ရွင္သန္ျခင္းေတြ ျဖန္႕ခင္းထားတဲ့ ေနရာ
ေဒၚေလး ထူးျခားေနတယ္ ဧကႏၲ ေတာ့ ဧကႏၲ ပဲ :)
ဟုတ္ပါ႔ ကိုၾကီးမ်ိဳးေရ.. အရူးဆိုလို႔ေျပးလာဖတ္တာ။
ပံုဆြဲက်င့္ရင္း ကဗ်ာအတိုေလးေတြ ေရးၾကည့္ေနတာပါ ဆရာသမားတို႕ရယ္.. :D :D
သင္တန္းဆုိလုိ႕လာတက္တယ္။ သ့ံဳးေၿကာင္းကဗ်ာနဲ႕စတာကုိး.ေကာင္းတယ္။ေကာင္းတယ္။
ဟုတ္တယ္.. အရူူးဆုိလုိ႕.. ဘာမ်ားလဲလုိ႕၃ ေၾကာင္းတညး္နဲ႕.. ပြဲျပီးသြားေတာ့တာပဲ..
ပန္းသီးကို အရူးကိုက္သြားတာပဲ ျဖစ္ရမယ္... း)ATN
အခ်စ္ရူးပဲ ျဖစ္ရမယ္။ရုိးမွ ရုိးရဲ႔လား ပန္ပန္ :)
ပုံကေတာ့ အသက္၀င္တယ္။ တုိ႔ဆုိ ပါရမီမပါဘူး။ ပုံဆြဲတတ္တဲ့ လူကုိ လုိခ်င္တာလည္း မရဘူး...
အဲဒါ စိတ္လႈပ္ရွားတတ္တဲ႔ လူ႔သဘာ၀စစ္စစ္ ပံုမွန္ပဲ မဟုတ္ဘူးလားလို႔.....
ပန္းသီးကတဖဲ့စာေလးဘဲအကိုက္ခံရေသးပါလား..ဆန္းေတာ့ဆန္းတယ္ၾကီးေဒၚပန္ေရ..
ပုထုဇေနာဥမတေကာလို႔ဆိုၾကၿပန္ေသးတာကိုးဘာၿဖစ္လဲ ကြယ္ရူးခ်င္စိတ္ရွိရင္ ရူးမွာေပါ့ေနာ့္
ပံုထဲ က ပန္းသီး ၀င္ကိုက္သြားတယ္ဗ်ာ၊၊ ဗိုက္ဆာတာနဲ႕ ၊၊
ရူး ခဲ့ ဖူး တယ္.. ခဏခဏ.....................ပုံသ႑န္ အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕လူတိုင္း က အရူး တစ္မ်ိဳး စီ...
မပန္..တို႔ေတြက..အရိုးထိေအာင္ရူးေနခဲ့ၾကတာ.
ကဗ်ာေလးက အသက္၀င္ပါ့...ကိုယ္ကလဲ စိတ္က သိပ္မမွန္ေလေတာ့ကာ ကိုယ့္ကိုယ္မ်ား ေစာင္း ေရးထားေလေရာ့သလား လို ့ေတာင္ ေတြးမိတယ္။ အိုးမလံု အံုပြင့္တဲ့သေဘာေပါ့ေလ...
မ၀ံ့မရဲစိတ္နဲ႔အလုိမက်မႈေတြၾကားဗ်ာမ်ားေနသူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့႐ူးသြားႏုိင္ပါတယ္။
ခံစားခ်က္လွလွနဲ႔စိတ္ကူးကဗ်ာေလးေတြ ခံစားသြားပါတယ္။
အာဒံနဲ ့ဧ၀ ကစလို ့ အဲဒီပန္းသီးေလးေၾကာင့္ ရူးသြားတာ ခု္အထိေပါ့…အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ ပန္းသီးမစားပဲ မေနနိုင္ျပန္ဘူး… ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ရူးခ်င္ေနေတာ့လဲ…စကားမစပ္… ခု ဘန္နာေလးက လွေပမယ့္ အသဲယားဖို ့ ေကာင္းတယ္…
ပန္းခ်ီနဲ ့ကဗ်ာက လိုက္ပါ့။
ဆာဂ်ီးေရ..ကြ်န္ေတာ္လည္း ခုပဲ ပန္းသီးစားေနတုန္း ဘေလာ့ဂ္ဖြင္မိ လ်က္ျဖစ္သြားတယ္ ဂယ္ပါပဲဗ်ာ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ.......အရူးးးတဲ့းးးးဟီ။
ကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ္႔အျဖစ္အတိုင္းပဲ။ :)
ေတာ္ေသးတယ္….“အိမ္ဦး” ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ မတြဲလုိ႔…. း-)
ေဒၚေလး ထူးျခားေနတယ္ ဧကႏၲ ေတာ့ ဧကႏၲ ပဲ :)
ReplyDeleteဟုတ္ပါ႔ ကိုၾကီးမ်ိဳးေရ.. အရူးဆိုလို႔ေျပးလာဖတ္တာ။
ReplyDeleteပံုဆြဲက်င့္ရင္း ကဗ်ာအတိုေလးေတြ ေရးၾကည့္ေနတာပါ ဆရာသမားတို႕ရယ္.. :D :D
ReplyDeleteသင္တန္းဆုိလုိ႕လာတက္တယ္။ သ့ံဳးေၿကာင္းကဗ်ာနဲ႕စတာကုိး.ေကာင္းတယ္။ေကာင္းတယ္။
ReplyDeleteဟုတ္တယ္.. အရူူးဆုိလုိ႕.. ဘာမ်ားလဲလုိ႕
ReplyDelete၃ ေၾကာင္းတညး္နဲ႕.. ပြဲျပီးသြားေတာ့တာပဲ..
