Thursday, March 19, 2015

ကဗ်ာတြင္ ေျပာသူနာမ္စား၏အေရးပါမႈ ႏွင့္ ကဗ်ာေရးသူကိုဖတ္ရႈျခင္း

ကဗ်ာတြင္ ေျပာသူနာမ္စား၏အေရးပါမႈ ႏွင့္ ကဗ်ာေရးသူကိုဖတ္ရႈျခင္း



အင္တာနက္ထဲမွာ ေတြ႔ရတဲ့ စာေတြကဗ်ာေတြရဲ႕ ဝိေသသတစ္ခုကေတာ့ စာဖတ္သူေတြဟာ သိလ်က္နဲ႕ျဖစ္ေစ မသိလိုက္ မသိဘာသာျဖစ္ေစ စာကိုသာမက စာေရးသားသူကိုပါ အစဥ္တစိုက္ လိုက္လံဖတ္ရႈၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုုျဖစ္ရျခင္းဟာ ပံုႏွိပ္စာေပနဲ႔မတူတဲ့ အင္တာနက္ရဲ႕ အျပန္အလွန္ တုန္႔ျပန္ႏိုင္စြမ္းျမန္ဆန္မႈ ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ (ဒါဟာ အေတြ႔အႀကံဳအရ သတိျပဳမိျခင္းသာျဖစ္လို႔ အတည္ျပဳဖို႔ သီအိုရီ ကိုးကားရတာေတာ့ ခက္ခဲပါတယ္။ ျပန္လည္ ျငင္းခ်က္ထုတ္လိုကလည္း ထုတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။) စာေရးသူကို လိုက္လံဖတ္ရႈတဲ့ေနရာမွာ စာ၊ကဗ်ာရဲ႕ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ပုဂၢလိကဆန္မႈ ဟာ အေရးပါလာတယ္။ လူေတြရဲ႕ စူးစမ္းတတ္တဲ့ သဘာဝအရ ေရးသူဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲ၊ ဒီေန႔ ဘယ္လိုစိတ္အေျခအေနရွိသလဲ၊ မနက္ျဖန္ ဘာဇာတ္လမ္းကိုေျပာျပမလဲ ဆိုတာမ်ိဳးကို စိတ္ဝင္စားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႏိုင္ငံအသီးသီးမွာ နာမည္အႀကီးဆံုး ဘေလာ္ဂါလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ မိမိရဲ႕ ပုဂၢလိကဘဝအေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေန႔စဥ္မျပတ္ update လုပ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မ်ိဳးေတြဟာ ထိပ္တန္းမွာ ေရာက္ေနတာျဖစ္တယ္။

ကဗ်ာအႏုပညာဖက္ကို ဗဟိုျပဳၿပီး ေလ့လာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကေန႔ အင္တာနက္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့ ကဗ်ာေရးသူေတြထဲမွာ Minerva Jupiter ဆိုတဲ့ account ပိုင္ရွင္ မီနားဗား ရဲ႕ ကဗ်ာေတြအေၾကာင္း စူးစမ္းခ်င္ပါတယ္။ မီနားဗား ဆိုတဲ့ အမည္ကေတာ့ ေရာမနတ္သမီးတစ္ဦးရဲ႕ အမည္ျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးကိုယ္စားျပဳ နာမည္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။  မီနားဗားရဲ႕ ကဗ်ာေတြမွာ  စီးဆင္းမႈေလသံ ေအးေဆးပံု၊ ခံစားခ်က္ အေရာင္ပါပံု၊ မိမိနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေျပာျပေနပံုေတြက confessional ဆန္တဲ့ အပိုင္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာသူနာမ္စားကို မၾကာခဏ အသံုးျပဳကာ ခံစားခ်က္ေတြ၊ မိမိရဲ႕ပုဂၢလိကဘဝ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို အေျချပဳ ေရးသားတဲ့ ကဗ်ာမ်ိဳးကို confessional poetry လို႔ေခၚၿပီး အေမရိကန္ကဗ်ာမွာ ၁၉၅၀၊ ၆၀ ခုႏွစ္ေတြေလာက္က စတင္ေခတ္စားခဲ့ပါတယ္။ မီနားဗားဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ ပုဂၢလကိုယ္ပိုင္နာမ္စား တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မ (သူ႔ရဲ႕ စာလံုးေပါင္းအရေတာ့ “က်မ”) ဆိုတာကို ကဗ်ာတိုင္းလိုလိုမွာ ထည့္သြင္းထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒါဟာ သူ႔ကဗ်ာေတြရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ တသမတ္တည္း ပုဂၢလိကဆန္မႈ ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ စာဖတ္သူေတြမ်ားေအာင္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးအေနနဲ႔ ဆြဲေဆာင္ဖို႔ ဆိုတဲ့ အေပၚယံ ယူဆခ်က္မ်ိဳးထက္ ပိုေလးနက္တဲ့ ေလ့လာမႈမ်ိဳးကိုပဲ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။

ေခတ္သစ္အဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ မိမိကိုယ္ကို ရည္ညႊန္းတဲ့ နာမ္စားေတြဟာ ကတၱားပုဒ္ေနရာမွာ I နဲ႔ We ဆိုၿပီး ပုဂၢလနဲ႔ အမ်ားပိုင္ ႏွစ္မ်ိဳးရွိေပမဲ့ ျမန္မာစာမွာ ပိုမိုရႈပ္ေထြး စံုလင္တယ္။ က်ားမျဖစ္တည္မႈ၊ ေလသံ၊ လူမႈအဆင့္အတန္း၊ အသက္အရြယ္၊ ရင္းႏွီးမႈ အစရွိတဲ့ အေျခအေနေတြ အေပၚမူတည္ၿပီး ငါ၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မ၊ ကၽြႏု္္ပ္၊ က်ဳပ္၊ မိမိ၊ ကိုယ္၊ ငါတို႔၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔၊ ကၽြန္မတို႔၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၊ က်ဳပ္တို႔၊ မိမိတို႔၊ ကိုယ္တို႔ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေန႔စဥ္သံုးစကားေတြထဲမွာ သူမ်ားက၊ ခင္က၊ ေမာင္က၊ သားက၊ သမီးက ၊ ဘုန္းႀကီးက စတာေတြ နာမည္အတိုေကာက္ေတြ သံုးစြဲၾကတာလည္း ရွိတယ္။ ၾကားနာသူနာမ္စားေတြဟာလည္း ေျပာသူနာမ္စားနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ကြဲျပားပါတယ္။ အဲဒီလို မတူညီတဲ့သံုးစြဲမႈတိုင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ကြဲျပားတဲ့ အဓိပၸာယ္၊ အႏွစ္သာရ၊ ဆက္ႏြယ္မႈ တစ္ခုခုရွိေနပါတယ္။

