Monday, August 1, 2016

ေအးျမၾကည္လင္ေသာေရစက္





ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳကေန ကိုယ္တိုင္သင္ခန္းစာ မယူတတ္သူဟာ လူမိုက္၊ သူတပါးရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳကေနေတာင္မွ သင္ခန္းစာယူတတ္သူဟာ ပညာရွိ လို႕ ဆိုၾကရင္ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳကေန ကိုယ္တိုင္ သင္ခန္းစာယူဖို႕ ႀကိဳးစားေနရတဲ့ သာမန္လူတစ္ဦးမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္းၾကယ္တတ္တဲ့ ကံတရားဟာ ထီေပါက္တာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သမီးေလးႏွစ္ဦးကို အသက္ေလးဆယ္ဝန္းက်င္ေရာက္မွ ကၽြန္မဆီ ေခၚလာခဲ့ပါတယ္။
တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္ကစၿပီး အိမ္ေထာင္ဦးဘဝအထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနထိုင္ျဖစ္ခဲ့သူ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့ စီမံခန္႕ခြဲမႈေတြကို ႀကံဳေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ လိမၼာေရးျခားရွိဖို႕ ဥာဏ္ပညာျမင့္မားဖို႕ လူမႈေရးေကာင္းမြန္ဖို႕ စတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို အသာထား၊ လူသားေလးတစ္ေယာက္ ပံုမွန္ က်န္းက်န္းမာမာ ႀကီးျပင္းလာႏိုင္ေရးအတြက္ေတာင္မွ သိမ္ေမြ႕လြန္းတဲ့ ကိစၥေတြကို နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ရင္ဆိုင္ရပါေတာ့တယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိလာခ်ိန္မွာ စိန္ေခၚမႈေတြ ပိုလာေတာ့ ကၽြန္မတို႕ ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္ကို ေမေမဟာ ဘယ္လို ထိန္းေက်ာင္းခဲ့သလဲ ဆိုတာ ေန႕စဥ္မေတြးပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

မၾကာခင္က ကိုးတန္းဆယ္တန္းတုန္းက ေက်ာင္းသြားေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ အမွတ္မထင္ ျပန္ဆံုေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဝမ္းသာအားရ ႏႈတ္ဆက္ၾကၿပီးေနာက္ သူပထမဆံုး ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အေမ ေနေကာင္းရဲ႕လား ဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္မနဲ႕ မသိတဲ့ သူရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြေရွ႕မွာလည္း “သူ႕အေမက တကယ္စည္းကမ္းေကာင္းၿပီး ေတာ္တဲ့အေမေလ ဒီလုိအေမမ်ိဳး ရွားတယ္” လို႕ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေျပာျပလိုက္ပါေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဟာ ကၽြန္မနဲ႕ပတ္သက္လို႕ ကၽြန္မအေမအေၾကာင္းကို သူ႕ေခါင္းထဲမွာ အထင္ရွားဆံုး ျဖစ္ေနတာကို အလြန္အံ့ၾသရပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ေမေမ့အေၾကာင္းကို ပိုလို႕ ေတြးေတာမိခဲ့ပါတယ္။ 

ကၽြန္မဟာ ေဖေဖကို အလြန္ခ်စ္ အလြန္အထင္ႀကီးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါက ငယ္စဥ္ကာလက ကၽြန္မရဲ႕ ေမေမ့အေပၚ သေဘာထားကို တစ္နည္းတစ္ဖံု ထိခိုက္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေတြးတတ္တဲ့ အရြယ္ေရာက္မွ သိခဲ့ပါတယ္။ ေခၽြးတလံုးလံုး ခ်က္ရင္းျပဳတ္ရင္း အဝတ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္ အိမ္မႈကိစၥေတြအျပင္ အိမ္ဆိုင္ေလးကိုပါ ေျပးထိုင္ရေသးတဲ့ အိမ္ေနဝတ္ အက်ၤီလံုခ်ည္နဲ႕ သနပ္ခါးေရက်ဲေလးနဲ႕ ေန႕စဥ္ ေတြ႕ရေလ့ရွိတဲ့ ေမေမ့ကို ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ သေဘာထားျခင္း မရွိခဲ့ဘဲ တုိက္ပံုအက်ၤီ လံုခ်ည္စိမ္းနဲ႕ အလုပ္သြားတတ္တဲ့၊ ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ ေခ်ာေမာသပ္ရပ္ေနတဲ့ ပညာတတ္ ေက်ာင္းဆရာ ေဖေဖ့ကိုသာ အထင္တႀကီးျဖစ္ခဲ့တာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးထဲမွာ မထူးဆန္းဘူး ထင္ပါရဲ႕။ လူအမ်ားက “သမီးက ေဖေဖနဲ႕တူတယ္” လို႕ဆိုရင္ ေမေမနဲ႕ တူတယ္လို႕ ေျပာတာထက္ ကၽြန္မက ပိုေပ်ာ္ရႊင္တတ္ခဲ့တာ၊ “သမီးႀကီးက အေဖနဲ႕တူရင္ ေကာင္းစားတတ္တယ္တဲ့၊ ေကာင္းတာေပါ့” လို႕ အၿပံဳးမပ်က္ ေျပာတတ္တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕ စကားသံေတြထဲမွာ ထိထိခိုက္ခိုက္ အေရာင္ေတြပါမပါ သရုပ္မခြဲတတ္ခဲ့တာ ကၽြန္မရဲ႕ မသိသားဆိုးဝါးမႈေတြပါပဲ။