ပန္းသီးကို အရူးကိုက္သြားတာပဲ ျဖစ္ရမယ္... း)
ReplyDeleteATN
အခ်စ္ရူးပဲ ျဖစ္ရမယ္။
ReplyDeleteရုိးမွ ရုိးရဲ႔လား ပန္ပန္ :)
ပုံကေတာ့ အသက္၀င္တယ္။ တုိ႔ဆုိ ပါရမီမပါဘူး။ ပုံဆြဲတတ္တဲ့ လူကုိ လုိခ်င္တာလည္း မရဘူး...
ReplyDeleteအဲဒါ စိတ္လႈပ္ရွားတတ္တဲ႔ လူ႔သဘာ၀စစ္စစ္ ပံုမွန္ပဲ မဟုတ္ဘူးလားလို႔.....
ReplyDeleteပန္းသီးကတဖဲ့စာေလးဘဲအကိုက္ခံရေသးပါလား..
ReplyDeleteဆန္းေတာ့ဆန္းတယ္ၾကီးေဒၚပန္ေရ..
ပုထုဇေနာဥမတေကာလို႔ဆိုၾကၿပန္ေသးတာကိုး
ReplyDeleteဘာၿဖစ္လဲ ကြယ္
ရူးခ်င္စိတ္ရွိရင္ ရူးမွာေပါ့ေနာ့္
ပံုထဲ က ပန္းသီး ၀င္ကိုက္သြားတယ္ဗ်ာ၊၊ ဗိုက္ဆာတာနဲ႕ ၊၊
ReplyDeleteရူး ခဲ့ ဖူး တယ္.. ခဏခဏ..
ReplyDelete...................
ပုံသ႑န္ အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕
လူတိုင္း က အရူး တစ္မ်ိဳး စီ...
မပန္..
ReplyDeleteတို႔ေတြက..အရိုးထိေအာင္ရူးေနခဲ့ၾကတာ.
ကဗ်ာေလးက အသက္၀င္ပါ့...
ReplyDeleteကိုယ္ကလဲ စိတ္က သိပ္မမွန္ေလေတာ့ကာ ကိုယ့္ကိုယ္မ်ား ေစာင္း ေရးထားေလေရာ့သလား
လို ့ေတာင္ ေတြးမိတယ္။
အိုးမလံု အံုပြင့္တဲ့သေဘာေပါ့ေလ...
မ၀ံ့မရဲစိတ္နဲ႔
ReplyDeleteအလုိမက်မႈေတြၾကား
ဗ်ာမ်ားေနသူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့
႐ူးသြားႏုိင္ပါတယ္။
ခံစားခ်က္လွလွနဲ႔
ReplyDeleteစိတ္ကူးကဗ်ာေလးေတြ ခံစားသြားပါတယ္။
အာဒံနဲ ့ဧ၀ ကစလို ့ အဲဒီပန္းသီးေလးေၾကာင့္ ရူးသြားတာ ခု္အထိေပါ့…
ReplyDeleteအခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ ပန္းသီးမစားပဲ မေနနိုင္ျပန္ဘူး… ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ရူးခ်င္ေနေတာ့လဲ…
စကားမစပ္… ခု ဘန္နာေလးက လွေပမယ့္ အသဲယားဖို ့ ေကာင္းတယ္…
ပန္းခ်ီနဲ ့ကဗ်ာက လိုက္ပါ့။
ReplyDeleteဆာဂ်ီးေရ..
ReplyDeleteကြ်န္ေတာ္လည္း ခုပဲ ပန္းသီးစားေနတုန္း
ဘေလာ့ဂ္ဖြင္မိ လ်က္ျဖစ္သြားတယ္
ဂယ္ပါပဲဗ်ာ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ.......အရူးးးတဲ့းးးးဟီ။
ကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ္႔အျဖစ္အတိုင္းပဲ။ :)
ReplyDeleteေတာ္ေသးတယ္….“အိမ္ဦး” ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ မတြဲလုိ႔…. း-)
ReplyDelete