ပန္ဒိုရာ စိတ္ေနာက္ေနသည္။

ပို႕စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ တစ္လနီးပါး ျဖစ္သြားၿပီမို႕ တခုခု ေရးတင္လိုက္တာပါ။ စာေရးတယ္ ဆိုတာ စိတ္လက္ၾကည္လင္မွ ေရးႏိုင္တာမဟုတ္လား။ စာမေရးႏိုင္ဘူး ဆိုေတာ့ စိတ္မၾကည္လင္ေသးလို႕ (တနည္းအားျဖင့္) စိတ္ေနာက္ေနလို႕ လို႕ေျပာလိုက္တာပါ။ မလန္႕ပါနဲ႕။

အြန္လိုင္း သိပ္မ၀င္ျဖစ္တဲ့ ကာလအတြင္း လုပ္ျဖစ္တာေလးေတြကေတာ့…

၂၀၁၂ ရုပ္ရွင္ကုိ ရုံတင္ၿပီးစ ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ သြားၾကည့့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္.. ကမၻာက ပ်က္ရင္ ဒီလိုႀကီး ေနမွာပါလား လို႕ မွတ္သားရပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားအေၾကာင္း သူမ်ားေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာၿပီးၿပီမို႕ သင္ခန္းစာေတြကိုပဲ လိုရင္းတိုရွင္းေျပာပါမယ္။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခ်င္သူမ်ား အတြက္ အက်ိဳးရွိႏိုင္ပါတယ္။

- ကမၻာပ်က္ကာလမွာ ရွင္သန္လြတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ေလယာဥ္ပ်ံ ေမာင္းတတ္ဖို႕ လိုပါတယ္။ (အခုကတည္းက သင္တန္းတက္ထား ေလ့က်င့္ထားသင့္ပါၿပီ။)
- အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့ ဘီလ်ံနာသူေဌးေတြနဲ႕ သိကၽြမ္းထားရင္ အက်ိဳးရွိႏိုင္ပါတယ္။ (ဒါေတာင္မွ သူေဌးေတြက ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြေလာက္ေတာ့ ဦးစားေပးအဆင့္ မေရာက္ႏိုင္တာ ရွိတတ္တယ္။)
- ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိတ္အင္ခ်ိဳင္းနားပစၥည္း ကိုပဲ အားကိုးရပါမယ္။ ေရယာဥ္ႀကီးေတြပါ။(အမွားအယြင္းေတာ့ မခံဘူး။ တခုခုပိတ္ဆို႕ရင္ ဂ်မ္းေတြဘာေတြျဖစ္တတ္တယ္။)
- ကမၻာပ်က္ေပမယ့္ Sony က ေတာ့ မပ်က္ပါ။ (အခုတေလာ Apple ေနာက္ လိုက္ေနသူမ်ား Sony ကြန္ျပဴတာမ်ား၊ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်ား ျပန္စဥ္းစားရန္။ :P)

(ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြကို အတူစဥ္းစားေတြးေခၚခဲ့ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ဘာပဲေျပာေျပာ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ကားပါ။ Independence Day နဲ႕ The Day After Tomorrow ကိုလည္း ႀကိဳက္ခဲ့တာမို႕ ဒီကားကိုလည္း ႏွစ္သက္ပါတယ္။ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြက သေဘာက်စရာပါ။ ရသအေနနဲ႕ကေတာ့The Day After Tomorrow ကုိ ပိုခံစားရပါတယ္။

မင္းကိုႏိုင္ ရဲ႕ ေနာက္ၾကည့္မွန္ ၀တၳဳကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ၀တၳဳအေပၚ အျမင္ေတြကိုေတာ့ အင္တာနက္ထဲမွာ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေရးခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ ရိုးသားမႈကို ခံစားရပါတယ္။


တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ။ အဲဒီ၀တၳဳ မဖတ္ျဖစ္ခင္ လီေဗ်ာင္ဟြန္း ပါတဲ့ ကိုရီးယားရုပ္ရွင္ (လံုးခ်င္း) တစ္ကား ၾကည့္ျဖစ္ေသးတယ္။ ဇာတ္လမ္းသေဘာက ေနာက္ၾကည့္မွန္နဲ႕ ဆင္သလိုလို ရွိပါတယ္။ ကိုရီးယားရုပ္ရွင္ထဲမွာ မင္းသားက ေတာင္ကိုရီးယား အာဏာရွင္ လက္ထက္က အေရးအခင္းထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူက မင္းကိုႏိုင္၀တၳဳထဲက ဇာတ္လိုက္လိုမဟုတ္ဘူး။ အေရးပါတဲ့ စီးပြားေရးသမား တစ္ေယာက္ရဲ႕သား ခပ္ေပေပလူဆိုး၊ ဘာခံယူခ်က္မွ ရွိလို႕မဟုတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြေနာက္ကို ေရာေယာင္ပါတဲ့ စရိုက္ကို ျပထားပါတယ္။ နယ္မွာ ပုန္းေရွာင္ေနၾကတုန္း အဲဒီက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ၾကတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ မိန္းကေလးက ၿမိဳ႕ကိုလိုက္လာတယ္။ အေရးအခင္းေတြ ျပန္ျဖစ္ၿပီး ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ၾက ကြဲသြားၾကတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးပါ။ အေသးစိတ္ေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကိုရီးယားကား ပီပီ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို ပဲ ဦးစားေပးထားပါတယ္။ ေနာက္ခံသမိုင္းတို႕ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန တို႕က ျပတယ္ ဆိုရုံပါပဲ။

လြင္မိုးခရီးသြားေနသည္ ဆိုတဲ့ ဗြီဒီယို ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ရႈခင္းေတြ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ရိုက္ျပထားတာ လွပါတယ္။ ဒါရိုက္တာနဲ႕ အေသအခ်ာ ညႊန္ၾကားၿပီး ရိုက္တာ မဟုတ္မွန္းေတာ့ သိေနတယ္။ ဒီလိုအစီအစဥ္ကို ရိုက္ကူးျဖစ္တဲ့ ေစတနာက ေကာင္းေပမယ့္ အင္တာဗ်ဳးတဲ့ အခန္းေတြမွာ လြင္မိုးရဲ႕ ေမးပံုေျပာပံုေတြက အေမးခံရသူ တိုင္းရင္းသားေတြအေပၚ သိပ္မေလးစားသလို ပံုစံေပါက္ေနတယ္။ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာဆိုႏိုင္ရင္ (ခဏသရုပ္ေဆာင္တဲ့အေနနဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့) ပိုေကာင္းမယ္လို႕ ထင္မိတယ္။ ကိုယ့္အျမင္ပါ။

Wacom Bamboo Pen & Touch ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ iPhone လည္း ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ (ၾကြားခ်င္တာက အခုမွ ေရာက္တယ္။ း)) Bamboo နဲ႕ အၾကမ္း စမ္းျခစ္ထားတဲ့ ပံုေလးတစ္ပံု တင္လိုက္တယ္။


အျခား ဘာမွေတာ့ ဆြဲမၾကည့္အားေသးဘူး။ ေၾသာ္.. ဒီၾကားထဲ ခ်စ္သူပံုတူေလး တစ္ပံုေတာ့ ခဲတံနဲ႕ ဆြဲျဖစ္ေသးတယ္။ ကြန္ျပဴတာနဲ႕မဟုတ္။ လက္နဲ႕ပါ။ တူတယ္ ေျပာၾကတာပဲ။ (တူရမွာေပါ့။) အဲဒီပံုေတာ့ မတင္ေတာ့ပါဘူး။ တျခားမိန္းကေလးေတြ သေဘာက်သြားမွာစိုးလို႕။

အလုပ္မ်ားတယ္ဆိုၿပီး ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ျဖစ္ေနသလား ေလွ်ာက္လည္ေနသလား လို႕လည္း ထင္ေနဦးမယ္။ စာေရးဖို႕အတြက္ကို အခ်ိန္နဲ႕ေနရာလပ္ မရတာပါ။ အလုပ္ထဲမွာလည္း သိပ္အေရးမပါတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႕ပဲ အလုပ္ရႈပ္ေနပါတယ္။ အလုပ္အေၾကြးေတြ အိမ္ကို သယ္ရတာမ်ိဳး ရွိတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ တစ္ႏွစ္ ကုန္ျပန္ဦးမယ္။

ပန္ဒိုရာ