ပုဂၢလနာမ္စားသုံးျခင္းဟာ ေရးသူက ဖတ္သူနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈ ျပဳလုပ္ၿပီး ဖတ္သူကို အဓိကထား ခ်ိန္ရြယ္ေျပာျပသလို ပိုျဖစ္ေစပါတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ I ကို ထည့္စရာမလိုပဲ ေရးသားလို႔ ရတဲ့ဝါက်တည္ေဆာက္ပံုေတြ ရွိသလို ျမန္မာဘာသာစကားမွာ ေျပာသူကတၱားပုဒ္ မပါဘဲ အဓိပၸာယ္ရွိ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ဝါက်ေတြ အမ်ားႀကီးေရးလို႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာသူနာမ္စားကို ကတၱားေနရာမွာ ထည့္မယ္ဆိုရင္ မျဖစ္မေနမဟုတ္ဘဲ ေရးသူရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ရပ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အႏုပညာေျမာက္ အဖြဲ႔အႏြဲ႔တစ္ခု ေရးသားတဲ့ေနရာမွာ အဲဒီကတၱားကို ေရြးခ်ယ္ သံုးစြဲလိုက္တဲ့အခါ အႏုပညာဆုိင္ရာ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုခု ရွိမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းရတယ္။

ျမန္မာဘာသာစကားရဲ႕ နာမ္စားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ခ်ဲ႕ထြင္ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏိုင္မႈဟာ ေလ့လာစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ေပးစြမ္းလာပါတယ္။
အႏုပညာလက္ရာတစ္ခု ေရးသားတဲ့အခါ ေရးသူဟာ အမ်ိဳးသားျဖစ္ေစ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေစ၊ က်ားမ မထင္ရွားသူျဖစ္ေစ၊ ေျပာသူနာမ္စားကို မိမိႏွစ္သက္သလို မိမိရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္အတိုင္း ေရးသားႏိုင္တာက ေရးသူရဲ႕ အခြင့္အေရးပါ။ ယခုေလ့လာမႈမွာ ကဗ်ာေရးသူမီနားဗားရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ဖတ္မိတဲ့အခါ  - အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြလား။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြလား။ အမ်ိဳးသမီးကိုယ္စားျပဳတဲ့အတြက္ ကဗ်ာရဲ႕ ေလသံနဲ႔ အေၾကာင္းအရာမွာ ဘာထူးျခားသြားသလဲ။ ကၽြန္မဆိုတဲ့ ေနရာေတြမွာ ကၽြန္မကို ျဖဳတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ျဖစ္ ငါ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွမထည့္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပင္ဆင္ ဖတ္ၾကည့္ရင္ ကဗ်ာအရသာ အႏွစ္သာရ ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားမလဲ။ - လို႔ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖတ္ရႈသူရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ စိတ္ဝင္စားႏုိင္ခြင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္၊ မိမိ ဆိုတဲ့ အသံုးေတြက က်ားမ မကြဲျပားတဲ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာ အခန္႔သံုး ျဖစ္တယ္။ ငါ ဆိုရင္ ရိုင္းတယ္လို႔ ယူဆတာလည္းရွိတယ္။ ရင္းႏွီးတဲ့ အရိပ္အေယာင္ပါတယ္။ က်ားမမခြဲျခားတဲ့ အသံုးျဖစ္တယ္။ မိမိကုိယ္ကိုမိမိ တိုင္တည္ေျပာဆိုတဲ့အခါ ငါ ကို သံုးတာနဲ႔ ဆီေလ်ာ္တယ္။ ျပင္းထန္ေလးနက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရးရင္ ကၽြႏ္ုပ္ တို႔ ငါ တို႔ သံုးရင္ ပိုၿပီး မာန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မ အသံုးကို ပိုယဥ္ေက်းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကတဲ့အတြက္ ပရိသတ္ ဒါမွမဟုတ္ အျခားတစ္ေယာက္ကို တိုင္တည္ေျပာဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မ က ပိုလိုက္ဖက္ဟန္ရွိတယ္။

ျမန္မာစကားရဲ႕ ရႈပ္ေထြးမႈမွာ ႏိုင္ငံေရးဆန္ေနတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကေတာ့ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေပၚမွာ အယူအဆတစ္ရပ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ က်မ လို႔ ေရြးခ်ယ္သုံးစြဲတဲ့ မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ရွိတယ္။ တစ္ လို႔စာလံုးေပါင္းရမယ္ဆိုတဲ့ ေရတြက္ပံုေတြကို တ လို႔ပဲ ဆက္ေပါင္းၾကသူေတြရွိတယ္။ ဒီအယူအဆကို ယေန႔ေခတ္ၿပိဳင္လူငယ္ေတြထဲမွာေတာ့ သိပ္မေတြ႔ရပါ။ က်မ ဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းပံုနဲ႔ သပ္ရပ္တိက်တဲ့ လက္ရာေတြဟာ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ သက္လတ္ပိုင္းအေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ခိုင္မာတဲ့ကဗ်ာေရးသက္တန္းကို ညႊန္ျပေနတယ္။

စာမ်က္ႏွာအကန္႔အသတ္ေၾကာင့္ မီနားဗားရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို အေသးစိတ္ ေကာက္ႏုတ္ ေလ့လာခ်က္ေတြ အမ်ားအျပား မေဖာ္ျပေတာ့ပါ။ မီနားဗားဟာ ေလသံတူေပမဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ တင္ျပပံု၊ သံုးစြဲတဲ့စကားလံုးေတြ မထပ္ဘဲ လွပစံုလင္တဲ့  ကဗ်ာအမ်ားအျပားကို အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာ ေရးခဲ့တယ္။ “က်မ” “က်မတို႔” ဆိုတဲ့ အသံုးေၾကာင့္ မီနားဗားရဲ႕ကဗ်ာေတြကို ဖတ္တဲ့အခါ စီးဆင္းမႈ ေပ်ာ့ေျပာင္းညင္သာတဲ့ အရသာကို ခံစားရတယ္။ ဖတ္သူအေနနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ ခံစားခ်က္ ဆိုတာကို အာရုံထဲရွိေနတဲ့အခါ  ေရးသူေျပာခ်င္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ဖြဲ႔ႏြဲ႔မႈေတြ အိုင္ဒီယာေတြကို နားဝင္ေအာင္ ျဖည္းျဖည္း ေျပာျပေနသလို ပိုျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကဗ်ာေတြဟာ အမ်ိဳးသမီး အေၾကာင္းအရာဆန္တယ္ ဥပမာ “ေတာင္နဲ႔ျမဴ”၊ “ႏွင္းလူ” ။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕တင္ျပခ်က္ ျဖစ္စရာ တကူးတက မလိုအပ္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ၊ တင္စားခ်က္ေတြ ျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကဗ်ာေတြမွာေတာ့  ေျပာသူနာမ္စားကို မထည့္လည္း ရႏိုင္ေလာက္တယ္။ ဥပမာ “ၿမိဳ႕သစ္” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာမွာ ေျပာသူနာမ္စား မပါဘဲ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ၿမိဳ႕သစ္ရဲ႕အေၾကာင္းေတြကို ဗဟိုျပဳ ဖြဲ႔ဆိုလာၿပီး ေနာက္ဆံုးဝါက် ေရာက္ခါမွ “က်မစိတ္ထဲဝါးတားတားပဲ” လို႔ ထည့္ျဖစ္ေအာင္ထည့္လိုက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ က်မ ဆိုတဲ့ နာမ္စားမပါဘဲ “စိတ္ထဲဝါးတားတားပဲ” လို႔ေျပာလိုက္ရင္လည္း ဒါက ကဗ်ာေရးသူရဲ႕စိတ္ထဲ လို႔ ဆိုလိုမွန္း နားလည္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ဝါက်တည္ေဆာက္ပံုျဖစ္တယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ Minerva Jupiter ရဲ႕ ကဗ်ာေတြ ဆက္တုိက္စီးဆင္းလာမႈဟာ ေစာင့္ဖတ္သူေတြအဖို႔ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္။ “က်မ” ဆိုတဲ့ နာမ္စားဟာ သူ႔ကဗ်ာေတြမွာ အထူးပံ့ပိုးေနတာ ထင္ရွားတယ္။ အျခားေသာ ရွာေဖြေတြ႔ရွိမႈေတြလည္း ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။ - မီနားဗားရဲ႕ “က်မ” ဟာ ေရးဟန္တစ္ခု တည္ေဆာက္ရုံသက္သက္ပဲလား။ ေရးသူဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံ ဆိုတာကို ဖတ္သူကို မျပတ္ သတိေပးခ်င္ သတင္းပို႔ခ်င္ ေနရုံပဲလား။ အဲဒါဟာ ကဗ်ာတည္ေဆာက္မႈမွာ ဘယ္လို ပိုအေရးပါသြားမလဲ။ တမင္တကာ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေျပာသူနာမ္စားကို ေရးသူဟာ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္ (ကဗ်ာဆုိင္ရာရည္ရြယ္ခ်က္) ေၾကာင့္ ကဗ်ာထဲမွာ တကူးတက ထည့္သြင္းသလဲ။ တစ္ဖက္ကလည္း ကဗ်ာေရးသူက ရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ မရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ အဲဒီလိုထည့္လိုက္တဲ့အတြက္ ကဗ်ာရဲ႕ ေလသံ၊ ေပးခ်င္ေသာအခ်က္အလက္၊ ေနာက္ဆက္တြဲ အနက္ဂယက္ စတာေတြအေပၚ ဘယ္လိုထင္ဟပ္ခဲ့သလဲ - ဆိုတာေတြဟာ ျမန္မာဘာသာစကားနဲ႔ ျမန္မာကဗ်ာအတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေလ့လာခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြလို႔ ထင္ျမင္မိတဲ့အတြက္ ကဗ်ာေလ့လာသူေတြ ဆက္လက္ေတြးေတာႏိုင္ေအာင္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

