ၾကယ္

ဒီေရတြန္းတိုက္
လိႈင္းမရိုက္ခင္မွာ
ခဏတာျဖစ္ျဖစ္
ႏွစ္သက္ပါရေစ
ေျမျပင္ေပၚမွာ ပြင့္တဲ့ ၾကယ္။

ပ်ိဳးပင္ေပါက္ကေလး

တကယ့္ကို ဘာဆို ဘာရယ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး။ စကားလံုးအဆန္းလည္း ဘာမွမပါ။ အတတ္ပညာမပါတဲ့ စာေလး။ ကဗ်ာလို႕ေခၚလို႕ရသလားေတာင္ မေျပာတတ္ဘူး။ အင္း ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ျမင္ေယာင္ ဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမယ္ ထင္တယ္။ ေရးခဲ့တာ ေအာက္တိုဘာေလာက္ ကတည္းက။ ႏို၀င္ဘာမွာ အေခ်ာနည္းနည္း ထပ္ျပင္ခဲ့။

ပ်ိဳးပင္ေပါက္ကေလး

ကြ်န္ေတာ္ရယ္ စုတ္ဖြားေလးရယ္
သာယာတဲ့နံနက္ခင္းမွာ အပ်င္းဆန္႕ထြက္ၾက
စုတ္ဖြားေလး စူးစူး၀ါး၀ါး ေဟာင္တဲ့
လမ္းေဘးက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ပ်ိဳးပင္ေပါက္ကေလးကို
ဆြဲႏႈတ္ယူလာခဲ့တယ္
ျခံေရွ႕ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ
ပ်ိဳးပင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္စိုက္ေတာ့
စုတ္ဖြားေလးက အၿမီးတႏွံ႕ႏွံ႕နဲ႕ အနားမွာရစ္သီရစ္သီ
ဒီအပင္ေလးဟာ ဘာပင္ေလးလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး
သရက္ပင္ေလးသာဆိုရင္
သရက္သီးေပါက္စေလးေတြေၾကြခ်ိန္
စုတ္ဖြားေလးနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ပစ္ေပါက္ကစားလို႕ရတယ္
သရက္သီးမွည့္ရင္ေတာ့
စုတ္ဖြားေလးကိုလည္း စားၾကည့္ခိုင္းရမယ္
ေညာင္ပင္၀ိုင္း၀ိုင္းေလးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ေနာ္
ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေန႕လည္ေန႕ခင္းေတြဆုိ
အရိပ္ေအာက္မွာ စုတ္ဖြားေလးနဲ႕အတူတူ ေခြအိပ္ၾကတာေပါ့
ကြပ္ပ်စ္ကေလးေတာင္ ရိုက္လို႕ရတယ္
စုတ္ဖြားေလးပါ ကြပ္ပ်စ္ေပၚလာအိပ္ရင္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ဖယ္ေပးရမွာပဲ
ကုကၠိဳပင္ေလးမ်ား ျဖစ္ေနမလား
ကုကၠိဳသီးရွည္ေမ်ာေမ်ာေတြ ေၾကြက်ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့
စုတ္ဖြားေလးက လူးလိမ့္ေဆာ့ရင္
အေစးေတြက အေမြးျဖဴျဖဴေလးကို ညစ္ပတ္ကုန္ေတာ့မွာ
ခေရပင္ေလးဆိုရင္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္က ေစာေစာထၿပီး ခေရပန္းေကာက္တို္င္း
စုတ္ဖြားေလးက ေျမႀကီးေတြဖြ လာရႈပ္ေတာ့မွာပဲထင္တယ္
ပ်ိဳးပင္ေပါက္ကေလး
စိုက္ထားခဲ့တယ္
အဲဒီညက
စုတ္ဖြားေလးလည္း ေပ်ာ္လို႕ထင္တယ္
တအီအီနဲ႕ ညည္းၿပီး လာခၽြဲ ေနလို႕
မနည္းေခ်ာ့သိပ္ရတယ္
ေနာက္ေန႕ အိပ္ရာထေနာက္က်တယ္
မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ျခံထဲဆင္းတာေပါ့
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပ်ိဳးပင္ေပါက္ကေလး မရွိေတာ့ဘူး
အားလံုး ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႕
ေျမပံုအသစ္ ပြပြကေလး တစ္ခုပဲက်န္တယ္
အသာေလး တူးၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမဲရိုးေလးတစ္ေခ်ာင္း။

