတြေခြယွက္ေနတယ္ ခလုတ္တိုက္လဲတယ္ ျပန္ထတယ္ လွ်ိဳထဲလိမ့္က်တယ္ ဆူးစူးတယ္ ေျပးလႊားရင္းလမ္းစေတြ႕တယ္ သူေနတဲ့ဂူဆီေရာက္သြားတယ္ ငါခဏနားတယ္ ဒဏ္ရာေတြသန္႕စင္ေဆးေၾကာတယ္ ေရတစ္ခြက္ေသာက္တယ္ သူညစာျပင္တယ္ သူမီးေမႊးတယ္ ေရေႏြးအိုးတည္တယ္ အိုးအႀကီးႀကီးနဲ႕တည္တယ္ ငါ့အသားကိုစမ္းတယ္ ေနေကာင္းလားေမးတယ္ ေရာဂါရာဇ၀င္ရွိလားေမးတယ္ ခင္ဗ်ားဆရာ၀န္လားငါေမးတယ္ သူေခါင္းခါတယ္ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းထုတ္လာတယ္ သူျပန္ေျပာတယ္ ကၽြႏ္ုပ္ဟာေပါရိသာဒဘုရင္ျဖစ္တယ္<br /><br /></div>ပန္ဒိုရာ<br />၂-၆.၇.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-6443497289421446810?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-919985345117992532011-07-01T23:46:00.003+08:002011-07-01T23:48:41.966+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ml8Ugspu6uo/Tg3r-kd7hUI/AAAAAAAABPE/d_mkwmRRz6c/s1600/little%2Bfish.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 116px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ml8Ugspu6uo/Tg3r-kd7hUI/AAAAAAAABPE/d_mkwmRRz6c/s200/little%2Bfish.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624410969829246274" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">ပတ္ဘလစ္ေရကူးကန္ထဲမွာ ၀တ္လစ္စလစ္ ငါးကေလးတစ္ေကာင္ ေတြ႕လိုက္တယ္</span><br /><br />လူအမ်ားကူးတဲ့ ေရကူးကန္ထဲမွာ ငါးကေလးတစ္ေကာင္ကို အမွတ္မထင္<br />ေတြ႕လိုက္တာ ေငြေရာင္လဲ့လဲ့ေျပးေနတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာ ငါ့လက္သန္းေလာက္ အရြယ္<br />အစားနဲ႕ ေသးေသးေလးပါ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေရာက္ေနခဲ့သလဲ ဒီငါးေပါက္စဟာ အခု<br />ေလးတင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ဘီကီနီၾကားက ေလွ်ာခနဲ ထြက္က်လာ<br />တာမ်ားလား ေျမာင္းေပါက္တြင္းေပါက္ တစ္ေပါက္ေပါက္က ကန္နဲ႕ တိတ္တိတ္ဆက္<br />သြယ္ေနၿပီး ေဖာက္ေရာက္လာတာလား မင္းက ေရသားအေဆာက္အဦမွာ အိမ္ဖြဲ႕<br />ေနတတ္ေပမယ့္လည္း ဒီေရကူးကန္ထဲက ဒီအေရနဲ႕အသားကေတာ့ မင္းအတြက္ သူစိမ္း<br />ဆန္လြန္းေနမယ္ ေရကူး၀တ္စံုလည္း မပါ အေၾကးခြံတံုးလံုးနဲ႕ ဗလာကို ၀တ္ဆင္<br />ထားပံုကလည္း ရဲတင္းလြန္းေနမယ္ ငါက အၿမီးေလးကို အသာလွမ္းကိုင္ၾကည့္<br />လိုက္တဲ့အခိုက္ ျဗဳန္းဆိုလွည့္ၿပီး ငါ့လက္ကို သူကိုက္တယ္ ၾကည့္စမ္း ေသြးစေတြ <br />ဖြာခနဲ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ ေသြးညွီနံ႕ကို ငါးမန္း တစ္ေကာင္ေကာင္မ်ား ရသြား<br />ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ငါးမန္း ထြက္လာၿပီး ငါ့ကိုကိုက္လို႕ ငါေသသြားရင္ ဘယ္လို<br />လုပ္မလဲ ငါေသသြားေတာ့ လူေတြက ငါးမန္းေတြကို စိတ္ဆိုးၿပီး လိုက္သတ္<br />လုိက္ၾကလို႕ ငါးမန္းေတြ မ်ိဳးတံုးသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ငါးမန္းေတြ သတင္းကိုၾကား<br />ေတာ့ က်န္တဲ့ငါးေတြပါ ေၾကာက္လန္႕ၿပီး ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႕ ေကာလဟလ<br />ေၾကာင့္ ရြာပ်က္ဆိုသလို တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ရင္ ဘယ္လို<br />လုပ္မလဲ ငါးေတြမရွိေတာ့တဲ့အခါ ငါးမစားရ မေနႏုိင္သူေတြ စိတ္က်<br />ေရာဂါနဲ႕ တတိတိ ေသကုန္ၾကရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ က်န္တဲ့လူ<br />ေတြပါ စိတ္က်ေရာဂါ ကူးစက္လာၿပီး လူသားမ်ိဳးနြယ္ႀကီး ပ်က္သုဥ္း<br />သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဒီေတာ့ ငါလည္း ကိုဓဥပေဒနဲ႕ သူ႕လက္ညိဳးကို ျပန္<br />ကိုက္ဖို႕ စဥ္းစားပါေသးတယ္ ဒါေပမယ့္ သူ႕မွာက လက္ညိဳးမရွိဘူး ေရယက္<br />ေလးေတြပဲ ရွိေတာ့ခက္သား ဒါနဲ႕ သူ႕ကို ယဥ္ပါးသြားေအာင္ ခ်စ္ၾကည္ေရး<br />ဖြဲ႕ဖို႕ပဲ စိတ္ကူးလိုက္တယ္ အသက္ကို တ၀ရွဴသြင္းၿပီးမွ ၾကားဖူး<br />နား၀ ဖတ္ဖူးမ်က္၀ ကဗ်ာလိုလို ဘာလိုလို အစျပဳ ရြတ္လိုက္မိပံုက ဒီလို - အဟမ္း -<br />(ေရကန္ေလးပါလား.. အလို ေငြငါး ငုပ္ဆင္းသြား ….)<br />ငါ့အသံ ၾကားေတာ့ ငါးေလးလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး ကဗ်ာဓာတ္ကူးစက္ <br />သြားပံုရတယ္ ဗိုက္ကေလး ေဖာင္းလိုက္ပိန္လိုက္နဲ႕ ပါးဟက္<br />ေလး ဟစိဟစိနဲ႕ အဲဒီကဗ်ာကို ဆက္ၿပီး ရြတ္ပါေလေရာ - ေဟာ -<br />ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ <br />ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ <br />ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ <br />ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ <br />ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ <br />ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ ပလုံစီ ပလံုစီ ပလံုစီ <br /><br /> <br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၉-၃၀.၆.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-91998534511799253?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-52394146694752527032011-06-26T17:48:00.001+08:002011-06-26T19:51:26.405+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-FOjqarovw9Q/Tgb9t9myNiI/AAAAAAAABO8/uh2eKoN8sNo/s1600/marina.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 136px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FOjqarovw9Q/Tgb9t9myNiI/AAAAAAAABO8/uh2eKoN8sNo/s200/marina.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622460150891820578" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ေရာမလိုက်င့္ျခင္းႏွင့္ ၄င္း၏အစာမေၾကမႈမ်ား</span><br />(localization and its discontents)<br /></div><br /><div style="text-align: right;">ေအာ့ခ်တ္ေျမာင္းထဲမွာ ေရလွ်ံေနေပါ့ ေရမ်ားရာမိုးရြာ<br />လူတန္းရွည္ဟာ စိတ္မရွည္ၾကေတာ့ဘူး<br />ကယာစူးယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ဒီ ဂါးမန္း နဲ႕ေတာ့ ေတြ႕ေနၾကၿပီ<br />ဒစ္စေကာင့္ေတြဟာ တန္းစီအမိႈက္ပံုးေတြထဲ စနစ္တက် ေနရာယူေနၾကတယ္<br />မနက္ျဖန္ဟာတနလၤာ တယ္လီဖုန္းကဒ္တစ္ကဒ္ ပန္နင္ဆူလာက ပဲျပဳတ္ႏွစ္က်ပ္ဖိုး<span id="fullpost"> <br /><br />သြားပစ္လိုက္ ေလွ်ာက္ပစ္လိုက္ ဒီလမ္းမေတြဟာ ဒီေျခေထာက္နဲ႕ ထိုက္တန္တယ္<br />ဘ၀ဆိုတာ စတားဘတ္ခ္မွာ ဒဘယ္လ္ေရွာ့ ပဲ ကိုးကုန္းကိုးက်င္း ၀င္းဒိုးေရွာ့ပင္း ပဲ<br />ပန္းဆိုးတန္းမွာ ဖံုထူေနမွာ လွည္းတန္းေစ်းထဲမွာ ေခၽြးျပန္ေနၾကမွာ ငါဘယ္သိမွာလဲ<br />အေမတစ္ေယာက္က လသားေလးကို မုိက္ကရိုေ၀့ဗ္ မီးဖိုထဲ ထည့္ဖုတ္လိုက္တဲ့အေၾကာင္း<br />အိတ္ခ်္ဒီဘီ တိုက္ခန္းေပၚမွာ လူသတ္ၿပီး ေသာက္သံုးေရကန္ထဲ ထည့္ထားလိုက္ေၾကာင္း<br />သမၼတေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဘယ္သူဘယ္၀ါေတြ ၀င္ၿပိဳင္မယ့္အေၾကာင္း<br />(ငါကေတာ့ ရုံးပိတ္ရက္ တစ္ရက္ ရမွာကို ပိုစိတ္၀င္စားေနေလရဲ႕ ေဟေဟ့….)<br />ယာဟူး နဲ႕ ဂူဂယ္လ္မွ မကယ္ရင္ လူရာ၀င္ဖြယ္ သတင္းထူးေတြကို သိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး<br />ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္နဲ႕ ဘေလာ့ခ္မွ မ၀င္ရင္ ကမၻာ့အျပင္ဘက္ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္<br /><br />သတင္းအခ်က္အလက္ဟာ ေရဒီေရးရွင္းလို ျပန္႕တယ္ နားစြင့္ထားၾက<br />တစ္က်ပ္ရွိရင္ စာရြက္သားေကာင္းေကာင္းနဲ႕ သတင္းစာေတြ တပံုႀကီးရမယ္<br />အထက္လူႀကီးေရွ႕မွာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ႀကံ႕ခိုင္ေနေၾကာင္း အားကစားက်င့္ျပ<br />တင္းနစ္ဆိုရင္ တင္းနစ္ ေဂါ့ဖ္ဆိုေဂါ့ဖ္<br />လမ္းေလွ်ာက္ရင္ လမ္းေလွ်ာက္၀တ္စံု တေသြမသိမ္း<br />ဒူးေနရာဒူး ေတာ္ေနရာေတာ္ ေသာၾကာေန႕ဆို ေလွ်ာ့၀တ္ၾက<br />ကိုယ့္ဘာသာဆိုရင္ ေလွ်ာ့စားအဆီက် ဘူေဖးအခ်ိန္မွာေတာ့ တန္ေအာင္စား<br /><br />limited land - unlimited space<br />သင့္ဦးေႏွာက္တြင္းမွာ ေနရာနည္းနည္း ခ်န္ထားပါ<br />အျပည့္ ျဖည့္လိုက္ရင္ ခြက္ထဲမွာ ဘာမွထပ္ထည့္လို႕မရေတာ့ဘူး ဇင္တရားအရ<br />အျမန္ရထားဟာ ခပ္ေႏွးေႏွးသြားေနတယ္ ငါ့စိတ္အလ်ဥ္ကို ဘယ္မီပါ့မလဲ<br />ဗိသုကာလက္ရာမ်ားရဲ႕ အသည္းႏွလံုး ခရီးသြားလာေရးရဲ႕ အခ်က္အခ်ာ<br />အာရွစီးပြား စုစည္းရာ အႏုပညာတို႕ရဲ႕ ဆံုမွတ္<br />ေဟာဒီကၽြန္းရဲ႕ ေအာက္တည့္တည့္မွာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ဗဟိုခ်က္ရွိတယ္ (ယံုလား)<br /><br />မာလိုင္းရင္းသတၱ၀ါဟာ ေလာကအလံုးကို ေစာင့္ၾကပ္တယ္<br />စန္တိုစာဟာ နိဗၺာန္ဘံု ကိုပီတီယံဟာ နတ္သုဒၵာ<br />ရထားသံလမ္းနဲ႕ တိုက္ျမင့္ျမင့္ေတြဟာ ဘ၀ရဲ႕ထြက္ေပါက္<br />ၿပီးျပည့္စံုခ်င္တဲ့ စနစ္တစ္ခုကို ခ်စ္ျခင္းတရားက လာစိန္ေခၚတယ္<br />ငါဟာ သူ႕ေျမကိုနင္း သူ႕ဆန္ကိုစားၿပီး<br />သူမရဲ႕ ေရႊေရာင္ဆံပင္နီက်င္က်င္ေတြကို ရဲရဲရင့္ရင့္ ရိႈက္နမ္းပစ္လိုက္တယ္<br /><br />မရိႏၷာမွာ လတစ္ျခမ္း ခပ္ျပာျပာ သာေနတယ္<br />ၿမိဳ႕ျပဟာ အျပားလုိက္ မာေတာင့္ေတာင့္ ေလးေထာင့္စပ္စပ္နဲ႕<br />ဖံုးမရဖိမရ မားမားမတ္မတ္ မိုးတိုးမတ္တတ္ႀကီး ရပ္ေနတယ္<br />သူရဲေကာင္းႀကီး ဒြန္ကြီးစုတ္ ျဗဳန္းဆို၀င္လာ မေကာင္းသူပယ္ေကာင္းသူကယ္<br />လက္ခုပ္သံေတြ ေသာေသာညံသြား ဓားရွည္တစ္လက္ရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္မႈ<br />ျပည္သူမ်ား ဘာကို လိုခ်င္သလဲ ဘာကို လိုခ်င္သင့္သလဲ<br />သင္တို႕ ဘာသိသင့္သလဲဆိုတာကို ကၽြႏု္ပ္တို႕က သိႏွင့္ေနတယ္<br /><br />ဒူးရင္းသီး အႏုပညာတိုက္ဟာ စူးစူး၀ါး၀ါး လွေနသလို<br />ပန္နင္ဆူလာ ကုန္တိုက္မွာ စူးစူး၀ါး၀ါး အနံ႕ေတြ ထြက္ေနတယ္<br />ညေနေျခာက္နာရီမွာ ဆရာေတာ္တရားပြဲရွိတယ္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား<br />အီးေမးလ္တစ္ေစာင္နဲ႕ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္တစ္ခု RSVP အေၾကာင္းျပန္ရန္ လို/မလို<br />ေဟ့ နားမလည္ဘူးလား ငါ့တရားဟာ ငါ့ကဗ်ာ ငါ့အဘိဓမၼာဟာ ငါ့ကဗ်ာ<br />ငါ့က်င့္စဥ္ ငါ့ေယာဂ ငါ့ပေယာဂဟာ ငါ့ကဗ်ာ<br />ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ/ခုနစ္ရက္ per second billing, non-stop<br />ဘာေတြတုန္း ဘာေတြတုန္း<br />ဆက္သြယ္ေရးဧရိယာအတြင္း ထိန္ထိန္သာေနတဲ့ မီးေရာင္ေတြၾကား<br />ငါ့စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ေလာင္းရိပ္က်လို႕<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၆.၆.၂၀၁၁<br /><br /><br /><br />စလံုးေ၀ါဟာရမ်ား ရွင္းလင္းခ်က္<br /><br />ေအာ့ခ်တ္ = Orchard<br />ကယာစူး = Kiasu = fear of losing<br />ဂါးမန္း= gahmen = government<br />ပန္နင္ဆူလာ = peninsula plaza (ျမန္မာမ်ား က်က္စားရာ)<br />အိတ္ခ်္ဒီဘီ တိုက္ခန္း = HDB flat = အစိုးရ ေရာင္းခ်ေသာ တုိက္ခန္း<br />limited land - unlimited space = SLA (အစိုးရေျမစာရင္းဌာန) ၏ ေဆာင္ပုဒ္<br />မာလိုင္းရင္း = merlion<br />စန္တိုစာ = sentosa<br />ကိုပီတီယံ = kopitiam (စားေသာက္ဆိုင္တန္း နာမည္)<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-5239414669475252703?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-21795891040563322842011-06-22T00:19:00.001+08:002011-06-23T23:38:31.719+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-_oxuYfydb68/TgDEDXWDmUI/AAAAAAAABO0/GaaDbet25nQ/s1600/kite-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_oxuYfydb68/TgDEDXWDmUI/AAAAAAAABO0/GaaDbet25nQ/s200/kite-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620707897043556674" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">စြန္႕၍ စြန္လႊတ္ျခင္း</span><br /><br />စြန္ကေလး၊ ခပ္ေသးေသးပါ။ ၾကြားၾကြားရြားရြား အဆင္တန္ဆာေတြ တပ္ဆင္မထားေသာ၊ ေဆးေရာင္စံု ျခယ္သ မထားေသာ၊ မည္သည့္ အေဆာင္အေယာင္မ်ိဳးမွ မပါေသာ စြန္ရိုးရိုးေလး ျဖစ္ပါသည္။ စြန္ကေလးကို နာမည္တစ္ခုခု ေပးႏိုင္သည္။ ဥပမာ ကိုကို ဆိုပါေတာ့။<br />.<span id="fullpost"><br />ကိုကိုသည္ လူဆိုးကေလး ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မိုးေပၚကို ရုန္းပ်ံဖို႕ အၿမဲႀကိဳးစားေနေသာ စြန္ကေလးသည္ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လိုစိတ္ တမ်ိဳးမ်ိဳး ကိန္းေအာင္းေနသူေလးပဲ ျဖစ္ရမည္။ ကိုကိုသည္ မိဘေတြ မသိေအာင္ ပိုက္ဆံကို တိတ္တိတ္ယူကာ ဂစ္တာတစ္လက္ကို ၀ယ္လာေသာ ဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင့္ လမ္းသရဲကေလး ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုကိုသည္ ဉာဏ္ေကာင္းသေလာက္ ေက်ာင္းစာကို မႀကိဳးစားခ်င္ေသာ အေပအေတကေလး ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုကိုသည္ လိုအပ္လာေသာအခါ အမ်ားေရွ႕ထြက္ၿပီး မားမားမတ္မတ္ စကားေျပာရဲသူ မဟုတ္မခံ ေခါင္းေဆာင္ကေလး ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုကိုသည္ မုန္တိုင္းကိုအာခံရင္း ေလႏွင့္အတူလြင့္ၿပီး မိခင္ေျမႀကီးမွ ေ၀းရာကို ပ်ံတက္ကာ ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ျပန္မလာေတာ့ေသာ စြန္ကေလး ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။<br /><br />စြန္ကေလးႏွင့္ ကိုယ့္ၾကားမွာ ႀကိဳးမွ်င္ေလးတစ္ေခ်ာင္း ရွိသည္။ မွန္စာတိုက္မထားေသာ၊ သူတပါးႏွင့္ စီးခ်င္းထုိးဖို႕ မရည္ရြယ္ေသာ၊ မည္သူ႕ကိုမွ ျပတ္ေတာက္နာက်င္ေအာင္ မႀကိဳးစားေသာ သာမန္ စြန္ႀကိဳးေလးတစ္မွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္ဘယ္လိုမွ မေရာက္ႏိုင္ေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးကို စြန္ကေလးက ကိုယ္စား သြားေပးေသာအခါ ကိုယ္ႏွင့္ ေကာင္းကင္ၾကားမွာ ႀကိဳးေလးတစ္မွ်င္စာသာ ျခားပါေတာ့သည္။ ထိုအခါ ကိုယ္က စြန္ကေလးကို ေက်းဇူးတင္ရသည္။ ငွက္ကေလးမ်ား၊ တိမ္တိုက္မ်ား၊ သက္တံေရာင္စံုမ်ားကို ကိုယ္က စြန္ကေလးမွတဆင့္ လူႀကံဳစကား တီးတိုးပါးလိုက္ႏိုင္ေသးသည္။ စြန္ကေလးေပၚမွာ ကိုယ့္ဒိုင္ယာရီ တစ္အုပ္ကိုလည္း ခပ္ႏွိပ္ထားလို႕ ရပါသည္။ <br /><br />စြန္ကေလး အျမင့္ပ်ံေနေလေလ စြန္လႊတ္သူမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ရေလေလ ျဖစ္သည္။ မနာလိုျခင္း ကင္းမဲ့ေသာ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈမ်ားမွ ကင္းေ၀းေသာ ၀မ္းသာမႈမ်ိဳးကို အျခား မည္သည့္ေနရာမွာမ်ား ရႏုိင္ဦးမည္ ထင္ပါသလဲ။ ကိုယ္ႏွင့္ ေ၀းသထက္ ေ၀းရာကို ေရာက္သြားလွ်င္ ပိုေက်နပ္ရေသာ ပိုင္ဆုိင္လိုစိတ္ကင္းမႈမ်ိဳးကို အျခား မည္သည့္ေနရာမွာမ်ား ေတြ႕ႏုိင္ဦးမည္ ထင္ပါသလဲ။ စြန္လႊတ္သူ လက္ထဲမွ ႀကိဳးမွ်င္ကေလးသည္ စြန္ကေလး သြားလိုရာကို ေရာက္ေအာင္ ကူညီေပးရုံသာ ျဖစ္သည္။ ကမၻာေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ခ်ည္ေႏွာင္ဖို႕ မရည္ရြယ္ေသာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ျပပါဆိုလွ်င္ ဤႀကိဳးမွ်င္ကေလး တစ္ေခ်ာင္းသာ ရွိပါမည္။ တကယ္လို႕မ်ား ကံၾကမၼာဆိုး တစ္ခုခုေၾကာင့္ ႀကိဳးမွ်င္ကေလး ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့သည္ ဆိုပါစို႕။ အတြယ္အတာကင္းေသာ စြန္ကေလးသည္ ဟိုးအေ၀း လကမၻာ ေရာက္သည္အထိ စၾက၀ဠာတခြင္ ႏွံ႔သည္အထိ မရပ္မနား ပ်ံသန္းေနဦးမည္ဟု ကိုယ္ကေတာ့ ယံုၾကည္ေနပါသည္။<br /><br />ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္လာေသာအခါ ေကာင္းကင္သည္ အျပာရင့္လာရာမွ ေနာက္ဆံုး မဲမဲေမွာင္သြားပါသည္။ မီးေရာင္စံု တပ္ဆင္ထားေသာ စြန္ကေလးတခ်ိဳ႕မွာ ေလထဲတြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လင္းလက္ေနပါသည္။ ရိုးရိုးသာမန္ စြန္ကေလး တစ္စင္းကိုေတာ့ ေကာင္းကင္နက္နက္မွာ ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ပါ။ စြန္ကေလး တည္ရွိေနမႈကို ည၏လွည့္စားမႈေၾကာင့္ မျမင္ရေတာ့ေသာ္လည္း စိုးစဥ္းမွ် ပူပန္စရာမလိုပါ။ လက္ထဲက ႀကိဳးမွ်င္ကေလးက စြန္ကေလး ရွိေနသည္ကို ညႊန္ျပေနဦးမည္။ စြန္ကေလး ပ်ံတက္ေနသည္ကို ခံစားသိရွိ ေနေစဦးမည္။ ညေရာက္ၿပီ ဆိုလွ်င္ေတာ့ စြန္လႊတ္သူမွာ ခဏ အိပ္စက္ရဦးမွာေပါ့။ မနက္လင္းလွ်င္ေတာ့ တိမ္ျပာျပာ ေကာင္းကင္မွာ ၀ဲေနမည့္ စြန္ကေလးကို ျမင္ေတြ႕ရဦးမည္။ Good night ကိုကို။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br /><br />၂၁.၀၆.၂၀၁၁<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-2179589104056332284?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-30203300088356006722011-06-16T23:46:00.002+08:002011-06-16T23:49:49.115+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-LzmA4z_WLzo/Tfoll90loNI/AAAAAAAABOs/QjRU_cvYMW8/s1600/marlion.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-LzmA4z_WLzo/Tfoll90loNI/AAAAAAAABOs/QjRU_cvYMW8/s400/marlion.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618844819278635218" /></a><br />ငါးျခေသၤ့<br /><br />တခ်ိန္လံုး ေစာင့္ၾကည့္ခံေနရတယ္<br />မာန္မဖီရဘူး အသံမျမည္ရဘူး <br />လက္သည္းေျခသည္းေတြကအစ <br />စူးရွစရာ မပါရဘူး<br /><br />ကုိယ့္ကိုယ္ကိုဘာေကာင္လို႕ <br />မပီျပင္မထင္ရွားတဲ့ အမွတ္အသားကိုပိုင္တယ္<br />သမုိင္းလို႕ေတာ့ တိတိက်က်မေျပာႏိုင္ဘူး<br />ဒ႑ာရီစာအုပ္ေတြထဲမွာေတာင္ ရွာမေတြ႕ႏိုင္ဘူး<br /><br />ကမၻာလွည့္ေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးဖို႕လိုတယ္<br />ႏိုင္ငံတကာကို ဖမ္းစားႏိုင္ဖို႕လိုတယ္<br />စီးပြားေရးအရ တြက္ေျခကိုက္ရမယ္<br />ဗ်ဴဟာက်တဲ့ တည္ေနရာမွာ ခ်ထားတယ္<br /><br />ပါးစပ္အေဟာင္းသားေပမယ့္<br />ေရပန္းဖြားဖြားေတြ မေနမနား လႊင့္ထုတ္ေပးတယ္<br />အေကာင္ႀကီးေလ ေဖ်ာ္ေျဖမႈပိုေပးႏိုင္ေလ<br />ေရာင္စံုဆလိုက္နဲ႕ ပံုရိပ္ေယာင္ေတြ ဖန္ဆင္းေပးတာလည္း ရွိတယ္<br /><br />ေခသူေတာ့မဟုတ္ေပဘူး<br />မၿပံဳးမရယ္ ခပ္တည္တည္ အေနအထားနဲ႕ေတာင္မွ <br />လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို တဖ်တ္ဖ်တ္ မီးပြင့္သြားေစေသးတယ္<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၁၆.၀၆.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-3020330008835600672?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-27048336173284373462011-06-11T21:31:00.002+08:002011-06-11T21:33:58.893+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-_mZW7N_UtoA/TfNuhFe04MI/AAAAAAAABOk/jI1GczuuHyc/s1600/dove.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 262px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-_mZW7N_UtoA/TfNuhFe04MI/AAAAAAAABOk/jI1GczuuHyc/s400/dove.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616954674947350722" /></a><br />ခိုေတြ<br /><br />အုတ္အုတ္ခဲခဲ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ေျပးရင္းလႊားရင္း အုပ္စုကြဲသြားၾက<br />အညစ္အေၾကးေတြ ဖြာလန္လြင့္က်ဲ သြားေလရာမွာ အေတာင္ပံ အစစအနန<br />အဆင္မေျပမႈကို သီခ်င္းလိုညည္းၾက ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ဆြဲဆြဲငင္ငင္ <br />အူၾကမယ္ ဆူၾကမယ္ မ်က္ရည္မပါေတာ့တဲ့ အေျခာက္တိုက္ က်ဲပါးပါးအသံေတြနဲ႕<br />လမ္းမတကာမွာ လွည့္လည္သြားလာ ေရၾကည္ရာသို႕ ျမက္ႏုရာသို႕<br />ညည္းတြားရင္း ရုန္းၾကကန္ၾက အစာလုၾက ႏႈတ္သီးေတြျပတ္က်သည္အထိ <br />မြဲေျခာက္ေျခာက္ခ်င္း အေရာင္အေသြးၿပိဳင္ဆုိင္ရင္း စစ္တလင္းလို ထင္ျမင္လာသည္အထိ<br />အသိုက္ေရႊ႕ရင္း ထပ္ေျပာင္းရင္း ေမြးရာပါအေတာင္ပံေတြေပၚ ညိဳညင္စိတ္ကြက္လာသည္အထိ<br />ဘယ္သူမွ မလိုခ်င္တဲ့ ခိုေတြ ခိုေတြ…. မိဘမဲ့ ရင္ခြင္မဲ့ ခုိေတြ ခုိေတြ <br />အိမ္ကႏွင္ခ်ခံရတဲ့ ခိုေတြ ခိုေတြ…. အိမ္ျပန္လမ္း ေမ့သြားတဲ့ ခိုေတြ ခိုေတြ<br />ဟိုမွာဒီမွာ ပဲေစ့ေျပာင္းေစ့ေတြ တလွ်ပ္လွ်ပ္ ျပန္႕ႀကဲတိုင္း ၀ုန္းခနဲထပ်ံလိုက္ၾက။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၁၄. ၅.၂၀၁၁ -၂.၆.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-2704833617328437346?