ရည္ညြန္း။ ။ မီနားဗား၏ စာမ်က္ႏွာ link  https://www.facebook.com/profile.php?id=100008148947868&fref=ts

ပန္ဒိုရာ
၂-၇.၃.၂၀၁၅

(ႏွင္းဆီျဖဴဂ်ာနယ္ အတြဲ၁ အမွတ္ ၃ တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိ)

Expand..

Thursday, February 26, 2015

ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာ



ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာ

“ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သမၼတတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းလိုမ်ိဳးမွာ
 ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခါ ငါဟာ အံ့ၾသျခင္းႀကီးစြာ အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးသြား
သမၼတႀကီးရဲ႕မိန္႔ခြန္းက ကဗ်ာဆန္လွခ်ည့္လား ဆိုတဲ့ ငါ့မွတ္ခ်က္နဲ႔အတူ
ဒါဟာ အႀကံေပး တစ္ေယာက္ေယာက္က ေရးေပးတာျဖစ္မယ္ လို႔ ေနာက္ဆက္တြဲ
ေတြးျဖစ္သြား ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ဒါဟာ သမၼတႀကီးကို အထင္ေသးသလိုမ်ား
ျဖစ္သြားမလားလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြား သမၼတႀကီးလည္း ကဗ်ာဆန္ႏိုင္တာပဲ
သမၼတႀကီးလည္း “ခရု”ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ “ေလာင္ခ်ာ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို
တြဲဖက္ၾကည့္ဖို႔ ကိုယ္တုိင္ စဥ္းစားမိေကာင္း စဥ္းစားႏိုင္တာပဲ ဒီစကားလံုးမွာ
ေနာက္ခံအေျခအေနက အေရးပါခဲ့တာ ဒီစကားလံုးကို
မၾကားရခင္ အိပ္မက္ထဲမွာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို ယြမ္ ၆၀ ဆိုလား
၈၀ ဆိုလားနဲ႔ တရုတ္ျပည္ကို ေရာင္းစား လူကုန္ကူးခံရတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းပါခဲ့တာ
အဲဒီကိစၥေတြဟာ သိပ္ကို သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့တယ္ လို႔ သမၼတႀကီးက
ေျပာခ်လိုက္တာ ၿပီးေတာ့မွ ဒီလိုသိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့တဲ့ ကိစၥေတြကို ကိုယ္တြယ္ရတဲ့ေနရာမွာ
အစိုးရအေနနဲ႔ ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာ ကို သံုးရင္ေတာင္မွ ျပည္သူေတြရဲ႕
အျပစ္တင္ ေဝဖန္ခံရမႈ မကင္းႏိုင္ေသးပါဘူး လို႔ မိန္႔ခြန္းထဲမွာ
ထည့္ေျပာသြားတာ ဒါဟာ သိပ္ကို လွပတဲ့ အလကၤာေျမာက္စကားလံုး ဆိုေတာ့ကာ
ငါ့မွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာဆိုတာ တကယ္သာ
ရွိခဲ့ရင္ တျခားအရာေတြမထိပဲ ခရုေတြကိုပဲ အလိုအေလ်ာက္ ေရြးပစ္မွာလား ဒါမွမဟုတ္
ခရုေတြ ထိခိုက္ေလာက္တဲ့ အရွိန္အဟုန္ကို ခ်ိန္ဆတီထြင္ထားတဲ့ ေလာင္ခ်ာျဖစ္မလား
ခရုေတြဟာ ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာေအာက္မွာ အတံုးအရုံး ေၾကမြသြားၾကမလား
ျပည္သူေတြဟာ ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာေလး သံုးတာေတာင္မွ
အျပစ္တင္ ေဝဖန္ေနၾကဦးမယ္ဆိုရင္ သိပ္လြန္ေနမယ္ဆိုတာ ဟုတ္ေလမလား
ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာဆိုတဲ့ စကားလံုးအဆန္းနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အာရုံကို
လႊဲဖယ္လိုက္တာေရာ ျဖစ္ေနမလား  ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာ ဆိုတဲ့စကား ကို
ဘယ္လို ဆက္စဥ္းစားရမလဲ ငါစဥ္းစား ဒါေပမဲ့လည္း ငါဟာ
အဲဒီခရုပစ္ေလာင္ခ်ာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္
လိုက္မေနဘဲ စကားလံုးရဲ႕ေန႔နံကို ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုနဲ႔ ေျပာင္းၾကည့္ ဒါမွမဟုတ္
ယြမ္ ၆၀ လား ၈၀ လား ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ပမာဏကို အစြဲျပဳၿပီး
ႏွစ္လံုးထီ ထိုးၾကည့္ရမလား ဒါမွမဟုတ္ ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ သမၼတႀကီးကို ေက်းဇူးတင္ရမွာလား ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္
ငါဟာ အိပ္မက္ထဲမွာ သမၼတႀကီးကို  ဆြဲထည့္ၿပီး အလြဲသံုးစား
လုပ္မိတာလား လူကုန္ကူးမႈကို အလြဲသံုးစား လုပ္မိတာလား ဒါမွမဟုတ္
ခရုေတြကိုျဖစ္ျဖစ္ ေလာင္ခ်ာကိုျဖစ္ျဖစ္ အလြဲသံုးစားလုပ္မိတာလား
စကားလံုးေတြကို ကဗ်ာကို အလြဲသံုးစား လုပ္မိတာလား
ခရုပစ္ေလာင္ခ်ာရဲ႕ပစ္ခတ္မႈမွာ ငါဟာစီးေမ်ာ တအံ့တၾသ ။


ပန္ဒိုရာ
၂၆.၂.၂၀၁၅

Expand..