ပန္ဒိုရာ

၆ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၇

ၿမိဳ႕ျပႏုိင္ငံရဲ႕ ဒီဇင္ဘာည ကို ခံစားျခင္း

ဒီေန႕ေတာ့ ပန္ဒိုရာတစ္ေယာက္ ရုံးဆင္းခ်ိန္မွာ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႕ ေအာ့ခ်ာ့ဒ္ လမ္းမေပၚ ေျခဆန္႕မိပါတယ္။





ႀကိဳဆိုပံုေလး မလွဘူးလား။ လာလွည့္ပါ ေရႊဧည့္သည္ေပါ့ေလ။









လမ္းမမွာ ထြန္းထားတဲ့ မီးေရာင္စံုေတြ။ ကုန္တိုက္ေတြမွာ သူ႕ထက္ငါ အၿပိဳင္လွပေအာင္ ဆင္ယင္ထားၾကတာေတြ။



လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဗိုက္ဆာလာတယ္။ ခဏနားမယ္။ ကိုရီးယားစာတဲ့။ Hot Plate Sotong (squid). ၾကည့္လို႕ လွတယ္ေနာ္။ စားလို႕ သိပ္မေကာင္းဘူး။ အရသာက တခုခုလိုေနသလိုပဲ။ စလံုး ေျခာက္ေဒၚလာခြဲ။ နည္းနည္းမ်ားသြားလား။ တခါတေလပါ။













ဆက္ေလွ်ာက္မယ္။ ဆက္ၾကည့္မယ္။



ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ျခေသၤ့ကလည္း ပါးစပ္ဟတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ပါးစပ္ဟတယ္။ ရႈျမင္ ခံစားရပံုျခင္းေတာ့ မတူဘူးမဟုတ္လား။



ျပန္ေတာ့မယ္။



အင္း Singapore Icon တစ္ခု လို႕ ေျပာၾကတဲ့ ေတးသီဆို ေဖ်ာ္ေျဖသူေပါ့။ သူ႕ကို လူတိုင္းသိၾကတယ္။ သူကေတာ့ လူတိုင္းကို ၾကားေနတယ္တဲ့။ လူတန္းၾကီးက သူ႕ေဘးမွာ စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္ စီးဆင္းလို႕။ သူကေတာ့ သူ႕အလုပ္ သူလုပ္ေနတာပါပဲေလ။

ဘ၀အေပၚ သက္ေရာက္မႈရွိေသာ စာတစ္အုပ္

Reading makes a full man; conference a ready man; and writing an exact man လို႕ Francis Bacon ကေျပာခဲ့တယ္တဲ့။ ျပည့္လား မျပည့္လားေတာ့ မသိ။ စာဖတ္ရတာကို သေဘာက်တယ္။ ေက်ာင္းမေနခင္ အရြယ္ကတည္းက စၿပီး ျမန္မာစာ ပထမဆံုး သင္ေပးတာကေတာ့ ေမေမပါ။ ျမန္မာစာ ဖတ္တတ္တဲ့ အရြယ္ကစလို႕ စာလံုးျမင္ရင္ လိုက္ဖတ္တာပဲ လို႕ ေမေမက ျပန္ေျပာပါတယ္။ ၀တၱဳစာအုပ္ တစ္အုပ္ အစအဆံုး စဖတ္တာ ၂ တန္းအရြယ္ပါ။ တရုပ္သိုင္း ဘာသာျပန္ စာအုပ္တစ္အုပ္ဆိုရင္ ရယ္ၾကမလားပဲ။

