Technical help

▼

Tuesday, August 7, 2007

ကိုယ့္သမိုင္း

ကိုယ့္သမိုင္း

မအ ခဲ့ပါဘူး
ဒါေပမယ့္ မလွ ခဲ့ဘူးကြယ္...

ၿပီးျပည့္စံုမႈ၀ါဒနဲ႕
အႀကီးစားစိတ္ကူးယဥ္
အိပ္မက္ေတြ ျငမ္းဆင္ခဲ့သူပါ...

ရီ ေမွာင္ မည္း ဆို ေၾကာက္လို႕
အနီေရာင္လည္း မရဲေတာက္ခဲ့ပါ...

လက္ေတြ႕နဲ႕ေ၀း
သေဘာတရားအေတြး စာေၾကာင္
ဆရာေယာင္ ေယာင္မိသူပါ...

လူသားဆန္ဆန္ မာန္တရားနဲ႕
ဟန္ေတြၾကားမွာ ေပါင္းႏုတ္ေျမာက္စား
ေလာ့ဂ်စ္အမွား မကင္းခဲ့သူပါ...

အတၱ ကိုေဖာ့ေတြး
ျပဳျပင္ေရးနဲ႕ အေကာင္းျမင္ေျပာမွ
ေက်ာခ်ခံခဲ႕ရသူပါ...

ကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိိက်မွ
ဖြင့္ခ်ရမယ့္အေၾကာင္းေတြ
အခုေနေတာ့ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး
ခြင့္လႊတ္ဖို႕ သေဘာမထားလည္း
သနားစရာပဲလို႕ မွတ္ေပးၾကပါ...။

ပန္ဒိုရာ
at

9 comments:

  1. AnonymousAugust 7, 2007 at 4:33 PM

    မပန္ေရ.. ဒါေလးကို အရမ္းၾကိဳက္တာပဲ ။

    (လူသားဆန္ဆန္ မာန္တရားနဲ႕
    ဟန္ေတြၾကားမွာ ေပါင္းႏႈတ္ေျမာက္စား
    ေလာ့ဂ်စ္အမွား မကင္းခဲ့သူပါ...

    အတၱ ကိုေဖာ့ေတြး
    ျပဳျပင္ေရးနဲ႕ အေကာင္းျမင္ေျပာမွ
    ေက်ာခ်ခံခဲ႕ရသူပါ...)

    ဒီ၂ပိုဒ္ကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲ ။

    ReplyDelete
  2. ZawZawAugust 7, 2007 at 4:50 PM

    မပန္ေရ ဒီကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီးတမ်ိဳး ျဖစ္သြားမိတယ္
    တစ္ခြန္းထဲေျပာမယ္။
    အရမ္းႏွစ္သက္မိတယ္
    ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးနဲ႕ ထပ္တူလိုခံစားမိတယ္။

    ReplyDelete
  3. ရြက္၀ါAugust 7, 2007 at 5:29 PM

    ႀကိဳက္တယ္ဗ်ာ။ ခြင့္လႊတ္တယ္မလႊတ္ဘူးေျပာရေအာင္ အျပစ္မွမဟုတ္တာ။ သနားတယ္ေျပာရေလာက္ေအာင္ကလည္း ကိုနဲ႔ဘ၀တူေတြလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဒါေခတ္ပ်က္မွာလူျဖစ္ရတဲ့ သူတိုင္းအတြက္ ခံစားခ်က္နဲ႔တိုက္ဆိုင္ေနမယ္ထင္တယ္။ ပိုး၀က္ ကဘာေျပာခ်င္တာလဲ မသိဘူး။ သားကေတာ့ ကိုယ္ထင္သလိုခံစားလိုက္တာ။

    ReplyDelete
  4. AnonymousAugust 8, 2007 at 5:53 AM

    ကြ်န္ေတာ္တို ့လဲပုထုဇဥ္ေတြဆိုေတာ့ထိုနည္း၄င္းပါဘဲ..အေရးႀကီးတာက ကြ်န္ေတာတို ့ရဲ့ ကိုယ္တိုင္ေရးအတၳဳပၸတိက တပါးသူမ်က္ရည္ေတြနဲ ့ေရးမထားဖို ့ပါဘဲေလ..

    ReplyDelete
  5. AnonymousAugust 8, 2007 at 8:35 AM

    မပန္ေရ.. ထြတယ္ လုိ႕ ပဲေျပာ ပါရေစ။

    ReplyDelete
  6. ေမျငိမ္းAugust 8, 2007 at 10:48 AM

    ပန္..
    သိပ္ကို ထိတဲ့.. မွန္တဲ့ ကဗ်ာ..
    သိပ္လွတာပဲ..အၾကိဳက္ဆံုးျဖစ္သြားပီ။

    ReplyDelete
  7. AnonymousAugust 8, 2007 at 12:32 PM

    ခုမွ ၾကည့္မိတယ္။ ထိတယ္ လုိ႕ေျပာတာ။ မႊားတြားလုိ႕ ဟီး ဟီး။

    ReplyDelete
  8. TeslaAugust 8, 2007 at 3:39 PM

    မအဘူး မလွဘူး တဲ့ သိတယ္ ဂြေတာ့က်တတ္ တယ္ဆိုတာ..
    ျငမ္းေတြအခုထိ မျဖဳတ္ရေသးဘူးလား.
    အျပာေရာင္ည ေတြမွာ ေပ်ာ္ေမႊ႔ခဲ့တာလည္း ထည့္ေျပာဦးမွေပါ့. ဟြန္း.
    ေအာ္ ကေဗ်ာင္ဆရာကိုး.
    ေပါင္းနုတ္ေျမာက္စား အျပင္ အစာကို လည္းေၾကညက္ေအာင္စား.
    ေက်းဇူးျပဳ၍ ငါးမိနွစ္ေလာက္ နားေထာင္ေပးပါ ေနာက္ေက်ာကို ဓါးနဲ႔ ထိုးတတ္တဲ့ တက္စလာ အေၾကာင္းေျပာခ်င္ပါတယ္.
    ကၽြတ္ကၽႊတ္ကၽႊတ္.....
    အဟိ သမိုင္း လာဖ်က္တာဗ်ိဳ႕..
    ခ်တာ ခ်တာ... ေကာင္းလိုက္တဲ့ ကိုယ့္သမိုင္းဗ်ာ ႀကံဳရင္ ကိုယ့္ပထ၀ီေလးလည္း ေရးေပးပါဦးလို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္. ;P
    ဒါကအတည္ ကဗ်ာေလး ႀကိဳက္တယ္ ေဒၚဂ်ီးပန္. :)

    ReplyDelete
  9. pandoraAugust 9, 2007 at 2:33 PM

    ဂ်စ္. ေမာင္ေဂါက္.. ေက်းဇူးပါ
    ရြက္၀ါ.. ထင္သလို ဆင့္ပြား ခံစားႏိုင္ပါတယ္
    ကိုေမာင္ရင္ .. ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ.
    ပံုရိပ္.. မႊားသြားလည္း ကိတ္ခ် မခ်ိပါ၀ူး. ကင္းၿမီးေကာက္ ္ေထာင္ ဖတ္ပါ့မယ္
    ဆရာမ .. ႀကိဳက္တယ္ဆိုလို႕ ၀မ္းသာမိတယ္
    ေမာင္တက္ .. ဂြက်ဆို ရွမ္းေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားတာကိုး.. ကိုယ့္ပထ၀ီလည္း ေရးပါ့မယ္.ဟဲဟဲ

    ReplyDelete