Tuesday, February 17, 2015

ကဗ်ာဆရာ သံုးေယာက္၊ သံုးဘက္ျမင္ ရုပ္လံုးႂကြ၊ သံုးခုမကတဲ့ျမင္ကြင္းေတြ၊ သံုးႀကိမ္မက




ကဗ်ာဆရာ သံုးေယာက္၊ သံုးဘက္ျမင္ ရုပ္လံုးႂကြ၊ သံုးခုမကတဲ့ျမင္ကြင္းေတြ၊ သံုးႀကိမ္မက  


အင္တာနက္ထဲမွာ လူငယ္ေတြေရးသားေနတဲ့ ကဗ်ာအမ်ားစုဟာ  လတ္တေလာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြေပၚမွာ အေျခခံတာနဲ႔အညီ အသံျမန္ဆန္မႈ၊ အေၾကာင္းအရာရွည္လ်ားစံုလင္မႈ၊ ရႈပ္ေထြးမႈေတြကို ေတြ႔ေနရတယ္။ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေရးဟန္ေတြ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္။ ျဖစ္ဆဲပ်က္ဆဲ ေနရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္။ ျမန္မာစကားကေတာ့ ကာလံ ေဒသံ လို႔ဆိုတယ္။  ကာလ ေဒသ ပေယာဂ လို႔လည္း ေျပာတာလည္းရွိတယ္။ ေနရာနဲ႔အခ်ိန္ ဆိုတဲ့ space and time ဟာ လူသားျဖစ္တည္မႈရဲ႕ အေျခခံအစိတ္အပိုင္းေတြျဖစ္တယ္လို႔ မႏုႆေဗဒနဲ႔ ပထဝီဝင္ ပညာရွင္ ပါေမာကၡ ေဒးဗစ္ဟာေဗး က ဆိုခဲ့တယ္။ space ဆိုတာ ဘာလဲ။ time ဆိုတာဘာလဲ။ time ကို စကၠန္႔၊ မိနစ္၊ နာရီ၊ ေန႔၊ လ၊ ႏွစ္ စတာေတြနဲ႔ ပိုင္းျခားၿပီး လူေတြက သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကိန္းဂဏန္းေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္း ယူဆလိုက္ၾကတယ္။ space ဆိုတဲ့ သေဘာတရားက ပိုရႈပ္ေထြးတယ္။ space ဆိုတာ အစနဲ႔အဆံုး အနားသတ္ေတြ နယ္ျခားစည္းမ်ဥ္းေတြ ရွိႏိုင္တဲ့ ေနရာ။ ျပင္သစ္ေတြးေခၚပညာရွင္ မိုက္ကယ္ဖူးကိုးကေတာ့ “မိမိတို႔ေနထိုင္ေနေသာေနရာ၊ အဲဒီအထဲမွာ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ထဲမွ မိမိတို႔ကို ဆြဲထုတ္ေန၊ မိမိတို႔ ဘဝမ်ား၊ အခ်ိန္၊ သမိုင္းတို႔ ပ်က္စီးျခင္း ျဖစ္ပြားရာ၊ မိမိတို႔ကို ကုတ္ျခစ္ကိုက္ခဲေနေသာ ေနရာ၊ ထိုေနရာအတြင္းကိုယ္တိုင္ကလည္း ေသာင္းေျပာင္းေထြလာေနရာ၊….. ထိုေနရာအတြင္းတြင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈအစုအေဝး တစ္စုံျဖင့္ မိမိတို႔ ေနထိုင္ေနၾကသည္” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။  

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမႈကိစၥေတြထဲမွာ ေနရာနဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပိုင္းျခားသတ္မွတ္မႈေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ သာတူညီမွ်မႈ မရွိႏိုင္ဘူးတဲ့။ space ဆုိတာ မူလတည္ရွိတဲ့အရာမဟုတ္ဘဲ လူေတြက တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အျမင္သေဘာထားသာျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံအဆင့္၊ နယ္ေျမေဒသအဆင့္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ macro space၊ တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္း အဆင့္ အေသးစိတ္ေသာ micro space။    ပထဝီအေနအထား၊ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ၊ ထုံးတမ္းစဥ္လာ မတူညီတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းေတြအၾကား space ျခင္း မတူညီတဲ့အခါ ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ။ လူအမ်ားစု သတ္မွတ္ထားတဲ့ space နဲ႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ space အၾကား ျခားနားမႈေတြ ေပၚေပါက္လာတဲ့အခါ ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ။  ႏိုင္ငံေရးအာဏာနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ေရာ space ေတြကို ဘယ္လို ဖန္တီး/ဖ်က္ဆီး/ကစားေလ့ရွိၾကသလဲ။ အဲဒါေတြဟာ ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာျပည္က လူငယ္ေတြ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ လူမႈဘဝထဲကို ဘယ္လုိ သက္ေရာက္လာခဲ့သလဲဆိုတာ လူငယ္ေတြရဲ႕ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈလက္ရာေတြမွာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ထင္ဟပ္ေနမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိတယ္။ 

ကဗ်ာ စစခ်င္းကတည္းက လွ်ပ္စစ္ဓါတ္စီးေနတဲ့ ဝါယာႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ဆိုေတာ့ “ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုရဲ႕ သရီးဒုိင္ေမးရွင္း” ကဗ်ာထဲမွာ ေရွာ့ခ္ရွိေနတာ အေသအခ်ာ။ ေရးသူက  ၃ ေယာက္ ( ရဲရင့္လမင္း၊ ေက်ာ္ဦး(လႈိင္)၊ ေရႊမုိးျမဴ )။ အေတြးအျမင္ ဆတ္ဆတ္ေဆာ့ေဆာ့နဲ႔ လက္ေဆာ့ေျခေဆာ့ ေရးလိုက္ၾကတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ပညာရွိ ေမ်ာက္သံုးေကာင္ဆန္ဆန္ ။ “see no evil, hear no evil, speak no evil” ။ မျမင္ခ်င္ မၾကားခ်င္ မေျပာခ်င္တဲ့၊ ဒီ့ထက္ဆိုးတာက ေျပာမိရင္ ျပစ္မွားသလို ျဖစ္မယ့္ အေျခအေနေတြ။  ျပစ္မွားတယ္ဆိုတာက အသက္၊ ဂုဏ္၊ ဝါ၊ အက်င့္သီလ ႀကီးမားတယ္လို႔ ယူဆရသူေတြကို အႏုတ္လကၡဏာပါတဲ့ မွတ္ခ်က္ျပဳမိရင္ ျပစ္မွားတယ္ လို႔ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ ျမန္မာမႈေဝါဟာရ။ ကဗ်ာဆရာသံုးေယာက္က ဘာေတြကို ျပစ္မွားခ်င္ေနသလဲ။ ဆက္လက္ေျပးလႊားေနဆဲ စကားစုေတြထဲမွာ ျပစ္မွားတယ္လို႔ ယူဆႏိုင္တာေတြ ပါမပါ။