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-34044291408939764542011-06-07T22:25:00.001+08:002011-06-07T22:28:17.086+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Om-VaLKWxt0/Te41WAR-RbI/AAAAAAAABOc/umhbmf6nadI/s1600/connect2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 355px; height: 298px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Om-VaLKWxt0/Te41WAR-RbI/AAAAAAAABOc/umhbmf6nadI/s400/connect2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615484437526365618" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေျပာေနရင္း လိုင္းက်သြားတယ္</span><br /><br />ေျပာေတာ့ေျပာေနတာပဲ ေျပာေနရင္း ေျပာေနရင္း ေဟာ ျဗဳန္းဆို လိုင္းက်သြားတာ အစကတည္းက လြယ္တာမဟုတ္ဘူး လိုင္းေပၚေရာက္လာဖို႕ကို လိုင္း၀င္လာဖို႕ကို လိုင္းမိသြားဖို႕ကို လိုင္းတင္ေပးထားရတာ လိုင္းသြင္းေပးထားရတာ လိုင္းခ်ိတ္ေပးထားရတာ ၾကားလား ၾကားလား က်ားလား ေၾကာင္လား ေျပာရင္း လိုင္းေၾကာင္သြားျပန္ၿပီ လိုင္းဟာ ျပန္တက္ဖို႕လုပ္တယ္ ကုတ္ကတ္တြယ္ဖက္ ျခစ္ျခဳပ္ၿပီး တက္လာတယ္ ျပန္ေလွ်ာသြားလိုက္ တြယ္တက္လာလိုက္ ေအာက္ေျခကို ဒုတ္ဒုတ္ထိဆင္းသြားလိုက္ ေပါေလာေပၚလာလိုက္ လိုင္းဟာ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႕ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေကာက္တင္ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ပိုလြယ္မယ္ လိုင္းဟာ လိႈင္းေတြၾကားမွာ ေပၚလိုက္နစ္လိုက္ လိုင္းနစ္ရာ ၀ါးကူထိုးေပးၾကပါဦး လိုင္းက ေမာႀကီးပန္းႀကီး အသံေတာင္ျပာေနၿပီ ငိုသံပါႀကီးနဲ႕ လည္ေခ်ာင္းသံႀကီးနဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတာ အေၾကာေတြ တငင္ငင္ ဆြဲေနတာ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းနဲ႕ တက္လာျပန္ၿပီ ဟိုမွာတြန္႕လိမ္တြန္႕လိမ္နဲ႕ ေထာ့က်ိဳးေထာ့က်ိဳးနဲ႕ လိုင္းမလန္႕ေစနဲ႕ လိုင္းကို ညင္သာစြာကိုင္တြယ္ၾကပါ မျမင္ရေတာ့လည္း ခက္သား မွန္းမွန္းၿပီး လိုင္းကို လွမ္းဆယ္ေနရတာ လိုင္းပူးေနသလား လုိင္းျပဳတ္သြားတာလား ဟိုဖက္မွာက ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိ တမင္လႊတ္ခ်လုိက္တာလား လြတ္က်သြားသလား အိပ္ေပ်ာ္သြားတာလား လန္႕ႏိုးသြားတာလား တစ္ေယာက္ေယာက္ ေႏွာက္ယွက္သလား တစ္ေယာက္ေယာက္ ကူညီသလား အက္ဆီးဒန္႕လား အင္ဆီးဒန္႕လား ေသေရးရွင္ေရးလား အေပ်ာ္သက္သက္ပဲလား က်ဴေနသလား ခ်ဴေနသလား ဟဲလို ဟဲလို အသံၾကားလား ဒီစာေၾကာင္းကို ျမင္ရလား ဒီေဖာင့္နဲ႕အဆင္ေျပရဲ႕လား ေျပာရင္းဆိုရင္း လိုင္းက်သြားျပန္ၿပီ။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၁၆.၄.၂၀၁၁ - ၂.၆.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-3404429140893976454?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-48599650360089425552011-06-01T19:44:00.002+08:002011-06-01T19:47:32.999+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-dCfzsBgrj1g/TeYmk7MzWpI/AAAAAAAABOI/TZYUajigCak/s1600/batik-reversed.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 305px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-dCfzsBgrj1g/TeYmk7MzWpI/AAAAAAAABOI/TZYUajigCak/s400/batik-reversed.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613216401372437138" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">စိတ္အစြန္းေရာက္ေရာဂါႏွင့္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ရက္အၾကာ</span><br /><br />ငါ့ဦးေႏွာက္ကို ဘယ္သူလာေရႊ႕သြားသလဲ <br />လူေသးေသးေလးႏွစ္ေယာက္ ၾကြက္ေသးေသးေလးႏွစ္ေကာင္ <br />ဗယ္ဘက္လက္ဖ်ံေသြးေၾကာထဲမွာ သြားလာေခါက္ျပန္လုပ္ေနတယ္ <br />ငါခ်ိဳတယ္-ငါခါးတယ္ ငါႀကိဳက္တယ္-ငါမႀကိဳက္ဘူး ငါသိေနတယ္-ငါမသိေတာ့ဘူး <br />အေျပာင္းအလဲေတြဟာ နာႏိုစကၠန္႕တိုင္းမွာ ျဖစ္တယ္-ပ်က္တယ္ <br />မေျပာင္းလဲရင္ ငါဟာ တစ္ဦးတည္း ထီးထီးျဖစ္မွာ ေၾကာက္လွေခ်ရဲ႕ <br />ေျပာင္းလဲရင္ ငါဟာ ငါ မဟုတ္ေတာ့မွာ ေၾကာက္လွေခ်ရဲ႕ <br />ငါ့ေနသားက်မႈဟာ အေျပာင္းအလဲတိုင္းနဲ႕ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ကပ္ပါေနတာလည္း ပံုမွန္ဟုတ္ပါစ <br />စိတ္လိုက္မာန္ပါ ၿဂိဳဟ္တုေတြ ၀ုန္းဒိုင္း လႊတ္တင္လိုက္ျပန္ၿပီ<br />ျဖည္းျဖည္းသက္သာ ငွက္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္းကို ပြတ္သတ္ေနျပန္ၿပီ<br />ငါ့အေရျပားမွာ ေရးထိုးထားခဲ့တဲ့ မသိနားမလည္မႈေတြကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး ျပန္ရွာေပးပါ <br />ငါ့အက်ၤီအိပ္ကပ္ထဲက ပင္လယ္ကို အကုန္အစင္ ေမာ့မေသာက္လိုက္ပါနဲ႕<br />စိတ္မခ်ေတာ့တဲ့အခါ ငါ့ကို တသက္လံုး ေသာ့ႀကီးႀကီးနဲ႕ခတ္ထားလိုက္ပါ<br />ငါတို႕ကို မေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ စကားလံုးႀကီးႀကီးေတြကိုေတာ့ ဂ်ိမ္းဂ်ိြဳက္စ္က ေၾကာက္ခဲ့သတဲ့ <br />ငါေျပာေနတာေတြ တကယ္ေတာ့ တစ္ခုမွမဟုတ္ခဲ့ဘူးဆုိရင္ေရာ မင္းစိတ္ဆိုးသြားမလား ေဘာ့က်န္* ။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၆.၅.၂၀၁၁<br /><br />*<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Botchan">Botchan</a> ဂ်ပန္၀တၳဳ မွ ဇာတ္ေကာင္ ေဘာ့က်န္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-4859965036008942555?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-64608735939555531892011-05-28T21:03:00.001+08:002011-05-28T21:06:00.932+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-8THB4TJJX-Q/TeDzBEnuSnI/AAAAAAAABOA/xNhT2SjWvPE/s1600/scenary-revert.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 394px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-8THB4TJJX-Q/TeDzBEnuSnI/AAAAAAAABOA/xNhT2SjWvPE/s400/scenary-revert.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611752335449410162" /></a><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေပးစာ</span><br /><br />ခ် ေရးလိုက္တယ္<br />အႏွစ္ႏွစ္အလလ ေအာင္းထားတဲ့ ၀ိုင္စည္ေတြ<br />ေဆာင္းညပြဲေတာ္မွာ အကုန္ အရည္ေဖ်ာ္ခ်လိုက္သလို<br />ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ႀကီး ေရးသားလိုက္တာပါ<br />ေပးစာဟာ အေၾကာင္းအရာစံုတယ္<br />ဂက္စ္မီးျခစ္ေဟာင္းတစ္လံုး ကိုင္းက်ိဳးေနတဲ့ထီးတစ္လက္<br />ၾကြက္တစ္ေကာင္ရဲ႕အၿမီးျပတ္ ၀က္ရုပ္စုဘူးကြဲတစ္လံုး<br />ရည္းစားစာအေဟာင္းအျမင္းတခ်ိဳ႕ မီးကၽြမ္းေနတဲ့က်မ္းစာ<br />ေဘာလ္ပင္တစ္ေခ်ာင္း(မင္ကုန္ေနတယ္) အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းတစ္ခန္း<br />ခရီးေဆာင္အိတ္တစ္လံုး ကုလားအုပ္တစ္ေကာင္<br />ၿပီးေတာ့ …. တသက္လုံးေနရာလြဲခဲ့တဲ့<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အင္း.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ<br />ကၽြန္မရဲ႕ ေပးစာထဲမွာ သတိရေၾကာင္း သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း ထည့္မေရးခဲ့ပါဘူး<br />သတိရျခင္းဆိုတာ လူေတြဖန္တီးထားတဲ့ ထင္ေယာင္ထင္မွားေရာဂါတစ္မ်ိဳးပါ<br />ကားတစ္စီးကို ဘယ္လိုစက္ႏိႈးရမလဲ ကၽြန္မ မသိခဲ့ဘူး<br />ခၽြဲက်ပ္ေနတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ကၽြန္မ မခ်စ္တတ္ခဲ့ဘူး<br />လမ္းေဘးက ေတာင္းရမ္းသူေတြကို ငဲ့မၾကည့္ပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တယ္<br />ကၽြန္မရဲ႕ ေပးစာမွာ ဒါေတြအကုန္ပါသြားခဲ့ၿပီ<br />ကၽြန္မရဲ႕ေလာင္စာ အၾကြင္းအက်န္ကို အကုန္ထည့္ရိႈ႕ေပးလိုက္တာပါ<br />လိပ္စာေပ်ာက္ေနတဲ့ ေပးစာဟာ<br />ပုလင္းတစ္လံုးထဲမွာ သမုဒၵရာအတိုင္း သူ႕ဘာသာ ေမ်ာပါသြားလိမ့္မယ္။<br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၅.၅.၂၀၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-6460873593955553189?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-41467842770177059442011-05-02T09:53:00.000+08:002011-05-02T09:56:52.099+08:00ပန္ဒိုရာရဲ႕ ေမြးေန႕အမွတ္တရအလွဴအျဖစ္ ဆရာေတာ္သံုးပါးကို အိမ္ကိုပင့္ဖိတ္ၿပီး မနက္ေစာေစာမွာ အရုဏ္ဆြမ္း န၀ကမၼအလွဴေငြတို႕ကို ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ေငြေၾကးအကူအညီလိုအပ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာ ဆရာမေတြ အတြက္ ရန္ပံုေငြ ေဖာင္ေဒးရွင္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ <a href=" aestheticlightfoundation@gmail.com ">ရသအလင္းေဖာင္ေဒးရွင္း</a>ကိုလည္း အလွဴေငြ လွဴဒါန္းလိုက္ပါတယ္။ ဒီကေန႕အဖို႕ ျပုျပဳမိသမွ် ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို ရပ္ေ၀းရပ္နီးေန မိဘ ဆရာသမား ေဆြမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ား၊ အင္တာနက္ထဲက အသိမိတ္ေဆြမ်ား၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္က ဒီလိုေန႕ရက္မွာ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာ တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ကြယ္လြန္သြားသူေတြ၊ မၾကာခင္က ဘ၀တပါးကို တိမ္းပါးသြားတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ကိုႀကီးေက်ာက္၊ အစရွိသျဖင့္ အားလံုး ရွိရွိသမွ် ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါ အေပါင္းကို အမွ် အမွ် အမွ် ေပးေ၀ပါတယ္။ သာဓု သာဓု သာဓု။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေပးပို႕လာတဲ့ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ဗြီဒီယိုေလးကိုလည္း တင္လုိက္ပါတယ္။ facebook ၊ ဘေလာ့ဂ္၊ ဖုန္း၊ အီးေမလ္း ေတြကတဆင့္ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းေပးၾကသူေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။<br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/kChsZU87R4c" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-4146784277017705944?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-76685968308584765572011-04-18T21:49:00.000+08:002011-04-18T21:49:26.438+08:00ေရစီးေၾကာင္းေတြ ေႏွးလာေပမယ့္ သံလြင္ကေတာ့ စီးဆင္းၿမဲပင္။ သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္း အတြဲ (၅) အမွတ္ (၁) ကို <a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&view=article&id=2062&Itemid=457"target="_blank">ဒီေနရာမွာ</a> သြားေရာက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါၿပီ။<br /><br />ဒီတစ္ေခါက္အတြက္ အထူးအေလးေပး တင္ဆက္ထားတာကေတာ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သိ႐ွိနားလည္ ေစဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုေအာင္ႏိုင္စိုး (ကူးစက္အထူးကု) ရဲ႕ ေဆာင္းပါးနဲ႕ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေ၀ဒနာ႐ွင္မ်ားအတြက္ ေဂဟာ တစ္ခု ဖြင့္လွစ္ၿပီး ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးေနတဲ့ မျဖဴျဖဴသင္းနဲ႕ အင္တာဗ်ဴးတို႔ ပါ၀င္ပါတယ္။<br /><br />အင္တာနက္မွာ ေရးသားေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ကဗ်ာ ၀တၳဳ ေဆာင္းပါး အက္ေဆး စတာေတြကို ဖတ္ရႈၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သံလြင္ရဲ႕ အယ္ဒီတာတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေနဘုန္းလတ္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႕ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကိုလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အာဖရိက ကေန စိတ္၀င္စားဖြယ္ ဇာတ္လမ္းကေလးေတြ ေရးသားေပးပို႕ေနတဲ့ မြန္းသက္ပန္ ရဲ႕ ၀တၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကိုလည္း ႏွစ္သက္ၾကဦးမွာပါ။ သရုပ္ေဖာ္ပံုေတြကိုေတာ့ KNT က ဆြဲေပးထားတယ္လို႕ ဆုိပါတယ္။ ပန္ဒိုရာလည္း ဒီတစ္ေခါက္ ကူမဆြဲျဖစ္လိုက္ဘူး။<br /><br />ပန္ဒိုရာေရးသားတဲ့ "ခက္ခဲေႏွာင္ငင္တတ္ေသာအရာ" ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုအသစ္တစ္ပုဒ္ကိုလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။<br /><br /><br />--------------<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-0UW_0m67hGQ/TaxBN5rt74I/AAAAAAAABN4/YtX4nO8ndUE/s1600/pando%2Bthanlwin.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 371px; height: 364px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0UW_0m67hGQ/TaxBN5rt74I/AAAAAAAABN4/YtX4nO8ndUE/s400/pando%2Bthanlwin.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596920143992975234" /></a><br /><br />မ်က္စိေရွ႕ကို ေရာက္လာသည့္ စာအုပ္ကို လွမ္းကိုင္လိုက္ၿပီးမွ ျပန္ခ်ၿပီးေတာ့ ၿပံဳးလိုက္မိသည္႔ ခက္။<br /><br />ဂႏၳ၀င္ ၀တၳဳရွည္ တစ္အုပ္ပါ။ Jane Austen ရဲ႕ Sense and Sensibility။ အၿမဲတမ္း အမွတ္ရေနၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္။ ကိုယ္ မ၀ယ္ခဲ့ပါဘူး…။<br />……………………….<br /><br />အဲသည္ေန႕က သင္တန္းတစ္ခု ဆင္းခ်ိန္မွာ ခက္တို႕ အိမ္ကို ေမာေမာပန္းပန္းျဖင့္ ေရာက္လာခဲ့သည္။<br />“ေရွ႕တပတ္ အတန္းမရွိဘူး ခက္”<br /> <br />“အင္း”<br /> <br />“ဆရာက မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ္ တဲ့။ နယ္မွာ သြားေဆာင္မွာ”<br /> <br />“အင္း”<br /><br />“ဆရာ့မွာ ရည္းစားရွိတယ္ လို႕ေတာ့ ၾကားေနသားပဲ။ ဒီေလာက္ ျမန္မယ္ မထင္လိုက္ဘူး”<br /><br />“အင္း”<br /><br />“သူ႕အခန္းကို ရွင္းေနတယ္ ဖတ္ခ်င္ရင္ ယူသြား ဆိုၿပီး စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ေပးလိုက္တယ္ အၿပီးေပးလုိက္တာ။ ျပန္ေပးစရာ မလိုဘူး”<br /><br /><br />“အင္း”<br /><br /> <br /><br />“ကိုယ္ ဒီေန႕ တေနရာရာကို ေလွ်ာက္သြားခ်င္ေနတယ္ သိလား”<br /><br /><br />“ယူက ဆရာ့ကို ႀကိတ္ႀကိဳက္ေနလို႕လား”<br /> <br /> <br />“အား……….. သြားစမ္းပါ မဟုတ္တာေတြ”<br /><br /> <br /><br />ခက္က ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး တဟင္းဟင္း ရယ္သည္။ ရလာသည့္ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္သည္။ တစ္အုပ္က Vocabulary Power တဲ့။ ေနာက္တစ္အုပ္က Jane Austen ရဲ႕ Sense and Sensibility ။ ခက္က Sense and Sensibility ကို ဖတ္ခ်င္တယ္ ခဏငွားပါလား ဆိုလာေတာ့ ကိုယ္က ရပါတယ္ဟု အလြယ္တကူ ေပးျဖစ္လုိက္သည္။<br /><br /> အဲသည္ေန႕က ခက္ကလည္း စိတ္ေလေနပံု။ ေလွ်ာက္သြားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆီ သြားမယ္ေလ ဟု ဆိုလာသည္။ ကိုယ္က ျငင္းမေနေတာ့။ မသြားခင္မွာ ေက်ာက္အစိမ္းေရာင္ ေလးေထာင့္ေလးေတြကို သြယ္တန္းထားတဲ့ ဆြဲႀကိဳးေလးတစ္ကံုးကို ခက္က ကိုယ့္အိတ္ထဲ ထည့္ထားေပးပါလို႕ အကူအညီေတာင္းသည္။ ကိုယ္က အသာလွမ္းယူၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္လိုက္ပါသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ၿမို႕ပတ္ရထားဟု ေခၚသည့္အရာကို ပထမဆံုးစီးဖူးသည့္ေန႕ေပါ့ (အခုအထိလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စီးခြင့္မႀကံဳေတာ့)။ ရထားထဲမွာေတာ့ ေစ်းသည္ေတြ မ်ားပါသည္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဒီအတုိင္းပဲ ခ်ထိုင္ေနသူေတြလည္း ရွိသည္။ အလယ္က ခံုတန္းမွာ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ယိမ္းတိမ္းယိုင္တိုင္ ထိုင္ၾကသည္။<br /><br /><a href="http://thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&task=view&id=2263&Itemid=462"target="_blank">ဆက္ဖတ္ရန္ </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7668596830858476557?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-41961175090277119792011-04-15T00:05:00.002+08:002011-04-15T00:06:40.861+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Er2nVKcbR90/TacbcR3JlqI/AAAAAAAABNw/YU-pi7Qq0yg/s1600/april%2B2011-4.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 262px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Er2nVKcbR90/TacbcR3JlqI/AAAAAAAABNw/YU-pi7Qq0yg/s400/april%2B2011-4.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595471234676135586" /></a><br /><br />မဂၤလာ ျမန္မာႏွစ္သစ္မွာ အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-4196117509027711979?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-83780182646822785202011-04-10T13:19:00.000+08:002011-04-10T13:19:20.130+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Mdg6R9g0cVM/TaE8eaxePWI/AAAAAAAABNo/YzxbBq38INE/s1600/P1090084-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 252px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Mdg6R9g0cVM/TaE8eaxePWI/AAAAAAAABNo/YzxbBq38INE/s400/P1090084-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593818705451433314" /></a><br /><br />Ex-RIT က စီစဥ္တဲ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္သႀကၤန္ ကိုသြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပြဲအေၾကာင္းကို ေၾကာ္ျငာသေဘာမ်ိဳး သတင္းေပးတဲ့ <a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2011/01/blog-post_25.html"target="_blank">ပို႕စ္တစ္ခုလည္း </a>တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ <br /><br />ခါတုိင္းႏွစ္ေတြလိုပဲ အစီအစဥ္က ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ၿပီးဆံုးသြားပါတယ္။ ညေန ၅ နာရီပတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ စတင္ခဲ့ၿပီး ည၁၁ နာရီထိုးလုလုမွာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ အားလပ္ခ်ိန္ နာရီ၀က္ေလာက္ နားပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ ေခတ္ေပၚသီခ်င္း စင္တင္ေဖ်ာ္ေျဖမႈ က႑ မပါ၀င္ပါဘူး။ <span id="fullpost"><br /><br />အခမ္းအနား ေၾကညာသူ လူငယ္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေလးေတြဟာ ရဲရင့္သြက္လက္စြာ အဆင္ေျပေျပ ေျပာဆုိသြားၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ တီး၀ိုင္းကလည္း အထူးေကာင္းမြန္ပါတယ္။ ဒီလိုကပြဲေတြမွာ ဟိုးအရင္က တူရိယာ မျပည့္မစံုနဲ႕ ႀကိဳးစားခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကေန အခုလို ဇာတ္ပြဲႀကီးေတြအလား ျပည့္ျပည့္စံုစံု ပံ့ပိုးေပးႏုိင္လာတာလည္း ၀မ္းသာစရာပါ။ အ၀တ္အစားေတြကလည္း လိုအပ္သလို မခုိမကပ္ အက်အန ျပင္ဆင္ထားၿပီး အစီအစဥ္ေတြတိုင္းမွာ လွပေတာက္ေျပာင္ေနပါတယ္။ အကေတြထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ မိန္းကေလးတခ်ိဳ႕ကို ျမင္ဖူးေနပါလားလို႕ ထင္မိတယ္။ facebook ထဲမွာ ဓာတ္ပံုဆရာကိုၿဖိဳး တင္ထားတဲ့ အလွဓာတ္ပံုေတြထဲက ေမာ္ဒယ္လ္ေလးေတြ ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ပြဲတစ္ခုလံုးကို ၿခံဳေျပာရရင္ အထူးႏွစ္သက္မိတာကေတာ့ အစီအစဥ္တိုင္းလိုလိုမွာ တီထြင္ဆန္းသစ္တဲ့ တင္ျပပံုေတြကို ေတြ႕ရတာပါပဲ။ ဒီလိုပြဲမ်ိဳးေတြမွာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ တင္ဆက္ေနက်ျဖစ္တဲ့ သႀကၤန္ယိမ္းအက၊ ႏွစ္ပါးသြား မင္းသားမင္းသမီးအက၊ တိုင္းရင္းသားရိုးရာအက၊ ေက်းလက္အက စတာေတြကိုေတာင္မွ ထူးျခားတဲ့ သီခ်င္းေရြးခ်ယ္မႈ၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္းတဲ့ တင္ျပပံုေတြနဲ႕ မၿငီးေငြ႕ရေလေအာင္ တင္ဆက္သြားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အခ်ိန္ စီမံခန္႕ခြဲပံုကလည္း ပိုေကာင္းလာပါတယ္။ အကူးအေျပာင္း ေတြမွာ ပ်င္းစရာ မျဖစ္ေစဘဲ ျမန္ျမန္သြက္သြက္နဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္သြားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ <br /><br />လူရႊင္ေတာ္ ဓာတ္ႀကိဳး စီစဥ္တဲ့ တာ၀တိံသာ နတ္ျပည္ ခရီးသြားႏွစ္အေၾကာင္း ျပဇာတ္ကလည္း ထိမိပါတယ္။ ျပဇာတ္ထဲက ဒိုင္ယာေလာ့ေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ ဇာတ္လမ္းဇာတ္အိမ္၊ ဥပမာ - သားဆုေတာင္းတဲ့ မိန္းကေလးကို ဇာတ္သိမ္းခါနီးမွာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္အျဖစ္နဲ႕ အခန္းတိုကေလးမွာ ျပန္ထည့္ပံု လိုမ်ိဳး အကြက္ေစ့ၿပီး အေသအခ်ာစီမံ ဇာတ္လမ္းဆင္ထားပံုေတြကို ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။<br /><br />အၿငိမ့္ခန္းေရာက္တဲ့အခါ လူရႊင္ေတာ္ေလးဦး ျဖစ္တဲ့ ၾသဘာ၊ ဓာတ္ႀကိဳး၊ ခ်ိန္သီး၊ ပူလီတို႕ရဲ႕ ေခတ္အေျခအေနေတြကို ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ျပက္လံုးေတြကို လူတိုင္းႏွစ္သက္ သေဘာက်ၾကပါတယ္။ ၾကားဖူးေနက် ျပက္လုံးေတြ မဟုတ္ဘဲ အသစ္အသစ္ေတြကို ႏွစ္တုိင္း တီထြင္လာႏိုင္တာ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။ (ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း အႀကိဳက္ ေျပာရရင္ေတာ့ မႏွစ္က ျပက္လုံးေတြက ပိုရယ္ရတယ္ လို႕ ထင္မိေသးတယ္။) <br /><br />ေရႊရည္သန္း ဆိုတဲ့ ေရွ႕ထြက္မင္းသမီး အသစ္ကေလးရဲ႕ ၿငိမ့္ေညာင္းတဲ့ အကအလွကုိလည္း ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ေရႊရည္သန္းကေတာ့ “မမမန္းေကသီ” သီခ်င္းကို သီဆိုခဲ့တဲ့ အဆိုေတာ္ (ဦး)ခင္ေမာင္သန္းေလးရဲ႕ သမီးျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီး ဇင္မာ၀င္းကေတာ့ မႏွစ္က ေရွ႕ထြက္မင္းသမီးအျဖစ္ ကျပခဲ့သူပါ။ အသစ္အသစ္ ေပၚလာတဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြကို အခုလို အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းသြားပံုကလည္း ၾကည္ႏူးစရာပါ။<br /><br />ထူးျခားတာကေတာ့ အလုပ္သမား လယ္သမား လူတန္းစားကို အေျခခံထား ဦးစားေပးတယ္ ဆိုတဲ့ ေခတ္က ေရဒီယိုမွာ မၾကာခဏ ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ အၿငိမ့္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ “ေမာင္.. အလုပ္သမားဆိုရင္ ေမကပင္ စတင္ ခ်စ္ ခ်စ္ပါရေစရွင္..” လို႕ အစခ်ီတဲ့ သီခ်င္းကေလးနဲ႕ ကျပသြားတာပါပဲ။ အခုေခတ္ လူငယ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးၾကပါ့မလား မသိပါဘူး။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြအတြက္ ရည္ညႊန္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ဒီသီခ်င္းကေလးကို သံုးသြားခဲ့တာပါ။<br /><br />အကေတြမွာေရာ ျပဇာတ္ထဲမွာပါ အရင္ႏွစ္က မေတြ႕ဖူးတဲ့ လူငယ္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေလးေတြ ပါ၀င္လာတာကို ေတြ႕ရတယ္။ က်ရာက႑ေတြမွာ မထစ္မေငါ့ဘဲ ပီျပင္တဲ့ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြနဲ႕ ပါ၀င္ၾကတာ ၾကည့္လို႕ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေတြအတြက္ အထူး potential ရွိသူကေလးကေတာ့ ကရင္ရိုးရာ အကမွာ အမူးသမားအျဖစ္၊ ျပဇာတ္ထဲမွာ သိၾကားမင္းအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ အၿပံဳးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕ လူငယ္ေလးပါ။ နီအန္းပိုလီေက်ာင္းက ထြက္တာ ထင္ပါတယ္။ ပြဲအၿပီး ႏႈတ္ဆက္သီခ်င္းနဲ႕ အဖြဲ႕သားအားလံုး လာေဖ်ာ္ေျဖၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ မင္းသားအကကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ လွလွပပ ကေနတာကိုလည္း ေတြ႕လိုက္ရတယ္။<br /><br />ေကာင္းကြက္ေတြကိုခ်ည္း ခ်ီးမြမ္းေနမိတာမို႕ အားနည္းခ်က္ေတြကိုလည္း ရွာႀကံေျပာရရင္ေတာ့ အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြ ကတဲ့အခါ တစ္ေနရာမွာ ျပက္လံုးနဲ႕ အခ်ိန္သိပ္မျခားပဲ ႏွစ္ေယာက္ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ျဖစ္သြားတာေလာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း မင္းသမီးေတြရဲ႕ သီခ်င္းနဲ႕ အကက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာမို႕ ပ်င္းစရာေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ၀တ္စားဆင္ယင္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ အကေတြထဲ တခ်ိဳ႕ အခန္းေတြမွာ လံုခ်ည္ကိုတြယ္ထားတဲ့ ခ်ိတ္ ျပဳတ္ေနလို႕ နည္းနည္း မသပ္ရပ္တာမ်ိဳးေလာက္ သတိထားမိပါတယ္။ မီး၊ အသံ၊ မိုက္ကရိုဖုန္း ေျပာပေလာက္ေအာင္ ႀကီးတဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ မရွိလွပါဘူး။<br /><br />လူအေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာေနတာကို ၾကားလိုက္ရတာကေတာ့ ဒီႏွစ္စီစဥ္တဲ့ အစားအေသာက္ပါ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္လံုး ေ၀ေပးတဲ့ MacDonald’s က Burger ကို ေျခာက္ေသြ႕လြန္းတယ္လို႕ ေျပာၾကတယ္။ အေအးမပါလို႕လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ ဆီထမင္းနဲ႕ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ပါ။ <br /><br />ကျပေနစဥ္ ဓာတ္ပံုမရိုက္ရဘူးလို႕ ေျပာထားတာမို႕ ကျပၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဖြဲ႕သားေတြ စင္ေပၚမွာ တန္းစီ ဓာတ္ပံု အရိုက္ခံေနၾကတုန္းမွာ ေဘးကေန လွမ္းရိုက္ထားတဲ့ ပံုကိုပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီပြဲကို သြားမၾကည့္ ျဖစ္လိုက္သူေတြကေတာ့ အေခြထြက္လာရင္ အားေပးႏိုင္ၾကတာေပါ့။ မႏွစ္က ဗီြဒီယိုေခြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေမွာင္ေနတယ္။ ထစ္တာေတြလည္း ပါတယ္။ ဒီႏွစ္အေခြကိုေတာ့ အဲဒီ့ထက္ ပိုၿပီး ကြာလတီေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ႏိုင္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။<br /><br />ပိုလီေက်ာင္းေတြက တင္ဆက္တဲ့ ကပြဲေတြကိုလည္း အားေပးဦးမွာပါ။ တခါတေလက်ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ လုပ္ၾကမလဲ ဆုိတာကုိ မသိလိုက္တာ ျဖစ္ေနတယ္။ <br /><br />ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ျမန္မာ့ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာေတြကို အခုလိုပဲ အရွိန္အဟုန္အပ်က္ တီထြင္ဆန္းသစ္မႈေတြ အားျဖည့္လို႕ ဆက္လက္ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ စိတ္၀င္စား အားေပးမႈမ်ားလည္း ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနၾကပါေစ။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-8378018264682278520?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-12496521221126966332011-04-08T21:28:00.004+08:002011-04-08T21:33:44.759+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-K2ucwADhYnk/TZ8N51dMWAI/AAAAAAAABNg/RSMhMHRPRJc/s1600/1500%2Bcover.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 313px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-K2ucwADhYnk/TZ8N51dMWAI/AAAAAAAABNg/RSMhMHRPRJc/s400/1500%2Bcover.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593204549470672898" /></a><br />ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ <a href="http://natthi.wordpress.com/">ကိုနတၱိ</a>ရဲ႕ ၁၅၀၀ ဆိုတဲ့ ebook ကို ဒီေန႕ျဖန္႕ခ်ိလိုက္တယ္ဆိုတာကို သတင္းပါးအပ္ပါတယ္။ ပါဠိ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာနဲ႕ ေရးထားတယ္။<br /><br /><a title="View natthi_1500 on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/52505444/natthi-1500" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">natthi_1500</a><iframe class="scribd_iframe_embed" src="http://www.scribd.com/embeds/52505444/content?start_page=1&view_mode=list&access_key=key-hfi6y8dho3r3oje1dg7" data-auto-height="true" data-aspect-ratio="0.772727272727273" scrolling="no" id="doc_79729" width="100%" height="600" frameborder="0"></iframe><script type="text/javascript">(function() { var scribd = document.createElement("script"); scribd.type = "text/javascript"; scribd.async = true; scribd.src = "http://www.scribd.com/javascripts/embed_code/inject.js"; var s = document.getElementsByTagName("script")[0]; s.parentNode.insertBefore(scribd, s); })();</script><br /><br />ဒီလင့္ခ္ကေန download လုပ္လို႕ရပါတယ္။<br /><a href=" http://www.mediafire.com/?j9av8lal9d8qeg3"><br />http://www.mediafire.com/?j9av8lal9d8qeg3</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-1249652122112696633?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-79731026790223589922011-04-05T23:50:00.003+08:002011-04-05T23:57:50.793+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-UcsU_Qmbt-0/TZs7BjtkbNI/AAAAAAAABNY/N2SndV8r70A/s1600/like.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 197px; height: 174px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UcsU_Qmbt-0/TZs7BjtkbNI/AAAAAAAABNY/N2SndV8r70A/s400/like.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592128260262882514" border="0" /></a><br /><span style="text-decoration: underline;"><br /></span><a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2010/12/blog-post_22.html%20"target="_blank">တစ္ႏွစ္တာ အႀကိဳက္မ်ား</a>ေရာ <a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2009/12/blog-post_29.html"target="_blank">တစ္ႏွစ္တာမႀကိဳက္မ်ား</a>ပါ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။<br />အခုက တစ္ေန႕တာ အႀကိဳက္မ်ား ဆိုတာကို ရႊန္းမီက အစျပဳလို႕ မသက္ေ၀ကေရးခိုင္းတာကိုး။ ေရးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><ul><li>မိုးလင္းလာၿပီ ႏိႈးစက္ျမည္လည္း ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ျပန္ႏွပ္ၿပီးမွႏိုးရ ကိုယ့္အေလ့အထကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>ေရခ်ိဳးျပင္ဆင္ မနက္စာစားေသာက္ေနစဥ္ နာရီကို လွည့္မၾကည့္ဘဲ ဇိမ္ဆြဲလုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>ရထားေပၚတိုး တစ္ေန႕တစ္မ်ိဳး ဂိမ္းေဆာ့စာဖတ္သီခ်င္းနားေထာင္ မရုိးေအာင္ႀကံမွတ္ အခ်ိန္ေတြကို တတိတိသတ္ရတာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>ရုံးေပၚအေရာက္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်ေနလည္း မ်က္ႏွာမပ်က္ဘဲ အလုပ္စားပြဲကို ခပ္ရဲရဲ၀င္ထုိင္ပစ္လိုက္တဲ့ ကိုယ့္စရိုက္ကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>စာေရးကိရိယာ ဖိုင္ေတြဖြထား ဟိုဒီလမ္းသလား အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ ဟန္ေဆာင္ရတာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>အဲဒီေနာက္ ေန႕လည္စာဆင္း တစ္နာရီအတြင္း အခန္းထဲမွာထည့္စား အင္တာနက္သြား ဂ်ီစကားပြားရတာလည္းႀကိဳက္</li><li>ညေနေစာင္းလွ်င္ အခ်ိန္ေတြကိုယ့္ဘက္၀င္ သိမ္းရင္းဆည္းရင္း ရုံးဆင္းရေတာ့မွာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>အိမ္အျပန္လမ္း ဟိုဒီဆိုင္ခန္း ျပတင္းေပါက္ကငန္းရင္း ေျခတလွမ္းခ်င္း လွိမ့္ရတာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>ရထားေပၚမွာ ဒီညေနစာ ဘာခ်က္ျပဳတ္မလဲ ေတြးရင္းေတာရင္း ဟင္းစားေတြကို ျမင္ေယာင္ေနရတာလည္းႀကိဳက္</li><li>အိမ္ေရာက္တဲ့အခါ အ၀တ္အစားမလဲခင္ လက္ပေတာ့ကိုျမင္ ျဖတ္ကနဲေျပးဖြင့္ နားစြင့္လိုက္မိတာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးတဲ့အခါ တီဗြီေရွ႕နား ကိုယ့္အိမ္သားနဲ႕ သတင္းစကား အတင္းပြားရင္း ထမင္းစားရတာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>ညမအိပ္ခင္ ဘေလာ့ဂ္၀င္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၀င္ ခ်က္တင္ထိုင္ေျပာ ေလေဖာေဖာနဲ႕ အရည္ေရာအဖတ္ပါ ရမလာတာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>ဟိုစာလိုက္ဖတ္ ဒီစာလိုက္ဖတ္ တဂြပ္ဂြပ္လက္မေထာင္ မေမာႏိုင္ေအာင္ မပန္းႏိုင္ေအာင္ လိုက္လိုက္ႀကိဳက္ရတာကိုလည္းႀကိဳက္</li><li>အဲသည္လိုနဲ႕ ညဥ္႕နက္လြန္က်ဴး မဟန္ႏိုင္ရီေ၀မူးမွ အိပ္ဦးမွပဲ အိပ္မက္ကမၻာထဲ တံုးကနဲ လဲသြားရတာကိုလည္းႀကိဳက္။</li></ul><br />ပန္ဒိုရာ<br />5 April 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7973102679022358992?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-81440712961467639502011-04-03T15:44:00.000+08:002011-04-03T15:44:34.738+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ElbW2hqX6mY/TZgkooUr2AI/AAAAAAAABNI/LFkSKlCxils/s1600/scar.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 345px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ElbW2hqX6mY/TZgkooUr2AI/AAAAAAAABNI/LFkSKlCxils/s400/scar.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591259217818015746" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">ဟစ္တလာနဲ႕ ေခ်ေဂြဗားရား ဘီယာဘားမွာ စကားစျမည္ေျပာၾကတယ္</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ရႈံးသြားလုိ႕ ရႈံးသြားသူနဲ႕ - ရႈံးသြားလို႕ ႏိုင္သြားသူ။ ဒီေနရာမွာ စစ္ရႈံးမသြားခဲ့ဘူးဆိုရင္- ဒီေနရာမွာ အဖမ္းမခံခဲ့ရဘူးဆိုရင္ - စစ္ခံုရုံးအတင္မခံရဘူးဆိုရင္ - ပစ္သတ္မခံရဘူးဆိုရင္ - ေတာ္လွန္ေရးႀကီး မၿပီးဆံုးခဲ့ဘူးဆိုရင္၊ ဆိုရင္ ဆိုရင္..၊ ဘီယာဘားထဲမွာ စီးကရက္ေငြ႕ေတြက သီးမႊန္ခ်င္စရာ မိႈင္းမႈန္ျဖာေ၀တယ္။ ေ၀့ေတ့ေတ့ ၀ါးတားတား ေလထုထဲမွာ အားလံုးဟာ အတူတူပါပဲ။ ရယ္ေမာလိုက္ၾကတယ္။ ခ်ီးယားစ္။ ဟစ္တလာ အရွင္လတ္လတ္နဲ႕ ေခ်ေဂြဗားရား အရွင္လတ္လတ္ စကားေျပာၾကတယ္။ အသည္းစြဲဘရန္းေတြနဲ႕ ေရာ့ခ္စတားေတြ ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတိုစိစိ ေဆးျပင္းလိပ္ခဲၿပီး ဘယ္ရီဦးထုပ္ျပားေပၚ စၾကာတံဆိပ္ ခပ္ႏွိပ္လိုက္ရင္ လူငယ္ေတြ အရူးအမူးဖက္ရွင္ပဲ။ လူငယ္ေတြ လူငယ္ေတြ၊ ကမၻာေျမရဲ႕ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ။ ဂက္စ္ခ်ိန္ဘာကို မႀကံဳဖူးလိုက္တဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ။ ေတာေတြျပဳန္းသြားလို႕ ေျပာက္ၾကားတိုက္ခုိက္ေရးကို မေလ့က်င့္ဖူးလိုက္တဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ။ အရူးအမူးပဲ - တစ္ခြက္၊ တစ္ခြက္ ထပ္ျဖည့္တယ္။ လူငယ္ေတြ နားရြက္မခတ္တမ္း နားစြင့္ၾကတယ္။ ဟိုင္း ဟစ္တလာ - ဟိုင္း ေခ် ၊ အဲဒီတုန္းက အင္တာနက္ဆိုတာ ရွိခဲ့ရင္ ဂ်ဴးေတြ ျမန္ျမန္ မ်ိဳးျပဳတ္သြားဖို႕ အေၾကာင္းရွိတယ္။ အြန္လိုင္း အက္တီဗစ္စ္ေတြကို အားျပဳၿပီး ခင္ဗ်ာ့ ေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ရင္ ဘာဆက္လုပ္မွာတုန္း ေခ်။ ဒါနဲ႕ ဂ်ဴးေတြကို ေျပာက္ၾကားစနစ္နဲ႕ ေခ်မႈန္းရင္ ဘယ့္ႏွယ္ေနမလဲ။ ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာ ဖူလံုဖို႕ - ေငြေၾကး အၾကပ္အတည္းေတြ ေျဖရွင္းဖို႕ - ဆင္းရဲမြဲေတမႈ တိုက္ဖ်က္ဖို႕- သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းဖို႕ - လူဦးေရကို ေလွ်ာ့ခ်ရေတာ့မယ့္ အခ်ိန္တန္လာရင္ ဂက္စ္ခိ်န္ဘာဟာ ျပန္ေရပန္းစားလာႏိုင္မယ့္ ဆိုလူးရွင္းပဲ။ သူတို႕ဟာ အတိတ္ကို ေမာ့ခ်တယ္ (တစ္စက္မက်န္) - အနာဂတ္ကို တသြင္သြင္ ထပ္ငွဲ႕တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏွစ္ဦးသေဘာတူလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းခ်င္းရာ တစ္ခု ရွိတယ္။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္တည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ - ထည့္ပါဦး- ေနာက္တစ္ခြက္၊ သိလား။ ခင္ဗ်ားတို႕ေရာ စိတ္၀င္စားလား၊ သိခ်င္လား- ေျပာျပရမလား။ ညွိႏိႈင္းစရာေတာင္ မလိုဘဲ တသမတ္တည္း သူတို႕ သေဘာခ်င္း ညီသြားၾကတာ။ ခင္ဗ်ားတို႕ သိမွာပါ- က်ဳပ္တို႕ဆီက လူေတြေတာ့ အကုန္သိၾကၿပီးသား။ ဘီယာဟာ အရက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ- အဲဒါပဲ။<br /></div><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၀၁၁ မတ္ ၃၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-8144071296146763950?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-78538180601632788042011-03-27T03:05:00.000+08:002011-03-27T03:05:51.981+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-qrZKVZ7hFno/TY44U2jS3UI/AAAAAAAABNA/5fZeQKnCo14/s1600/dew%2B5small-sig.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 279px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-qrZKVZ7hFno/TY44U2jS3UI/AAAAAAAABNA/5fZeQKnCo14/s400/dew%2B5small-sig.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5588466118505454914" /></a><br /> <br /> <br />မတ္လ ၂၇ ဟာ ပန္ဒိုရာရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ ၄ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေလးႏွစ္တာအတြင္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ေပၚ တင္ခဲ့တာေတြ မ်ားၿပီ ဆိုေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပို႕စ္တင္တာ ပိုက်ဲလာခဲ့ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားမႈက စံုတဲ့အတြက္ ေရးခဲ့တာေတြကလည္း အမ်ိဳးအစား စံုေနခဲ့တယ္။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;">ကဗ်ာ</span><br />ကဗ်ာလို႕ ပီျပင္တာေတြေရာ မပီျပင္တာေတြေရာ အေတာ္မ်ားမ်ား ေရးခဲ့ပါတယ္။ ကဗ်ာကိုေတာ့ ရင္ထဲမွာ ကဗ်ာပံုစံနဲ႕ ေျပာျပခ်င္စိတ္ ေပၚလာတဲ့အခိုက္ တစ္ခါတည္း ခ်ေရးလိုက္မိတာ မ်ားပါတယ္။ ေရးၿပီးရင္လည္း ခ်က္ခ်င္း ေကာက္တင္လိုက္ျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာေတြကိုေရးတဲ့အခါမွာ စိတ္လိုက္မာန္ပါ မတင္လိုက္ဘဲ အခ်ိန္ယူၿပီး စကားလံုးေတြကို ပိုေက်နပ္ေအာင္ ထပ္ကာထပ္ကာ ျပန္ျပင္ဆင္ၿပီးမွ တင္ဖို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ အႀကံေပးဖူးတယ္။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;">၀တၳဳတို</span><br />တခ်ိဳ႕ စဥ္းစားစရာေတြက်ေတာ့ ဇာတ္ေၾကာင္းေတြထဲမွာ သိမ္း၀ွက္ၿပီး ေျပာျပခ်င္ျပန္လာတယ္။ ၀တၳဳတိုေရးရတာကို ႏွစ္သက္ေပမယ့္ မၾကာခဏေတာ့ မေရးႏိုင္ဘူး။ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ (ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း) ျဖစ္လာဖို႕ ပန္ဒိုရာ့အတြက္ေတာ့ အခ်ိန္ယူ အားထုတ္ရပါတယ္။ တစ္ထုိင္တည္းနဲ႕ ေရးလို႕ မၿပီးဘူး။ တခ်ို႕ အေၾကာင္းအရာေတြဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၿပီး ေအာင္းေနၿပီ လႈံ႕ေဆာ္မႈရမွ ခ်ေရးျဖစ္တာေတြ ရွိတယ္။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;">အက္ေဆး</span><br />အက္ေဆးလို႕ ေခၚတဲ့ စကားေျပပံုစံေလးေတြ ေရးရတာကိုလည္း ႏွစ္သက္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေရးေနခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ စိတ္အာရုံေလးကိုပါ။ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ အက္ေဆးေလးေတြ အထူးျပဳ ေရးခ်င္တဲ့အတြက္ အဲဒီလို ဖန္တီးျဖစ္ဖို႕က ပန္ဒိုရာအတြက္ေတာ့ စိတ္လက္ၾကည္လင္ၿပီး အာရုံစူးစိုက္ႏုိင္ခ်ိန္မွ ေရးလို႕ရတာမုိ႕ အလုပ္ဖိစီးမႈေတြ လူမႈတာ၀န္ေတြထဲမွာ အမ်ားႀကီးေတာ့လည္း မေရးျဖစ္ျပန္ဘူး။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ရုပ္ရွင္ ၀တၳဳ ခံစားမႈ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ အျခားစကားေျပမ်ား</span><br />Label မွာ essay လို႕ေခါင္းစဥ္ ေရာတပ္ထားမိေပမယ့္ ေဆာင္းပါးပုိဆန္တဲ့ စာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြ ၀တၳဳ ေတြကို ခံစားၿပီး ေတြးမိတဲ့အေတြးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ တက္ဂ္လာလို႕ ကိုယ့္ပုဂၢလိကဘ၀ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတြကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္စေရးခါစကေတာ့ ဟင္းခ်က္တာတို႕ အစားအေသာက္တို႕ ဆက္တင္ဖုိ႕ စဥ္းစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရသနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ဘက္ေတြကို ပိုၿပီး အခ်ိန္ေပးႀကိဳးစားၾကည့္ခ်င္တာနဲ႕ အေထြေထြေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေလွ်ာ့ပါတယ္။ ကိုယ္သိနားလည္သေလာက္ ဗဟုသုတနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါး တခ်ို႕လည္း အလ်ဥ္းသင့္သလို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ မူပိုင္ခြင့္လို အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးေပါ့။ ပညာရပ္ဆန္တဲ့ တခ်ို႕တခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာေတြကို အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ကိုယ့္ျမန္မာေတြၾကား မွ်ေ၀ေဆြးေႏြးခ်င္စိတ္မ်ိဳး တခါတခါေတာ့ အရမ္းကို ေပၚေပါက္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ရသဆန္တဲ့စာေတြကိုပဲ ဦးစားေပးၿပီး သုတေတြကို အခုအခ်ိန္မွာ မ်ိဳခ်ထားလိုက္ပါတယ္။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;">ဓာတ္ပံု</span><br />ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာကို ဓာတ္ပံုရိုက္လို႕ရတဲ့ ကိရိယာတစ္ခုခု လက္ထဲမွာ စရွိတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက စိတ္၀င္စား ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တာပါ။ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို ေအာ္တိုကင္မရာျဖစ္ျဖစ္ လက္ကိုင္ဖုန္းျဖစ္ျဖစ္ လက္ထဲမွာရွိတာေလးနဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို ဖမ္းယူခဲ့တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ ပထမဆုံး စတင္ခဲ့တဲ့ ပို႕စ္ေတြဟာ ေအာ္တိုကင္မရာေလးနဲ႕ ႀကိဳးစားရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုပို႕စ္ေတြပါ။ အခု ေနာက္ပိုင္းေတာ့ DSLR ကင္မရာနဲ႕ ရိုက္ၾကည့္ထားတာေတြ ရွိတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ ေလးလံမွာ စိုးတာရယ္ လာၾကည့္သူေတြ ပ်င္းမွာစိုးတာရယ္ေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုအေတာ္မ်ားမ်ားကို facebook ထဲမွာ ပိုတင္ျဖစ္တယ္။ flickr အေကာင့္ဖြင့္ထားေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ platform တစ္ခုမွာ လႈပ္ရွားရဖို႕ အခ်ိန္ မတတ္ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ အဲဒီမွာ ပံုေတြဆက္မတင္ဘဲ ခဏနားထားျပန္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ပန္းခ်ီ</span><br />ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီပံု ေတြလည္း တင္ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ေရးထားတဲ့ စာေတြအတြက္ သရုပ္ေဖာ္ပံုေတြ အျဖစ္ပါ။ ပံုေတြ ေလွ်ာက္ဆြဲတာကလည္း နည္းပညာ နည္းစနစ္ မကၽြမ္းက်င္ေပမယ့္ ၀ါသနာသက္သက္ပါ။ ပံုဆြဲရတာ စိတ္ကိုလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေတြနဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္း တခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေရးျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ျဖတ္သန္းတယ္ဆိုတာတုိင္းဟာ ဂုဏ္ယူစရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရင္ အင္တာနက္ထဲမွာ ဖိုရမ္ေတြကစၿပီး လႈပ္ရွားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ကေန အခုအခ်ိန္အထိ ၆ ႏွစ္တာေလာက္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳကို ဂုဏ္ယူရမလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ့ ျမန္မာစာကို ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္နဲ႕ သြက္သြက္ ရိုက္တတ္သြားတာ ဂုဏ္ယူရမယ္ ထင္ပါတယ္။ (ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ရိုက္ထံုးေတြကို မကၽြမ္းက်င္တာ ရွိေသးတယ္။ ဥပမာ မွန္ကန္တဲ့ ရရစ္၀ဆြဲ တို႕လိုေပါ့။) ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့တာဟာ ပင္လယ္ႀကီးပဲ ျဖစ္ေစ ေခ်ာင္းအဆြယ္ေျမာင္းငယ္ထဲပဲ ျဖစ္ေစ စီးဆင္းစရာေတြက စီးဆင္းၿပီးပါၿပီ။ အခုလို ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အင္တာနက္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ျမင္မိတဲ့ အျမင္ေလးေတြကို ဘေလာ့ဂ္ ၄ ႏွစ္ေျမာက္ အမွတ္တရေန႕ျဖစ္တဲ့ ဒီေန႕မွာ ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ ရွည္ေနတာမုိ႕ ဒီပို႕စ္ထဲကေန ျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္မွပဲ တင္လိုက္ပါေတာ့မယ္။<br /><br />အင္တာနက္မွာ စာေရးရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ၀ါသနာသက္သက္နဲ႕ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ ေျပာခ်င္တာေလးေတြကို အလကားရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အလြယ္တကူ ေရးတင္ျဖစ္သြားၿပီး လူအမ်ားကို ေ၀မွ်လိုက္တဲ့သေဘာပါပဲ။ ဘ၀အတြက္ ဦးစားေပးၿပီး ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနခဲ့ရတဲ့ ဟိုးတခ်ိန္က မတတ္သာလုိ႕ ပစ္ခ်ထားခဲ့တဲ့ ၀ါသနာေတြကို တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြၿပီးစီးၿပီး အခ်ိန္ေပးႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႕ ေရာက္လာတဲ့အခါက်မွ ျပန္တူးထုတ္ရတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပံုႏွိပ္မီဒီယာမွာ တင္ျပဖို႕အေလးအနက္ မႀကိဳးစားျဖစ္ျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ၀ါသနာသက္သက္နဲ႕ မေနႏိုင္လို႕ ေရးတဲ့ လက္ရာေတြသာ ျဖစ္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ကေန လုပ္ေပးႏိုင္မယ့္သူ အဆင္မေျပတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ပံုႏွိပ္မီဒီယာကို ေရာက္ရွိေစဖို႕ အားထုတ္မႈအတြက္ အခ်ိန္ကို မတတ္ႏိုင္ေသးတာက တစ္ေၾကာင္း စတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြ ေၾကာင့္ပါ။ ခင္မင္တဲ့ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ တုိက္တြန္းအားေပးကူညီမႈေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေသာ စာေလးေတြေတာ့ ပံုႏွိပ္မီဒီယာကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />လက္ရာတစ္ခုကို ဖန္တီး ၿပီးသြားတဲ့အခါ ဘယ္သူသိသိမသိသိ ၿပီးျပည့္စံု ေက်နပ္သြားၾကတဲ့ တကယ့္အႏုပညာရွင္ေတြ ရွိၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အဆင့္ကေတာ့ ကိုယ္လုပ္ထားသမွ်ေလးေတြကို ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး လူေတြကို ေ၀မွ်ခ်င္ ျပသၾကည့္ခ်င္တဲ့ စိတ္အမွန္ရွိေနေသးတာမို႕ ေရးထားတာကို လူအမ်ား ဖတ္ရႈျဖစ္ၾကတယ္ဆိုေလ ေပ်ာ္ေလပါပဲ။ ဒီေတာ့ စာဖတ္သူေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ သိပ္ကို အေရးပါေနပါတယ္။<br /><br />ဒီႏွစ္ပိုင္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ထဲ ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ လႈမႈဆက္ဆံေရးဘက္က ပ်က္ကြက္ခဲ့တာေတြကို မေက်နပ္သူေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ပင္ကိုယ္စရိုက္ကိုက ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္ပါမွ လုပ္ႏုိင္သူ၊ ေဘးဘီကို သိပ္အာရုံမထားမိတတ္သူ မို႕ အသက္အရြယ္နဲ႕ ၀တၱရားေတြ ႀကီးလာတာနဲ႕အမွ် စိတ္အနားမရတဲ့အခ်ိန္ေတြ ပိုပိုလာတဲ့အခါ ပ်က္ကြက္တာ ရွိေနရင္ ပန္ဒိုရာတစ္ေယာက္ စိတ္မပါရွာဘူး လို႕ပဲ မွတ္ၿပီး အဲဒီအေပၚ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ရင္ ခြင့္လႊတ္လိုက္ၾကပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဓိက အခ်ိန္ေပးခ်င္တာက စာဖတ္ျဖစ္ဖို႕ စာေရးျဖစ္ဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးျခင္းရယ္၊ စာဖတ္သူေတြ ဘေလာ့ဂ္ေရးဘက္ေတြအေပၚ အဆင္ေျပေစျခင္းရယ္၊ ဒီႏွစ္ခုၾကားမွာ ပဋိပကၡျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် လက္ေတြ႕က်က် ထိန္းညွိႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားရပါဦးမယ္။<br /><br />ေရးခဲ့တဲ့ ဘယ္ဘေလာ့ဂ္ပို႕စ္ အမ်ိဳးအစားေတြထဲကျဖစ္ျဖစ္ အႀကံျပဳခ်င္တာ တိုက္တြန္းခ်င္တာ တံု႕ျပန္ခ်င္တာရွိရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေရးသြားဖို႕ ႀကိုဆိုပါတယ္။ ရွားပါးအဖိုးတန္တဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲမွာ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့့္ျဖစ္ေစ ပန္ဒိုရာဘေလာ့ဂ္ကို ေရာက္လာျဖစ္သြားတဲ့လူေတြ၊ feed ယူၿပီး ဖတ္ျဖစ္သြားတဲ့လူေတြ အားလံုးကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၀၁၁ မတ္ ၂၇ <br /><br />ျပန္ဖတ္လိုပါက<br /><a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2010/03/blog-post.html"target="_blank">ဘေလာ့ဂ္ ၃ ႏွစ္ျပည့္ ပို႕စ္ </a><br /><a href=" http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2009/03/blog-post_27.html"target="_blank">ဘေလာ့ဂ္ ၂ ႏွစ္ျပည့္ ပို႕စ္</a><br /><a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2008/03/27-mar-2008.html"target="_blank">ဘေလာ့ဂ္ ၁ ႏွစ္ျပည့္ပို႕စ္ </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7853818060163278804?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-67815489326312799982011-03-21T00:24:00.000+08:002011-03-21T00:24:42.565+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-aCuz0Totb-I/TYYoKDOYiEI/AAAAAAAABMo/TIzl27LtgiA/s1600/curves.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-aCuz0Totb-I/TYYoKDOYiEI/AAAAAAAABMo/TIzl27LtgiA/s320/curves.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586196540929116226" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကဗ်ာ့ကမၻာဟာ </span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ကဗ်ာမဆန္ေတာ့ဘူး။ ကမၻာ့</span><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ကဗ်ာဟာ ကမၻာဆန္လာ</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">တယ္။ ကမၻာဟာေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္</span> <span style="color: rgb(102, 102, 0);">ေပၚေပါက္လာ။ ကဗ်ာဟာ</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);">ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ ေပၚေပါက္</span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">လာ။ စၾက၀ဠာမွာ ကမၻာဆိုတာ</span><span style="color: rgb(0, 153, 0);"> ေသးေသးေလးပါ။ </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">စၾက၀ဠာမွာ ကဗ်ာဆိုတာ </span><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ေသးေသးေလးပါ။ ကမၻာဟာ</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">လံုး၀န္းတယ္။ ကဗ်ာဟာလံုး၀န္းတယ္။ </span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ကမၻာဟာလည္ေနတယ္။ ကဗ်ာဟာ</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">လည္ေနတယ္။ ကမၻာဟာရြာပဲ။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာ</span></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟာရြာပဲ။ ကမၻာျပားသြားတယ္<span style="color: rgb(153, 51, 153);">္</span></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">။ ကဗ်ာျပားသြားတယ္။</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကမၻာေလာကမွာ ငလ်င္လႈပ္</span><span style="color: rgb(51, 0, 153);">တယ္။ ကဗ်ာေလာကမွာ </span><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ငလ်င္လႈပ္တယ္။ ကမၻာဟာ မူလ၀င္ရိုးကေန</span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);"></span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">၂၅ စင္တီမီတာ ေရြ႕သြားတယ္။ ကဗ်ာ</span><span style="color: rgb(153, 51, 0);">ဟာ မူလသင္ရိုးကေန ၂၅ စင္တီမီတာ</span> <span style="color: rgb(51, 0, 153);">ေရြ႕သြားတယ္။ ကမၻာဟာ fault လိုင္းေတြနဲ႕</span><span style="color: rgb(102, 51, 51);">- ကမၻာက ဆက္ေရြ႕ဦးမွာ။ </span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကဗ်ာမွာ fault လိုင္းေတြနဲ႕-</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကဗ်ာက ဆက္ေရြ႕ဦးမွာ။</span><br /></div><br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />(၂၀၁၁ မတ္ ၂၁ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႕သို႕)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-6781548932631279998?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-73239438955853586902011-03-19T14:35:00.003+08:002011-03-19T14:45:00.292+08:00စင္ကာပူႏုိင္ငံ စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ားက ဦးေဆာင္ က်င္းပတဲ့ တတိယအႀကိမ္ စာေပေဟာေျပာပဲြကို ၂၀၁၁ ဧၿပီလ ၃၀ ရက္ စေနေန႔မွာ က်င္းပမယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာထားတာ facebook မွာေတြ႕ေနတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-hFpdLuoJdLc/TYRPGa0E-SI/AAAAAAAABMQ/pcZ-3SkWqo4/s1600/literary%2Btalk%2B2011.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-hFpdLuoJdLc/TYRPGa0E-SI/AAAAAAAABMQ/pcZ-3SkWqo4/s400/literary%2Btalk%2B2011.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585676409541818658" /></a><br /><br /> ဒီႏွစ္မွာေဟာေျပာမည့္ စာေရးဆရာေတြကေတာ့ - <br />ဆရာေဖျမင့္ (“ဘ၀တိုးတက္ဖို႕ စာဖတ္ၾကစို႕” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္)<br />ဆရာမ ခင္ခင္ထူး (“အညာဓေလ့ ရြာဓေလ့” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္)<br />ဆရာခ်စ္စံ၀င္း ( “အေမဟူသည္ အလြမ္းသည္” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္) <br />ဆရာေအာင္သင္း (“ရပ္ေ၀းေျမျခား လူငယ္မ်ားသို႕” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ - အေ၀းေရာက္) တို႕ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဆရာေအာင္သင္းက က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ လူကိုယ္တိုင္ မဟုတ္ဘဲ အေ၀းေရာက္ ေဟာေျပာရတယ္ လို႕သိရပါတယ္။<br /><br />ေစ်းႏႈန္းကေတာ့ $15 ပါပဲ။ လက္မွတ္ထဲမွာ အင္းေလး စားေသာက္ဆိုင္က $5 တန္ ေဘာက္ခ်ာ ပါမယ္ လို႕ ဆိုပါတယ္။ ေဟာေျပာပြဲကို ေန႔လည္ ၁ နာရီကေန ညေန၈ နာရီအထိ က်င္းပမွာျဖစ္ၿပီး ေနရာကေတာ့ Dover MRT အနားမွာရွိတဲ့ Singapore Poly ရဲ႕ Convention Centre မွာပါ။ <br /><br />စာေပျမတ္ႏုိးသူမ်ား ရဲ႔ <a href=" http://www.facebook.com/#!/sarpaymyatnoethumyar "target="_blank">facebook စာမ်က္ႏွာမွာ </a>ေရးထားတာကေတာ့ ရရွိလာတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ေတြကို ဆင္းရဲႏြမ္းပါးၿပီး ေဆးကုသရန္ အထူးလိုအပ္တဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုစာေရးဆရာေတြကို ေထာက္ပံ႕ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္လို႕ ေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br />စာေပေဟာေျပာပြဲလက္မွတ္ေတြကို ပင္နင္စူးလား ပလာဇာ ငါးထပ္မွာရွိတဲ့ သူေဌးသမီး နဲ႕ ေလးထပ္က ေသာ္တာနဒီဆိုင္ေတြမွာ ၀ယ္ယူရရွိႏိုင္ၿပီး ေသာၾကာ၊ စေန ႏွင့္ တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ လက္မွတ္ေကာင္တာေတြကို ညေန ၅ နာရီမွ ၈နာရီထိ ဖြင့္လွစ္ ေရာင္းခ်သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယခုတပတ္မွာ ေတာ့ ေျမေအာက္ထပ္က ရနံ႔သစ္ ျမန္မာထမင္းဆိုင္မွာ လက္မွတ္ေကာင္တာ ဖြင့္လွစ္ထားတယ္ လို႕ သိရပါတယ္။<br /><br />------------<br /><br />သဇင္မဂၢဇင္းက စီစဥ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ခုလည္း စကၤာပူႏုိင္ငံမွာ က်င္းပဦးမယ္ လို႕ သိရပါတယ္။ ဒါကလည္း တတိယအႀကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲပါပဲ တဲ့။ <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-SZB2r83Szb4/TYRPGqPCFVI/AAAAAAAABMY/bYjB0uiABx4/s1600/2011%2540SarPay%2BHaw%2Bposter%2BFinal%2B%2528185%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-SZB2r83Szb4/TYRPGqPCFVI/AAAAAAAABMY/bYjB0uiABx4/s400/2011%2540SarPay%2BHaw%2Bposter%2BFinal%2B%2528185%2529.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585676413681407314" /></a><br /><br />၂၀၁၁ ဧၿပီလ ၂၄ ရက္ တနဂၤေႏြေန႕ NUS UCC ခန္းမ မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေန႕လည္ ၁ နာရီကေန ည ၈နာရီအထိ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဟာေျပာမယ့္ ဆရာေတြကေတာ့ <br /><br />ဦးဘုန္း(ဓါတု) (“အိမ္” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ) <br />ဆရာေက်ာ္၀င္း (“ကမၻာျပားၿပီ” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္)<br />ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ (“ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိသလို ေျပာဆိုပါမည္” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္)<br />ဆရာေအာင္သင္း (“ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရ” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ - လူကိုယ္တိုင္)<br />တို႕ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />လက္မွတ္ေတြကို တစ္ေစာင္ $15 နဲ႕ ပင္နင္စူးလား ႏွစ္ထပ္က သေျပႏုဆိုင္နဲ႕ ငါးထပ္က သဇင္မဂၢဇင္းမွာ ၀ယ္ယူရရွိႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />စီစဥ္သူမ်ားအေနနဲ႕ စာေပေဟာေျပာပြဲ ၂ခုကို တစ္ပတ္ပဲ ခြာၿပီး က်င္းပျဖစ္သြားတာကေတာ့ ႏွစ္ပြဲလံုးကို အားေပးခ်င္မယ့္ ပရိသတ္အတြက္ အခက္အခဲ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို တစ္ႏွစ္မွာ ႏွစ္ပြဲက်င္းပၾကမယ္ဆိုရင္လည္း တစ္ပြဲက ႏွစ္လည္မွာ တစ္ပြဲက နွစ္ကုန္ေလာက္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ပရိသတ္အတြက္ ပိုအဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ ဆက္လက္ၿပီး ထြန္းကားလာေစေရးအတြက္ စာေပ၀ါသနာရွင္ေတြ ႏွလံုးသားအာဟာရ ျပည့္၀လိုသူေတြ သိရွိေစဖို႕ အခုလို အေၾကာင္းၾကားေပးလိုက္ပါတယ္။ ၂ပြဲရွိတာကို ကြဲကြဲျပားျပား သိေအာင္နဲ႕ ကုိယ္သြားေရာက္ခ်င္တဲ့ ပြဲကို လက္မွတ္မွားမ၀ယ္မိေစဖို႕လည္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />စာေပေဟာေျပာပြဲ ၂ ပြဲအေၾကာင္း ဒီ့ထက္သိလိုပါက ဖတ္ရႈရန္ -<br /><a href="http://moemaka.blogspot.com/2011/03/2-burmese-literature-talk-in-singapore.html"target="_blank">http://moemaka.blogspot.com/2011/03/2-burmese-literature-talk-in-singapore.html</a><br /><a href="http://www.pti31.com/2011/03/blog-post.html"target="_blank">http://www.pti31.com/2011/03/blog-post.html</a><br /><a href="http://www.facebook.com/#!/sarpaymyatnoethumyar "target="_blank">http://www.facebook.com/#!/sarpaymyatnoethumyar </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-7323943895585358690?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-9136416990006848142011-03-16T01:09:00.000+08:002011-03-16T01:10:12.634+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-8IqwugBl34U/TX-by_RAqBI/AAAAAAAABMI/hKI99hwfSTI/s1600/jasmine.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 386px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-8IqwugBl34U/TX-by_RAqBI/AAAAAAAABMI/hKI99hwfSTI/s400/jasmine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584353363241248786" border="0" /></a><br /><br /><br />အခုေတာ့ ငါလည္း ယံုတတ္ခဲ့ပါၿပီ<br />ယံုၾကည္မႈေတြရွိတယ္ဆိုတာ ယံုတတ္သလို မယံုၾကည္ႏိုင္မႈေတြ ရွိတာကိုလည္း ယံုတတ္ခဲ့ၿပီ<br />ယံုၾကည္ပါၿပီ အကန္႕အသတ္ျပင္ပမွာ သက္တံေရာင္စံုေတြ သီးပြင့္တတ္တယ္ဆိုတာ<br />ႏွင္းဆီေတြဟာ ဖုတ္ၾကည္းသၿဂႋဳဟ္ခံရၿပီးေနာက္ ေျမၾသဇာအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားတတ္တာ<br />ပံုတူပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဟာ ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါ ေကာက္ေၾကာင္းေတြ ေတာက္ေျပာင္စိုလက္လာတတ္တာ<br />ယုတ္စြအဆံုး ငါမတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ မဟာပထ၀ီေျမထုဟာ ေဆာက္တည္ရာမရ ရယ္ေမာတတ္တာ<br />ကမၻာတည္သေရြ႕ ဆိုတဲ့စကားဟာ ေန႕လားညလား လို႕ အနက္ထင္ဟပ္သြားတတ္တာ<br />သူငယ္ခ်င္း မင္းစံပယ္ရုံေလး ေမႊးျမပါေစ<br />သူငယ္ခ်င္း မင္းစံပယ္ရံုေလး ေအးခ်မ္းပါေစ<br />သူငယ္ခ်င္း မင္းစံပယ္ရုံေလး လန္းဆန္းပါေစ<br />သူငယ္ခ်င္း မင္းစံပယ္ရုံေလး လွပတင့္တယ္ပါေစ<br />မေတာ္တဆေတြရဲ႕ ဖရိုဖရဲျဖစ္မႈဟာ စနစ္တက် စီစဥ္ထားတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား<br />ဥပမာ - ကမၻာ႔ အဆိုးရြားဆံုး ႏ်ဴကလီးယား မေတာ္တဆ ျဖစ္ရပ္ႀကီး ဆုိတဲ့စကားမွာ<br />ျဖစ္ရပ္ဟာ မေတာ္တဆလား၊ အဆိုးရြားဆံုးဟာ မေတာ္တဆလား<br />ႏ်ဴကလီးယားဟာ မေတာ္တဆလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကမၻာဟာ မေတာ္တဆ လား<br />ျဖစ္ရပ္ေတြကို ေမ့လိုက္ၾကပါစို႕လား ျဖစ္စဥ္ကိုပဲ ၾကည့္ၾကမယ္<br />ဒါမွမဟုတ္ ျဖစ္စဥ္ေတြ ေခါက္သိမ္းထားၿပီး ျဖစ္ရပ္အေၾကာင္းကိုပဲ ျပန္ေျပာၾကမယ္<br />ဘ၀ဆိုတာ ထမ္းပိုးသယ္ေဆာင္သြားဖို႕မွ မဟုတ္ဘဲ၊ အသံုးခ်ၿပီးတဲ့အခါ<br />ရုပ္ရွင္ရုံထဲက ေနၾကာေစ့ခြံေတြလို စည္းကမ္းမက် မေတာ္တဆ ပစ္ခ်ခ်န္ရစ္ခဲ့ဖို႕ သိလား<br />လတ္တေလာအေျခအေနက သမိုင္းရွည္ရွည္ကို ထက္ပိုင္းခ်ိဳးခ်လိုက္သလုိမ်ိဳး<br />မ်က္၀ါးထင္ထင္အျမင္က သီအိုရီရင့္ရင့္ေတြကို ဆြံ႕အသြားေစသလိုမ်ိဳး<br />မေတာ္တဆေတြရဲ႕ အေရးပါပံုမွာ context ကိုယ္စီၿခံဳလႊမ္းလို႕<br />သိလား ဖရန္စစၥကို ဂိုယရဲ႕ ကိုယ့္သားကိုယ္စား နတ္ဆိုးပန္းခ်ီကားရဲ႕ ေနာက္ခံဇာတ္ေၾကာင္းလို<br />သိလား ေအာ့ခ်္၀စ္ဇ္ ဂိတ္တံခါးမွာ ေရးထိုးထားတဲ့စာတန္းထဲက ဘီ အကၡရာရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္လို<br />သိလား လြန္ခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးေန႕ညေန တီဗြီအစီအစဥ္က ဂ်နီဖာလိုးပါ့ဇ္ ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းနီကာလာလို<br />သိလား မင္းမသိတဲ့ ငါ့ရဲ႕ context ေတြနဲ႕ ငါမသိတဲ့ မင္းရဲ႕ context ေတြနဲ႕<br />အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ မလိုအပ္တဲ့ မင္းရဲ႕စံပယ္ရုံေလး<br />ေမႊး-ျမ-ေအး-ခ်မ္း-လန္း-ဆန္း-လွ-ပ-တင့္-တယ္ ပါေစေပါ့ သူငယ္ခ်င္း။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၀၁၁ မတ္ ၁၆<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-913641699000684814?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-50918369251544361092011-03-13T23:29:00.001+08:002011-03-13T23:29:59.379+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-2WPMIifQP_I/TXzikLMrBPI/AAAAAAAABMA/8MnTRfCKMSQ/s1600/spring%2Bcall.