ကစားလံုးမ်ား

ဒီတပတ္ပိတ္ရက္ေတာ့ ဘာမွၿပီးဆံုးေအာင္ မေရးျဖစ္ဘူး။ သံလြင္အိပ္မက္ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၃ မွာ ေဖာ္ျပဖူးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းေလး တစ္ပုဒ္ပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။



ကစားလံုးမ်ား

အဆံုးအစ ရွာမရတာ ဘ၀ေပါ့
လိမ့္ေနတယ္
လည္ေနတယ္
အေပ်ာ့အမာ အက်စ္အပြကြဲျပားလည္း
ျမင့္ရာက နိမ့္ရာကို ဆင္းတယ္
အရွိန္နဲ႕ျပဳတ္က်လာေတာ့/ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့
တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ျပန္ကန္ၿပီး ခုန္ထတယ္
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ
လူတကာ ၀ိုင္းလုခံရတယ္
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ
တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္ ပုတ္ထုတ္ၾကတယ္
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ
ကိုယ္ကေတာ့ မထိထိေအာင္ ရိုက္ၿပီး
တဖက္လူက ျပန္႐ုိက္မရေအာင္ ျပန္ပို႕တယ္
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ
ရည္မွန္းခ်က္တခုဆီ ေရာက္ေအာင္သြင္းတယ္
တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ
တိုင္ႏွစ္လံုးၾကားမွာ ႀကိဳးတန္းေပၚမွာ
ပိုက္ထဲမွာ ပိုက္အထက္မွာ
ျခင္းထဲမွာ တြင္းထဲမွာ
ေျမႀကီးေပၚမွာ ေရထဲမွာ
စည္းမ်ဥ္းေတြရဲ႕ အတြင္းဘက္မွာ အျပင္ဘက္မွာ
အားရပါးရ လႊဲရိုက္လိုက္တာေတြ
တယုတယ တြန္းတိုက္လိုက္တာေတြ
ပုတ္ကာ ပုတ္ကာ သယ္ယူသြားတာေတြ
လိမ္ကာေခါက္ကာ ဆြဲေျပးသြားတာေတြ
႐ိုက္တံကုိသံုးတယ္ လက္ကိုသံုးတယ္
ေျခေထာက္ကိုသံုးတယ္ ေခါင္း ပခံုးကိုသံုးတယ္
ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုးကို သံုးတယ္
က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲကေန ဘယ္လိုျပန္ဆယ္မလဲ
လိုရာကိုေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုခ်ိန္ဆမလဲ
တစ္လံုးထဲလား အလံုးေပါင္းမ်ားစြာလား
တစ္လံုးနဲ႔ တစ္လံုးထိရမွာလား မထိရဘူးလား
တစ္လံုးေပ်ာက္သြားရင္ ေနာက္တစ္လံုး အစားထိုး၀င္လာမွာလား
ကဲ.. အမွတ္ေတြရၾကေစေတာ့
တစ္ခ်က္တို႔ထိလိုက္႐ုံနဲ႕တင္
ငါ့ကိုယ္ငါအေကာင္းဆံုးလွိမ့္ခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။

ပန္ဒိုရာ

ႏႈတ္သီးျဖင့္ကိုက္ခ်ီလာေသာအရာမ်ား

ႏႈတ္သီးျဖင့္ကိုက္ခ်ီလာေသာအရာမ်ား


ညဘက္မွာ ေတြ႕တတ္တယ္ အေတာင္ပံပါတယ္ ဆိုေတာ့ကာ
ညဥ့္ငွက္လို႕ပဲ အလြယ္တကူ ေခၚေနၾကတာ
သစ္ေခါင္းထဲမွာေနတယ္ သစ္ေခါင္းထဲမွာအိပ္တယ္
ခပ္တိတ္တိတ္ပဲ ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ခ်ိန္ကလြဲလို႕
အသံဘယ္ေတာ့မွမထြက္ဘူး ဂစ္ဂစ္လို႕ျမည္မွာစိုးလို႕
အိပ္ရာကႏိုးလာရင္ ဖတ္ဆို လက္ပ္ေတာ့ပ္ေလး ေကာက္လွန္
ေရဒီယိုဖြင့္ တယ္ သတင္းထူးေမွ်ာ္တယ္
တ၀ါး၀ါးသန္းေ၀တယ္ ေစာင္ကိုဗလံုးဗေထြးပံုတယ္
ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ စိတ္ပုတီးတစ္ကုံးနဲ႕ ၂၄ ပစၥည္းပ႒ာန္းေဒသနာနဲ႕
(ညဥ့္ငွက္နဲ႕ဘာဆိုင္လို႕လဲ)
တခါတေလလည္း ဥပုသ္ေစာင့္သလိုလို သီတင္းသီလေဆာက္တည္သလိုလို
အတြင္းအားက်င့္သလိုလို အတြင္းဒဏ္ရာကို က်ိတ္ကု သလိုလို
ရာသီဥတုသာယာရင္ အေတာင္ပံေတြျဖဳတ္ေဆး သန္႕စင္တယ္
လူထူရင္ေတာ့ အိန္ဂ်ယ္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္တယ္
(အိန္ဂ်ယ္မွာလည္း အေတာင္ပံပါတာကိုး တကယ္ေတာ့ သူက အိမ္က်ယ္)
စြန္ဇုရဲ႕ စစ္က်မ္းကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ အထပ္ထပ္ဖတ္တယ္
သက္ျပင္းခ်တယ္ ေခါင္းယမ္းတယ္ ေခ်ာင္းဟန္႕တယ္
ေရာမၿမိဳ႕ကို ေနခ်င္းၿပီး တည္ေဆာက္ခ်င္သူ
ေရာမကိုေရာက္လို႕ ေရာမဆန္ဆန္ ေရာမသံ ၀ဲ ေနသူ
ေရာမၿမိဳ႕မီးေလာင္လည္း တေယာထိုးမပ်က္ဖို႕ သံႏၷိ႒ာန္ခ်ထားသူ
ပါရီက က်ဆံုးေနၿပီးမွပဲ
~~ ဒီမွာေလ ပဲရစ္ၿမိဳ႕ကို မရခ်င္ေတာ့ဘူး ~~ သီခ်င္းညည္းတယ္
အဲကြန္းခန္းထဲမွာ ေဆာင္းရာသီ၀တ္စုံ ၀တ္ဆင္တယ္ အခ်မ္းေျပ
လူတန္းရွည္ျမင္ရင္ ၀င္တန္းစီတယ္ အပ်င္းေျပ
ေနၾကာေစ့ေတြ တေဖာက္ေဖာက္ တၿမံဳ႕ၿမံဳ႕၀ါးတယ္ အလြမ္းေျပ
ေနတဲ့ အိမ္မွာ ထုတ္တန္းမပါဘူး ျပဴတင္းေပါက္မပါဘူး
(မိသားစုလည္း မပါဘူး)
လင္းႏို႕တစ္ေကာင္လို ေဇာက္ထုိးဆြဲတယ္ အိပ္မက္ထဲမွာ
ပင့္ကူတစ္ေကာင္လို ကုတ္ကတ္တြယ္ဖက္တယ္ စိတ္ကူးထဲမွာ
ဘယ္ေတာ့မ်ား ဘက္တ္မဲင္း စပိုက္ဒါမဲင္း ျဖစ္လာမလဲ ေပါ့
(တကယ္ေတာ့ ပင္ဂြင္းတေကာင္လို လိမ့္လိမ့္လိမ့္လိမ့္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ)
ေလဟာနယ္ေခတ္မွာ အကြာအေ၀းေတြဟာ အေ၀းအကြာမွာမရွိပါဘူး တဲ့
ဒါေတြဟာ မ်က္စိတစ္မွိတ္ပါ လွ်ပ္တစ္ျပက္ပါ လက္တစ္ကမ္းပါ ေမာက္စ္တစ္ကလစ္ပါတဲ့
အခ်ိန္မေရြး ေကာက္ျပန္သြားရင္ရသားပဲ ထပ်ံသြားရင္ရသားပဲ တဲ့
ေျပာၿပီးၿပီပဲ သူ႕မွာ အေတာင္ပံပါပါတယ္ ဆိုမွ။