 “လွ်ပ္စစ္ဓါတ္စီးေနတဲ့ ဝါယာၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလုိစတယ္။ မျမင္ခ်င္တဲ့ မ်က္လုံးရယ္ မၾကားခ်င္ေတာ့တဲ့ နားရယ္တစ္ခုခုဆုိ အလုိရွိသေလာက္ ျပစ္မွားခ်င္တဲ့ပါးစပ္ ထိလုိ႕မရတဲ့ အျပင္းစားဗုိ႔အားနဲ႕ငါအသက္ရွဴမႈကုိ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ရုိက္သြင္းလုိက္တယ္။”

အျပင္းစားဗို႔အား နဲ႔  ရိုက္သြင္းလိုက္ရတဲ့ အသက္ရွဴမႈ။ ဒါကိုေတာင္မွ ေရွာေရွာရွဴရွဴလို႔ ဆိုျပန္တယ္။ ဆန္႔က်င္အနက္ ယွဥ္တြဲစကားလံုးမ်ား။ ၂၁ ရာစုထဲမွာ အသက္ရွဴမႈကို ရိုက္သြင္းလိုက္ရတာေတာင္မွ ေရွာေရွာရွဴရွဴလို႔ သတ္မွတ္ရဦးမလား။  အဲဒီမွာ ပဋိပကၡက စေနၿပီ။

“ဒုကၡတရားဟာ ဗုိင္းရပ္စ္သန္႕စင္ထားတဲ့ေဆာ့ဖ္ဝဲ။ Download ကလစ္ေတြက သန္းေျခာက္ဆယ္။ အစစ အရာရာ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး “ဝ”ဖီးလုိ႕။ခုခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါကုိ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ထဲ ထည့္ပစ္လုိက္။”

ဗိုင္းရပ္စ္၊ ေဆာ့ဖ္ဝဲ၊ Download ကလစ္၊ ခုခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါ၊ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္၊ အားလံုးဟာ ၂၁ရာစုဆိုတဲ့ ကာလထဲ မပါမျဖစ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ဝဖီးေနၾကတဲ့ ကမၻာဆန္စကားလံုး global space ေတြ၊ အဲဒီအထဲမွာ ဒုကၡတရားဆိုတဲ့ ဘာသာေရးဆန္တဲ့ အယူအဆနဲ႔ သန္းေျခာက္ဆယ္ဆိုတဲ့ ကိန္းဂဏန္းကေတာ့ ျပည္တြင္းျဖစ္ local space ေတြ။­­ 

“ အခန္း၀မွာအျဖဴေရာင္ပန္းျခင္းကုိခ်ိတ္မယ္။ ေလွ်ာက္ေနက် လမ္းက ပ်ံက်ေစ်းမွာ စံပယ္ပန္းသည္ေတြထြက္ေျပးေနတာျမင္ေတာ႔ ငါ႔ကုိယ္ငါ ဆဲြဆိတ္မိတယ္။ ဒါ အျပာေရာင္ shock ပဲ။ ဓါတ္ၾကိဳးေပၚက ခုိေတြကေတာ႔ ခပ္တည္တည္နားေနၾကတာပဲ။ လွလွပပဆပ္တတ္ဖုိ႔ပဲ လုိတယ္လူသား၀ဋ္ေၾကြးဆုိတာေတြကုိ ေဟာဒီလုိ ေသြးမရုိး သားမရုိး ေန႔ေတြထဲမွာ။”

အခန္းဝမွာ ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္မယ့္ အျဖဴေရာင္ပန္းျခင္းဟာ စံပယ္ပန္းေတြမ်ားလား။ စံပယ္ပန္းသည္ေတြကေတာ့ ပ်ံက်ေစ်းမွာ ထြက္ေျပးေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ စည္ပင္ရဲက လိုက္ဖမ္းလို႔လား။  အဲဒါကို ျမင္ေတာ့ ကဗ်ာေရးသူဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ဆြဲဆိတ္ပစ္လိုက္သတဲ့။ ဘာသက္ဆိုင္ပါလိမ့္၊ ေရွာ့ခ္ဟာလည္း ဘာေၾကာင့္ အျပာေရာင္လို႔ေျပာရသလဲ။ ေရွာ့ခ္ေတြမွာ အေရာင္ရွိသလား။ ဓာတ္ႀကိဳးေပၚက ခိုေတြဆိုတာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ သေကၤတတစ္ခု။ ေန႔ေတြဟာ ေသြးမရိုးသားမရိုး လူသားဝဋ္ေၾကြးဆိုတာေတြက ဘာေတြလဲ။

 “ေထာက္ေထာက္ေထာက္ေထာက္နဲ႔ ျမန္လုိက္တဲ႔ မွန္လွီးဓါး လက္ေကာက္၀တ္ေလး ထုိးမသြင္းျဖစ္ခင္ ငါလွည္႔ထြက္ခဲ႔ရတယ္။ ထြက္ေျပးလုိ႔ မလြတ္တာ ပစၥဳပၸန္ေခတ္ဆုိေတာ႔။ အသက္႐ႈလိုက္တိုင္း ႏွာေခါင္းဝမွာအကုသိုလ္ေတြ အတုံးလိုက္အတစ္လိုက္ လာစို႔ေနတယ္။ လက္က လက္အုပ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ခ်ီထားတယ္။ စိတ္က ဘုရားသခင္နဲ႔ ဂိမ္းကစားေနတယ္။ အသိဥာဏ္ထဲ အသံညိွၿပီးဝင္လာတဲ့ အေတြးအေခၚအစုတ္အျပတ္မ်ား။ ကိေလသာနဲ႔ ယားေနတဲ့ ခႏၶာကို ကိေလသာနဲ႔ျပန္ကုတ္ျခစ္။ေသြးေတြျဖာဆင္းလာေပမယ့္ အပ်ိဳရည္မပ်က္ေသးတဲ့ ေသျခင္းတရားကို ဝဋ္နာကံနာ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေၾကာင္စီစီ ထိုင္ေငး။ ေခါင္းလည္းဝင္တယ္ ကိုယ္လည္းဆံ့တယ္။ ဒါလူ႔ဘဝ၊လူသားဆန္မႈကို စိတ္မပ်က္မိေစနဲ႔။ လီဗာကိုခပ္ျပင္းျပင္းနင္းထား၊ မိုင္တိုင္ေတြ တခုၿပီးတခုလာမယ္။ ဒုကၡေတြ တေကြ႔ၿပီးတေကြ႔လာမယ္။”

ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသဖို႔ႀကိဳးစားေပမယ့္လည္း မေသျဖစ္ခဲ့ျပန္ဘူး။ ဒီစာပိုဒ္မွာေတာ့ ဘာသာေရးအေတြးအေခၚေတြ ဆက္ပါလာၿပီ။ ႏွာေခါင္းဝမွာ အကုသိုလ္ေတြ အနံ႕ရေနတယ္။ လက္ကေတာ့ ဘုရားကို ရွိခိုးေနေပမယ့္ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေတြးမ်ားစြာ၊ သံသယမ်ားစြာ၊ စိတ္ပ်က္မႈေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သတိေပးေနရတယ္။ ဒါဟာ ဒုကၡတရားပဲ။ ဒါဟာလည္း တရားသေဘာပဲ လို႔ မျပတ္စိတ္သြင္းေနတဲ့ၾကားက လာေနၿပီ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု။