ေမေမဟာ သပ္ရပ္တယ္၊ အိမ္မႈကိစၥႏိုင္နင္းတယ္၊ စည္းကမ္းေကာင္းတယ္လို႕ အပ်ိဳဘဝကတည္းက သူ႕ဝန္းက်င္မွာ နာမည္ေကာင္းထြက္ခဲ့သူပါ။  ငယ္ငယ္က စာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ကိုင္လိုက္ရင္ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့နဲ႕ လုပ္စရာကိုင္စရာေတြကို ပ်ာယိပ်ာယာ ရႈပ္ရႈပ္ပြပြ ျဖစ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မကို ေမေမက ဘဝင္မက်ျဖစ္လာရင္ ေဖေဖက “သူကစာေပသမားဆိုေတာ့  ႀကီးလာရင္ ပညာရွင္ျဖစ္လာၿပီး အိမ္မႈကိစၥေတြ လုပ္ခ်င္မွ လုပ္ရမွာေပါ့ကြာ” လို႕ ရယ္သြမ္းေသြးၿပီး ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္ ဝင္ကာဆီးေလ့ရွိပါတယ္။  ေမေမ့ရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြကိုေတာ့ သာမန္ အိမ္ရွင္မတို႕ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ပဲလို႕ ကၽြန္မက အေသစြဲမွတ္ထားခဲ့ၿပီး ထူးထူးျခားျခား ခ်ီးက်ဳးဖြယ္ အတုယူဖြယ္လို႕ မျမင္ခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္မနဲ႕ ကၽြန္မအစ္ကိုဟာ တစ္ႏွစ္ခြဲပဲ ျခားတာမို႕ အိမ္ေထာင္ဦးမွာ ေမေမဟာ စိန္ေခၚမႈမ်ားစြာကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရမွာ မလြဲဧကန္ပါပဲ။ အိမ္ေထာင္က်တဲ့အခါ ေသွ်ာင္ေနာက္ဆံထံုးပါ လိုက္ခဲ့ရၿပီး ကိုယ့္အလုပ္အကိုင္ကို စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရတဲ့ ေမေမဟာ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြရွိခ်ိန္ကလို အဝတ္အစား အသံုးအေဆာင္ေတြ မသံုးျဖစ္ေတာ့ပဲ ေဖေဖ့ရဲ႕ ေက်ာင္းဆရာလခနဲ႕ စီးတဲ့ေရ ဆည္တဲ့ကန္သင္းျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအျပင္ စာအုပ္ဆိုင္ကေလးဖြင့္ၿပီး ဝင္ေငြကို ျဖည့္ဆည္းတာ၊ စုေငြေတြကို မေပ်ာက္မပ်က္ေအာင္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံတာေတြဟာ “အိမ္ရွင္မ၊ မွီခို” လို႕ ျမန္မာ့ လူမႈဝန္းက်င္မွာ ေခါင္းစဥ္တပ္ခံထားရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မွတ္တမ္းတင္မခံရတဲ့ စီးပြားေရး စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြပါပဲ။ 

ကေလးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္နည္းေတြကို အခုမွ အေမာတေကာ လိုက္ဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့ကၽြန္မဟာ ျမန္မာေတြရဲ႕ စြဲၿမဲေနတဲ့ ေရွးရိုးစဥ္လာ အခ်က္တခ်ိဳ႕ကလြဲလို႕ ေစာင့္ေရွာက္နည္း အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေမေမရဲ႕ သြန္သင္ထိန္းေက်ာင္းမႈနဲ႕ ကိုက္ညီေနတာကို တအံ့တၾသ ေတြ႕ရပါတယ္။  ကၽြန္မတို႕ေမာင္ႏွမေတြကို ေမေမဟာ ထမင္းခြံ႕ေကၽြးတဲ့ အခ်ိန္တခ်ိဳ႕ ရွိခဲ့ေပမဲ့ ဇြန္းကိုင္တတ္တဲ့ အရြယ္ကတည္းက ကိုယ့္ဘာသာ စားတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို ထမင္းလံုးဖိတ္မက်ေအာင္၊ ထမင္းေတြလည္း ကုန္ေအာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္အားေပးထားၿပီး စနစ္တက် ကိုယ့္ဘာသာ စားခိုင္းထားတတ္ပါတယ္။  အိမ္မွာ လူခြဲလည္း မရွိတာမို႕ ကၽြန္မတို႕ဟာ ကိုယ့္ဘာသာ စီမံႏိုင္တဲ့အခါ ေမေမ့ကိုလည္း အလုပ္သက္သာေအာင္ တစ္ဖက္တစ္လမ္း ကူညီသလို ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 