ပန္ဒိုရာ

အသံမ်ား လႈပ္လို႔ လီလို႔ လွည့္လို႔ ေခတ္က တခစ္ခစ္နဲ႕

သရုပ္ေဖာ္ပံု ဒီေနရာကို သြားၿပီး ပန္ဒိုရာ ေလွ်ာက္ျခစ္ထားသည္။

အသံမ်ား လႈပ္လို႔ လီလို႔ လွည့္လို႔

အသံေတြ သန္႔စင္လား အသံေတြသန္မာလား
အသံေၾကာင့္ေသသြားေသာဖါးမ်ား
အသံထက္ျမန္ႏႈန္းျမင့္ အတုအေယာင္မ်ား
အသံနဲ႔ ရရွိခဲ့တဲ့ ထိခိုက္ရွနာမ်ား
အသံဘယ္ေလာက္ၾကားလဲ အသံမ်ား

အသံကို အသံခ်င္းေက်ာသပ္ရင္သပ္
အသံကို အသံခ်င္းမ်က္ႏွာလိုအားရ
အသံကို အသံခ်င္းအဆင္းဘီးတပ္
အသံကို အသံနဲ႔ေျမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္
အသံကို အသံနဲ႔လက္၀ါးခ်င္းရိုက္
အသံကို အသံနဲ႔ေနာက္ေက်ာဓါးစိုက္
အသံကို အသံက ေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံ

အသံကို အသံက အခါေတာ္ေပး
အသံေရွ႕ အသံေတြ လက္ညိွဴးေထာင္ေခါင္းျငိမ့္
အသံေရွ႕ အသံေတြ ဒူးတုတ္ ဦးညႊတ္
အသံေရွ႕မွာ အသံေတြ နာတာရွည္ အဖ်ားေသြး၀င္ခဲ့

အသံမွာ အဆန္ပါမလာဘူး
အသံကို အသံေတြက ဆုေတာင္းေမတၱာပို႕သ
အသံကို အသံေတြက စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်
အသံကို အသံေတြက လည္တဆန္႔ဆန္႔ေမွ်ာ္လင့္
အသံေရွ႕မွာ အသံေတြ အလံမလွဲခဲ့ၾကဘူး

အသံေတြ သံေခ်းစား အသံေတြဟာ နင္းျပား
အသံေတြကီးခ်ိန္းလာ အသံေတြကီးေၾကာင္လာ
အသံေသး အသံေညာင္မ်ား အသံ၀ါ အသံျပာမ်ား
အသံနက္မ်ား အနက္ရိႈင္းဆံုးအသံမ်ား
နံရံဆီလိႈင္းလိုေျပးရိုက္လိုက္ အသံမ်ား
နံရံက ျပန္ကန္ထြက္ အသံမ်ား
အံသြားထဲက ႀကိတ္ထြက္လာသံမ်ား
ၾကမ္းၾကားက ေလၾကားက အသံမ်ား
ေတာ္လဲသံ က်ီးျပိဳေနသံမ်ား

အသံေတြ ေကာက္ပင္ရိပ္လွီး လိုက္သံမ်ား
အသံေတြ ေရကူးညာတင္ ေနသံမ်ား
အသံေတြ ဖရုႆ၀ါစာ
အသံေတြမၾကား၀ံ့မနာသာ
အသံေတြ ငါတေကာ သူတေကာ
အသံေတြ သန္ရာသန္ရာေျပာၾက
အသံေတြ ပဲ့ထြက္လာ
အသံေတြ ပဲ့တင္ရိုက္
ဘယ္သံမ်ား ညာသံမ်ား ဘယ္သန္ ညာသန္မ်ား
ညာသံေပးလို႔ အညာသန္ေနဆဲ..မ်ား

အသံဟာ သံသရာတစ္ဖက္ကမ္းအထိ တြင္းတူးမိုက္ခဲ့တယ္.။


အိျႏၵာ

..................................................................................

ေခတ္က တခစ္ခစ္နဲ႕

ေခတ္တုိင္းမွာ လူသံေတြၾကားရတယ္ အူသံေတြၾကားရတယ္
ေခတ္ထဲေမွ်ာလိုက္သူေတြရွိတယ္
ေခတ္ကိုလိုက္ဆယ္သူေတြရွိတယ္
ေခတ္ကိုေျခနဲ႕ကန္ေက်ာက္သူေတြရွိတယ္
ေခတ္ကိုျပားျပား၀ပ္ကိုးကြယ္သူေတြရွိတယ္
ေရွ႕ကေခတ္ကိုဆြဲထားသူေတြရွိတယ္
ေနာက္ကေခတ္ဆီတြန္းခ်သူေတြရွိတယ္
ေျပာဆိုပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ တင္ျပပိုင္ခြင့္ရွိတယ္
လက္ခံပိုင္ခြင့္ရိွတယ္ ေထာက္ခံပိုင္ခြင့္ရွိတယ္
ေ၀ဖန္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ ျငင္းပယ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္
ေမာင္း-ထုတ္-ပိုင္-ခြင့္-လည္း-ရွိ-တယ္
ေခတ္တိုင္းမွာ
ငါ့ေခတ္မွ ငါ့ေခတ္
မင္းတို႕ေခတ္က မင္းတို႕ေခတ္
ေခတ္တေကာ ေကာ သူေတြရွိတယ္
ေခတ္တိုင္းမွာ
ေခတ္ေရွ႕ေျပး ေခတ္ေနာက္ျပန္
ေခတ္က်န္ ေခတ္ေဆြး ေခတ္ပ်က္သူေဌးေတြရွိတယ္
ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးမ်ား ရွိတယ္
ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးကို ေတာ္လွန္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးမ်ား ရွိတယ္
ေခတ္ေကာင္းက ေခတ္ဆိုး အႏုိင္က်င့္တာကို ခံရတယ္
ေခတ္ဆိုးကိုေတာ့ လူေတြက အႏုိင္က်င့္တယ္ (ဟင္း.. လူဆိုးေတြ) :P
စိတ္ညစ္လို႕ အရက္ေသာက္တာ ေခတ္ႀကီးေၾကာင့္
အေအးမိလို႕ ဟပ္ခ်ိဳးေခ်တာလည္း ေခတ္ႀကီးေၾကာင့္
ခလုပ္တိုက္ ဖားျပဳပ္ကိုက္ တရုတ္ရိုက္တာလည္း ေခတ္ႀကီးေၾကာင့္
အိုကြယ္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
ေရႊေခတ္ ေငြေခတ္ ပတၱျမားေခတ္
တို႕ေခတ္.. ကိုေတာ့ ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ
အဲ… ဒါ…. ဒို႕ဗမာ။

