ဒ႑ာရီေဆာင္း

ဒ႑ာရီေဆာင္း

ေ၀႕ရုံေလးေ၀႕
ေငြ႔ရုံေလးေငြ႕
ဒီ.. တေဆာင္းက
အေဟာင္းေတြကို ေျမာက္ျပန္ေလနဲ႕ ရိႈက္သြင္းလာတယ္။

အခ်ိန္မ်ား သကၠရာဇ္မ်ား
ငါ့ၿမိဳ႕ငယ္ေလးရွိရာ ျပန္လည္ေမာင္းႏွင္သြားၾက
အေ၀းေျပးလမ္းမေပၚက ခရီးရွည္မွာ
အိပ္မက္ေတြငိုက္စိုက္ခ်
ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးအျပည့္စာ
သက္ျပင္းရွည္ေတြကိုပဲသယ္ပိုးခဲ့ရတဲ့
အိမ္ျပန္ညေတြရဲ႕ေကာင္းကင္မွာ
တိမ္ခိုးပိတ္ဆို႕ ထားတဲ့ ၾကယ္ေတြကို
တေယာက္ေယာက္က က်ိန္စာတိုက္ခဲ့လိမ့္မယ္။

ဆီးႏွင္းေတြဖံုးေနတဲ့
ဟိုး…အေ၀း က ေတာင္ကုန္းေလးေပၚ
နယ္ေျမသစ္မွာ စိုက္မယ့္အလံကို
ငါ… ထမ္းပိုးရင္း
ျမဴေတြကိုေျမျပင္ေပၚမွာခ်နင္းလိုက္တယ္
သစ္ရြက္ခၽြန္ခၽြန္ေတြအဖ်ားက
တြဲလြဲခိုေနတဲ့ႏွင္းစက္ေတြကို
ေလရူးကလည္း လႈပ္ခါခ်ေပးလိုက္တယ္
အဲဒီလမ္းခုလတ္မွာ
ႏွင္းပြင့္နန္းေတာ္ရဲ႕ အေဆာင္အေယာင္၀က
တပ္ေခါက္ ျပန္ခဲ့ရတဲ့ေဆာင္းဆိုရင္
ေနာက္တခါ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ေဆာင္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေျပာင္းသြားတယ္…
ေဟာင္းသြားတယ္..
ေဟာင္းမသြားဘူး…
ေဆာင္းကေဟာင္းမသြားဘူး…
ေဆာင္းေတြထပ္ထပ္ေရာက္လာတယ္
ေဆာင္းညရယ္ လေရာင္ရယ္
သူရဲေကာင္းရယ္ ပန္းတစ္ပြင့္ရယ္
ေပါင္းစပ္လိုက္တဲ့အခါ
ဒ႑ာရီေတြ ျဖစ္ထြန္းတတ္တယ္။

ေဆာင္းရယ္ ႏွင္းရယ္ ...
အတူတူ.. မဟုတ္ခဲ့တဲ့အခါ
သက္သက္ကေလး ခါးသတဲ့
ျမဴေတြ မသဲကြဲတဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းက ေဆာင္းကိုမွ
မီးလင္းဖိုနံေဘးမွာထိုင္ရင္း
တညလံုးျပန္ဖြင့္ဖတ္မိသူပါ
ငါ့အေတြးေတြကေတာ့
အေႏြးဓာတ္မလံုေလာက္လို႕
ျပာျပာအက္အက္ ခိုက္ခိုက္တုန္တယ္
ဒီလိုနဲ႕…
ပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေဆာင္းေတြ
ဒ႑ာရီထဲက ငါ့ေဆာင္းေတြကို
ေနျခည္ကူမလာခင္ပဲ စာမ်က္ႏွာ ပိတ္ခ်လိုက္ခဲ့တယ္။



ပန္ဒိုရာ