“ ေလာေလာဆယ္ ေလာင္စာလည္း မလိုဘူး၊ ကုသိုလ္လည္းမရခ်င္ဘူး။ သံသရာကို အသားဖတ္ေလးတဖက္လို ဆတ္ခနဲေကာက္ဝါးလိုက္ရံု။  စြဲလန္းလာတဲ့လူ႕အျဖစ္ကုိ ရုိက္ခ်ဳိးပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ မရွိေတာ့တဲ့ ေလာက ညွင္းပန္ႏွိပ္စက္မႈကအသုံးျပဳမ်ားလာတဲ့ ဘာသာတရားပဲ။ သံသယကုိ ေျပာင္လက္ေနေအာင္ ကုိယ္တုိင္အေရာင္တင္လုိ႕။ ကုိယ္ခ်င္းစာမႈ သစ္ပင္က ေျပာင္းျပန္စုိက္ထားတယ္။ ကုိယ့္ခႏၶာကုိယ္ေတာင္ မယုံရဲ။ အစိမ္းလုိက္ေမွာက္က်ထားတဲ့ အပ်ဳိမေလးရဲ႕ ရာသီေသြးေတြ။ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းပုံမ်ား ဆြဲၾကိဳးခ်ထားတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိပဲ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနရသလုိမ်ဳိး။ ငါတုိ႕မ်ဳိးဆက္က အစာအိမ္ဒဏ္မခံႏုိင္ေတာ့အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ အလစ္ေတြခ်ည္း ျဖဳတ္ရေတာ့မွာလား။ လမ္းေဘးမွာစိုက္ထားတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ေတြအစား သစၥာတရားဟာဘာလဲ၊ လမ္းအူေၾကာင္းေပၚေျပးေနတဲ့ ကားေတြအစား ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဟာဘာလဲ၊ လမ္းေဘးဝဲယာတေလ်ွာက္မွ ျမင္ကြင္းေတြအစား ယိုယြင္းလာတဲ့ေဂဟစနစ္ဟာဘာလဲ၊ လမ္းၫႊန္သေကၤတအမွတ္အသားေတြအစား ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈဟာဘာလဲ၊”

စိတ္ပ်က္မႈေတြဆက္လာတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ေတြအားလံုးမွာ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြရွိလာတယ္။ ေလာင္စာနဲ႔ကုသိုလ္ မအပ္စပ္တဲ့ အရာႏွစ္ခုကို ယွဥ္တြဲျငင္းဆိုထားတယ္။ လူ႔ဘဝကိုလည္း မခင္တြယ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမဲ့မႈေတြကိုသာ ကိုးကြယ္ကုန္ၾကၿပီ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာလည္း ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေနၿပီ။ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကလည္း ေမးခြန္းထုတ္စရာ။ အစာအိမ္ျပည့္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္က်င့္တရားေတြလည္း ယုိယြင္းလာၿပီ။ သစၥာတရားဆိုတာကို ေဝေဝဝါးဝါးျဖစ္လာၿပီ။ သဘာဝဝန္းက်င္ေတြလည္း ပ်က္စီးလာၿပီ။  ကိုယ္တုိင္ေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့အေနအထား။

“ အေ႐ွ႕တြင္ လူကူးမ်ဥ္းၾကားရိွသည္၊အေ႐ွ႕တြင္ အာဏာ႐ူးေတြရိွသည္၊ အေ႐ွ႕တြင္ ကုန္းေက်ာ္တံတားရိွသည္၊ အေ႐ွ႕တြင္ စစ္ပြဲေတြရိွသည္၊ အေ႐ွ႕တြင္ ေက်ာင္းရိွသည္၊ အေ႐ွ႕တြင္ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္မႈရိွသည္၊ အေ႐ွ႕တြင္ speed trap ရိွသည္၊ အေ႐ွ႕တြင္ အက်င့္ပ်က္ခ်စားမွုရိွသည္၊ ယာဥ္သံုးတန္ ၊ ကုန္သံုးတန္ ၊ အၾကမ္းဖက္မႈသံုးတန္ ၊ အဓမၼမွုသံုးတန္ ၊ ေမတၱာတရားေတာင္ေျခတြင္ အကုသိုလ္ေလာ္ရီကားႀကီး ဘီးေပါက္ေခ်ၿပီ။ ေပါက္တယ္ ေခတ္ထဲက ဂြင္ေတြမွာခြပ္ခနဲေနေအာင္ ေပါက္ရမယ္။ လက္ျပန္ၾကိဳးတုပ္ျပီး ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ငုတ္တုတ္ေမ့ေနတဲ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္း။ ေဝး..လုိ႕ေအာ္ရုံနဲ႕ ဝါး..ဆုိတဲ့ ဟာမုိနီ။ ကမာၻၾကီးရဲ႕ အရသာကခ်ဥ္တယ္။ ရွင္းလုိ႕မရတဲ့ အရႈပ္ထဲ ရွင္းေအာင္ေနမရတဲ့အခါ ေမးေငါ့လုိက္တဲ့ဓါးေတြက စင္းစင္းၾကီး စုိက္ဝင္တယ္။ အေရျပားအခ်င္းခ်င္း အထာမထားၾကေတာ့ဘူး။ ေကာက္ေနတဲ့အျမီးကုိ ေျဖာင့္စက္နဲ႕ ဆြဲေျဖာင့္ပစ္တဲ့အခါ စပရိန္ေကာက္ၾကီးထပ္ထြက္လာ။ ပက္လက္လွန္တံေတြးေထြးေနတဲ့ လူၾကီးမင္းမ်ား လက္ခုပ္တီးပါ။ လက္ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္တီးလုိက္တာနဲ႔ တီးလုံးေတြစမယ္။ အသုံး၀င္တဲ႔အရာမွန္သမွ် အသည္းအသန္မရွာခ်င္ဘူး ဒါေပမယ္႔ တရစပ္။ ေန႔ေရာညပါ သဒၵါတရားနဲ႔ေနရတယ္။”

အရာဝတၳဳေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို တန္းစီခ်ေရးလိုက္တယ္။ မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္မွာ ဟုတ္တာေတြ မဟုတ္တာေတြ အကုန္ရွိတယ္။ အကုသိုလ္တင္ေဆာင္တဲ့ ကားႀကီးဘီးေပါက္တာဟာ အမ်ားသူငါၾကား ေပါက္ေျမာက္/ေပါက္ေရာက္ တာနဲ႔ ေရာေထြးသြားတယ္။ လူအမ်ားၾကားမွာ “ေပါက္” သြားတိုင္း ေကာင္းတဲ့အရာ ဟုတ္လို႔လား။ အမ်ားေယာင္လို႔ လိုက္ေယာင္ေနသူေတြ၊ မေယာင္ေယာင္ေအာင္ ေသြးထိုးမႈေတြ၊ တျဖည္းျဖည္း ရႈပ္ေထြးလာတဲ့ လြဲေခ်ာ္မႈေတြ၊ တည့္မတ္ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔မရတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြ၊ မိမိကိုယ္ကို ျပန္ထိႏိုင္တဲ့ (ထိလုိထိမွန္းလည္း သိခ်င္မွသိမယ့္) လုပ္ေဆာင္မႈေတြ။ အံကိုက္ဇာတ္တိုက္ထားတဲ့ မေတာ္တဆအတုေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ကာလ။ အသံုးဝင္တဲ့အရာေတြကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္တဲ့ ကာလမွာ ကိုယ့္ဘာသာ သဒၵါတရားနဲ႔သာ ေနရသတဲ့။