ပန္ဒိုရာ

ဘာလင္တံတုိင္းႀကီး ျခားေနတဲ့ ဗယ္လင္တိုင္း

အခ်စ္ဆိုတာကို ဘာနဲ႕ ဖြဲ႕ႏြဲ႕မလဲ
စိန္႕ဗယ္လင္တိုင္းကို ေသနတ္နဲ႕ခ်ိန္လိုက္ၾကၿပီ
ခဏေနပါဦး
အဘိုးအိုက သားတို႕ကို
ထင္းတစ္စည္းအား ဒူးျဖင့္ရိုက္ခ်ိဳးၾကည့္ေစေသာအခါ
ခဏေနပါဦး
ဖတ္စာအုပ္မ်ား ဖ်ိဳးဖ်ိဳးဖ်တ္ဖ်တ္ လွန္ေလွာသံ
ကြဲျပားမႈကို အားျပဳလွ်င္ အစုအဖြဲ႕ေတြဟာ ပို ခိုင္မာသလား မခိုင္မာသလား
မ်က္ေထာင့္နီမ်ားျဖင့္ ျငင္းခံုရင္း သေဘာထားတင္းမာလာျခင္း
ခဏေနပါဦး
ပဲျပဳတ္နဲ႕ နံျပားဆိုတာ ရိုးသားမႈ၏ နိမိတ္ပံုသေကၤတ
ဘာမွေျပာမေနနဲ႕ သူ႕ကိုခ်စ္ရင္ သူ႕စကားကို နားေထာင္ၾက
ခဏေနပါဦး
ရာသီဥတုသာယာခိုက္ ဆိုလာေရာင္ျခည္ကို သံုးစြဲျခင္းဟာ
ေခတ္ရဲ႕လုိအပ္မႈကို စရိတ္အနည္းဆံုးနည္းလမ္းျဖင့္
လက္ေတြ႕က်က် မ်က္ေျခမျပတ္ ထင္ဟပ္ျခင္းသာျဖစ္တယ္
ဒါ ေအးအတူပူအမွ် အတူတကြ မူအရပဲ.. တဲ့
(လမ္းမေပၚတက္ၿပီး ျဖန္႕ခင္းလွန္းေနသည့္
ေဆးရိုးသည္ႀကီးမ်ားအသင္း၏ ရွင္းလင္းထုတ္ျပန္ခ်က္)
ခဏေနၾကပါဦး
ဒီမွာ …. ငါ့ကဗ်ာ
ႏွင္းဆီပြင့္ ေခ်ာကလက္ ၀ိုင္ခ်ိဳ မ်ား လည္း တစ္လံုးမွ မပါ။

ပန္ဒိုရာ

ခါတိုင္းႏွစ္ေတြက်တဲ့ႏွင္းထက္ပိုျပင္းထန္ေနတဲ့သတင္း

ေနစမ္းပါဦး ခဏ…
အျပင္မွာ ဆီးႏွင္းေတြက်ေနတယ္လို႕ ရွင္ေျပာလုိက္သလား
ႏွင္းမုန္တိုင္းဆိုတာ အိုင္ဖုန္း မ်က္ႏွာျပင္လို ေရွာေရွာရွဴရွဴျဖစ္ရဲ႕လား
ကၽြန္မမွ ႏွင္းျဖဴျဖဴ အဖတ္အဖတ္ေတြ မႀကံဳဖူးတာ
ဒီမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာက အီေကြတာ
ဟုတ္တယ္ အီၾကာေကြးလို႕ မွားမွားေျပာၾကတဲ့ အီေကြတာ
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ေထာင္ကတည္းကလည္း အီေကြတာပဲ
အၿမဲတမ္းအီေကြတာမွာ အၿမဲစိမ္းတဲ့ေတာေတြ ရွိတယ္ရွင့္
ဒီဘက္ၿခံက ျမက္က တကယ့္ကိုစိမ္းတာ ဆရာ
မ်က္မွန္စိမ္းေတြ ခၽြတ္ၾကည့္လိုက္လည္း စိမ္းဦးမွာပဲ
ကမၻာ့အႀကီးဆံုး ေက်ာက္စိမ္းတံုးႀကီးေတြထက္လည္း စိမ္းမွာပဲ
(ေျပာရရင္ အဲဒီေက်ာက္စိမ္းတုံးႀကီးေတြကို ကၽြန္မလည္း မျမင္ဖူးပါဘူး)
မျမင္ဖူးတာေတြ ရမ္းေျပာရရင္ ကၽြန္မကြန္ျပဴတာလည္း ေႏွးေႏွးလာတယ္
ရွင္ေရာ ေနာက္ဆံုးေပၚသတင္းေတြ အကုန္လိုက္ဖတ္ျဖစ္သလား
တစ္ေယာက္ခ်င္း နဲ႕ လူအမ်ား ဆိုတာ ဘာကြာသလဲ
ပိုင္ဆိုင္မႈနဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ ဆိုတဲ့ အရာႏွစ္ခုကို ခြဲျခားထားဖို႕မလိုဘူးလား
ကီ္းန္ဇ္ က ဘာညာ စတိဂလစ္ဇ္က ဘာညာ
ေျပာရင္းဆုိရင္း မာဂရက္သက္ခ်ာကို ဆြဲမထည့္ပါနဲ႕
ကၽြန္မက အကိုးအကားေတြကို သိပ္ႀကိဳက္လွတာမဟုတ္ဘူး
ေတာ္ပါၿပီ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာရတာ မ်က္ရည္ေတာင္ေ၀့တယ္
(၀မ္းနည္းလို႕ မဟုတ္ဘူး။ အိပ္ငိုက္သန္းေ၀တာ)
ဒီမွာက ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ေနၿပီေလ
မထူးပါဘူး ညဥ့္နက္လုိက္ေတာ့လည္း မိုးလင္းဖို႕ပိုနီးသြားမွာေပါ့
ရွင့္ႏွင္းမုန္တိုင္းကေရာ မစိမ္းေသးဘူးလား.. အဲေလ.. မစဲေသးဘူးလား။

ပန္ဒိုရာ

ဆူးတို႕ျဖင့္ထံုမႊမ္းထား၏။

ေရးထားတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္ပါ။ စိတ္တိုင္းမက်လို႕ ႏွစ္ခါ ျပန္ျပင္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ နည္းနည္း ထပ္လက္စသတ္ စိတ္ျဖတ္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။