ျမန္မာစာေပမွာေရာ ကမၻာ့ စာေပမွာေရာ လူတိုင္း အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ စာအုပ္ေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ကိုယ္မဖတ္ဖူးတာေတြက ဖတ္ဖူးတာနဲ႕စာရင္ မႏိႈင္းယွဥ္သာေအာင္ မ်ားလွပါေသးတယ္။ ဒီစာကိုေရးဖို႕ တက္ဂ္ထားသူ ညိမ္းညိဳနဲ႕ ႏွစ္သက္တဲ့ စာအုပ္ အေတာ္မ်ားမ်ား တိုက္ဆိုင္ပါတယ္။ စာေရးဆရာ မင္းေက်ာ္ရဲ႕၀တၱဳေတြထဲမွာ ငါတို႕ေခတ္ႏွင့္အၿပိဳင္ အျပင္ လိႈင္တို႕ တေစၧ တို႕ကိုလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဆရာရန္ကုန္ဘေဆြရဲ႕ ေရႊ၀ါျပည္ (ပိတ္ထားေသာစာအုပ္လို႕ ဆိုၾကတယ္) ရဲ႕ သေရာ္စာ အေရးအသားကို သေဘာက်သလို မင္းလိုလူစားအမ်ားႀကီးေဟ့ ဆိုတဲ့ စာအုပ္က အေတြးအေခၚ အခ်ိဳ႕ကိုလည္း သေဘာက်ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆရာမ ဂ်ဳးကိုေတာ့ နာမည္ႀကီးမလာခင္ အခ်ိန္က ရႈမ၀မွာပါတဲ့ ၀တၱဳတိုေလးေတြကေန စၿပီး အေရးအသားပံုစံကို ႏွစ္သက္မိတာပါ။ သူ႕၀တၱဳေတြပါတဲ့ မဂၢဇင္းဆိုရင္ သိမ္းထားမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ စာေရးဆရာမက နာမည္ႀကီးလာေတာ့ ၀မ္းသာရပါတယ္။ တျခားႏွစ္သက္မိေသာ စာေရးဆရာမ်ား စာရင္းကို အရွည္မေရးလိုေတာ့ပါ။ အခုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ထဲက သေဘာက်မိတဲ့ ဆရာဆရာမ တခ်ိဳ႕ပါ တိုးလာေတာ့ စာရင္းက ပိုရွည္သြားၿပီ။

ညိမ္းညိဳက ဘ၀အေပၚ သက္ေရာက္မႈအ႐ွိဆံုး စာအုပ္တစ္အုပ္ အေၾကာင္းေရးပါလို႕ ဆိုတယ္။ သက္ေရာက္မႈ ရွိေသာ စာအုပ္ အမ်ားအျပားထဲက တစ္အုပ္အေၾကာင္းပဲ ေျပာပါမယ္။

ဘ၀မွာ အေရးပါတဲ့ အေတြးအေခၚ ယံုၾကည္မႈ ဆိုတဲ့ အရာေတြဟာ လူတစ္ေယာက္အဖို႕ တသမတ္ထဲ ရွိခ်င္မွရွိမယ္။ ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ အရာေတြပါ။ တခါတေလက်ေတာ့ အေတြးအေခၚတစ္ခု ေျပာင္းဖို႕ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီ ၾကာတတ္တယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ စာတစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ဆာတိုရီရသလို ရုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းလဲ သြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္တယ္။ စာတစ္အုပ္ရဲ႕ သက္ေရာက္မႈ ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚသြားတဲ့ အေတြးအေခၚတစ္ရပ္ကို ေနာက္စာတစ္အုပ္ ဖတ္မိေတာ့မွ ျပန္ျဖည္လိုက္တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီစာတစ္အုပ္ထဲကိုပဲ တခ်ိန္က ဖတ္မိေတာ့ တမ်ိဳးခံစားၿပီး ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျပန္ဖတ္ေတာ့မွ တမ်ိဳးျမင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ စာဖတ္ျခင္းက ဘ၀ကို သင္ေပးတယ္။ ဘ၀က စာဖတ္ျခင္းကို သင္ေပးတယ္။

It was the best of times, it was the worst of times,
it was the age of wisdom, it was the age of foolishness,
it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity,
it was the season of Light, it was the season of Darkness,
it was the spring of hope, it was the winter of despair,
we had everything before us, we had nothing before us,
we were all going direct to Heaven, we were all going direct
the other way--in short, the period was so far like the present
period, that some of its noisiest authorities insisted on its
being received, for good or for evil, in the superlative degree
of comparison only.