ကၽြန္မတို႕ေမာင္ႏွမေတြဟာ သူမ်ားေတြတစ္ခုခုေကၽြးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ယူမစားဘဲ ေမေမက ယူလိုက္ပါလို႕ ေျပာမွသာ စားတယ္လို႕ မိတ္ေဆြေတြက ျပန္ေျပာၾကပါတယ္။ သူမ်ားစားေသာက္ေနတာနဲ႕ ႀကံဳႀကိဳက္ရင္လည္း မၾကည့္ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲေနတတ္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ၾကည့္ရတာ သနားစရာ ရယ္စရာေတာင္ ေကာင္းတယ္လို႕လည္း မိတ္ေဆြေတြက ျပန္ေျပာျပတတ္ၾကတယ္။  
ေမေမဟာ ေက်ာင္းဆရာမတစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္သလို ပညာေရးကိုလည္း အဆင့္ျမင့္တန္းေတြအထိ ၿပီးဆံုးတိုင္ သင္ခြင့္မႀကံဳခဲ့ရသူပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း စာဖတ္ဝါသနာပါၿပီး ပညာေရးကို အထူးစိတ္ဝင္စားသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ေရွ႕က ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အစ္ကို လုပ္သမွ် ဖတ္သမွ် လိုက္အတုခိုးၿပီး အတတ္ျမန္သူ လို႕ ေမေမက ေျပာပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြကို ဝါသနာပါၿပီး စာလံုးေတြကို ကစားစရာလို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကၽြန္မကို ေမေမဟာ ျမန္မာစာရဲ႕ အသံစနစ္ကို အသံုးျပဳၿပီး သတ္ပံုသတ္ညႊန္း မရႈပ္ေထြးတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကို ဖတ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့ပါတယ္။   ကၽြန္မကို သင္ျပရတာ လြယ္တယ္ လို႕ ေမေမက ေျပာျပပါတယ္။ သမီးေရ “အ အာ အား” လို႕ ေမေမ ေျပာလိုက္ရင္ “က ကာ ကား ခ ခါ ခါး” စသျဖင့္ ကၽြန္မက အကုန္ ဆက္ဆိုတတ္သြားတယ္တဲ့။ 

ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္မဟာ လူစိမ္းေတြဆိုရင္ အလြန္သတိထားမိၿပီး ေၾကာက္တတ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အငိုသန္သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က မ်က္မွန္တပ္သူက နည္းေတာ့ မ်က္မွန္နဲ႕လူဆိုရင္ ကၽြန္မက အထူးအဆန္းျဖစ္ၿပီး ပိုေၾကာက္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အံ့ၾသစရာေကာင္းတာကေတာ့ အဲဒီလို ပတ္ဝန္းက်င္ အေျပာင္းအလဲတိုင္းကို အလြန္အေရခြံပါးၿပီး ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကေလးေလးဟာ မိဘေတြရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ဆံုၾကရင္ ကိုယ္ရတဲ့ ကဗ်ာေတြ သီခ်င္းေတြကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဆိုျပတတ္ရုံမက သူငယ္တန္း မတက္ခင္အရြယ္မွာ တစ္ရြာလံုးက လူေတြလာၾကည့္တဲ့ ညစင္ျမင့္ေပၚမွာ အမူအယာနဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို မထစ္မေငါ့ ရြတ္ျပခဲ့တာပါပဲ။ ေက်ာင္းတက္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့လည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ကဗ်ာရြတ္ဆိုၿပိဳင္ပြဲနဲ႕ ပံုေျပာၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ကၽြန္မကို ပထမဆု အၿမဲရေအာင္ သင္ၾကားျပသ အားေပးခဲ့တာ ေမေမပါပဲ။ လူေၾကာက္တတ္တဲ့ အငိုလြယ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုဘယ္ပံု ခြန္အားေတြေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ ရွိေစခဲ့သလဲဆိုတာ ကၽြန္မအခုအခ်ိန္အထိ အႀကိမ္ႀကိမ္ေမးေနရတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ ေမေမကေတာ့ “ဒီလိုပဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာၿပီး သမီးမေၾကာက္နဲ႕ လို႕ အားေပးလိုက္တာပါ” လို႕ ရိုးရိုးပဲ ရွင္းျပတတ္ေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ကိုယ္ သားသမီးရလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သိပ္ကိုခက္ခဲတဲ့ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ပါ။ 