ဆူးတို႕ျဖင့္ထံုမႊမ္းထား၏။



(၁)
သူမရဲ႕ နာမည္က ဆူး။ ဆူးကေလး တစ္ေခ်ာင္းလိုပဲ စူးရွေနတယ္။ ပန္းပြင့္ေလးလို ႏူးညံ့ေနရမယ့္ သူမရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ ဆူးခၽြန္ျမျမေတြနဲ႕ ထိုးထုိးေထာင္ေထာင္ ၀န္းခက္ကာရံ ထားသလိုပါပဲ။

ရာသီဥတုသာယာတဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာေပါ့။ အဲဒီေန႕က ဆူးဟာ မာေက်ာေက်ာ ျဖစ္မေနခဲ့ပါဘူး။ ညဳိွးေခြေခြနဲ႕ အိပ္ခ်င္မူးတူး ဆူးကေလး တစ္ေခ်ာင္းရယ္ပါ။

“တနဂၤေႏြ မနက္ ၁၁ နာရီ Orchard လမ္းက Coffee Bean ကိုလာခဲ့ပါ။ ခဏေလး ထိုင္ေပးရုံပါ။ မိတ္ေဆြတေယာက္နဲ႕ ခ်ိန္းထားတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မေတြ႕ခ်င္လုိ႕”

ကိုယ္က အဲဒီ စာေၾကာင္းေလးကို ဆူးရဲ႕ လက္ကုိင္ဖုန္းကို ပို႕ထားခဲ့တယ္။ အိုေခ ဆိုတဲ့ အေျဖနဲ႕အတူ အဲဒီမနက္က သူမ အခ်ိန္မီ ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ပါတယ္။

ဆူးက Latte တစ္ခြက္ မွာတယ္။ Salmon Salad တစ္ပြဲ မွာတယ္။ အိပ္ရာထၿပီး တန္းလာတာ အရမ္းဆာေနတယ္လို႕ ေျပာတယ္။ အရွိန္မျပယ္ေသးဘူး လို႕လည္း ေျပာတယ္။ မ်က္လံုးေလးေတြက ရီေနတယ္။ ညက ဘယ္ကိုသြားခဲ့သလဲ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ ကိုယ္က မေမးပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႕ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြမွာ ႀကီးျပင္းေနထိုင္ခဲ့ရၿပီး အရြယ္လည္း ေကာင္းေကာင္း ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူမကို ၿပံဳးၾကည့္ေနလုိက္တယ္။

ဟိုမွာ ကိုယ္တို႕ ေစာင့္ေနသူ … ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲ ၀င္လာတာကို ကိုယ္က အေ၀းႀကီး ကတည္းက ျမင္သားပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း မိန္းကေလးတို႕ ထံုးစံအတိုင္း ဆူးကို မသိမသာ အခ်က္ျပ ကိုယ္တို႕အခ်င္းခ်င္း မသိသလို စကားေျပာေနၿပီး အနားေရာက္ေတာ့မွ .. ေဟာ.. ေရာက္လာၿပီလား ေပါ့။

ဥေရာပတိုက္သား တစ္ဦးရဲ႕ နာမည္ရွည္ရွည္ကို ေျပာျပရတာ ေထာင့္လြန္းပါတယ္။ အနီးစပ္ဆံုး အသံထြက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေအလီယန္ (Alien) လို႕ပဲ ေခၚလိုက္ၾကပါစို႕။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္တယ္ေလ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူက ဆူးရဲ႕ ကမၻာေလးထဲကို ၀င္လာခဲ့တဲ့ လူစိမ္းတေယာက္ ျဖစ္ေနေတာ့တာကိုး။

ေအလီယန္က ကိုယ့္ကို ဟိုင္း လို႕ ခပ္တိုးတိုး ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ကိုယ့္ေဘးက ဆူးကို စူးစမ္းသလို တခ်က္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဆူးနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တည့္တည့္က ခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။


(၂)
“မ, မွတ္မိလား။ အဲဒီေန႕က ဆူးက ေခါင္းထဲမွာ ရီေ၀ေ၀အရွိန္နဲ႕ မူးေနာက္ေနေသးတာ။ သူနဲ႕ပထမဆံုး ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာေတြေျပာမိမွန္းကို မသိပါဘူး”

အဲဒီလို ေမးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆူးရဲ႕ မ်က္၀န္းေလးေတြဟာ အေရာင္ ေတာက္ေနတယ္။ ေနေရာင္ထဲမွာ တျဖတ္ျဖတ္လက္ေနတဲ့ ေရလိႈင္းျပာျပာေတြလိုပဲ။ ဘ၀ရဲ႕ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ အခ်ိဳးအေကြ႕တစ္ခုမွာ ေပ်ာ္၀င္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပပဲလို႕ ကိုယ္ထင္မိတယ္။

“ဆူးရဲ႕ ဘ၀မွာ ဆူးေတြ အမ်ားႀကီး ၾကမ္းခဲ့ရတယ္ မ, ရယ္။ ႏူးညံ့မႈ တစ္ခုေအာက္မွာ အနည္က်ခ်င္ပါၿပီ..” တဲ့။

သူမ မၾကာခဏ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ အေဖနဲ႕ အေမရဲ႕ ပဋိပကၡေတြ ၾကားမွာ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္ ေပ်ာက္ခဲ့ရတာေတြ။ ႏိုင္ငံေတြ ေျပာင္းေနရေတာ့ မ်ိဳးမတူတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြၾကား အထာမက် ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ၊ အဲဒီၾကားက လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ႏွလံုးသား ဇာတ္လမ္းေတြ ဆိုပါေတာ့။

ေကာင္းတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ကိုယ္တို႕ေတြ ျဖတ္သန္းသင္ယူခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြနဲ႕ မတူတဲ့ ဘာသာစကား ဗဟုသုတ အေတြးအေခၚ ဆိုင္ရာ တိုးတက္မႈေတြကို ဆူး အသက္အရြယ္မွာ ကိုယ့္ျပည္တြင္းက လူငယ္တေယာက္ ရႏိုင္တာထက္ ပိုၿပီး ရယူလာႏိုင္ခဲ့တယ္။ တဖက္ကလည္း အဲဒါကပဲ ဆူးကို ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လူမႈအသုိင္းအ၀ိုင္း ဆက္ဆံေရးတခ်ိဳ႕မွာ ကိုးလို႕ကန္႕လန္႕ ျဖစ္လာေစတယ္။ အဲဒါကပဲ ဆူးကို သူမနဲ႕ စကားေျပာဖို႕ နားလည္မႈ ပိုရႏိုင္သူ ေတြနဲ႕ ပတ္သက္လာဖို႕ ျဖစ္လာတယ္။

ဘ၀ေတြမွာ အပူနဲ႕ အေအး ႏွစ္မ်ိဳးပဲ ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ အျဖဴနဲ႕ အနက္ ႏွစ္ေရာင္သာ ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ ႏွစ္ျခမ္းတည္း ကြဲျပားေနတာမဟုတ္ဘူး။ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို အတက္အက်ေတြ ျပင္းျပင္းထန္ထန္နဲ႕ အႀကီးအက်ယ္ ဇာတ္မနာခဲ့ေပမယ့္ သက္သက္ကေလး ခါးေနတဲ့ ဘ၀ေတြ ရွိတယ္။ ခိုးလုိးခုလုေလး စူးရုံစူးေနတဲ့ ဆူးေတြ ရွိတယ္။ ဘယ္လုိေျပာျပရပါ့မလဲ။

အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ႀကီးျပင္းလာၿပီး ကိုယ့္လူမ်ိဳး တခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ မ်က္စိေနာက္စရာ ျဖစ္ေနႏိုင္တဲ့ ဆူးကို ကိုယ္ ဒီႏိုင္ငံေလးမွာ လာဆံုေတြ႕ခဲ့တယ္။ အဲဒီ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ဆူးကေလးတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ လူတကာ အလြယ္တကူ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ျဖဴစင္မႈေလးေတြကို ကိုယ္က အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

ကိုယ္နဲ႕ ဆူး ေတြ႕စ ကာလေတြမွာေတာ့ သူမကို ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့ တစံုတေယာက္အတြက္ ဆူးရိုင္းကေလးေတြ ၾကမ္းရွေနခ်ိန္ေပါ့။ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ဆံုၾကၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာ ဆူးခက္ကေလးေတြ ႏုသစ္ လန္းဆန္းလာတယ္။ သူမ ကို ေအလီယန္က ဆက္ၿပီး ဆက္သြယ္လာေၾကာင္း ေနာက္ထပ္ၿပီး ေတြ႕ျဖစ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္း တခါတခါ လက္ကိုင္ဖုန္းကို လွမ္းပို႕လာတဲ့ စာေၾကာင္းေတြထဲမွာ ရယ္က်ဲက်ဲ ေပ်ာ္ရႊင္သံေလးေတြ ပါေနတာ ကိုယ္သတိထားမိတာေပါ့။

မျမန္လြန္းဘူးလား။ ေအလီယန္ က တျခား ပတ္သက္တာေတြ ရွိသလား။ အတည္လား အေပ်ာ္လား။ ဒီေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အရြယ္ေရာက္ၿပီး အေတြ႕အႀကံဳလည္း ရွိသင့္သေလာက္ ရွိၿပီး ျဖစ္တဲ့ ဆူး ကိုယ္တိုင္အတြက္ပဲ ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ေအလီယန္ရဲ႕ သြားစရာ ပြဲလမ္းေတြကိုပါ ဆူးကို ေခၚသြားတာတို႕ အမ်ိဳးေတြ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးတာတို႕ ဆူးက ေျပာျပပါတယ္။

“မ.. ျပန္ေျပာျပေနာ္။ အဲဒီ စေတြ႕တဲ့ေန႕က ဘာေတြ ေျပာျဖစ္ၾကလို႕လဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ ဆူးနဲ႕ သူ တစ္ခါတည္း ဓာတ္တည့္သြားၾကတာလဲ။ ဆူး ဘာမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး သိလား”

ကိုယ္လည္း အလုပ္မအားတာက တစ္ေၾကာင္း ဆူးေမးတာကိုလည္း အမွတ္တမဲ့နဲ႕ အာရုံသိပ္မထားမိတာက တစ္ေၾကာင္းမုိ႕ အဲဒီအခ်ိန္က ျပန္မေျပာျပျဖစ္ခဲ့ဘူး။


(၃)
တခ်ိဳ႕ဇာတ္လမ္းေတြက ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပါပဲ။ သိပ္ထူးထူးျခားျခားေတာ့ မဟုတ္လွဘူး။
ဇာတ္သိမ္းပိုင္းမွာ အၾကမ္းဖ်ဥ္းကေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳးပဲေလ။ ဇာတ္ေပါင္းမွာလား ကြဲမွာလားေပါ့။

“ဒါက ဇာတ္လမ္းကို ဘယ္ေနရာမွာ ျဖတ္လိုက္လဲ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ မူတည္တယ္။ တကယ့္ လူ႕ဘ၀ထဲမွာ ဇာတ္လမ္းေတြက မေသမခ်င္း သိမ္းလို႕ရတာမွ မဟုတ္ပဲေလ”

ဆူးက မခိုးမခန္႕ ရယ္သြမ္းေသြးရင္း ဒီလို ေျပာလာတယ္။

“တကယ္ေတာ့ အဲဒီေန႕က ေအလီယန္နဲ႕ ဆူးကို ဒီလိုပတ္သက္လာေအာင္ ေတြ႕ေပးမယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး”

ကိုယ္ဒီလိုေျပာေတာ့ ဆူးက ေခါင္းခါပါတယ္။

“ဒီလိုလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ဆက္တြဲေတြက မ ရဲ႕အျပစ္ေတာ့ လံုး၀မဟုတ္ဘူးေလ”


(၄)
ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ အစက ကိုယ္ပါပဲ။ ဧည့္ခံပြဲ တစ္ခုမွာ ေအလီယန္ နဲ႕ ဆံုေတြ႕ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဧည့္ခံပြဲက ၿပီးဆံုးခါ နီးေနၿပီ။ ထံုးစံအတိုင္း မိုးတိုးမတ္တတ္ စားၾကေသာက္ၾကရင္း မိတ္ဆက္ၾက လိပ္စာကဒ္ေတြ လဲလွယ္ၾက အလုပ္ကိစၥ ပတ္သက္မလား ခ်ိတ္ဆက္ၾကေပါ့။ ျပန္ခါနီးမွ ေတြ႕ၿပီး ႏႈတ္ဆက္မိတဲ့ ေအလီယန္နဲ႕ ကိုယ္ စကားေျပာၾကတာ သံုးေလးခြန္းေတာင္ မျပည့္ခဲ့ဘူး ထင္တာပဲ။ သြားေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့မွ သူက ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ကိုင္ဖုန္း နံပါတ္ကို ေတာင္းလာတယ္။ “ပြဲက ၿပီးလုေနၿပီေလ။ ေနာက္မွ အျပင္မွာ ေတြ႕ၿပီး စကားေျပာၾကတာေပါ့။ မင္းတို႕ႏိုင္ငံရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း ကိုယ္စိတ္၀င္စားတယ္” တဲ့။

ဒီလို အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုမွာ ေဘးကလူေတြလည္း ရွိေတာ့ အားနာၿပီး ဖုန္းနံပါတ္ ေပးမိသြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေျပာရတာလည္း ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါတယ္။ ေယာကၤ်ားေလး တစ္ေယာက္ေယာက္က ခင္မင္ေတြ႕ဆံုခ်င္တယ္ ေျပာတိုင္း ကိုယ့္ကို မရိုးသားတဲ့ သေဘာနဲ႕ စိတ္၀င္စားတယ္လို႕ အဲဒီ တဒဂၤမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္တႀကီးနဲ႕ အလြယ္တကူ ဘယ္လိုလုပ္ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိုင္မွာလဲ။

ကိုယ့္ရဲ႕ ဗယ္လက္က လက္ေခ်ာင္းေတြကို သူ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိရဲ႕လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ၾကည့္ရင္ေတာ့လည္း စိန္ပြင့္ေသးေသးပါတဲ့ လက္စြပ္ေလးတစ္ကြင္းကို လက္ခလယ္မွာ ၀တ္ထားတာပဲ ျမင္ရလိမ့္မယ္။