အခုလို ေျပာင္ေျမာက္လွပတဲ့ စာသားေတြနဲ႕အစျပဳလာတဲ့ စိတ္၀င္စားစရာ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ကေတာ့ Charles Dickens ရဲ႕ A Tale of Two Cities ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ဆရာႀကီး ဒဂုန္ေရႊမွ်ားက ၿမိဳ႕ေတာ္ညီေနာင္ ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႕ ျမန္မာျပန္ထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ကို ဖတ္ခ်ိန္မွာ ပန္ဒိုရာဟာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ စြန္းစြန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဂၤလိပ္လိုကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာမွ ဖတ္ခဲ့တာပါ။

လူလူခ်င္း မတရား ဖိႏွိပ္မႈေတြ လြန္က်ဳးလာတဲ့အခါ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရး ဆိုၿပီး ျပင္းထန္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အံုၾကြမႈ တစ္ရပ္ သမိုင္းမွာေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္ပဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အလြန္အမင္း ပိတ္ဆို႕ထားခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္မႈကို ရွာေဖြၾကတဲ့အခါ ေဒါသ အာဃာတ ရန္ၿငိဳး ကလဲ့စားေျခမႈ ဆိုတာေတြနဲ႕လည္း မကင္းႏုိင္ၾကဘူး။ တခါတေလက်ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ေကာင္းတယ္ ဆိုးတယ္ဆိုတာကို ပကတိအတိုင္း မျမင္ႏုိင္ပဲ ႀကိဳတင္သတ္မွတ္ ထားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လႊမ္းမိုးသြားတတ္တယ္။ အဲဒီအခါ အျပစ္မဲ့သူမ်ားဟာလည္း အရႈပ္အေထြးေတြၾကားမွာ စနစ္ဆိုးတစ္ခုရဲ႕ သားေကာင္ေတြ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ေသေရးရွင္ေရးထဲမွာ အမွားအယြင္းေတြ နည္းႏိုင္သမွ်နည္းေအာင္ ဘယ္လိုေက်ာ္လႊား ရုန္းကန္ႏုိင္မလဲ။ အမွားအယြင္းကို ေၾကာက္တာနဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို အတားအဆီးလည္း အျဖစ္ မခံႏိုင္ၾကျပန္ဘူးေလ။ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္နဲ႕ လူသားဆန္တဲ့စိတ္ၾကားမွာ ပဋိပကၡေတြရွိခဲ့ရင္ ဘယ္အတိုင္းအတာ အထိ ညွိႏိႈင္းလို႕ ရႏုိင္မလဲ။ မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြၾကားက ပြင့္ဖူးလာတဲ့ ေပးဆပ္သူတို႕ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ဘယ္ေလာက္အထိ အသိအမွတ္ျပဳ ခံစားႏုိင္မလဲ။

ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး အရက္သမား ေရွ႕ေနဟာ သူတဖက္သက္ခ်စ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ၊ သူနဲ႕လည္းရုပ္ခ်င္းဆင္တူတဲ့ အျပစ္မဲ့ ျပင္သစ္မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္တစ္ဦးကို ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ ေခါင္းျဖတ္ စီရင္ရာကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လူစားထိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဆံုးမွာ ဒီလို ေရးထားခဲ့တယ္။

"I see that child who lay upon her bosom and who bore my name, a man
winning his way up in that path of life which once was mine. I see
him winning it so well, that my name is made illustrious there by the
light of his. I see the blots I threw upon it, faded away. I see
him, fore-most of just judges and honoured men, bringing a boy of my
name, with a forehead that I know and golden hair, to this place--
then fair to look upon, with not a trace of this day's disfigurement
--and I hear him tell the child my story, with a tender and a faltering
voice.

"It is a far, far better thing that I do, than I have ever done;
it is a far, far better rest that I go to than I have ever known."