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 274px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2WPMIifQP_I/TXzikLMrBPI/AAAAAAAABMA/8MnTRfCKMSQ/s320/spring%2Bcall.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583586749141681394" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">ေႏြဦးေခၚသံသည္ ခ်ိဳျမခဲ့ေသာ ၾကယ္စင္တစ္ပြင့္</span><br /><br />ေရွ႕သို႕ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို မဆုတ္မဆိုင္းဘဲ ဆြဲဖြင့္လိုက္ခဲ့သည္။ ကိန္းဂဏန္းမ်ားက ေဒါင္လိုက္ စီစီရီရီ ေရြ႕ဆင္းေနၾကသည္။ တစ္ႏွင့္ သုည သာ ပါေသာ ဂဏန္းတြဲေတြဟာ သိပ္ကို ရိုးစင္းသေလာက္ လွပစိုလက္ေနသည္။ အေမွာင္နက္ထဲက အကၡရာ စကားလံုးမ်ားသည္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားေပၚ လိမ့္ပ်ံေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ရင္ဘတ္သို႕ ခုန္ေဆာင့္ တြန္း၀င္လာၾကေသာအခါ ကၽြန္မသည္ အနည္းငယ္ မူးသြား၏။ ရီေ၀တဲ့ မူးယစ္မႈမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္။ လိႈင္းမူးသလို မူးမိုက္သြားတာမ်ိဳး။ <br /><span id="fullpost"><br />အခန္းထဲမွာ မိုးေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္လွ်င္ အထပ္ခိုးေလးတစ္ခု ရွိပါသည္။ အထပ္ခိုးကေလးေပၚကို ေလွခါးက်ဥ္းရွည္ရွည္ေလးကတဆင့္ ျဖည္းျဖည္း တက္လိုက္သည္။ ဖုန္မႈန္႕ၾကပ္ခိုးေတြလား ေ၀၀ါးေနေသာ အမႈန္အမႊားမ်ားက ကၽြန္မကို မြန္းက်ပ္ေစသည္။ ျပူတင္းေပါက္ေလးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေသာအခါ .. ဟိုမွာ တေရြ႕ေရြ႕ တိုးတိုက္ညင္သာ ၀င္လာတာ ေႏြဦး မဟုတ္လား။<br /><br />အိုး… ကၽြန္မ၏ ရႊင္ပ်ပ် အာေမဋိတ္သံသည္ ျပဴတင္းေပါက္ကေလးမွ ထြက္က်ၿပီး ေျမနီနီလမ္းကေလးအတိုင္း တလိမ့္လိမ့္ ခုန္ဆင္းသြားသည္။ ျပူတင္းေပါက္မွ လက္ကိုထုတ္ကာ ေႏြဦးကို လက္တစ္ဆုပ္စာခန္႕ လွမ္းခူးမလို႕ ဟန္ျပင္လိုက္ေသးသည္။ သိပ္ေမႊးျမတာပဲ.. ေနာ္။ အေ၀းကေန ရိႈက္နမ္းရတာေတာင္ ေႏြဦးရဲ႕ လတ္ဆတ္မႈက ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို စိမ့္သက္ၿပီး ေအးသြားေစသည္။ ဟင့္အင္း.. သူ႕ဘာသာ သူ႕ေနရာမွာ ဖူးေ၀ပါေစကြယ္။ ဘာလို႕ခူးဆြတ္ရမွာလဲ။ ကၽြန္မက ျပူတင္းေပါက္ကေလး နံေဘးမွာ အသာအယာ ထုိင္ခ်လိုက္သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ေႏြဦးကို ေငးေမာရင္း သီခ်င္းတပိုင္းတစ ကို တိုးတိုး ညည္းေနမိသည္။ <br /><br />ကၽြန္မဆိုေနမိသည္က Bob Marley ရဲ႕ Three Little Birds ဆိုသည့္ သီခ်င္းျဖစ္သည္။ ဘာကိုမွ မပူပင္ပါနဲ႕။ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပသြားမွာပါ တဲ့။ မနက္စာေစာ အိပ္ရာထၿပီး ေနထြက္တာကို ၿပံဳးၾကည့္လိုက္။ ငွက္ကေလးသံုးေကာင္က တံခါး၀ကို ဆိုက္ေရာက္လာမယ္။ တကယ့္ကို ခ်ိဳျမတဲ့ သံစဥ္ေတြနဲ႕ သီခ်င္းဆိုရင္း ေျပာျပေနမွာ “ဒါ မင္းအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားပါ အို အို….” တဲ့။<br /><br />သီခ်င္းထဲကို ေႏြဦးက စိမ့္၀င္လာသည္။ ခဏၾကာေတာ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုးကို ေႏြဦးက လႊမ္းသြားၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ေႏြဦးနွင့္ ကၽြန္မ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ၿပီးသားပဲ။ အနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ မရွိေသာအခါ မိုးေတြ စိမ့္စိမ့္ မည္းေမွာင္သည့္ ညေတြမွာ ေႏြဦးက ကၽြန္မကို ေႏြးေထြးစြာ ၿခံဳသိပ္ေပးခဲ့ပါသည္။ ႏွင္းေတြ ထူသိပ္စြာ က်ဆင္းလာေသာအခါ မီးလင္းဖိုကေလး ဖိုေပးခဲ့သည္။ မီးပြားကေလးေတြ တဖ်စ္ဖ်စ္ ေပါက္ကြဲလြင့္စင္ လာေသာအခါ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ရယ္ေမာရင္း ညျပာျပာမွာ ၾကယ္ေၾကြတမ္း ကစားခဲ့ၾကသည္ေပါ့။<br /><br />ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ တိမ္ခိုးေတြလြင့္ေနေသာ ေတာင္တန္းက ျပာႏွမ္းေနသည္။ အေရွ႕ဘက္အရပ္လား အေနာက္အရပ္လား ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ မေ၀ခြဲႏိုင္ပါ။ အဲဒါ ကၽြန္မရဲ႕ ပန္းတိုင္တဲ့။ ရုတ္တရက္ ဖိုက္ဘာႀကိဳးမွ်င္ေတြက ႏြယ္ႀကိဳးႏြယ္ခက္ေတြလို ကၽြန္မလက္ဖ၀ါးေတြေပၚ ရစ္ပတ္ေႏွာင္ငင္လာသည္။ ခဏ ေလး ေလ..။ ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ နားခိုပါရ အိပ္စက္ပါရေစဦး။ တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လာခဲ့သည့္ ေျခရာေတြ…။ ေျခရာေတြ အသေခ်ၤ အသခ်ၤာႏွင့္ လိမ္းက်ံထားသည့္ ေတာလမ္းဟာ ရွည္လ်ားခဲ့ၿပီ။ <br /><br />အသက္ရွဴ က်ပ္ခ်င္လာျပန္သည္။ လည္တိုင္မွာ အသာပတ္ထားေသာ မာဖလာစကို ေျဖေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ တေမွ်ာ္တေခၚ ျမင္ကြင္းက်ယ္တစ္ခုကို လြမ္းမိပါဘိေတာ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပင္လယ္သာ အနားမွာရွိလွ်င္ သိပ္ေကာင္းမွာ။ အုန္းပင္ေတြကို ေလတိုးသံ၊ ခရုေတြ ေသာင္ျပင္မွာ ေျပးလႊားေနသည့္ ေျခရာေသးေသးေလးမ်ား။ ယိမ္းထိုးေနေသာလိႈင္းမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္မွာ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ အေငြ႕အသက္။ကၽြန္မ အႏွစ္သက္ဆံုးေနရာဟာ ဘာလဲ လို႕ ေမးလွ်င္ ပင္လယ္ဟု မဆုိုင္းမတြ ေျဖခဲ့ဖူးသည္။ အခ်ိန္မေရြးလည္း ေျဖေနဦးမည္သာ။ ပင္လယ္ကို မႏိုုင္မနင္း ေပြ႕ပိုက္ရင္း ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္ ကၽြန္းျပာျပာမွ ေန႕ရက္မ်ားကို ဘယ္ေလာက္ပဲ အထီးက်န္ဆန္ပါေစ ကၽြန္မက မၾကာခဏ သတိရေနေသးသည္။<br /><br />ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပန္းရုံကေလးမွာ ၀တ္မႈန္ေတြ ပြင့္ဖတ္အပိုင္းအစေတြက သစ္ရြက္ေတြနဲ႕အတူ လြင့္စင္သြားတာကို ျမင္ေနရသည္။ ထြက္ခြာခ်ိန္ေတာ့ တန္ၿပီထင္ပါရဲ႕။ ေႏြဦးကို ႏႈတ္ဆက္အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေတာ့ မဲ့ၿပံဳးတစ္ခ်က္ကိုသာ ျပန္ရလိုက္သည္။ ကၽြန္မ နားလည္ပါသည္။ နားလည္တာေတြကိုလည္း နားလည္ၿပီး နားမလည္တာေတြကိုလည္း နားလည္ေပးလိုက္တာမ်ိဳး။ နားလည္မႈေတြကို ေဘးခ်ိတ္လိုက္ ေသာအခါ ကိန္းဂဏန္းမ်ား စကားလံုးမ်ားသာ အေမွာင္ထုထဲတင္ အဖတ္တင္ က်န္ခဲ့ပါသည္။ သြားေတာ့မည္။ <br /><br />သြားေတာ့မည္.. ႏြယ္ႀကိဳးမ်ားခိုစီးၿပီး ပန္းတိုင္ရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာဆီ…။ ေရာက္သြားၿပီးတဲ့အခါ.. အင္း.. အခ်ိန္ရေသးတဲ့အခါ ဒီေနရာကို ျပန္လာခ်င္ လာဦးမွာေပါ့။ ေႏြဦးကိုေရာ ၾကယ္ေတြကိုပါ မပြန္းမပဲ့ေအာင္ ခဏ ျဖဳတ္သိမ္းထားလိုက္ပါကြယ္။ ျပန္လာမွ အတူတူ ေၾကြၾကမယ္။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၂၀၁၁ မတ္ ၁၃ <br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-5091836925154436109?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-3463001002295100562011-03-02T21:41:00.002+08:002011-03-02T22:19:57.085+08:00စာမေရးျဖစ္တာ ျပန္ေရးဖို႕ အရွိန္ယူတဲ့အေနနဲ႕ ဆားလည္းခ်က္တဲ့အေနနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ မတင္ရေသးတဲ့ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို တင္လိုက္ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေလးပါ။ ဖတ္ၿပီးသားျဖစ္ေနရင္လည္း သည္းခံၾကပါေနာ္။ မဆိုစေလာက္ တည္းျဖတ္ျပဳျပင္ထားပါတယ္။<br />-------------<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br /><br />နတ္သမီးပံုျပင္ နတ္သမီးအိပ္မက္</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-5E9TRaKTDrM/TW5P-HJalkI/AAAAAAAABLw/a0LLTg1aDtc/s1600/angel%2B3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 273px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5E9TRaKTDrM/TW5P-HJalkI/AAAAAAAABLw/a0LLTg1aDtc/s400/angel%2B3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5579484916847646274" border="0" /></a><br /><br />မီးေရာင္စံုေတြ ေ၀့၀ဲေနတဲ့ေအာက္ တဒိန္းဒိန္း စည္းခ်က္မွန္ေနတဲ့ တီးလံုးအတိုင္း ယိမ္းထိုး က ေနခ်ိန္မွာ အဲဒီေထာင့္စားပြဲကို သတိထားမိတာ ၾကာလွေပါ့။ သူက တျခားလူေတြနဲ႕ မတူ။ စားပြဲေတြၾကားမွာ ပ်ံ၀ဲေနတဲ့ လိပ္ျပာမေလးေတြကို ရိသဲ့သဲ့လုပ္တာ၊ လွမ္းၿပီးတို႕ထိတာ မရွိ။ စင္ေပၚမွာ ကေနတဲ့ ကၽြန္မကိုပဲ စူးစူးစိုက္စိုက္ တခ်က္တခ်က္ ၾကည့္ေနတာ (ထင္တယ္) ေလ။ ဒါေပမယ့္ ပန္းကံုးလည္း တစ္ကံုးမွ လာမစြပ္ျပန္ဘူး။ ပံုစံကေတာ့ အထာေတြ သိပ္မနပ္တဲ့ မအူမလည္ေလးပါပဲ။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေခါင္းၿဖီးထားတယ္။ မ်က္မွန္ေလးနဲ႕။ အသားျဖဴျဖဴ ပိန္ပိန္ေလး။ ဆံပင္ေဆးေရာင္စံုဆိုးၿပီး တီရွပ္ဒီဇိုင္းမိုက္မိုက္ေတြနဲ႕ လူငယ္ေတြၾကားမွာ၊ ေၾကာင္ေၾကာင္က်ားက်ား ရွပ္အက်ၤီေတြကို အျပင္ထုတ္၀တ္ထားတတ္တဲ့ လူႀကီးလူေကာင္းေတြ ၾကားမွာ ရွပ္အက်ၤီျဖဴေလးကို လက္ေခါက္၀တ္ထားတဲ့ သူ႕ပံုစံက ကၽြန္မ မ်က္စိထဲေတာ့ ထင္းေနတာ။<br /><br />ညက ရင့္လာတယ္။ နည္းနည္းၾကာေတာ့ လူေတြ တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်သြားၾကၿပီ။ တခ်ိဳ႕လည္း သူ႕အခ်ိန္းအခ်က္နဲ႕သူ။ ေသာၾကာစေန ညေတြလို မဟုတ္ေလေတာ့ ညဥ့္နက္တဲ့အထိ ေနၾကတဲ့လူေတြ သိပ္မမ်ားဘူး။ တီး၀ိုင္းသမားေတြလည္း ေညာင္းညာစျပဳၿပီ။ ကၽြန္မလည္း အ၀တ္အစားလဲၿပီး ျပန္ဖို႕လုပ္ေနတုန္း စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက တိုးတိုးလာေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီညအဖုိ႕ နားခ်င္ေနၿပီ။ ကၽြန္မလို အေနအထားအတြက္က အလုပ္ဆိုတာ အငန္းမရ လက္ခံေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေလ။ ဘယ္သူလဲ လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ အက်ၤီျဖဴနဲ႕ အဲဒီတစ္ေယာက္ကို ေမးထိုးျပတယ္။ တစ္ရိႈး.. ပဲတဲ့။<br /><br />သူ ဒီေလာက္အထိ ေျခလွမ္းေရာက္လာတာ ကၽြန္မ နည္းနည္းေတာ့ အံ့ၾသပါတယ္။ သူ႕ပံုစံ သူ႕အရြယ္က ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ သူေဌးသားေလးေတြနဲ႕လည္း မတူသလို ဘယ္လိုရွာေဖြလို႕ ဘယ္ေလာက္ေပါေနမွန္းမသိတဲ့ ေငြေတြကို လာျဖဳန္းေလ့ရွိတဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြရဲ႕ ပံုစံနဲ႕လည္း ကြဲျပားေနတယ္။ ကၽြန္မလို အေနအထားမ်ိဳးကို ရဖို႕က နည္းနည္းေတာ့ တတ္ႏိုင္မွ ျဖစ္မယ္။ တကယ္ဆို ကၽြန္မရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္အရဆိုရင္ ဒီညအဖို႕ ပန္းကံုး ေလးငါးကံုးေလာက္မွ လာစြပ္ထားတာမဟုတ္ရင္ လက္ခံစရာ အေၾကာင္းကို မရွိဘူး။ ဒီလိုေနရာမွာ ဒီေလာက္ လြယ္လြယ္နဲ႕ ရတယ္ ထင္ေနသလား။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကိုစိတ္၀င္စားလာတာနဲ႕ ကၽြန္မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဘယ္ကိုသြားမလဲ…။ ကၽြန္မက ေမးလိုက္ေတာ့ သူက မ်က္ႏွာလႊဲေနတယ္။ သူ႕ေဘးက တရုတ္ပံုစံလိုလို သူ႕သူငယ္ခ်င္းနားကိုပဲ တစ္ခုခု တိုးတိုး ကပ္ေျပာတယ္။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သြက္ပံုေပၚပါတယ္။ ကၽြန္မကို ဟိုတယ္တစ္ခု နာမည္ ေျပာျပတယ္။ အိုေက..ေပါ့။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ကားေမာင္းတယ္။ သူက ေရွ႕ခန္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေဘးက ထိုင္တယ္။ ကၽြန္မက ေနာက္ခန္းမွာေပါ့။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ကားေပၚမွာေရာ အခန္းထဲ ၀င္လာတဲ့အထိေရာ သူက ကၽြန္မကို စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘူး။ <br /><br />တံခါးကို ပိတ္လိုက္ၿပီး သူ႕ရွပ္အက်ၤီၾကယ္သီးေတြကို ျဖဳတ္ေပးဖို႕ ဆိုးဆုိးဆတ္ဆတ္နဲ႕ လက္ျပင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက ခဏေနဦး လို႕ အလန္႕တၾကား တစ္ခ်က္ေအာ္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူ႕ပါးစပ္ကို သူအုပ္ၿပီး ရွဴးတိုးတိုး လို႕ သူကပဲတျပန္ ကၽြန္မကို လာေျပာတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />“ကၽြန္ေတာ္ ဘာ အကာအကြယ္ပစၥည္းမွ မသံုးဘူး ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား လက္ခံမွာလား”<br /><br />အမယ္… သူက။ ကၽြန္မက သူ႕မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးခ်င္ခ်င္နဲ႕ ေခါင္းညိတ္လိုက္တယ္။<br /><br />“ရပါတယ္ေလ”<br /><br />ကၽြန္မက ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ သူ႕ရင္ဘတ္ကို လက္လွမ္းလိုက္ျပန္တယ္။ သူက လက္ကာထားတယ္။ ဆက္ေမးတယ္။<br /><br />“ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲ။ ခင္ဗ်ားကို ေရာဂါေတြ ဘာေတြ ကူးမွာ မေၾကာက္ဘူးလား”<br /><br />“ဟင့္အင္း။ ရွင့္ပံုစံက သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ပဲေလ။ ကူးစရာရွိ ကၽြန္မမွာ ရွိရင္ေတာင္ ရွင့္ကိုကူးဦးမွာ.. မသံုးခ်င္ရင္လည္း ေနေပါ့။ ကဲပါ.. အခ်ိန္ၾကာတယ္”<br /><br />ကၽြန္မက စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူက အခန္းေထာင့္ကို တစ္ခ်က္ဆုတ္လုိက္ၿပီး အျမန္ဆက္ေျပာတယ္။<br /><br />“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေနပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ ေမးဖို႕သက္သက္ပါ”<br /><br />ဟင္…. ဘယ္လိုလဲ။ ရဲလား၊ ေထာက္လွမ္းေရးလား။ ကၽြန္မေခါင္းထဲ အခ်က္ျပမီးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လင္းသြားတာကို သူက သတိျပဳမိဟန္ တူပါတယ္။<br /><br />“ဘာမွ မသကၤာမျဖစ္နဲ႕ဦး။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေရးေနတဲ့ စာတမ္းအတြက္ စစ္တမ္းေလး လိုခ်င္လို႕ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႕ေတြထဲမွာ ေရာဂါမကူးေအာင္ အကာအကြယ္ ဘယ္ေလာက္သံုးျဖစ္ မသံုးျဖစ္ ဆိုတာ သိခ်င္လို႕ပါ”<br /><br />“ေၾသာ္.. ဒီလိုလား။ ေစာေစာက ေျပာေရာေပါ့”<br /><br />“ေစာေစာက ေျပာရင္ ခင္ဗ်ားဆီက အမွန္အကန္အေျဖ ရခ်င္မွ ရမွာေပါ့”<br /><br />သူက ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာၿပီး သူ႕ရွပ္အက်ီၤအိပ္ကပ္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ေသးေသးေလးကို ထုတ္တယ္။<br /><br />“တကယ္လို႕ ခင္ဗ်ားဧည့္သည္က သံုးခ်င္တယ္ ပါမလာဘူး ဆိုရင္ေရာ ခင္ဗ်ားမွာ အဆင္သင့္ရွိသလား”<br /><br />စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေမးခြန္း ဆက္ေမးလာတဲ့သူ႕ကို ကၽြန္မ ၀သီအတုိင္း ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ လုပ္ခ်င္လာေတာ့တယ္။ <br /><br />“ကၽြန္မက ဒီဟာေတြကို သြားေလရာမွာ တေဆာင္ေဆာင္နဲ႕ လုပ္ရမလား။ အဲဒါ ရဲေတြ႕သြားရင္ သက္ေသခံပစၥည္းရွင့္”<br /><br />“ဟာ.. ဒါကေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ဒီပစၥည္းေတြ႕တိုင္း ဒီအလုပ္ လုပ္တဲ့လူလို႕ စြပ္စြဲလို႕ ဘယ္ရမလဲ။ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြ သမီးရည္းစားေတြလည္း လိုမွာေပါ့။ အဲလိုထင္မယ္ဆိုရင္ လူေတြက ဘယ္သံုးျဖစ္ၾကေတာ့မလဲ”<br /><br />“အဲဒါေတာ့ မသိဘူး။ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့။ ဒီမွာက ဒီလိုပဲ။ ရွင့္ဘာသာ ရဲေတြကို သြားေျပာေခ်”<br /><br />သူက မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္ပင့္သြားတယ္။<br /><br />“ေစာေစာကလည္း ခင္ဗ်ားက ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ပံုစံက ေရာဂါမရွိေလာက္ဘူး ထင္လို႕ အကာအကြယ္ မသံုးလည္း လက္ခံတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး။ ေရာဂါပိုးရွိမရွိဆိုတာ လူပံုသ႑ာန္မွာ မူတည္မေနဘူး။ အျပင္ပန္းမွာ က်န္းက်န္းမာမာ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေပါ့စတစ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္တာ ခင္ဗ်ား မသိဘူးလား”<br /><br />သူက ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသားကို ဆူသလိုလုိ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ညီမတစ္ေယာက္ကို ဆံုးမသလိုလို ေလသံနဲ႕ ေျပာလာတယ္။<br /><br />“ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခင္ဗ်ား အဲလို လက္မခံဖို႕ ကၽြန္ေတာ္အႀကံေပးခ်င္တယ္”<br /><br />အေလးအနက္ ေျပာျပလာတဲ့သူ႕ကို နည္းနည္းအားနာလာတာနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ေလသံေလွ်ာ့ၿပီး ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ရွင္းျပလိုက္ပါတယ္။<br /><br />“ဒီလို ဟုိတယ္ေတြမွာက အဆင္သင့္ ရွိပါတယ္။ လိုရင္ ယူလိုက္လို႕ရတယ္။ ကၽြန္မကလည္း ေနရာတကာမွာ လူတကာကို ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ လက္ခံတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္အတြက္လည္း ၾကည့္ပါတယ္”<br /><br />စိတ္ထဲမွာေတာ့ မွားပါတယ္လို႕ ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္ေနတယ္။ သူ႕ကို အလြယ္တကူ လက္ခံလိုက္မိတာနဲ႕ သူက ကၽြန္မကို ဘယ္လိုအဆင့္အထိမ်ား ထင္သြားလဲ မသိပါဘူး။<br /><br />“ခင္ဗ်ားရဲ႕.. ဟို.. လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြထဲမွာေရာ ဒီလိုပဲလား”<br /><br />“ကၽြန္မတို႕ ဆုိင္မွာ သီခ်င္းဆိုၾကတဲ့ အထဲကေတာ့ ကၽြန္မလို အေနအထား ေလာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သိမ္ႀကီးေစ်းေအာက္တို႕ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းတို႕က မိန္းကေလးေတြေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးရွင့္”<br /><br />“ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ား ဘယ္အတန္းအထိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သလဲ”<br /><br />ဘြဲ႕ရ.. ေပါ့.. လို႕ ခပ္တိုတို ေျဖလိုက္ေတာ့ သူက ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ လွန္ၾကည့္တယ္။ ဘာမွေတာ့ မေျပာဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေမးခြန္းတခ်ိဳ႕ ထပ္ေမးတယ္။ သူ႕စာအုပ္ေလးထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေရးျခစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီေလာက္ပါပဲ လို႕ဆိုၿပီး ေထာင္တန္အုပ္ကို ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ထုတ္ၿပီး အနားက စားပြဲပုေလးေပၚလွမ္းတင္ေပးတယ္။ ကၽြန္မက ပိုက္ဆံေတြကို သူ႕ဘက္ ျပန္တြန္းပို႕လိုက္တာေပါ့။<br /><br />“မေပးနဲ႕ေတာ့ေလ။ ရွင္က ေမးခြန္းေမးရုံ သက္သက္ပဲ”<br /><br />“မဟုတ္ပါဘူး။ ယူပါ။ ခင္ဗ်ား ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ အခ်ိန္ေတြက တန္ဖိုးရွိတာပဲ”<br /><br />အလို.. ။ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ တဲ့။ တန္ဖိုး တဲ့။ နားၾကားမ်ား လြဲသလား။ ကၽြန္မအတြက္ ဒီလိုေျပာတာကို ပထမဆံုး ၾကားဖူးလိုက္ျခင္း။ သိလား။ ကၽြန္မတို႕ေတြကို သံုးႏႈန္းတဲ့စကားေတြမွာ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဆိုတာမရွိဘူး။ ေၾကးစားဆိုတာပဲ ရွိတယ္။ တန္ဖိုးဆိုတာ မရွိဘူး။ ေၾကး ဒါမွမဟုတ္ ေစ်းႏႈန္းဆိုတာပဲ ရွိတယ္။<br /><br />သူ႕အသံုးအႏႈန္းေတြက ကၽြန္မအတြက္ ဆန္းေနတယ္။ သူ႕ေလသံက မႏူးညံ့ မသိမ္ေမြ႕ပါဘူး။ သူ႕အ၀တ္အစားေတြကလည္း မေတာက္ေျပာင္ဘူး။ သူ႕ဥပဓိကလည္း သိပ္ျဖဴစင္ေခ်ာေမာ ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ ကၽြန္မ ေတြ႕ဖူးသေလာက္ ေယာက်ၤားေတြထဲမွာ အဆင့္အတန္းရွိ ယဥ္ေက်းသူတစ္ဦးမွန္း သိပ္သိသာေနတယ္။ “အႀကံေပးခ်င္တယ္”၊ “လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္”၊ “ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္”၊ “တန္ဖိုး”။ ဒီညေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ထူးထူးျခားျခား စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခု ေတြ႕ရတာပါပဲ။ ျဗဳန္းဆို ကၽြန္မရဲ႕ ခပ္ညစ္ညစ္စိတ္ထဲ သူ႕ကို စေနာက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာျပန္တယ္။<br /><br />“ဒါဆို ၿပီးၿပီလား။ ေမးခြန္းေမးရုံ ဆိုတာ ေသခ်ာရဲ႕လား။ အခ်ိန္က ရေသးတယ္ေနာ္”<br /><br />သူ႕မ်က္ႏွာ ရဲကနဲ ျဖစ္သြားတာက သေဘာက်ဖို႕ ေကာင္းလိုက္တာ။ သူက ဘာမွ ဆက္မေျပာပဲ ေရွ႕ကေန ထြက္သြားတယ္။ ဟိုတယ္ေရွ႕မွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားထဲမွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ေစာင့္ေပးေနတယ္။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕ တိုက္ခန္းမွာ အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၀ါေလး ကိုေတာင္ ျပန္ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ သူက ဘာမွမလုပ္ဘူး ဟုတ္လား လို႕ ၀ါေလးက တအံ့တၾသ ျပန္ေမးတယ္။ နင္ ဒိုင္ႏိုေဆာနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့တာပဲ ဆိုၿပီး ရယ္ေနတယ္။<br /><br />၀ါေလးက ေရွ႕လေလာက္ဆိုရင္ ကၽြန္မနဲ႕အတူ ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဆုိင္မွာလည္း မလုပ္ေတာ့ဘူးေလ။ အန္ကယ္ႀကီး တစ္ေယာက္ စီစဥ္ေပးမယ့္ တိုက္ခန္းကို ေျပာင္းဖို႕ လုပ္ေနၿပီ။ သူက ကၽြန္မလို မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ေပ်ာ့တယ္။ တခါကေတာ့ ကဗ်ာဆရာ ဆိုလား ဘာလား နဲ႕ ႀကိဳက္ခဲ့ေလရဲ႕။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘာမွ ေငြေၾကး အလားအလာ မရွိတဲ့လူမ်ိဳးကို ေနရင္းထိုင္ရင္း အလကား ေပးရမလားလို႕ သူ႕ကိုဆူတာပဲ။ အဲဒီလိုလူေတြက ရူးရူးသြပ္သြပ္နဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ ဆန္လြန္းတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေတြကုိ တကယ္ခ်စ္တယ္ ဘာညာ ဆိုတာမ်ိဳးလည္း အဲလို ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္လူမ်ိဳးေတြပဲ ေျပာတာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘ၀ကို ေျပာင္းေပးသြားေစႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။<br /><br />သူ႕ကို အဲဒီ ကဗ်ာဆရာက ေရးေပးသြားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရွိတယ္ တဲ့။ အဲဒီလူ ေရးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားနာမည္ႀကီး ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ေရးတဲ့ နာမည္ႀကီးကဗ်ာ ဆိုပဲ။ ကၽြန္မက ကဗ်ာေတြဘာေတြ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အဲဒီကဗ်ာကိုလည္း သူေျပာေျပာျပေနတာ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ အလြတ္မရပါဘူး။ အ၀င္းဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ဒီဘ၀ကို ဘယ္လိုေရာက္လာလဲ ေမးတယ္ဆိုတာလည္း ပါတယ္။ မွတ္မိေနတာကေတာ့ … ၿပီးေတာ့လည္း တျခားလူေတြလိုပါပဲ။ အိပ္လိုက္တာပါပဲ တဲ့… အဲဒီလိုေစာ္ကားမိပါတယ္.. တဲ့။ အဲဒီကဗ်ာက ဘာလုပ္တာလဲ။ နင့္ကို အဲဒါ ေရးေပးၿပီး ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ေစာ္ကားသြားတာပဲ လို႕ ကၽြန္မက ရက္ရက္စက္စက္ေျပာေတာ့ ၀ါေလးမွာ ငုိလိုက္တာ။<br /><br />အခုေတာ့လည္း ၀ါေလးဟာ ဘိုးေတာ္တစ္ေယာက္နဲ႕ ၿငိသြားလို႕ တိုက္ခန္းေတြ ဘာေတြ ရေတာ့မယ္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ထံုးစံအတုိင္းေပါ့။ တစ္ပတ္တစ္ခါျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ကို လာေပါင္းပါလိမ့္မယ္။ ဒါမ်ိဳးက သူ႕အတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပဲလို႕ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီခြင္က ႏိုင္တီးဂြမ္တီးက လုပ္ေလ့ရွိၾကတာမ်ိဳး။ ဒီေလာကက လြတ္ေျမာက္လမ္းလို႕လည္း ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ေတြးပံု တစ္မ်ိဳး။ လူတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ပဲ ကတိက၀တ္ထား ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ရဖို႕ကို သိပ္မစဥ္းစားခ်င္ပါဘူး။ အဲလိုခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ရင္ သူ႕ကိုပဲ အားကိုးရေတာ့မယ္။ ဘာကိုမွ ယံုရတာ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူက ထားခဲ့ရင္ ကိုယ့္အရြယ္က က်န္ပါဦးမလား။ အဲဒီဘိုးေတာ္ေတြကိုယ္တိုင္ စီးပြားေရးအေျခအေနေတြက ဒီေခတ္ႀကီးထဲ ေန႕ျမင္ညေပ်ာက္။<br /><br />အခုအခ်ိန္မွာ သူမ်ားေတြၾကားထဲမွာ ကိုယ့္ကိုပဲ ထင္ေပၚေနေစဖို႕နဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈေတြကို ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ပညာပါပါ သိမ္းက်ံဳးယူရမလဲ ဆိုတာပဲ စိတ္၀င္စားေတာ့တာေလ။ သီခ်င္းဆို ေဖ်ာ္ေျဖေနခ်ိန္မွာ အရက္ေရာႏိုင္ဆံုးဆိုတဲ့ လူေတြရဲ႕စိတ္ႏွလံုးကုိ ရွာေဖြ သိမ္းပိုက္လိုက္ဖို႕။ တခါကဆို ဆိုင္သိမ္းခ်ိန္အထိ မၿပီးႏိုင္မဆံုးႏိုင္ ကၽြန္မကို အၿပိဳင္အဆိုင္ ပန္းကံုးလာစြပ္တဲ့ ေယာက်ၤားႏွစ္ေယာက္ကို ႀကံဳဖူးတယ္။ ဆိုင္က ေတာင္းပန္ယူရတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာ အတြက္လား၊ မာနေတြပဲလား။ ေယာက်ၤားေတြဟာ ဘာမဟုတ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ပိုက္ဆံေတြနဲ႕ ခ်ခင္းယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတဲ့အထိ ႐ူးသြပ္ၾကျပန္သတဲ့။ အဲဒီညက ကၽြန္မ၀င္ေငြလည္း အေတာ္စံခ်ိန္တင္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ကုိယ့္ကိုယ္ကို ျမွင့္တင္လာႏိုင္ေလ ကၽြန္မကို ရယူႏိုင္ဖို႕ ေစ်းႏႈန္းကလည္း ပိုျမင့္ေလပဲ။ <br /><br />ဟိုးအရင္ေခတ္ကေတာ့ အႏုပညာကို ၀ါသနာပါလြန္းလို႕ သရုပ္ေဆာင္ မင္းသမီးလုပ္ခ်င္လို႕ ဘ၀နဲ႕ရင္းၾကရတယ္တဲ့။ ကိုယ္ခႏၶာနဲ႕ ရင္းၾကရတယ္တဲ့။ အခုေခတ္ကေတာ့ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ဒါဟာ အေရာင္းျမွင့္တင္မႈ တမ်ိဳးေပါ့။ တခ်ိဳ႕က မင္းသမီး ေမာ္ဒယ္ စာရင္းထဲ၀င္ဖို႕ အရင္ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ ဒါဆို ဒီေနရာမွာ ပိုၿပီး ေစ်းကြက္ျမင့္သြားမယ္။ ဒါပဲေလ။ အနာဂတ္.. ဆိုတာ လား။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဒါကိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႕။ အနာဂတ္ဆိုတာကို သိပ္မေတြးေတာ့တာ ၾကာလွေပါ့။ တကယ္ လြတ္ေျမာက္တယ္ဆုိတာက ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို အၿပီးထြက္သြားႏိုင္တာမ်ိဳးေလ။ ထားပါေတာ့။ ဒါကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ နည္းနည္းေလး ေ၀းေနေသးတယ္။ ဒီလိုဘ၀ကို ဘာလို႕ ဘယ္လို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ ေမးၾကရင္ေတာ့ ခပ္ေပါ့ေပါ့ရယ္သံနဲ႕သာ တံု႕ျပန္လိုက္ခ်င္တယ္။ ေရြးခ်ယ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ လို႕ ျပန္ေမးလိုက္ခ်င္တာေလ။ အတိတ္ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မ မေတြးေတာ့တာ ၾကာမွပဲ။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ ေဆးေရာင္စံုဆိုးထားတဲ့ ပုံမွန္ေန႕ေတြထဲမွာ ဆက္လည္ပတ္ရင္း အျဖဴေရာင္ တစ္စကို တခါတေလေတာ့ သတိရမိတာ အမွန္ပါ။ သူထိုင္ခဲ့တဲ့ ေထာင့္စားပြဲမွာ ျပန္ေပၚလာဦးမလား ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။ အင္း.. တကယ္ေတာ့လည္း ျပန္လာစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိေတာ့ဘဲေနာ္။<br /><br />သူ႕ကို ကၽြန္မျပန္ေတြ႕လိုက္တာက ထင္မွတ္မထားတဲ့ေနရာ။ အဲဒီေန႕က နာမည္ႀကီး ဖက္ရွင္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္က ဒီဇိုင္းသစ္ေတြ ေရာက္ေနတယ္လို႕ ဖုန္းဆက္ေခၚတယ္။ ဟိုးအရင္ ကာလေတြကေတာ့ အဲဒီလို ဆိုင္ေတြေရွ႕ကေန ေငးေမာခဲ့ရတာ။ အခုေတာ့လည္း အဲဒီ ေနာက္ဆံုးေပၚေတြ ေစ်းႀကီးႀကီး အ၀တ္အစား အသံုးအေဆာင္ေတြကို အရင္းအႏွီးလို အသံုးခ်တတ္လာေတာ့တာေလ။ ဆိုင္ထဲမွာ ကၽြန္မေလွ်ာက္ၾကည့္ေနတုန္း ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ သူ႕ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ရွပ္အျဖဴေလးနဲ႕ မဟုတ္ဘူး။ တီရွပ္နက္ျပာေလးတစ္ထည္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၀တ္ထားတယ္။ ဒီမွာ.. လို႕ ၀မ္းသာအားရ လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာတစ္၀က္ နီးပါးရွိတဲ့ ေနကာမ်က္မွန္ အႀကီးႀကီးကို တပ္ထားတဲ့ ကၽြန္မကို သူ မွတ္မိပံု မေပၚဘူး။<br /><br />“ဘယ္လိုလဲ။ ရွင့္ စစ္တမ္းေကာက္တာေတြ ၿပီးသြားၿပီလား”<br /><br />ဒီေတာ့မွ ေၾသာ္ ဆိုၿပီး သူက ကၽြန္မကုိ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၿပံဳးျပပါတယ္။<br /><br />“ၿပီးၿပီခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ စာတမ္းေတာင္ အၿပီးသတ္လုၿပီ”<br /><br />“ဟုတ္လား။ ဘယ္သူေတြကို ေမးျဖစ္ေသးလဲ။ အေျဖက ဘယ္လုိထြက္လဲ”<br /><br />“ေမးတာကေတာ့ ေနရာေတာ္ေတာ္စံုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နယ္ေတြေတာင္ သြားလိုက္ေသးတယ္။ အေျဖေတြကေတာ့.. အင္း”<br /><br />သူက ေခါင္းရမ္းတယ္။ ရွင္ပိုက္ဆံ ေတာ္ေတာ္ကုန္သြားမွာေပါ့ လို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ေနတယ္။<br /><br />“ေနပါဦး ရွင့္ရဲ႕စာတမ္းၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္မွာလဲ”<br /><br />“ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕လြန္ တစ္ခုရမွာေပါ့”<br /><br />“အဲဒီစာတမ္းကေရာ”<br /><br />“ေက်ာင္းက သိမ္းထားမွာေပါ့”<br /><br />“ဟင္.. ဒါဆုိ ကၽြန္မတို႕ ေျဖတာေတြက အလကားေပါ့”<br /><br />“ခင္ဗ်ားကို အလကား ေမးခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ”<br /><br />“ေၾသာ္.. ပိုက္ဆံေပးတာကို ေျပာတာလား။ ဟုတ္တယ္။ ဒါပဲ။ ေယာက်ၤားေတြက ဒါပဲေလ။ အင္းေပါ့။ ပိုက္ဆံေပးရင္ ဘာမဆို တရားေနတာပဲ”<br /><br />“ဟာ….” သူ႔ မ်က္ႏွာ ရဲကနဲ နီျမန္းသြားတယ္။<br /><br />“ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ်ားေတြထဲ ဆြဲမထည့္နဲ႕ေလ။ ဘာမွမဆိုင္ဘူး”<br /><br />ကၽြန္မက တကယ္ေတာ့ သူ႕စာတမ္း ဆိုတာကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႕သူၾကားမွာ ဆက္စပ္ခဲ့တာ ဒါပဲရွိတာမို႕ စကားရွာႀကံ ေျပာလိုက္တာမ်ိဳးေလာက္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူနဲ႕ စေတြ႕ကတည္းက ကန္႕လန္႕ တိုက္ခ်င္သလိုလို ရင္းႏွီးၿပီးသားလိုလို ေလသံေတြနဲ႕ ေျပာေနမိေတာ့တာ။ သူကေတာ့ အီစီကလီ အေရာ၀င္ခ်င္ပံုလည္း မျပသလုိ မတူမတန္လိုမ်ိဳးလည္း မဆက္ဆံတာ ေသခ်ာလွတယ္ေလ။ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ဘာအေရာင္မွမပါတဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကည့္ပံုဟာ ကၽြန္မအတြက္ သိပ္ကိုဆန္းၾကယ္ေနတာ။<br /><br />“ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာ လိုအပ္ေနတာေတြ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လုပ္ခ်င္တာေတြရွိတယ္။ မလုပ္ႏိုင္ေသးတာေတြ ရွိတယ္။ ဒီစာတမ္းကို ကၽြန္ေတာ္က အေလးအနက္ ေရးေနတာပါ။ တေန႕ေန႕ေပါ့ဗ်ာ...”<br /><br />သူက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေလသံေအးေအးနဲ႕ ေျပာျပေနျပန္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဘးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ တီရွပ္ေလးေတြဘက္ကို လွည့္သြားတယ္။ မိန္းကေလး၀တ္ ေတြပဲ။ ရင္ဘတ္မွာ ပန္းပြင့္ပံု အရုပ္လွလွေလးေတြပါတဲ့ ပိန္ရွည္ရွည္ တီရွပ္ေလးေတြ။<br /><br />အဲဒီတုန္း သူ႕ဟန္းဖုန္းေလးက အသံျမည္လာတယ္။<br /><br />“ကိုယ္က ဒီဘက္ တီရွပ္ေတြ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေထာင့္မွာ”<br /><br />သူက တစ္ခြန္းပဲ ျပန္ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္တယ္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေျခသံၾကားလိုက္ရတယ္။ သူ႕ထက္ နည္းနည္းေလာက္ပဲ ငယ္ပံုရမယ့္ အမ်ိဳးသမီးေလး တစ္ေယာက္။ ညိဳညိဳပါးပါးေလးပဲ။ ခ်ည္အက်ီၤျဖဴေလးနဲ႕ လံုခ်ည္စကပ္ အနက္ ရွည္ရွည္ေလးနဲ႕။ မ်က္ႏွာမွာ ဘာမွ လိမ္းျခယ္မထားသေလာက္ပဲ။ အေကာင္းစား ေရေမႊးနံ႕ကေတာ့ သင္းေနတယ္။ လက္သည္းေတြကို တိုတိတိ ညွပ္ထားတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီမိန္းကေလး မ်က္ႏွာေပါက္က ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳ ေလာက္ပဲ လို႕ ေျပာလို႕ရမယ္။ သူက မိန္းကေလး ပခံုးကို ခပ္ဖြဖြ လွမ္းဖက္လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးက အနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို စူးစမ္းသလို တစ္ခ်က္ၾကည့္လာတယ္။<br /><br />“ကိုယ့္ Interviewees ေတြထဲကပါ”<br /><br />“ေၾသာ္..”<br /><br />ေကာင္မေလးက ေရရြတ္တယ္။ဒီေလာက္ဆို ကၽြန္မက ဘာ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ သြားေလာက္ေရာေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႕ ရုပ္ရည္၊ ၀တ္စားထားပံုေတြနဲ႕ ဒီလို မထင္ရေလာက္တာကို အံ့ၾသသြားတာမ်ိဳးက ကၽြန္မက ခဏခဏ ႀကံဳခဲ့ဖူးပါၿပီ။<br /><br />Interviewees ေတြထဲကပါ လို႕ေျပာလိုက္ပံုက ကၽြန္မကို ႏွိမ့္ခ်တဲ့ ေလသံ မဟုတ္တဲ့ သာမန္ပါပဲ။ ေကာင္မေလးက ကၽြန္မကို တစ္ခ်က္ ၿပံဳးျပလိုက္တာလည္း သာမန္ပါပဲ။ မိန္းကေလးရဲ႕ အၾကည့္ေတြက အံ့ၾသတာ နည္းနည္းေလာက္ စြန္းထင္းေနတာကလြဲလို႕ ဘာမွမပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ေလ… ကၽြန္မက အမ်ားသူငါေတြလို ခ်စ္သူအနားမွာ ေနာက္ထပ္ မိန္းကေလးေခ်ာေခ်ာလွလွ တစ္ေယာက္ကို ျမင္ေတာ့ မနာလို အၾကည့္ေတြဘာေတြနဲ႕ ၾကည့္လို႕၊ သူ႕လူကို သ၀န္တုိ လို႕၊ အဲလိုမ်ိဳးျဖစ္ရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲ လို႕ ေတြးေနမိတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ တကယ့္ကို လိုက္ဖက္ညီပါတယ္ေလ။ စိတ္ခံစားမႈေတြကို ဦးစားမေပးတဲ့ “ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္” ဆန္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး။ အဲဒီစကားလံုးေလးက ေခါင္းထဲ ျဖတ္ကနဲ ၀င္လာျပန္တယ္။ <br /><br />ကၽြန္မက လက္ထဲက ပိုက္ဆံအိတ္ကုိပဲ ဘာရယ္မဟုတ္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ေနမိတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကည္လင္တဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာ ကၽြန္မရဲ့ ကိုယ္ခႏၶာဟာ တျဖည္းျဖည္း က်ဳံ႕၀င္သြားတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ သန္႕စင္သပ္ရပ္မႈေအာက္မွာ ကၽြန္မ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ေတာက္ပ စိုလက္ေနတဲ့ အေရာင္အေသြးေတြဟာ ေမွးမွိန္ေဖ်ာ့ေတာ့သြားတယ္။ အိုး…. ကၽြန္မက ဘာေတြမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါလိမ့္။ ျဗဳန္းဆို …. ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ဟိုးအေ၀းကမၻာက ၿဂိဳဟ္သားတစ္ေယာက္လိုလို ေဖာ္ျပရခက္တဲ့ ေ၀းကြာမႈမ်ိဳး ပထမဆံုး ခံစားလိုက္ရတာ...။<br /><br />ကၽြန္မ လွည့္ထြက္လာေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္က တီရွပ္ေလးေတြကို ဆက္ၿပီးၾကည့္ရင္း က်န္ခဲ့တယ္။ သြားေတာ့မယ္လို႕ ႏႈတ္ဆက္မိခဲ့ရဲ႕လား ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။<br /><br />အဲဒီေန႕က အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ဘာလို႕ ထူးထူးျခားျခား သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုခ်လိုက္မိသလဲ ဆိုတာကုိလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြးအေျဖမရွာေတာ့ဘူး။<br /><br /><br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />(<a href=" http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1597&amp;Itemid=254">၂၀၀၉ ေအာက္တိုဘာ သံလြင္အိပ္မက္ မဂၢဇင္း</a>) <br />အနည္းငယ္ျပဳျပင္ - ၂၀၁၁ မတ္လ ၂ ရက္<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-346300100229510056?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-24734216960749333892011-02-15T21:12:00.000+08:002011-02-15T21:12:37.112+08:00ခိုင္စိုးလင္းနဲ႕ ဟန္သစ္ၿငိမ္တို႕ စီစဥ္တဲ့ <span style="font-weight: bold;">ေသဆံုးတတ္သည္ (They die) </span>ဆိုတဲ့ e-book ထြက္ပါၿပီ။<a href="http://www.mediafire.com/?gjela5a85gkqzm2%20"target="_blank"> ဒီေနရာကေန download </a>ယူႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ေကာင္းကင္ကို၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး၊ ခုိင္စုိးလင္း၊ ညီဇံလွ၊ တူးတူးသာ၊ ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)၊ ေနဦး၊ နန္းညီ၊ ပန္ဒိုရာ၊ မိုးလွိႈင္ည၊ မယ္ကုိး၊ ေမာင္ေတေလ၊ လင္းဒီပ၊ သက္ေထြး၊ ဟန္သစ္ျငိမ္၊ ၾသျမိဳင္ တို႕ ေရးသားထားတဲ့ ကဗ်ာ ေဆာင္းပါး အက္ေဆး ၀တၳဳတိုေတြကို ဖတ္ရႈၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတြင္းသရုပ္ေဖာ္ပံုေတြ ေရးဆြဲသူကေတာ့ မေလးေမပါ။ ပန္ဒိုရာရဲ႕ ၀တၳဳအသစ္တစ္ပုဒ္ပါရွိပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ ကဗ်ာအေဟာင္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ <a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2010/04/nothingness.html%20"target="_blank">Nothingness</a> နဲ႕ ကိုနတၳိရဲ႕ <a href="http://natthi.wordpress.com/2010/04/08/nothingness%E1%80%9B%E1%80%B2%E1%82%95-%E1%80%A1%E1%80%BB%E1%80%81%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%90%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%96%E1%80%80%E1%80%B9/%20"target="_blank">ပါဠိဘာသာျပန္ </a> ကိုလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အခ်ိန္မရတဲ့ၾကားက ႀကိဳးစားပမ္းစား စီစဥ္သူေတြကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီ စာအုပ္မွာ ပါခဲ့တဲ့ လိပ္ျပာေတာင္ပံေတြၾကား ခပ္တိုးတုိး ျဖတ္တိုက္သြားတဲ့ ေလ ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုကုိ အလြယ္တကူဖတ္ရႈႏုိင္ဖို႕ ဒီမွာ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳခ်က္မ်ားအားလုံးကို ႀကိဳဆိုပါတယ္။<br />------------------------------------------------<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />လိပ္ျပာေတာင္ပံေတြၾကား ခပ္တိုးတုိး ျဖတ္တိုက္သြားတဲ့ ေလ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-V9DuyIQmoEg/TVp68sWkonI/AAAAAAAABLo/haMSGLCF0d0/s1600/butterfly.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 316px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-V9DuyIQmoEg/TVp68sWkonI/AAAAAAAABLo/haMSGLCF0d0/s400/butterfly.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5573902671940985458" /></a><br /><br />(၁)<br />ဆတ္ကနဲ လန္႕ႏိုးသလိုျဖစ္ေတာ့ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚကို ငံု႕မိုးၾကည့္ေနတယ္။ ျမင္လိုက္တဲ့ တဒဂၤမွာ ေအးစက္နက္ရိႈင္းတဲ့ ခံစားမႈနဲ႕အတူ ေကာင္းကင္ဆန္တဲ့ အေငြ႕အသက္ကို ရလိုက္တာေပါ့။ လွ.. တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္က ေရရြတ္လိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ သိပ္လွတာပဲ။<br /><br />သူမရဲ႕သဏၭာန္ဟာ ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့ အလႊာပါးပါးတစ္ခု ၿခံဳထားသလိုပဲ။ အနားသတ္ကေလးေတြက လင္းျဖာေနသလိုလို ေ၀၀ါးေနသလိုလို။ ပါးလ်တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြက ႏွင္းဆီေရာင္သန္းေနတယ္။ ပါးျပင္ေတြက ျဖဴေဖြးလြန္းလို႕ ျပာလဲ့လဲ့ျဖစ္ေနတယ္။ စိမ္းဖန္႕ေနတဲ့ မ်က္ဆံေတြဟာ သလင္းေက်ာက္လို ၾကည္လင္ေနတယ္။ ထူးျခားတာက သူမရဲ႕ ေပ်ာ့စင္းၿပီး တညီတညာတည္း ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနတဲ့ ေငြေရာင္ဆံပင္လက္လက္ေတြပဲ။ သူမနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ဒီေနရာမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္းရယ္။ ဒီလိုအေနအထားမ်ိဳးမွာ ဒီလိုလွပတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ဖိတ္ေခၚမႈေတြနဲ႕ ျပည့္လွ်ံေနမွာ ေျပာစရာေတာင္မလိုဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ့ ႏူးညံ့တဲ့ ပါးျပင္ေလးကို လက္ေခ်ာင္းဖ်ားေလးနဲ႕ အသာ တို႕ထိလုိက္ခ်င္စရာမ်ိဳး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သူမကို ၾကည့္ရုံၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ သူမဟာ “ေသမင္း” ပဲ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />(၂)<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">ေသျခင္းတရားသည္ သူ၏အာရုံငါးပါးကို တစ္ၿမိဳ႕လံုးသို႕ လႊမ္းၿခံဳႀကဲခ်လိုက္၏။ နာနာက်င္က်င္ ငိုညည္းသံမ်ားသည္ ၀န္းက်င္တခြင္သို႕ လွ်ံက်လာသည္။ မရဏသံစဥ္တို႕က သားေကာင္ေနာက္သို႕ အူယားဖားယား ေျပးလိုက္လာစဥ္ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာမွ တေ၀ါေ၀ါ ေတာ္လဲသံမ်ား ပဲ့ၿပိဳစျပဳၿပီ။</span><br /><br /><br />(၃)<br />ေသမင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့ျမွဴသလိုလို ၀မ္းနည္းေယာင္ သန္းေနသလိုလို အၾကည့္ဆန္းဆန္းတစ္ခ်က္နဲ႕ ၾကည့္လာတယ္။ တိုးတိုးေလး တစ္ခြန္းပဲ ေျပာတယ္။ လာ လိုက္ခဲ့ တဲ့။<br /><br />ေက်ာက္ျဖဴသားနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ ေလွခါးထစ္ေတြအတိုင္း တက္လွမ္းသြားတဲ့ သူမရဲ႕ေနာက္ကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္သြားခဲ့တယ္။ ေဘးတစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွာ ကန္႕သတ္ထားတဲ့ နံရံေတြဟာလည္း ျဖူေဖြးေနတယ္။ သူမရဲ႕ လင္းလက္ေနတဲ့ ေငြေရာင္ဆံပင္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္စိက်ိန္းေစတယ္။ လမ္းရွည္ႀကီးရဲ႕ အဆံုးကလည္း အျဖဴေရာင္ေတြ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနလိုက္တာ ဘာဆိုဘာမွမျမင္ရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မ်က္လံုးေတြကို အားစိုက္ၿပီး လမ္းကိုျမင္ေအာင္ မနည္းၾကည့္ေနရတယ္။ လင္းလြန္းလို႕ ကိုယ့္အရိပ္ကိုေတာင္ ကိုယ္ျပန္မျမင္ရေတာ့ဘူး။ အျဖဴေရာင္ အေငြ႕အသက္က ေနရာတကာ လႊမ္းၿခံဳေနတယ္။ ရႈရႈိက္မိတဲ့အနံ႕ေတြထဲမွာေတာင္ အျဖဴေရာင္ဟာ အခိုးရိုက္ေနတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ေသသြားတာလား။ အသိစိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပန္ဆုပ္ကိုင္ၾကည့္တယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ျပန္စဥ္းစားတယ္။ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈတစ္ခုခု ျဖစ္ခဲ့သလား။ ေဆးရုံမွာ နာတာရွည္ ျဖစ္ေနခဲ့တာလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေသခရီးဆိုတာ အခုလို လွပတဲ့ မိန္းမပ်ိဳတစ္ဦးရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကို လိုက္ပါရတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေသအံ့မူးမူးလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္။ သူမကို အက်ိဳးအေၾကာင္း တစ္ခုခုေတာ့ ေမးမွျဖစ္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br /><br />(၃)<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">ဘ၀ကိုခံုမင္သူတို႕သည္ ေနာက္ဆံုး၀ိညာဥ္ႀကိဳးကို အာသာငန္းငန္းျဖင့္ မလႊတ္တမ္း ဆြဲကိုင္ထားၾက၏။ မရဏတံခါးကား တကၽြီကၽြီျမည္ကာ ပြင့္လာခဲ့ၿပီ။ မရဏသခင္သည္ သံစဥ္တို႕ကို အျမင့္ဆံုးသို႕ ျမွင့္တင္လိုက္ေလရာ ေတာ္လဲပဲ့တင္သံမ်ားႏွင့္ ခြဲျခားမရႏုိုင္ေအာင္ တုန္ဟီးလာေလသည္။ ထိုအခိုက္ ေလာကအလံုးသည္ ေမွာင္အတိ က်သြားေလသည္။</span><br /><br /><br />(၄)<br />“ကၽြန္ေတာ္က ေသသြားတာလားဟင္”'<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့ သူမက စမ္းေခ်ာင္းကေလး စီးသလို အသံလြင္လြင္နဲ႕ရယ္တယ္။ ေငြေရာင္ေတြ ၿပိဳးျပက္ထသြားတယ္။<br /><br />“ရွင္ကဘယ္လိုထင္လို႕လဲ”<br /><br />သူမဟာ မခို႕တရို႕ အမူအရာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခါးေထာက္ၿပီး ၾကည့္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ၿပံဳးမိတယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ ေသမင္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ပတ္သက္ခဲ့ ပတ္သက္ဆဲ ပတ္သက္လတၱံ႕ ေကာင္မေလးေတြလိုပါပဲလား။ မိန္းကေလးဆိုတာကေတာ့ ေသမင္းပဲျဖစ္ေနပါေစ မိန္းကေလးစတိုင္ အျပည့္နဲ႕ပဲ။<br /><br />“ခင္ဗ်ားက ေသမင္းမဟုတ္ဖူးလား”<br /><br />“ကၽြန္မက ရွင့္ကို ေသမင္းပါလို႕ ေျပာလို႕လား”<br /><br />အဲ.. ဒါေတာ့လည္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ သူမဟာ ဘယ္သူလဲလို႕ တခါမွ မေျပာျပခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သူမကို စျမင္ကတည္းက ေသျခင္းရဲ႕ အေငြ႕အသက္ကို အလိုလို ခံစား သိရွိေနမိတာ။ သူမရဲ႕ ရယ္သံေတြ အၾကည့္ေတြတိုင္းမွာ ေသျခင္းရဲ႕ ေအးစက္စက္အာရုံက ကၽြန္ေတာ့္ အသည္းႏွလံုးအထိ ထြင္းေဖာက္ စိမ့္၀င္သြားတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလုိက္တယ္။ ဒီကမၻာမွာ လူေတြခ်ည္းကို သန္းေပါင္းေျခာက္ေထာင္ေလာက္ ရွိတယ္လို႕ ၾကားဖူးတယ္။ စကၠန္႕ပိုင္းအတြင္းမွာ ေသေနၾကတာ တစ္ေယာက္တည္းမက အမ်ားႀကီး ရွိႏုိင္တယ္။ တျခား တိရိစၦာန္ေတြကိုပါ ထည့္တြက္ရင္ေတာ့ သိပ္မ်ားျပားမွာ အေသအခ်ာ။ ေသမင္းဆိုသူ တစ္ဦးတည္းက ေသသူအားလံုးအတြက္ တၿပိဳက္နက္ ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ၀န္ေဆာင္မႈကို ေပးႏိုင္ပါ့မလား။ ဒီမိန္းကေလးဟာ ေသမင္းရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ ေတြထဲက တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ့။<br /><br />“ေအာ္.. ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ေသမင္းရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္လား”<br /><br />သူမက ဘာမွမေျပာဘဲ ၿပံဳးေနျပန္တယ္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ ၀န္ခံျခင္းလား။ ေသမင္းရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္။ ေသမင္းရဲ႕ တမာန္၊ ေသမင္းတမာန္၊ ဟားဟား.. အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက မူးယစ္ေဆး၀ါး ပိုစတာၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆြဲေနၾကျဖစ္တဲ့ တံစဥ္ေကြးေကြးႀကီးကိုင္ ၀တ္ရုံမည္းႀကီးၿခံဳထားတဲ့ အရိုးေခါင္းေျခာက္ပံုကို ျမင္ေယာင္လာေတာ့ ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ အခုေတာ့ ေသမင္းတမာန္ဆိုတာက အလန္းေလး ျဖစ္ေနပါေရာ့လား။ ကၽြန္ေတာ္သာ မေသလို႕ ျပန္ရွင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ေျပာျပရမယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္တူကိုယ္တူ ေဘာ္ဒါေတြကိုေပါ့။ မရဏခရီးသို႕ ဆိုၿပီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ဇာတ္လမ္းရွည္ ေရးၿပီး ဘေလာ့ဂ္ေတြ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေတြမွာ တင္လိုက္ရင္ ေရေရလည္လည္ ေပါက္သြားမွာ။ လူေတြက ေသရမွာကို ေၾကာက္စရာလို႕ ထင္ေနၾကတာ မဟုတ္လား။ တကယ္ပါ။ အခုအထိေတာ့ ေၾကာက္စရာရယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ တစ္ခုမွကို မျမင္ေသးတာ။<br /><br /><br />(၅)<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">ပိန္းပိတ္ေနေသာ အေမွာင္ထဲ၀ယ္ အလင္းတစ္စ စူးစူးလက္လက္ ေပၚလာ၏။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မႈ၏ အပိုင္းအစတစ္ခု ကလည္း ညင္ညင္သာသာ လြန္႕လူးလာျပန္သည္။ အလင္းစႏွင့္ တိတ္ဆိတ္မႈတို႕သည္ ေပၚတလွည့္ေပ်ာက္တလွည့္ျဖင့္ အေမွာင္ႏွင့္ ျမည္ဟီးသံကို အားယူ ကုတ္ျခစ္ထိုးေဖာက္ေနၾကေလသည္။</span><br /><br /><br />(၆)<br />နည္းနည္း ဆက္လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးတဲ့အခါ ျမစ္ႀကီးတစ္စင္းကို ဘြားကနဲ ျမင္လုိက္ရတယ္။ ျမစ္ကမ္းပါးမွာ သဲေျမေတြက ျဖဴေဖြးေနတယ္။ ျမစ္ေရကလည္း အျဖဴေရာင္ပဲ။ တဖက္ကမ္းမွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ သစ္ပင္ေတာင္တန္း ေတြလည္း အျဖဴပဲ။ အရာရာကို ေမ့ေလ်ာ့ေစတဲ့ျမစ္ ဆိုတာမ်ားလားလို႕ ကၽြန္ေတာ္က စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကားဖူးခဲ့တယ္ေလ။ ဘ၀ကူးတဲ့အခါ အတိတ္ဘ၀ေတြကို ေမ့သြားေအာင္ ေမ့ပင္လို႕ေခၚတဲ့ အပင္ႀကီးေအာက္ကို ေခၚသြားတယ္ တို႕၊ ေမ့ေစတဲ့ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးခုိင္းတယ္ တို႕။ ျမစ္ျဖဴျဖဴကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာတဲ့ အျဖဴေရာင္ ေလျပည္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚကို တေဖြးေဖြး လာရိုက္ခတ္ေနတယ္။ သာမန္အခ်ိန္သာဆိုရင္ ဒီလို မိန္းမလွေလးနဲ႕အတူ ၾကည္ႏူးစရာ့ ျမင္ကြင္းေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ လူ႕ဘ၀မွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲ ကမန္းကတမ္း ျပန္စဥ္းစားလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေခါင္းထဲမွာ ဘာဆိုဘာမွ ထည့္မထားပဲ လူငယ္သဘာ၀ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနထိုင္ခဲ့သူပါ။ အခုလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္မွာ ေသမင္းနဲ႕ ေတြ႕ရေတာ့မယ္လို႕လည္း ဘယ္ထင္ထားခဲ့ပါ့မလဲ။ မေကာင္းမႈဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္မွာ ဒယ္ဒီမာမီတို႕နဲ႕ ပူညံပူညံေလးေတြေလာက္ေတာ့ ရွိခဲ့တာေပါ့။ ကာရာအိုေက သြားတာ ေကာင္မေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား တြဲျဖစ္တာကလည္း သူတို႕ကို ဒုကၡေရာက္ေစတာမဟုတ္ဘဲ သူတို႕လည္းေပ်ာ္ ကၽြန္ေတာ္လည္းေပ်ာ္တဲ့ အေနအထားပါ။ win-win situation ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ဆင္ေျခဆင္လက္အေတြးေတြကို တျဖတ္ျဖတ္ ေကာက္လွန္ေနမိတယ္။ ဥပမာ အခုေနာက္ဆံုးတြဲေနတဲ့ မိခိုင္ဆိုတဲ့ ကပၸလီမစတိုင္နဲ႕ ခပ္ဆိုးဆိုး ေကာင္မေလးကိုဆိုရင္ အတည္ယူဖို႕ စဥ္းစားတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ေစတနာအျပည့္နဲ႕ သူေပ်ာ္ေအာင္ ထားပါတယ္။ သူနဲ႕ေတြ႕ရင္ သူႀကိဳက္တတ္တဲ့ 925 အစစ္ ဟန္းခ်ိန္းတစ္ခု ရက္ရက္ေရာေရာ လက္ေဆာင္ေပးဖို႕ေတာင္ ေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္ထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့ေသးတယ္။ ေသမင္းေမးလာခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကို သက္ေသျပလို႕ေတာင္ ရတာေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာင္းဘီအိပ္ထဲကို စမ္းလိုက္ေတာ့ ဟိုက္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာေပၚကို ဆင္ျမန္းထားတာကက အျဖဴေရာင္ ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ ၀တ္စံုႀကီးျဖစ္ေနတာကို အခုမွ သတိထားမိယ္။ ဘာအိပ္ကပ္မွလည္း မပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ကၽြတ္.. ေသရင္ကိုယ့္ေနာက္ ဘာမွမပါဘူးဆိုတာ တယ္မွန္ပါလား။<br /><br /><br />(၇)<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">အလင္းသည္ အေမွာင္ထုကို ကိုက္ဖဲ့၀ါးမ်ိဳရင္း တစတစ အားေကာင္းလာ၏။ တိတ္ဆိတ္မႈသည္လည္း အရွိန္ျပင္းထန္လာကာ ဆူညံသံကို ဖံုးလႊမ္းလုလု ျဖစ္သြားၿပီ။ သားေကာင္တို႕သည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာျဖင့္ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾက၏။ အလင္းဓာတ္သည္ လွ်ပ္ႏြယ္လွ်ပ္စီးကဲ့သို႕ ၀င္း၀င္းလက္လက္ တိုးျမွင့္ လႊမ္းၿခံဳလာသည္။</span><br /><br /><br />(၈)<br />“ကိုင္းဗ်ာ.. ပို႕စရာရွိရင္လည္း ပို႕ေပးပါေတာ့ ေမ့စရာရွိလည္း ေမ့ရေအာင္”<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ေငြေရာင္ဆံပင္ပိုင္ရွင္ သူမ ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီျမစ္ႀကီးကိုကူးဖို႕ ကုတို႕ေလွဆိုတာကေရာ ေရာက္လာဦးမွာလား။ ကုတို႕ခ ဆိုတာကေရာ ေတာင္းဦးမွာလား။ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲမွာေရာ ကုတို႕ခ တစ္မတ္ေစ့ဆိုတာ ပါရဲ႕လား။ ဒီေခတ္မွာ အေၾကြေစ့ မေျပာနဲ႕ ငါးဆယ္တန္ တစ္ရာတန္ေတာင္ အေတာ္ရွားတာေလ။ ဒယ္ဒီတို႕မာမီတို႕ တစ္မတ္ေစ့ အလြယ္တကူ ရွာေတြ႕မယ္ မထင္ဘူး။ ကုတို႕ခေစ်းတက္ပါေစ ငါးရာ တစ္ေထာင္ေလာက္ ေတာင္းရင္ေတာင္ ေပးရတာ လြယ္ဦးမယ္ လို႕ ကၽြန္ေတာ္က စဥ္းစားေနမိတယ္။<br /><br />ဒီအခိုက္ သူမရဲ႕ ရယ္သံခ်ိဳေတြက ကၽြန္ေတာ့္နားထဲကို ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြင္ခၽြင္ ရိုက္ခတ္လာျပန္တယ္။ သူမဟာ ေငြေရာင္ေတြ ၿပိဳးျပက္သြားေအာင္ ခဏခဏ ရယ္ႏိုင္လြန္းလွတယ္။ ဒီအလုပ္လုပ္ရတာ စိတ္ဖိစီးမႈ ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဒယ္ဒီတို႕ ေျပာေျပာေနတဲ့ စထရက္စ္ ဆိုတာႀကီးက သူမမွာ ရွိပံုမေပၚဘူး။<br /><br />“ဘယ္သူက ရွင့္ကို ဘယ္ကိုပို႕ေပးရမွာလဲ”<br /><br />“ဟိုဘက္ဘ၀ေလ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနာက္ဘ၀ကို လိုက္ပို႕ေပးမွာ မဟုတ္ဘူးလား”<br /><br />“ေနာက္ဘ၀ေရာက္ဖုိ႕ ရွင့္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ပို႕ေပးမွ ေရာက္မယ္ ထင္ေနတာကိုး”<br /><br />သူမက ရယ္ေမာျပန္တယ္။ ကၽြတ္.. ဒီေန႕အဖို႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဟားကိုပဲ ခံေနရတာ သိပ္ေတာ့မမိုက္လွဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ရႈပ္လာတယ္။ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ္ေမးေနတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အခုအခ်ိန္အထိ တစ္ခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မေျဖေသးဘူး။ အေတြးေတြ ရႈပ္ေထြးလာျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေသၿပီး ေနာက္ဘ၀မကူးခင္ လွည့္လည္ေနတဲ့ ၀ိညာဥ္မဟုတ္ဘူးလား။<br /><br />“ဘ၀တစ္ခုခ်ဳပ္သြားခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ခုကို ကူးဖို႕ လွည့္လည္ဆုိင္းငံ့ထားလို႕ရတယ္ ထင္ေနလို႕လား”<br /><br />သူမက ဆက္ေျပာျပန္တယ္။ ဆိုင္းငံ့မထားႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က အခုဘယ္ကိုေရာက္ေနတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္၀ိညာဥ္ ဆိုတဲ့ဟာက ထြက္သြားၿပီလား မထြက္ေသးဘူးလား။ ေနာက္ဘ၀ဆိုတာကို တမဟုတ္ခ်င္း ကူးသြားရမယ္ဆိုရင္လည္း အခုလို ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္ေနရတာလဲ။ ေနာက္တစ္ေနရာေရာက္သြားတဲ့အခါ အခြံခၽြတ္လဲလိုက္တဲ့ လူ (ဒါမွမဟုတ္လည္း တျခားသတၱ၀ါ တစ္ေကာင္ေကာင္) အသစ္တစ္ဦး ျဖစ္သြားမွာလား။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္က အျခားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားမွာလား။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ တန္ခိုးရွင္တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ဦးမွာလား။ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္အာရုံေရွ႕မွာေတာ့ အျဖဴေရာင္ျမစ္ႀကီးရွိေနတယ္ ဆံပင္ေငြေရာင္နဲ႕ ေကာင္မေလးရွိေနတယ္ ေတာျဖဴ ေတာင္ျဖဴ ေလျဖဴ ေကာင္းကင္ျဖဴနဲ႕ ေျမျပင္ျဖဴေတြ ရွိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္ ရွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ၀န္းက်င္ေတြနဲ႕ ေလာကႀကီးကို သိေနတယ္ ရွိေနတယ္။ မ်က္စိမွိတ္လိုက္တဲ့အခါ မျမင္ရေတာ့သလိုမ်ိဳး၊ အိပ္ေမာက်သြားတဲ့အခါ ဘာမွမသိေတာ့သလိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ မရွိေတာ့တဲ့အခါ ေလာကႀကီးဟာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္လွေသးတယ္။<br /><br />သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမစ္ကမ္းပါးကို ေခၚသြားတယ္။ ေရျပင္ကို ၾကည့္ခိုင္းတယ္။ စီးဆင္းေနတဲ့ ျမစ္ေရေဖြးေဖြးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္သ႑ာန္ ျဖဴျဖဴကို ျမင္ေနရတယ္။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္တစ္ဖက္ ေျမွာက္ခုိင္းတယ္။ ေရထဲက အရိပ္ကလည္း လိုက္ေျမွာက္တာေပါ့။ အဲဒီ အရိပ္က ဘယ္သူလဲလို႕ သူမက ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ သူမက ျမစ္ေရထဲက ကၽြန္ေတာ့္အရိပ္ကို အနားက ေက်ာက္ျဖဴခဲတစ္လံုးနဲ႕ လွမ္းေပါက္လိုက္တယ္။ ေရေတြ ဂယက္ထသြားတယ္။ ရွင္နာသလားလို႕ ေမးတယ္။ ဘယ္နာမလဲ ခင္ဗ်ားေပါက္တာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွမဟုတ္ပဲ လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလုိက္တယ္။<br /><br />“ဒါပဲေလ”<br /><br />သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျဖၾကားသလိုလို သူမဘာသာ ေကာက္ခ်က္ခ်သလိုလို စကားတစ္ခြန္း ေျပာလာတယ္။<br /><br />“ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး ဘာမွမသိေတာ့ဘူးဗ်ာ”<br /><br />ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ခံစားခ်က္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က ေအာ္ေျပာလုိက္မိတယ္။ သူမက ေစာင္းငဲ့ ၾကည့္လာျပန္တယ္။<br /><br />“တကယ္ေတာ့ လူေတြက ေသမွာကို ေၾကာက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ မသိျခင္းကို ေၾကာက္တာ”<br /><br />မသိျခင္း။ ေသရင္ဘယ္လိုျဖစ္သလဲ ဆိုတာကို မသိျခင္းလား။ ဒါကေတာ့ ေသမွ မေသဖူးၾကတာကိုးဗ်ာ .. ဘယ္သိမလဲ။ အင္းေလ.. ေသဖူးၿပီဆိုရင္ေတာ့လည္း ျပန္မရွင္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။ တစ္ခါ သိၿပီးရင္ ၿပီးသြားၿပီေလ။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ အသံမထြက္ေတာ့ဘဲ အေတြးထဲကေနပဲ ေစာဒက တက္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။<br /><br />“အဲဒါ ျမစ္ေရေတြမဟုတ္ဘူး”<br /><br />အျဖဴေရာင္ ေရမႈန္ေရမႊားေလးေတြထေအာင္ တက္ၾကြစီးဆင္း ေနတဲ့ ျမစ္ေရေတြကို လက္ညိဳးညႊန္ရင္း သူမက ဆိုလာျပန္တယ္။ ဒါျဖင့္ ဘာေတြလဲ လို႕ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />“အေၾကာင္းတရားေတြ”<br /><br />“အေၾကာင္းတရားဆုိတာ ဘာလဲ”<br /><br />“ရွင့္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားေပါ့၊ ေဟာဟိုက ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ေလထု ေျမထု ေကာင္းကင္ အကုန္လံုးပါပဲ”<br /><br />အလို။ ျမင္ေနရတဲ့ အရာ အားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားေတြ ဆိုပါလား။ သူမက ဆက္ေျပာျပန္တယ္။<br /><br />“ကၽြန္မကလည္း ရွင့္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားပဲေပါ့”<br /><br />သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို တည့္တည့္စိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ စိမ္းဖန္႕ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြဟာ ၾကည္စင္လဲ့၀င္းလာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္ပံုရိပ္ေတာင္မွ သူမရဲ႕ မ်က္ဆံထဲမွာ မွန္ကိုၾကည့္ရသလို ျပတ္ျပတ္သားသား အရိပ္ထင္လာေတာ့တယ္။<br /><br />(((((၀ုန္း)))))<br /><br />အဲဒီအခိုက္ ကၽြန္ေတာ္မတားလိုက္ႏိုင္ခ်ိန္မွာပဲ သူမဟာ မေျပာမဆိုနဲ႕ ျမစ္ထဲကို ေျပးခုန္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္ ေငြေရာင္ဟာ တလွ်ပ္လွ်ပ္လက္ေနတဲ့ လိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေတြနဲ႕အတူ ေရာေထြးရင္း ျမင္ကြင္းကေပ်ာက္သြားတယ္။ ျမစ္ကမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးက်န္ခဲ့တယ္။<br /><br /><br />(၉)<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">အလင္းသည္ တဖ်စ္ဖ်စ္ ေလာင္ကၽြမ္းအားေကာင္းလာ၏။ အေမွာင္က စုန္းစုန္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၿပီ။ တိတ္ဆိတ္မႈကလည္း အသံတို႕ကို အလံုးစံု ၀ါးမ်ိဳလုိက္ၾကသည္။ အလင္းသည္ သိုသိပ္စြာ တစ္ခ်က္ ၿပံဳးလိုက္၏။ သားေကာင္မ်ားက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာ ေစာင့္စားေနစဥ္ အလင္းသည္ သူ၏ အေတာက္ပဆံုးေသာ ေလာင္ကၽြမ္းမႈကို မရဏသခင္သို႕ ဆက္သလိုက္ေလေတာ့သည္။</span><br /><br /><br />(၁၀)<br />အျဖဴေရာင္တိမ္တိုက္ေတြ လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ အခုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ၿပီ။ ေငြျဖဴေရာင္သူမ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ။ ျပန္လာဦးမွာလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘယ္ေနရာမွာ က်န္ခဲ့ေနတာလဲ။ ဘာေတြဆက္ျဖစ္ဦးမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၀တၳဳဇာတ္လမ္း ဒါမွမဟုတ္ ပံုျပင္ တစ္ခုခုထဲကို ေရာက္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ ခပ္ေပါေပါ ဗီြဒီယိုဇာတ္လမ္းတစ္ခုသာ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မၾကာခင္ အိပ္ရာက လန္႕ႏိုးလာႏုိင္တယ္။ ေစာေစာအျဖစ္ေတြက အိမ္မက္မက္ခဲ့တာပါလို႕ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္မွာ စီးဆင္းေနတာ ျမစ္ေရေတြမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲတဲ့။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားေတြပဲ တဲ့။ ေငြေရာင္ဆံပင္ပိုင္ရွင္မေလးက ေျပာခဲ့တယ္။ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ မသိေတာ့ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျမစ္ကိုျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလျဖဴျဖဴေတြကိုပဲ အားရပါးရ ရႈသြင္းေနမိတယ္။ ေရဆာလာရင္ေတာ့ ျမစ္ေရကို ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ေကာင္း ေသာက္ၾကည့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အထီးက်န္ၿပီး သိပ္ပ်င္းလာရင္ေတာ့ ျမစ္ထဲကို ခုန္ခ်ရင္ ခုန္ခ်မိလိုက္မွာေပါ့။ သိပ္စိတ္ပါလာတဲ့အခါ တစ္ဘက္ကမ္းကို ကူးၾကည့္ဖို႕လည္း ႀကိဳးပမ္းေကာင္း ႀကိဳးပမ္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ လာရာလမ္းအတိုင္း ေက်ာက္ျဖဴ ေလွခါးထစ္ေတြဘက္ကို လွည့္ျပန္ေလွ်ာက္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းစပ္က ေျမျပင္ျဖူျဖဴေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္က လွဲအိပ္ခ်လိုက္တယ္။ တေ၀ါေ၀ါ ေရစီးသံကို နားေထာင္ရင္း မ်က္စိကို စံုမွိတ္ထားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သိျခင္းမသိျခင္းေတြက ျမစ္ေရနဲ႕အတူ လိုက္ပါစီးဆင္းသြားတယ္။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<br />၅ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၀၁၁<br /><br />ယခင္ထြက္ရွိခဲ့ေသာ ebook မ်ား download link<br /><a href="http://www.blogger.com/%20http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2010/11/blog-post_28.html"target="_blank">အႏုပညာအေၾကာင္း အႏုပညာ</a><br /><a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2011/01/blog-post.html%20%20%20"target="_blank">အခ်စ္ႏွင့္ မကင္းၾကသူမ်ား </a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-2473421696074933389?