ေနာက္တေန႕မွာ ေအလီယန္႕ ဆီက ႏႈတ္ခြန္းဆက္တဲ့ စာေၾကာင္းတခ်ိဳ႕ ဖုန္းထဲ၀င္လာတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဒီၾကားထဲ ခရီးသြားဖို႕ ျဖစ္ေနတယ္။ မိသားစု ကိစၥေတြနဲ႕ အလုပ္မ်ားေနတယ္ လို႕ ျပန္လိုက္တယ္။ ဒါဆို သူ သေဘာေပါက္ေလာက္ပါရဲ႕လို႕ ထင္လုိက္ေသးတယ္။ ကိုယ္ခရီးက ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အားရင္ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႕ ေတြ႕ၾကရေအာင္ ဆုိတဲ့ စာေၾကာင္းတစ္ခုကို ထပ္ရျပန္တယ္။

ခက္တယ္ေလ။ မေတြ႕ခ်င္ဘူး ဆိုရင္ ဒီလိုလူတစ္ေယာက္အတြက္ ရိုင္းရာေရာက္ေနမလား။ ဒီမွာ ပိုင္ရွင္နဲ႕ေနာ္ လို႕ စကားမဆက္မစပ္နဲ႕ အသားလြတ္ ေျပာရမွာလည္း ေကာင္းပါ့မလား။ သူဟာ တကယ္ကိုပဲ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ ေတြ႕ဆံုခ်င္တာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ကိုယ့္လူလည္း အနားမွာ မရွိတဲ့အခ်ိန္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။


(၅)
“ဇာတ္လမ္းတစ္ခု ျဖစ္မလာေအာင္ တားဖို႕လုပ္ခဲ့တာက ဇာတ္လမ္းေနာက္တစ္ခု စဖို႕ ျဖစ္လာတယ္… တကယ္လို႕…”

ကိုယ္ခဏရပ္ၿပီး စဥ္းစားလိုက္တယ္။ တကယ္လို႕ေတြ ကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

ကိုယ္က လက္စြပ္ေလးကို ၾကည့္လုိက္တယ္။ လက္စြပ္ေလးက လက္ဆစ္ ဖုထစ္မေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္သူၾကြယ္နဲ႕ဆို ေတာ္ေတာ္ကုိေခ်ာင္တယ္။ ေလွ်ာၿပီး ကၽြတ္က်မတတ္ပဲ။ လက္သူၾကြယ္ကို ေျပာင္းစြပ္လိုက္ေတာ့ လက္ခလယ္မွာ ၾကာရွည္၀တ္ထားခဲ့တဲ့ ေနရာက အျဖဴရစ္ကေလး ေပၚလာတယ္။

အဲဒီေန႕က ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ စားပြဲေပၚကို တင္ထားတဲ့ ကိုယ့္လက္မွာ လက္သူၾကြယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာင္းစြပ္ထားတဲ့ ဒီလက္စြပ္ကို ေအလီယန္ သတိထားမိမယ္ ထင္တာပဲေလ။ အင္း.. ေအလီယန္ရဲ႕ လက္မွာေတာ့ ဘာမွ ၀တ္ဆင္ထားတာ မေတြ႕ခဲ့ဘူး။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ကို လံုး၀ မဆက္သြယ္ေတာ့တဲ့ ေအလီယန္၊ ကိုယ္မိတ္ဆက္ေပးမိတဲ့ ဆူးနဲ႕ ဇာတ္လမ္းအေသအခ်ာ ဆက္ျဖစ္ေအာင္ကုိ ဆက္သြားတဲ့ ေအလီယန္ ဟာ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ကိုယ့္ကို စေတြ႕ခ်င္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ သိပ္စဥ္းစားစရာေတာ့ မလိုေတာ့ဘူး။

တကယ္လို႕ ကိုယ္သာ လက္စြပ္ကေလး တစ္ကြင္းကို မွန္ကန္တဲ့ လက္ေခ်ာင္းမွာ စြပ္ထားခဲ့မိရင္ ေအလီယန္က ေတြ႕ၾကရေအာင္ လို႕ ခ်ိန္းဆိုလာစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဒါဆို ေအလီယန္နဲ႕ ဆူးနဲ႕လည္း ေတြ႕လာစရာအေၾကာင္းမရွိဘူးေပါ့။

“တကယ္လို႕ ေအလီယန္ ခ်ိန္းတဲ့ ေနရာကို မ က မလာခဲ့ရင္လည္း ကိစၥက ျပတ္ေနတာပဲ”

“ဟင့္အင္း သူက ထပ္ခ်ိန္းေနဦးမွာပဲ ထင္တယ္ေလ။ ကိုယ္က စၿပီး တခုခု တည့္တိုး ေျပာမျပလိုက္မခ်င္းေပါ့ ”

ကိုယ္က ေစာဒက တက္လိုက္ေသးတယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း သိမ္ေမြ႕တဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြမွာ သူ႕အလြန္ ကိုယ့္အလြန္ မျဖစ္ေအာင္ ေရႊ႕ကြက္ေတြက ထင္သေလာက္ မလြယ္လွဘူး။ ဘယ္သူက စေရႊ႕မွာလဲ။

တကယ္လို႕ အေဖာ္ေခၚသြားမိသူက ဆူး မဟုတ္ခဲ့ပဲ တျခားတစ္ေယာက္ ဆိုရင္ေရာ….။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားတခ်ိဳ႕ကို သတိရေနပါေသးတယ္။

“ဒါက ဆူး ပါ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေပါ့”

“ေအာ္.. မင္းတို႕လူမ်ိဳးတူေပါ့။ သိပ္ေတာ့ ရုပ္ခ်င္းမဆင္ဘူးေနာ္”

ကိုယ္နဲ႕ ဆူး ရယ္လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။

“အင္း.. လူမ်ိဳးက တူေတာ့တူတယ္။ ေမြးခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း တူတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကီးျပင္းခဲ့တာ မတူသလို ဆူးက ေသြးေတြ အမ်ိဳးစံု ေရာေနတယ္”

ကိုယ္တို႕ႏိုင္ငံေလးမွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြ တစ္ရာေက်ာ္ရွိတဲ့ အေၾကာင္း၊ တရုတ္ အိႏၵိယ က ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ခဲ့ၾကသူ ေတြလည္း အမ်ားအျပား ရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ဆက္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။

အဲဒီကေနတဆင့္ ဆက္ေျပာျဖစ္သြားတဲ့ လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေၾကာင္း ဘာသာစကားေတြအေၾကာင္း စတဲ့ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ေခါင္းစဥ္ အစံုေတြၾကားမွာ သြက္လက္တဲ့ ဆူးမွမဟုတ္ရင္ ဘယ္သူက ၀င္ေျပာႏိုင္ခဲ့မလဲ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆူးက သူ႕အသက္ကို ေျပာျဖစ္သြားတယ္။ အုိး.. မင္းက ငယ္ငယ္ေလး ရွိေသးတာပဲ ဆိုၿပီး ေအလီယန္ဟာ ေနာက္ဆံုး တအံ့တၾသနဲ႕ သေဘာက်သြားခဲ့တာ ဆူးတစ္ေခ်ာင္း စူးသြားတာပဲ ျဖစ္ခဲ့ရမွာေပါ့။

ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလိုေပါ့။ တကယ္လို႕ ေအလီယန္က ကိုယ့္ကို ေတြ႕ခ်င္ခဲ့တာ မဟုတ္လို႕ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္က ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ မေတြ႕ဆံုပဲ ျငင္းခဲ့တာျဖစ္ျဖစ္ဆိုရင္ေတာ့ အခု ဇာတ္ေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပေနစရာ အေၾကာင္းကို မရွိေတာ့ဘူးေလ။ သုိ႕ေသာ္လည္း ကိုယ္က ေအလီယန္နဲ႕ ေတြ႕ဆံုခဲ့တယ္။ ဆူးကိုမွလည္း ေခၚသြားခဲ့မိတယ္။ တကယ္လို႕ ဆူးမဟုတ္တဲ့ အျခားတစ္ေယာက္ ဆိုရင္…။

အဲဒါေတြအားလံုး လြန္ေျမာက္ခဲ့လို႕ ဇာတ္လမ္းတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ အခါက်ျပန္ေတာ့ တကယ္လို႕ ကိုယ္ဟာ ဒီဇာတ္လမ္းကို ဒီ့ထက္ေစာေစာ အခ်ိန္ေတြကတည္းက ေျပာျပခဲ့ရင္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဆံုးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ လို႕ ၾကားၾကရလိမ့္မယ္။ အခုေတာ့….။


(၆)
ေရွ႕လဆိုရင္ ေအလီယန္က အလုပ္ စာခ်ဳပ္သက္တမ္းကုန္လို႕ သူ႕ႏိုင္ငံကို အၿပီး ျပန္ေတာ့မယ္တဲ့။

“ဒါဆို ဘာဆက္လုပ္မွာလဲ ဆူး။ ယူတို႕က အေလးအနက္လား”

ကမ္းေျခတစ္ခုမွာ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ရိုက္ထားခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ရင္း ၿပံဳးေနတဲ့ ဆူးကို ကိုယ္က ေမးခဲ့ပါတယ္။

ဆူးက ေခါင္းညိတ္ပါတယ္။

“ဒါေပမယ့္ သူ႕မွာ ဆူးတစ္ေယာက္တည္း ရွိတာမဟုတ္ဘူး”

ဆူး ဒီလို ေျပာလာတာကို ကိုယ္သိပ္ေတာ့ မအံ့ၾသမိတာ အမွန္ပဲ။

“သူ႕ရဲ႕ အိမ္မွာ ေနရာလပ္ တစ္ေနရာ ရွိေနတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ဆီကို ဆူးလိုက္မသြားပါဘူး။ ဆူးက ဒီမွာ လုပ္စရာေတြက အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ သူကလည္း ဆူးကို မေခၚေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက တျခားတစ္ေယာက္ေတြကိုလည္း မေခၚဘူး”

ဆူးက ဓာတ္ပံုေတြကို ယုယုယယ ျပန္ေကာက္သိမ္းလိုက္တယ္။

“သူက စိတ္မေကာင္းပါဘူး လို႕ ေျပာလာတယ္။ ကိစၥမရွိဘူး။ ကၽြန္မမွာ ပိုက္ဆံရွိရင္ အခ်ိန္ရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲေ၀းေ၀း ရွင့္အိမ္တံခါး၀ကို အခ်ိန္မေရြး လာေခါက္လို႕ ရတာပဲေလ.. လို႕ ပဲ ဆူး ေျပာလုိက္ေတာ့ သူ ငိုင္သြားတယ္”

ဆူးက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ ဆက္ေျပာေနတယ္။ ဆူးရိုင္းကေလးေတြ ျပန္ၾကမ္းရွ လာျပန္ၿပီလား။ ဆူးခက္ေလးေတြ ေအလီယန္ကို တကယ္ တြယ္ၿငိသြားခဲ့သလား လို႕ ကိုယ္ေမးခ်င္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ခဲ့ ပါဘူး။

ကိုယ္ဟာ ဒီဇာတ္လမ္းကို ဒီအခ်ိန္မွာမွ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ၿပီး ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

တကယ္လို႕ ေစာေစာကသာ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေတြ႕သြားၾကေလသတည္း ဆိုတဲ့ ဇာတ္သိမ္းကို ၾကားရမွာေပါ့။ အခုမွ ျပန္ေျပာခဲ့ေတာ့ သူတို႕ ေ၀းသြားၾကေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ ဇာတ္သိမ္းကို ၾကားၾကေတာ့မယ္။

တကယ္လို႕ ေနာက္ တစ္လ.. တစ္ႏွစ္.. သံုးႏွစ္.. ဆယ္ႏွစ္ၾကာမွ ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းက ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ မသိႏုိင္ဘူး။

“တကယ္လို႕ မ မွာ ဒီလက္စြပ္တစ္ကြင္း လံုး၀ မရွိခဲ့ဘူး ဆုိရင္ေရာ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ”

ဆူးက ဒီလိုေမးလာလိမ့္မယ္လို႕ ကိုယ္ထင္သားပဲ။ ကိုယ္က ဘာမွျပန္မေျပာပဲ အသာၿပံဳးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ဒီလို ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ ေနလိမ့္မယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဆူး သိသားပဲ။ လက္စြပ္ကေလး ၀တ္ထားတဲ့ ကိုယ့္လက္ဖ်ားေတြကို ဆူးက အသာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။ “တကယ္လို႕”ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဘ၀တေလ်ာက္လံုးမွာ ဖူးစာ ဆိုတာ ကိုယ္တုိ႕ ေျပာျပဖို႕ ခက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါပဲ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ဆိုတာကေရာ…။

ကိုယ္တို႕ ထုိင္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးက ျပဴတင္းေပါက္မွာ ေလျပည္ေလး သာသာတုိက္ေနပါတယ္။ ကိုယ္တို႕ ေလကို မျမင္ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခန္းဆီးေလး လႈပ္ေနတာကိုပဲ အေသအခ်ာ ျမင္ေနရေတာ့တယ္။



ပန္ဒိုရာ

တခ်ိန္က ၀တ္ဆင္ခဲ့ေသာ

မသက္ေ၀ က ေရးပါဆိုလို႕ ေရးလိုက္ပါၿပီ။

လံုခ်ည္(ထဘီ)ကို ၀တ္တတ္ေအာင္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေမေမက သင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆံုး၀တ္ခဲ့တာက ကေလးဘ၀က စပ္ထဘီေလး တစ္ထည္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ရိုးရာ လံုခ်ည္အက်ၤီ ၀တ္စံုေတြကိုလည္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ၀တ္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာမွာ ၀တ္ဆင္ဖို႕ ၀န္မေလးပါဘူး။ မိန္းကေလးေတြ လံုခ်ည္ေလး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္ဆင္ထားရင္ အားလံုးကို ၾကည့္ေကာင္းတယ္ လို႕ပဲ ျမင္ပါတယ္။