(အဲဒီစာအုပ္ကို ဒီေနရာမွာ ဖရီး ေဒါင္းလုဒ္ ရႏုိင္ပါတယ္။)

ပန္ဒိုရာ

အိပ္မေပ်ာ္ေသးတဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္

ဒီႏွစ္ထဲေတာ့ ကဗ်ာ အသစ္ ထပ္ေရးျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာခ်စ္သူမ်ားအတြက္ မၾကာမီက ခ်ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ စာေၾကာင္းတခ်ိဳ႕ကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။


အိပ္မေပ်ာ္ေသးတဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္

အဲဒီသီခ်င္းကို
အဲဒီလိုညမ်ိဳးမွာမွ
ငါကဖြင့္နားေထာင္မိတယ္
အတိတ္ရဲ႕အက်ဥ္းသား….တဲ့
ငါမဟုတ္ဘူး
ငါမဟုတ္ဘူး
ငါဘယ္တုန္းကမွ အက်ဥ္းသားမဟုတ္ခဲ့
စိတၱဇ ညမ်ား ကုန္ဆံုးလြန္ေျမာက္ပါေစကြယ္..
စိတၱဇ ညမ်ား ကုန္ဆံုးလြန္ေျမာက္ပါေစကြယ္..
အဲဒီ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေခတ္သီခ်င္းနဲ႕
အဲဒီ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေခတ္က လူတစ္ေယာက္ကို
ကုန္ဆံုးလြန္ေျမာက္ခဲ့တာ
ေျခာက္ႏွစ္ ငါးလ ရက္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္နဲ႕…
မဟုတ္ဘူး
ငါကရက္စြဲေတြကို မမွတ္မိတတ္ဘူး
အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
အတိတ္ရဲ႕အက်ဥ္းသားတစ္ေယာက္ကို
ေႏွာင္ႀကိဳးေျဖဖို႕ႀကိဳးစားတုန္း
ငါသာေႏွာင္ႀကိဳးငင္ခံခဲ့ရသလား
မဟုတ္ဘူး
အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မမွားယြင္းပါဘူး
ေခါင္းမာမာနဲ႕ ဒီလိုဆိုခဲ့တယ္
အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
မမွားယြင္းတဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႕
မမွားယြင္းတဲ့လူႏွစ္ေယာက္ကို
ကံၾကမၼာက ပက္ပက္စက္စက္
မွားယြင္းေနရာခ်ခဲ့တယ္
အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
ငါသာဆယ္ႏွစ္ေလာက္ေစာၿပီး
ကမၻာေျမကိုေရာက္ခဲ့ရင္
မဟုတ္ဘူး
ငါက လမင္းကို မတမ္းတတတ္သူ
ငါမငိုတတ္ေတာ့ပါဘူး
အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
ငါကအတိတ္မွာမေနထိုင္ဘူး…
အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
ငါအားလံုးကိုေမ့ေနမွပဲ…
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
အဲဒီ မိုးေတြရြာတဲ့ညက…
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မမွားဘူး…
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
ငါကအနည္ထိုင္ေနၿပီ…
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
လျပည့္တည စူးရွရွသာခဲ့…
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
အစြဲမ်ား ေျခာက္လွန္႕ေနသည္ႏွယ္…
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
ငါ့နားေတြကိုပိတ္မရ….
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
၀ိုးတ၀ါး ညဥ့္လယ္အိပ္မက္ဆိုးမ်ား….
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
ေက်းဇူးျပဳ၍အဲဒီသီခ်င္းကိုပိတ္လိုက္ပါ
ငါ့ကိုေသာက္ေရတစ္ခြက္ေလာက္ခပ္ေပးပါ
ဒါစိတၱဇညမဟုတ္ဘူး
ငါအိပ္မေပ်ာ္ေသးတာ
အိပ္မက္မက္မိမွာစိုးလို႕ပါ…။

ပန္ဒိုရာ

8/11/2007

ဒီဇင္ဘာ ခ်ိဳျမပါစ

ကၽြန္းပိစိရဲ႕ ေအာ့ခ်ာ့ဒ္ လမ္းမွာေတာ့ မီးေရာင္စံုေတြ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ေတြနဲ႕ အလွဆင္ေနၿပီ။ သူတို႕ႏိုင္ငံမွာျဖင့္ အလွအပအတြက္ ဧည့္သည္ေတြကို ဆြဲေဆာင္ဖို႕အတြက္ ဒီလုိ ႏွစ္စဥ္ စီမံခ်က္ခ် ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား သံုးစြဲႏိုင္တာ ၾကည္ႏူးရမွာလား မုဒိတာ ပြားရမွာလား မနာလိုရမွာလား။