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-83847109862096470702011-02-10T20:54:00.006+08:002011-02-10T23:21:08.822+08:00အင္တာနက္ထဲက blogspot ဘေလာ့ဂ္ဆိုက္ေတြမွာ malware တမ်ိဳး ကူးစက္ျပန္႕ပြားေနတာကို ၾကားၾကမွာပါ။ blogspot နဲ႕ေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ဟာ sidebar မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ လင့္ခ္ေတြ မွတ္ခ်က္ေတြကတဆင့္ အဲဒီ malware ကူးစက္ခံေနရတယ္လို႕ ဆိုၾကပါတယ္။ အဲဒီ malware ေတြ အမ်ားႀကီးရွိလာၿပီဆိုရင္ ကူးစက္ခံေနရတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ဖြင့္ၾကတဲ့အခါ Reported Attack Page ဆိုတဲ့ အနီေရာင္ စာတန္းႀကီး ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ အခုတေလာေတာ့ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ) ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ အဲဒီစာတန္းႀကီးေပၚတဲ့အထိ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႕ဘေလာ့ဂ္ေတြ ျပန္ေကာင္းသြားၿပီလို႕ ဆိုပါတယ္။<br /><br />ဒီကိစၥအေသးစိတ္နဲ႕ သူ႕ကို ကုစားႏုိင္မယ့္ နည္းလမ္းကိုေတာ့ ဒီလင့္ခ္မွာ သြားဖတ္ေပးပါေနာ္။<br />http://www.linhtet.net/2011/02/blogspot.html<br /><br />ပန္ဒိုရာ ဘေလာ့ဂ္ကို http://sitecheck.sucuri.net/scanner/ မွာ စစ္ေဆးလိုက္တဲ့အခါ sidebar မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ malware ရွိေနတယ္ လို႕ျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ sidebar က ဘေလာ့ဂ္ link တစ္ရာေက်ာ္ကို အကုန္ ျဖဳတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ malware ကင္းရွင္းေၾကာင္း ေတြ႕ရပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVPs518eiqI/AAAAAAAABLc/MKOd6djHh5w/s1600/malware.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 234px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVPs518eiqI/AAAAAAAABLc/MKOd6djHh5w/s400/malware.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572057642464873122" /></a><br /><br />တစ္ခ်ိန္တည္းမွာလည္း စိတ္ပူမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေလာကဆိုတာ သူ႕သဘာ၀အရ ခ်ိတ္ဆက္မႈေတြ ဆက္သြယ္မႈေတြက အေရးပါေနပါတယ္။ ကြန္ယက္သဖြယ္ တိုးပြားရွင္သန္ေနၾကတဲ့ ေဂဟစနစ္ မွာ အခုလို အားလံုးက ပူပန္ၿပီး ခ်ိတ္ဆက္မႈေတြ ျဖတ္လိုက္ၾက ဘယ္သူမွ မွတ္ခ်က္ေတြမေရးၾက ပိတ္ဆို႕ၾကဆိုရင္လည္း မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ အခုေတာင္ sidebar မွာ ဘာပို႕စ္ေတြ အသစ္တက္သလဲ ဆိုတာကို မျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဟာတာတာျဖစ္ေနၿပီ။ း)<br /><br />ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ အားလံုးက တက္ညီလက္ညီ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ကိုယ္ ဒီလင့္ခ္ http://sitecheck.sucuri.net/scanner/ ကေန စစ္ေဆးၿပီး ျဖဳတ္စရာရွိတာ ျဖဳတ္ၿပီးတဲ့အခါ malware ကင္းရွင္းသြားေၾကာင္း ပို႕စ္တင္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အျမန္ဆံုး ျပန္ခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အျပင္ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေတြကိုလည္း ေန႕စဥ္ဆိုသလို ျပန္စစ္ၾကည့္ၿပီး ကင္းရွင္းေအာင္ ေနသြားၾကဖို႕ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကင္းရွင္းသြားၿပီ ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တခ်ိဳ႕မွာ malware ျပန္ရွိေနတာကို ေတြ႕ေနရပါေသးတယ္။<br /><br /><br />ပန္ဒိုရာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-8384710986209647070?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-48480228429075716732011-02-09T01:01:00.003+08:002011-02-10T19:52:27.723+08:00ဒါေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေဆးကုန္မယ့္ ကိစၥပါ။ နံရံမွာ ျခယ္မႈန္းထားပါတယ္။ ဖန္တီးသူအမည္နဲ႕ ေနာက္ခံအေၾကာင္းအရာေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့အထဲမွာ ပါမလာခဲ့လို႕ မေျပာေတာ့ပါဘူး။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFxI_fUh5I/AAAAAAAABLM/pNJpY766oRA/s1600/art1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFxI_fUh5I/AAAAAAAABLM/pNJpY766oRA/s400/art1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571358613329708946" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFxIrPQlyI/AAAAAAAABLE/GmW2rIQDTvc/s1600/art2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 335px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFxIrPQlyI/AAAAAAAABLE/GmW2rIQDTvc/s400/art2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571358607893632802" /></a><br /><br /><br />ဆက္ၿပီးေတာ့ Natee Utarit ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြဆီ ဆက္သြားၾကမယ္။ အသက္ ၄၁ ႏွစ္ရွိတဲ့ ထိုင္းလူမ်ိဳးပန္းခ်ီဆရာပါ။ <br /><br />ရုပ္တုေတြကို ပန္းခ်ီနဲ႕သရုပ္ေဖာ္တယ္။ ဓာတ္ပံုေတြကို ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ အျဖဴအမည္းသက္သက္ ဆြဲထားတဲ့ ကားခ်ပ္အေသးေတြကိုလည္း ျမင္ရမယ္။ အခ်ိန္ကာလနဲ႕ ေနာက္ခံအေျခအေနေတြက reality ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ကို ဘယ္လိုေျပာင္းသြားေစႏုိင္ေၾကာင္းကိုလည္း ရွာေဖြခဲ့တယ္ တဲ့။ အေနာက္တိုင္းပုံစံ သီးသန္႕ဖန္တီးထားတဲ့ လက္ရာေတြကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ (နည္းနည္းပ်င္းလာလို႕ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ပံုေတြဆက္ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ေအာက္ကအားလံုးက Natee Utarit ရဲ႕လက္ရာေတြပါ။ ပံုအမ်ားအျပားထဲက တခ်ိဳ႕ကိုပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။) <span id="fullpost"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVF3lVwsegI/AAAAAAAABLU/l-URIdGJJIk/s1600/art10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVF3lVwsegI/AAAAAAAABLU/l-URIdGJJIk/s400/art10.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571365697414265346" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw5VmqD6I/AAAAAAAABK0/sDcgtqvKnzA/s1600/art8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw5VmqD6I/AAAAAAAABK0/sDcgtqvKnzA/s400/art8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571358344388153250" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4_FvW7I/AAAAAAAABKs/IS5_EiraVW8/s1600/art9.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 239px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4_FvW7I/AAAAAAAABKs/IS5_EiraVW8/s400/art9.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571358338344508338" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4p348BI/AAAAAAAABKk/RPiIa9rNbYU/s1600/art5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 264px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4p348BI/AAAAAAAABKk/RPiIa9rNbYU/s400/art5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571358332649271314" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4kTrGJI/AAAAAAAABKc/UA0PQ3yMZug/s1600/art6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 244px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4kTrGJI/AAAAAAAABKc/UA0PQ3yMZug/s400/art6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571358331155191954" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4Y3ygDI/AAAAAAAABKU/pLQgiYAWUF4/s1600/art7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 355px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFw4Y3ygDI/AAAAAAAABKU/pLQgiYAWUF4/s400/art7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571358328085446706" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFve_1lo-I/AAAAAAAABKM/ZfqyjrnE3gA/s1600/art12.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFve_1lo-I/AAAAAAAABKM/ZfqyjrnE3gA/s400/art12.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571356792356971490" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFve3bYX2I/AAAAAAAABKE/vadmEZRbRm4/s1600/art11.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFve3bYX2I/AAAAAAAABKE/vadmEZRbRm4/s400/art11.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571356790099566434" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFvestIGhI/AAAAAAAABJ8/7Hret1MhSBQ/s1600/art3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFvestIGhI/AAAAAAAABJ8/7Hret1MhSBQ/s400/art3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571356787221207570" /></a><br /><br />ဒါက ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ ကိုယ္တုိင္ေရးပံုတူပါ။ ခံစားခ်က္ေတြဖယ္ထားတဲ့ လိုင္စင္ဓာတ္ပံုဆန္ဆန္ ပန္းခ်ီဆြဲထားတာကို ေတြ႕ရမယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFvdbdOP_I/AAAAAAAABJ0/yCynGd3-dSg/s1600/art4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TVFvdbdOP_I/AAAAAAAABJ0/yCynGd3-dSg/s400/art4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571356765411229682" /></a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-4848022842907571673?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-64250163149151037232011-02-06T21:18:00.003+08:002011-02-10T19:51:32.454+08:00ခဏအိပ္သြားတာ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာတယ္လို႕ေတာ့ မထင္ပါနဲ႕။ ျပတိုက္ထဲ ဆက္သြားၾကရေအာင္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6emEAVSnI/AAAAAAAABJs/ZYGbVhXL3ys/s1600/IMG_3767.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 251px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6emEAVSnI/AAAAAAAABJs/ZYGbVhXL3ys/s400/IMG_3767.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570564165851236978" /></a><br />အင္ဒိုနီးရွားက Handiwirman Saputra ရဲ႕ Sofa လို႕အမည္ရတဲ့ installation art ျဖစ္ပါတယ္။ နံရံမွာ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ပံုသံုးပံု။ အဲဒီပံုေတြအတိုင္း ခင္းက်င္းျပသထားတဲ့ ဆိုဖာခံုနဲ႕ အမဲသားတံုးပံုစံေတြ။ two dimensional နဲ႕ three dimensional ရဲ႕ ဆက္စပ္ပံုကို စဥ္းစားစရာျဖစ္ေအာင္ ျပသထားပါတယ္။<br /><br /><br />ေနာက္အခန္းတစ္ခန္းရဲ႕ အ၀င္၀မွာ ကေလးသူငယ္ေတြ နဲ႕ ေၾကာက္လန္႕တတ္သူေတြအတြက္ သတိေပးစာ ကပ္ထားတယ္။ တရုတ္ျပည္က Shen Shaomin ရဲ႕ Summit လို႕အမည္ရတဲ့ အခင္းအက်င္း ျဖစ္ပါတယ္။ Summit ဆိုတာက ထိပ္သီးအစည္းအေ၀း မဟုတ္လား။ တက္ေရာက္ေနသူေတြက ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြပါ။ ရုရွားရဲ႕ လီနင္၊ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ ေမာ္စီတုန္း၊ ေျမာက္ကိုရီးယားရဲ႕ ကင္အီဆြန္း၊ ဗီယက္နမ္ရဲ႕ ဟိုခ်ီမင္းတို႕က ေခါင္းတလားေတြထဲမွာ လဲေလ်ာင္းလို႕။ က်ဴးဘားျပည္ကၾကယ္နီ ကက္စထရို ကေတာ့ ေဆးရုံခုတင္ေပၚမွာ မိန္းေမာေနပါတယ္။ အားလံုး ၀တ္စံုျပည့္ အခန္႕အညား ၀တ္ဆင္ထားၾကပါတယ္။<br /><br />ေမွာင္ပ်ပ်အခန္းထဲမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာ ျပတ္သားဖို႕ သိပ္ခက္တယ္။ လက္မၿငိမ္ မကၽြမ္းက်င္တာလည္း ပါလိမ့္မယ္။ ရႈစားၾကည့္ပါဦး။ <span id="fullpost"><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6emC5d0EI/AAAAAAAABJk/O0GZTQunsSM/s1600/summit1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 212px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6emC5d0EI/AAAAAAAABJk/O0GZTQunsSM/s400/summit1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570564165553999938" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6elg_uBjI/AAAAAAAABJc/I-GKE9SyL2E/s1600/summit2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6elg_uBjI/AAAAAAAABJc/I-GKE9SyL2E/s400/summit2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570564156453422642" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eleo3LAI/AAAAAAAABJU/KZLcRvd7N_c/s1600/summit3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eleo3LAI/AAAAAAAABJU/KZLcRvd7N_c/s400/summit3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570564155820682242" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eH4E8e6I/AAAAAAAABJM/ZK0WHXVsQXs/s1600/summit4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 332px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eH4E8e6I/AAAAAAAABJM/ZK0WHXVsQXs/s400/summit4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570563647253281698" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eHn3ZuDI/AAAAAAAABJE/v6Q2qm_4feE/s1600/summit5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eHn3ZuDI/AAAAAAAABJE/v6Q2qm_4feE/s400/summit5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570563642901510194" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eHaIpiDI/AAAAAAAABI8/UT-E1H8Jjqg/s1600/summit6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eHaIpiDI/AAAAAAAABI8/UT-E1H8Jjqg/s400/summit6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570563639215753266" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eG7pZQZI/AAAAAAAABI0/p0gAK07_89E/s1600/summit7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eG7pZQZI/AAAAAAAABI0/p0gAK07_89E/s400/summit7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570563631031599506" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eGiEkkiI/AAAAAAAABIs/FpbyUfK68t0/s1600/summit8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TU6eGiEkkiI/AAAAAAAABIs/FpbyUfK68t0/s400/summit8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570563624166265378" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />(ဆက္ခ်င္ဆက္ပါဦးမည္။)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-6425016314915103723?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-62780228762649423732011-01-29T00:27:00.006+08:002011-02-10T19:50:44.651+08:00စကၤာပူပန္းခ်ီျပတိုက္ (Singapore Art Museum) ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အရင္တပတ္က ကင္မရာ ပါမသြားလို႕ ဒီတပတ္ ထပ္သြားၿပီး ရိုက္ယူလာတဲ့ ပံုတခ်ိဳ႕ကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ <br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TULu-w-wFTI/AAAAAAAABHw/M5Bs3sRNerk/s1600/cow1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TULu-w-wFTI/AAAAAAAABHw/M5Bs3sRNerk/s400/cow1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567274851450754354" /></a><br />“ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး အင္ဒိုနီးရွားဟာ ငါ့ရဲ႕အိမ္” လို႕ အမည္ေပးထားတဲ့ ရုပ္တုျဖစ္ပါတယ္။ Agapetus Agus Kristiandana ဆိုတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား အႏုပညာရွင္တစ္ဦးရဲ႕ ဖန္တီးမႈပါ။ နြားဆိုတာက အင္ဒိုနီးရွားလို စိုက္ပ်ိဳးေရးကို အဓိကထားတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံေတြအတြက္ အားထားရတဲ့ သေကၤတတစ္ခုအျဖစ္ ထင္ဟပ္ေနပါတယ္။ ႏြားမရုပ္တုရဲ႕ ကိုယ္ထည္မွာ ကၽြန္းေတြနဲ႕ အင္ဒိုနီးရွားေျမပံုကို အနီအျဖဴနဲ႕ သရုပ္ေဖာ္ထားတယ္။ ႏို႕အံုေတြရယ္ အေရျပားရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ဖုထစ္မႈေတြရယ္ကို သဘာ၀ထက္ ပိုခ်ဲ႕ကားျပထားတယ္။ သြားရည္က်စရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးၾကြယ္၀မႈေတြကို တစ္တစ္ရစ္ရစ္ ေဖာ္က်ဴးျပေနသလို အက်ိဳးအျမတ္အတြက္ အဲဒီအရင္းအျမစ္ေတြကို ႏြားႏို႕ညွစ္သလို ေလာဘတႀကီး ထုတ္ယူအသံုးခ်လာၾကတဲ့အခါ ဒီႏြားမ သေကၤတဟာ တည္တံ့ဦးမွာလား စေတးခံရေတာ့မွာလား ဆိုတာကေတာ့ ဒီရုပ္တုက ပဲ့တင္ေနတဲ့ ေမးခြန္းပါ တဲ့။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TULu_GaZkLI/AAAAAAAABH4/2P29kvBd52M/s1600/cow2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TQWCnsW-_6I/TULu_GaZkLI/AAAAAAAABH4/2P29kvBd52M/s400/cow2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567274857203863730" /></a><br />ေဟာဒီ ပန္းေရာင္ႏြားရုပ္ကေတာ့ “ရာနီ” လို႕အမည္ရပါတယ္။ ဖန္တီးသူက အိႏိၵယက ပန္းခ်ီပန္းပုပညာရွင္ Subodh Gupta ျဖစ္ပါတယ္။ ရာနီ ဆိုတဲ့စကားက ဘုရင္မ ဒါမွမဟုတ္ ဂုဏ္သေရရွိအမ်ိဳးသမီး လို႕ အဓိပၸါယ္ရပါသတဲ့။ ဒီစကားလံုးဟာ အိႏိၵယႏိုင္ငံမွာ ႏြားကို သေဘာထားၾကတဲ့ ရိုေသမႈကို စံျပဳေနပါတယ္။ ႏြားမဆိုတဲ့ သေကၤတဟာ မိခင္အဓိပၸာယ္ကိုလည္း ေဆာင္သလို ႏြားရဲ႕ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့သဘာ၀နဲ႕ အာဟာရျပည့္တဲ့ႏြားႏို႕က ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း အနက္ကို ထင္ဟပ္ေစပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒီလို ထံုးတမ္းစဥ္လာထဲက စရိုက္လကၡဏာေတြဟာ တိုးတက္လာတဲ့ ေခတ္ႀကီးရဲ႕ ထူးေထြဆန္းျပားမႈ အေရာင္ေတြ စြန္းထင္းေနရေၾကာင္းကို ႏြားနဲ႕ ဘယ္လိုမွမအပ္စပ္တဲ့ ပန္းဆီေရာင္ေတာက္ေတာက္ အေရျပားနဲ႕ ေရာေႏွာၿပီး သရုပ္ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ တိုးတက္လာတဲ့ အိႏိၵယရဲ႕ လတ္တေလာ အေျခအေနကို လွစ္ျပေနပါတယ္ တဲ့။<br /><br />(အိပ္ခ်င္လာလို႕ နားဦးမယ္။ ေနာက္ေန႕ေတြမွာ ပံုေတြ ဆက္တင္ပါမယ္။ Finding Art in the City - 1 ကို ဖတ္ခ်င္ရင္<a href="္ http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2010/03/finding-art-in-city.html">္ http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2010/03/finding-art-in-city.html</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5616345217233601430-6278022876264942373?l=pandora-and-pandora.blogspot.com' alt='' /></div>pandorahttp://www.blogger.com/profile/07068224902160967013noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5616345217233601430.post-79637046837537645682011-01-25T21:27:00.001+08:002011-01-25T21:42:24.942+08:00အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ စြယ္ေတာ္ရိပ္သႀကၤန္ ဆိုတာက ယိမ္းအက၊ ျပဇာတ္၊ ေခတ္ေဟာင္း၊ေခတ္ေပၚ သီခ်င္းမ်ား ၊ အၿငိမ့္သဘင္ စတဲ့ အစီအစဥ္မ်ိဳးစံုနဲ႕ အစဥ္အလာ ႀကီးမားတဲ့ ပြဲတစ္ခုပါ။ မ်ိဳးဆက္ေတြ အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းလာခဲ့တာ ယခုေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္မ်ားထဲက မင္းသမီးေရႊဇင္မ၊ ၀င္း၀င္းၾကည္၊ ဇင္မာ၀င္း၊ လူရႊင္ေတာ္ ပူလီ၊ ၾသဘာ၊ ဓာတ္ႀကိဳး၊ ခ်ိန္သီး အစရွိတဲ့ အဖြဲ႕သားေတြ ဆိုရင္ ဒီကၽြန္းပိစိမွာေတာ့ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္၊ မိုးေဟကို၊ သင္ဇာ၀င့္ေက်ာ္၊ ေနတိုး၊ ေျပတီဦး၊ လူမင္း၊ ဟိန္းေ၀ယံ တို႕အလား နာမည္ႀကီး ဆယ္လီဗ်စ္တီေတြမို႕ သြားေလရာမွာ ပရိသတ္က ေအာ္တိုစာအုပ္ လက္မွတ္ထုိးခုိင္းၾက၊ ပါပါရာဇီေတြက ဓာတ္ပံုလိုက္ရိုက္ၾကတဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ဟာ ပင္နီဆူလာပလာဇာလို ျမန္မာေတြ စည္ကားရာ ေနရာမွာဆိုရင္ မ်က္မွန္မည္းတပ္၊ ဦးထုပ္ငိုက္ငိုက္ေဆာင္း၊ ဆံပင္တု ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတုေတြ တပ္ၿပီး သြားလာရပါတယ္။<br /><br />မႏွစ္က သားတရားစီရင္ခန္း ျပဇာတ္ဆိုရင္လည္း အကယ္ဒမီ ေရြးခ်ယ္ေရး အဖြဲ႕ အထိ သတင္းေပါက္သြားၿပီး ထြားေမအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ဓာတ္ႀကိဳးနဲ႕ မိန္းမလည္သိန္းၾကြယ္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္ၾသဘာတို႕ကို အေကာင္းဆံုး အမ်ိဳးသမီး သရုပ္ေဆာင္ဆုအျဖစ္ ဘယ္သူ႕ေရြးရေကာင္းႏိုးႏိုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္မခ်ႏိုင္လို႕ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးသရုပ္ေဆာင္ အကယ္ဒမီဆုကို မေပးျဖစ္လိုက္ေတာ့ဘူး လို႕လည္း သတင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။<br /><br />အခုလည္း စြယ္ေတာ္ရိပ္ ၂၀၁၁ မွာ ဘာအစီအစဥ္ေတြနဲ႕ တင္ဆက္ဦးမွာလဲ လို႕ ပရိသတ္က ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကမွာပါ။ ဘာက