ျမန္မာ၀တ္စံု ၀တ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ျမန္မာလံုခ်ည္ကို ျမန္မာအက်ၤီ လက္ရွည္ခါးတို (ရင္ဖံုး သို႕မဟုတ္ ရင္ေစ့) နဲ႕ တြဲ၀တ္ရတာကို အထူးပိုႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ ျပည္ပကို ေရာက္မလာခင္ ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္တုန္းက မၾကာခဏ ၀တ္ေလ့လည္း ရွိခဲ့တယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေန႕စဥ္ ၀တ္စားတဲ့အခါ ပံုစံတူကို စတိုင္တမ်ိဳးတည္း အေနနဲ႕ အၿမဲတေစ မ၀တ္တတ္ပါ။ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ၀တၳဳ ကဗ်ာ ေဆာင္းပါး ပန္းခ်ီ ဓာတ္ပံု နည္းနည္းစီနဲ႕ ေရးပံုေရးဟန္ကလည္း စိတ္ကူးတည့္ရာ အစံုပါတာကို ေတြ႕ရသလိုေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ အလုပ္လုပ္ခဲ့ ခ်ိန္ေတြကလည္း ဒီေန႕ ျမန္မာဆန္ဆန္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနေပမယ့္ မနက္ျဖန္ ဂ်င္းနဲ႕တီရွပ္နဲ႕ ျမင္ခ်င္လည္း ျမင္ရမယ္။ အခုဒီမွာေနေတာ့လည္း ပံုစံတစ္မ်ိဳးတည္းမဟုတ္ပဲ ေဘာင္းဘီ စကပ္ dress ၀တ္စားပံု အစံု (လိုက္လိုက္ မလိုက္လိုက္:P) ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ၀တ္ဆင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပိုက္ဆံပိုကုန္ပါတယ္။ :)

ေမေမက စည္းကမ္းရွိတဲ့အတြက္ သူငယ္ငယ္က ၀တ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာလံုခ်ည္ အက်ၤီေလးေတြ သိမ္းထားတာေတြ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုေခတ္က ဒီဇိုင္းေတြေပါ့။ ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းက တခါတေလမွာ အဲဒါေတြလည္း တမင္စတိုင္လုပ္ၿပီး ယူ၀တ္ပါတယ္။ ပါတိတ္ကိုေတာ့ အဆင္ေသးတာေတြ ၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ဗူးပါတိတ္ ဆိုတာလည္း ေခတ္စားလိုက္ေသးတယ္။ ၀မ္းဆက္ ၀တ္ၾကပါတယ္။ ေျပာင္လုံခ်ည္ေတြ၊ တရုတ္ပိတ္ အပြင့္ ေသးေသးေလးေတြလည္း ၀တ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္က အခမ္းအနားတခုခု ရွိလာရင္ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးေတြ အျခား ျမန္မာ့ရိုးရာ လံုခ်ည္ေလးေတြ မၾကာခဏ၀တ္ဖို႕ ႀကံဳလာတတ္ပါတယ္။

အခုကေတာ့ ျမန္မာလံုခ်ည္ေတြ နည္းနည္းက်န္ေသးေပမယ့္ ရိုးရာ၀တ္စံုျပည့္ ၀တ္တဲ့အခါ ျမန္မာအက်ၤီခါးတို ကိုေတာ့ မ၀တ္ျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ ရွိခဲ့တဲ့ အက်ၤီေတြကလည္း မေတာ္ေတာ့ပါဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ အင္မတိအင္မတန္ ပိန္ေတာ့ ခါးမေပၚေအာင္ ေနရထိုင္ရတာလည္း ပိုသပ္ရပ္လြယ္ကူပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း အသက္ကေလး ေထာက္လာေတာ့ ၀လာတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈလည္း နည္းလာလို႕ ၀တ္စရာလမ္း ႀကံဳလာရင္ေတာင္မွ ျမန္မာအက်ီၤဆို ခါးေအာက္ကို ရွည္တာမ်ိဳးပဲ ၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ကို အလည္ျပန္တဲ့အခါမ်ိဳးေတာ့ လံုခ်ည္ေတြ ျပန္၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခက္အခဲေတြေတာ့ ရွိလာတယ္။ ျပည္ပကို ေရာက္ကတည္းက လံုခ်ည္စကပ္ လိုဟာမ်ိဳးက အသစ္ ထပ္မခ်ဳပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ခ်ဳပ္ခဲ့တာေတြက မေတာ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ လံုခ်ည္စကပ္ မဟုတ္တဲ့ ရိုးရိုးလံုခ်ည္က်ျပန္ေတာ့ ၀တ္ေနမက်တဲ့အတြက္ ခါးညွပ္တဲ့ေနရာက နာပါတယ္။ နည္းနည္း အသားမာတဲ့ လံုခ်ည္ဆိုရင္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ ေျခဖမိုးမွာ လံုခ်ည္အနား ပြန္းပါတယ္။

အခု လက္ရွိကေတာ့ ေန႕စဥ္သာမန္အခ်ိန္ေတြမွာ လံုခ်ည္မ၀တ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ သူမ်ားေတြနဲ႕ ကြဲျပားေနၿပီး မလိုအပ္ဘဲ လူေတြရဲ႕ အာရုံစူးစိုက္မႈကို မရခ်င္လို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ အလုပ္ထဲက ပြဲတစ္ခုမွာ ေနာက္ဆံုးက်န္ၿပီး ေတာ္ေနေသးတဲ့ ရင္ဖံုးအက်ီလက္ရွည္နဲ႕ ပန္းပြင့္ေလးေတြပါတဲ့ လံုခ်ည္စကပ္တစ္ထည္ကို ၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ စိမ္းျပာေရာင္ေလးပါ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက သေဘာက်ၾကပါတယ္။ အက်ၤီမွာ ပန္းထိုးထားတာကိုလည္း ႏွစ္သက္ၾကပါတယ္။

ျမန္မာလံုခ်ည္ေတြထဲမွာ ဘယ္လို အဆင္အေသြးမ်ိဳးကို ႏွစ္သက္တတ္လဲ ဆိုရင္ မခ်စ္ၾကည္ေအး ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားတဲ့ပံုေတြထဲက အင္းေလးလံုခ်ည္ေလးေတြရယ္ သူ႕အထက္ကပ္လ်က္က ပံုႏွစ္ပံုထဲက လံုခ်ည္ေလးေတြမ်ိဳးရယ္ပါ။(လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တယ္ ဆိုရင္ သိရေအာင္လို႕.. ဟဲဟဲ။) ခ်င္းမိုင္က ပတ္လံုခ်ည္ေလးေတြလည္း ဒီဇိုင္းအေတာ္မ်ားမ်ားကို ႀကိဳက္တယ္။

၀တ္ခဲ့သမွ်မွာ မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္ဆံုးက နံ႕သာေရာင္ ခ်ိတ္လံုခ်ည္နဲ႕ ပိုးအက်ီၤ ျမန္မာ၀တ္စံုတစ္စံုပါ။ (ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္ ?)။ ဓာတ္ပံုေတြေတာ့ မတင္ေတာ့ပါ။ စိတ္မွန္းနဲ႕သာ ၾကည့္လိုက္ၾကပါေတာ့ေနာ္။ :)

ပန္ဒိုရာ