တစ္ခုေသာ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႕ မွာေတာ့ အဂၤလိပ္အကၡရာ ေအ ကို အနီေရာင္ မ်ဥ္းတေၾကာင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ထားတဲ့ လိုဂိုတစ္ခု ရိုက္ထားတဲ့ တီရွပ္ျဖဴေလးေတြ ဆင္တူ၀တ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အထိမ္းအမွတ္ေန႕တစ္ခုအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ လူေတြအမ်ားႀကီး ေပ်ာ္စရာ။ အေပ်ာ္လြန္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေျပာင္ၾကရင္း ရွက္တတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို မလုပ္စဖူး ေနာက္ကေန အုပ္စုဖြဲ႕ လိုက္စမိတာ မွတ္မိေသးေတာ့။ ေနာက္တေန႕ ေက်ာင္းထဲမွာ ျပန္ေတြ႕ေတာ့လည္း ဘာမွ မလုပ္ခဲ့သလို ခပ္တည္တည္ေပါ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ အပူအပင္ကင္းခဲ့။ မၾကာခင္မွာ မုန္တိုင္းႀကီး တစ္ခု တိုက္ခတ္လာေတာ့မယ္လို႕ ဘယ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကမလဲ။

ဟုိတေလာက အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ့ စကားစပ္မိရင္း ကိုယ္သိကၽြမ္းသူေတြထဲမွာပဲ ေရာဂါဆိုးတစ္ခု က်ေရာက္သူေတြ ေတာ္ေတာ ္ရွိလာတာ သိလုိက္ရတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကေတာ့ ဒါဟာ အရပ္ထဲမွာ ကိုယ့္အသိအကၽြမ္းေတြထဲမွာ ဆိုရင္ စကားထဲ တဖြဖြ ထည့္ေျပာရေလာက္ေအာင္ မၾကားဖူးသေလာက္ ရွားပါးေသာ ေရာဂါတစ္ခု။ အခုေတာ့... “အဲဒါ သူ႕မိန္းမေလးကလည္း သူ႕ဆီက ကူးတာ အခုေတာ့ ဆံုးရွာၿပီ။ ကေလးနဲ႕ သူပဲ က်န္တာေပါ့။ ေကာင္ေလးလည္း ပိန္လိန္ေနတာပဲ။ ဒါနဲ႕ နင့္အစ္ကို သူငယ္ခ်င္း ဟိုတေလာက ဆံုးသြားတဲ့ တစ္ေယာက္လည္း တကယ္ေတာ့ အဲဒီေရာဂါလို႕ ေျပာတာပဲ သိလား။ ဟိုရပ္ကြက္က ဦးဘယ္သူရဲ႕ သားေလးရွိပါေရာလား အဲဒါ သူလည္း ေပါ့စတစ္ လို႕ေျပာေနၾကတယ္” …. ဘုရား ဘုရား ဆက္နားေထာင္ရမွာ လန္႕လာမိတယ္။

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံကေလးက လူေတြအတြက္ ဘက္ေပါင္းစံုက ယိုယြင္းလာမႈေတြကို ဘယ္လို ကယ္တင္ႏိုင္မွာလဲ။ ဘာေတြကို အေရးအႀကီးဆံုးလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး ဘာေတြကို ေၾကာက္လန္႕ဖံုးအုပ္ေနရင္း ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးရြားလာဦးမွာလဲကြယ္။ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာေလး တစ္ခုကေတာ့…

WORLD AIDS DAY 2007

Take the Lead.
Stop AIDS. Keep the Promise.
1 December 2007

Reduce stigma and discrimination, all are human beings.

ေအအိုင္ဒီအက္စ္ တိုက္ဖ်က္ဖို႔၊ အားလံုးပါ၀င္ေဆာင္ရြက္စို႔။
ကိုယ္ခ်င္းစာနာ နားလည္ပါ၊ သင္လည္း လူသားပါ။

ဒီေနရာက ျပန္လည္ရယူပါသည္။