“ အံကုိခဲ အံကုိခဲဆုိေတာ႔ ေဗဒါဆုိတာလည္း ပန္းပဲ။ Ending Point ဟာ ေနရာတုိင္းမွာ အသက္ရွဳတယ္။ သတ္မွဳကေန ေသမွဳဆီသုိ႔။ မလိမ္႔တစ္ပတ္ေခတ္ထဲ ငယ္ငယ္က ေသနတ္ပစ္တမ္းကစားခဲ႔ၾကသလုိ တစ္ႏွစ္သုံး ေရေနမလုိ႔လား။ ေဟ႔ ဆုိတာနဲ႔ အိတ္ကပ္ထဲလက္ႏွဳိက္ထားရတဲ႔အေနအထားေတြ။ သူငယ္အိမ္ေတြ ျငိမ္ေနမယ္႔အစား ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနမွဆုိသလုိ။ အခန္းတံခါးေတြမွာ ေမတၱာတရားေတြအစား အလြယ္တကူဖြင္႔မရမယ္႔ finger print ေတြထား ထား။ ေျပာင္းျပန္အဓိပၸါယ္ေတြနဲ႔ ကမၻာၾကီးကုိက တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း။ ေသြးေၾကာေတြထဲ အဓမၼတရားေတြထြန္းကားတယ္။ လက္ခလယ္ေထာင္ထားတဲ့ ေခြးေတြဟာ ေရႊေတာင္ၾကီးေရြ႕ေအာင္ ဝုိင္းေဟာင္တာမ်ား ငါတုိ႕မွာ ထထၾကည့္ရတယ္။ ေဟာ ေျပာေနရင္း ငါ႔မ်က္စိေရွ႕တင္ ေသြးသံတရဲရဲ။ ေဟာဒီ ေလာကၾကီးကုိက စိတၱဇေဆးရုံၾကီးတစ္ခုပဲ။ အျပဳံးေသေတြ စုထားတဲ႔ ကဒ္ထူပူေဖာင္းၾကီး။ စကားလုံးမွဳိင္းေတြျပည္႔ေနတဲ႔ မီးပုံပ်ံၾကီး။ ေဒါသတၾကီးမီးေရာင္ေတြကုိ ငါ ေၾကာက္လာတယ္္္။ သိလား သူငယ္ခ်င္း ငါတုိ႔ေျမကုိ ငါတုိ႔ယၾတာေျခယူေနရတာ။ ဘုရားေတြမွာ ဘာသာစုံသူေတာင္းစားေတြမ်ားလာျပီ။ လူမွဳကြန္ယက္ၾကီးဟာ ညည္းညဴသံေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း စြတ္ျငိ။ “ေစာက္/ေဆာက္” စကားေတြ ဆန္းထေနတယ္။ “ဖ” စာလုံးေတြ လန္းလာတယ္။”

မာန္ကိုသာ တင္းထားရတယ္။ အၿပီး အဆံုးဆိုတဲ့ ေနရာတိုင္းဟာလည္း တကယ့္တကယ္မွာ အဆံုးမသတ္ေသးဘဲ အသက္ဝင္ေနေသးတယ္။ သတ္မႈကေန ေသမႈတဲ့။ လိုရာကိုေကာက္ခ်က္ဆြဲၿပီး အမႈအခင္းကို အေနအထား ေျပာင္းလိုက္ၾကတဲ့ အေျခအေန။ မလိမ့္တပတ္ေခတ္ လို႔ ဆိုျပန္တယ္။ အခ်ိန္တုိင္းမွာ သတိအေနအထားနဲ႔ ျပင္ဆင္ထားရတယ္။ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ရတာေတြလည္း ရွိလာတယ္။ သူခိုးကလူဟစ္၊ ကာလေျပာင္းျပန္၊ တရားလိုက တရားခံ ျဖစ္ေနတဲ့ ကာလမွာ ေနထိုင္ေနရင္း ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနတာေတြအတြက္ ကိုယ္ကလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ျပန္ဘးူ။ ျမန္မာလိုဆဲဆိုလိုက္တဲ့ စလံုးဆလိမ္စကားေတြ၊ အဂၤလိပ္လုိဆဲဆိုလိုက္တဲ့ ဖဦးထုပ္ စကားလံုးေတြ၊ အမုန္းစကားေတြနဲ႔ ရူးသြပ္ေနတဲ့ လူမႈဘဝဟာ ေခတ္သစ္အင္တာနက္ နည္းပညာအရွိန္နဲ႔ ပိုၿပီး လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ ေခတ္စားျပန္႔ႏွံ႔လာျပန္တယ္။  ၂၁ရာစု ေခတ္ႀကီးကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ ပစၥကၡအေျခအေန။ 

“ ေရႊ၀ါေရာင္အနားစမွာ ငါတုိ႔မ်က္ႏွာေတြ ငယ္ရ၊ ကိုယ္႔ဒဏ္ရာကုိယ္ကန္းေပးထားရနဲ႔။ ေျခေထာက္မ်ားဆီက ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းမ်ား။ ေသြးရုိးသားရုိး မုိးေတြပဲ ကမၻာေပၚသည္းဖုိ႔ ဘုရားသခင္တုိင္းေစာင္႔ေရွာက္ပါေစ။”

 အဆံုးသတ္စာသားေတြကေတာ့ ပိုရွင္းသြားတယ္။ ေရႊဝါေရာင္အနားစမွာ ငါတို႔မ်က္ႏွာေတြငယ္ရ သတဲ့။  ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ မထင္မွတ္ဘဲ အရွိန္ႀကီးမားသြားခဲ့တဲ့ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာေတာ့ မ်က္ႏွာေတြပြင့္လန္းခဲ့ရတယ္။ အေျပာင္းအလဲတစ္ခု ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ တြန္းအားေတြျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ လက္ရွိအေနအထားမွာေတာ့ ေရႊဝါေရာင္အနားစ (အနားစ လို႔ပဲသံုးႏႈန္းထားတယ္) မွာ မ်က္ႏွာေတြ ငယ္ေနၾကတဲ့ လူငယ္တစ္စု။ သူတို႔ ဘာကို အရွက္ရေနသလဲ။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆိုတဲ့အရာက သတ္မွတ္ထားတဲ့ space၊ ယံုၾကည္မႈ ကြဲျပားသူေတြ အသီးသီး သန္ရာသန္ရာ ယူဆထားတဲ့ space၊ ပထဝီဝင္အေနအထားက ပိုင္းျခားထားတဲ့ space၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာ မ်ိဳးရိုးဗီဇအရ ျပဌာန္းထားတဲ့ space၊ တစ္စံုတစ္ဦး သို႔မဟုတ္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုက တမင္တကာ ဖန္တီးထားတဲ့ space၊ လူငယ္ေတြရဲ႕ မိမိကိုယ္ပိုင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဖာက္ထြက္ခ်င္တဲ့ space ေတြဟာ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုမွာ အတူတကြ တည့္တည့္ ဝင္တိုးမိတဲ့အခိုက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အရႈပ္အေထြးေတြကို ဒီကဗ်ာမွာ ျပေနတယ္။ လူငယ္တစ္စုဟာ သူတို႔ျမင္တာကုိေျပာလည္း ျပခ်င္တယ္။ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ခ်ျပလို႔လည္း စြန္႔စားမႈေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အေနအထား။ နာက်င္တာကိုေတာင္ ေအာ္ဟစ္လို႔မရတဲ့ အေနအထား။ ေသြးရိုးသားရိုးမိုးေတြပဲ သည္းဖို႔၊ ဘုရားသခင္(တိုင္း) က ေစာင့္ေရွာက္ေစဖို႔ တဲ့။ ေမွ်ာ္လင့္ဆုေတာင္းသံနဲ႔ အဆံုးသတ္လိုက္တဲ့ ကဗ်ာေရးသူေတြဟာ ကဗ်ာေရးခ်လိုက္တာကလြဲလို႔ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမလဲ။

မာ့ခ္စ္ ဝါဒ လိုက္စားသူ ျပင္သစ္ေတြးေခၚပညာရွင္ အြန္ဟီး လေဖးဗား က space ကို ၃ မ်ိဳး ခ်ဥ္းကပ္ျပထားတယ္။ (၁) ပထမ space - ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ/ သတိျပဳလက္ခံရရွိမႈဆိုင္ရာ space။ တုိင္းတာ ထိေတြ႔လို႔ရတယ္။(၂) ဒုတိယ space - စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ/ စိတ္ကူးႀကံစည္လက္ခံရရိွမႈဆိုင္ရာ space။ လူေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြက ဆင္းသက္လာတယ္။  (၃) တတိယ space - လူမႈေရးဆိုင္ရာ/ ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနေသာ space။ ဖိႏွိပ္မႈ၊ ရုန္းကန္မႈ၊ ခြဲျခားမႈ စတာေတြၾကားက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက ဖန္တီးထားတဲ့ space။ အဲဒီ အယူအဆေတြကို အေျချပဳၿပီး အေမရိကန္က ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ႏိုင္ငံေရးပထဝီဝင္ ပညာရွင္ အက္ဒဝပ္ ဆိုးဂ်ား က တတိယ space ခ်ဥ္းကပ္ပံုကို ခ်ဲ႕ထြင္ခဲ့တယ္။ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ပထမ ဒုတိယ space ခ်ဥ္းကပ္ပံုေတြဟာ ယေန႔ေခတ္ ကမၻာျဖစ္ပ်က္ပံုေတြမွာ အက်ံဳးမဝင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူယံုၾကည္တာက လူမႈအမ်ိဳးအစားတစ္ခုထဲမွာပဲ space ေတြဟာ တည္မေနႏိုင္ဘဲ လူမႈအမ်ိဳးအစား အမ်ားႀကီးေတြနဲ႔ အယူအဆမ်ိဳးစံုေတြထဲမွာ တည္ရွိေနမွာပါ တဲ့။ အမ်ိဳးအစား တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုေပါင္းၿပီး အသစ္ထြက္လာမယ့္ ဟိုက္ဘရစ္ မ်ိဳးစပ္ space ေတြဟာ မူလ space ေတြ၊ တန္ဖိုးေတြ၊ အယူအဆေတြကုိ ေခ်ဖ်က္ၿပီး ကမၻာႀကီး ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈဆိုင္ရာ၊ ဂ်င္ဒါဆိုင္ရာ၊ လူမ်ိဳးေရးဆိုင္ရာ ေမးခြန္းေတြကို လက္ေတြ႕က်က် ေျဖၾကားေပးႏိုင္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ အဲဒီ third space ဆိုတဲ့ အျမင္ကို အေျခခံၿပီး ဖ်န္ေျဖမႈေတြ၊ ညွိႏိႈင္းမႈေတြ၊ မတူညီသူေတြၾကား လူမႈေရး ေပါင္းစည္းရင္းႏွီးမႈေတြကို ေဆာင္ရြက္လာၾကတာေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။ ပဋိပကၡေတြကို ေျဖရွင္းမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေပလား။ 
၂၁ ရာစု ဆိုတဲ့ စီးဆင္းေနဆဲ အခ်ိန္ကာလမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုတဲ့ နယ္ေျမ space တစ္ခုထဲက ရဲရင္႔လမင္း၊ ေက်ာ္ဦး(လွဳိင္)၊ ေရႊမုိးျမဴ တို႔ကေတာ့ အေတြးအေခၚပဋိပကၡေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ပဋိပကၡေတြ၊  ရႈေထာင့္မ်ိဳးစံုၾကားက ပဋိပကၡေတြ၊  ယံုၾကည္မႈမ်ိဳးစံုၾကားက ပဋိပကၡေတြ၊ မေတာ္တဆ ျဖစ္ပြားသြား ဒါမွမဟုတ္ တမင္တကာ ဖန္တီးထားတဲ့ ပဋိပကၡေတြကို ရွည္လ်ားရႈပ္ေထြးတဲ့ စာသားေတြနဲ႔ ပံုေဖာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကို ႏိုင္ငံေရး ကဗ်ာလို႔ မွတ္ယူၾကမွာလား။ ပုဂၢလိကဘဝေတြ ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရး ကင္းလြတ္ထြက္ေျပးလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အေနအထားလို႔ မွတ္ယူၾကမွာလား။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲက ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီးထြက္လာႏိုင္တာကို သီအိုရီပါးပါး၊ အေတြးမ်ားမ်ားနဲ႔ ခပ္တိမ္တိမ္ တူးထုတ္ၾကည့္မိတယ္။

ပန္ဒိုရာ
၂၉.၁-၁၀.၂.၂၀၁၅

(ႏွင္းဆီျဖဴဂ်ာနယ္ အတြဲ (၁) အမွတ္ (၁) တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါး)



Expand..

Monday, January 26, 2015

ကၽြန္မတင္ပါးသို႔ ဂါရဝ (လူစီးလ္ ကလစ္ဖ္တန္)



ကၽြန္မတင္ပါးသို႔ ဂါရဝ

အဲဒီတင္ပါးေတြဟာ အႀကီးႀကီးေတြ
ဟိုဒီလွည့္ပတ္လႈပ္ယမ္းဖို႔
ေနရာလပ္ လိုတယ္
ေသးေသးႏုတ္ႏုတ္ ပိစိေပါက္စ ေနရာေတြမွာ
အဲဒီတင္ပါးေတြ မဆန္႔ဘူး အဲဒီတင္ပါးေတြဟာ
လြတ္လပ္တဲ့ တင္ပါးေတြ
သူတို႔ကို ဆုပ္ကိုင္ထားတာကို မႀကိဳက္ဘူး
အဲဒီတင္ပါးေတြဟာ တစ္ခါမွ ကၽြန္ျပဳမခံဖူးဘူး
သူတုိ႔သြားခ်င္ရာကိုသြားတယ္
သူတို႔လုပ္ခ်င္ရာကိုလုပ္တယ္
ဧရာမတင္ပါးေတြ
ပဥၥလက္တင္ပါးေတြ
အဲဒီတင္ပါးေတြနဲ႔
ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကိုျပဳစားၿပီး
ဂ်င္တစ္လံုးလို မႊတ္ေနေအာင္ လွည့္ပစ္လိုက္ဖို႔
ကၽြန္မသိၿပီးသား။

လူစီးလ္ ကလစ္ဖ္တန္



အေမရိကန္ ကဗ်ာဆရာမ Lucille Clifton (၁၉၃၆-၂၀၁၀) ၏ homage to my hips ကို ပန္ဒိုရာ ဘာသာျပန္သည္။

Expand..