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေက်းလက္ရဲ႕ က်ယ္ျပန္႕တဲ့ သဘာဝဝန္းက်င္ၾကား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကၽြန္မတို႕ ေမာင္ႏွမေတြကို မ်ိဳးစံု ေဆာ့ကစားခြင့္ ေပးခဲ့တာကိုလည္း  ျပန္ေတြးတိုင္း ဝမ္းသာရပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ အေသးစိတ္ စီမံမႈေတြမွာ ဝင္ပါေလ့မရွိတာမို႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အျပင္ကို ထြက္ကစားခြင့္ရွိမရွိ၊ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ သြားလည္ပတ္ခြင့္ ရွိမရွိ ဆိုတာ ေမေမ့ကိုပဲ ခြင့္ေတာင္းရေလ့ ရွိပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အိမ္ျပင္ထြက္ ကစားဖို႕ကို အၿမဲတမ္း မလိုက္ေလ်ာတဲ့ ေမေမဟာ စည္းကမ္းႀကီးတယ္ဆိုၿပီး မေက်နပ္စိတ္ ရွိခဲ့တယ္။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ကစားခ်ိန္၊ စားခ်ိန္၊ စာဖတ္ခ်ိန္ အကန္႕အသတ္ ဆိုတာေတာ့ ရွိရမွာပဲလို႕ သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ကစားခဲ့တဲ့ နည္းလမ္းေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြ႕ထိမႈေတြ ေတာ္ေတာ္ မနည္းခဲ့ဘူး ဆိုတာကို ေနာက္မွ ျပန္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ကစားခြင့္ ရရုံမက အထူးကံေကာင္းတာက အျပင္စာ ဖတ္ခြင့္ရတာပါ။ အဲဒီေခတ္က မိဘအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကေလးေတြ အျပင္စာဖတ္တာကို တားျမစ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႕ အိမ္မွာေတာ့ အခ်ိန္အားေတြမွာ ကုိယ့္စာအုပ္ဆုိင္က စာေတြကို ႀကိဳက္သလိုဖတ္လို႕ ရခဲ့ပါတယ္။
အစားအေသာက္နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ “အေမ့လက္ရာ” ဆိုတာ သားသမီးတိုင္းလိုလို တမ္းတမိၾက စၿမဲပါ။ ေမေမဟာ ဟင္းခ်က္လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အာဟာရမွ်တ ေကၽြးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေမေမ့ေၾကာင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ အသီးအႏွံ၊ အသားငါး အေတာ္ အမ်ိဳးစံုေအာင္ စားတတ္ခဲ့ပါတယ္။  အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးျခင္း ဆိုတာ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ မျဖစ္မေနလုပ္ရယ့္ သာမန္ကိစၥ သာမန္စြမ္းရည္ မကဘူး ဆိုတာ မိသားစုတစ္ခုလံုးအတြက္ ကိုယ္တိုင္ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေစ်းသြားျခင္းကို စီမံခန္႕ခြဲေတာ့မွ သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါၿပီ။ ေမေမကေတာ့ အခုအရြယ္အထိေတာင္မွ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက မထြက္ႏိုင္ေသးဘဲ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ ေဖေဖ့အတြက္ သင့္ေလ်ာ္သလိုစီစဥ္ရင္း တစ္အိမ္စီမွာေန တစ္နယ္စီျခားေနတဲ့ သားသမီးေတြဆီကိုလည္း စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ ပို႕ေပးႏိုင္ဖို႕ မေမာမပန္းႏိုင္ ေစတနာထက္သန္ေနဆဲပါပဲ။

ေယာက်္ားေတြရဲ႕ သဘာဝမို႕ပဲလား အခ်ိန္ပဲ မရခဲ့လို႕လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ေဖေဖက ေမေမ့အေၾကာင္းကို အထူးအေထြ မေျပာျပခဲ့ေပမဲ့ ေမေမကေတာ့ ေဖေဖ့ကို အၿမဲ  ခ်ီးမြမ္း ေျပာဆိုသူပါ။ ကေလးေတြကို ပ်ိဳးေထာင္တာကို ေတာ္တယ္လို႕ ပတ္ဝန္းက်င္က ခ်ီးမြမ္းၾကတာေတာင္မွ ေမေမဟာ အဲဒီလို ထိန္းေက်ာင္းတတ္ဖို႕ ေဖေဖ့ကိုလည္း ဆရာတင္ ေမးျမန္းခဲ့ရတယ္၊ စာအုပ္ေတြကိုလည္း ရွာေဖြဖတ္ရႈခဲ့ရတယ္ လို႕ ေျပာျပပါတယ္။ သပ္ရပ္ စနစ္က်ျခင္းကေတာ့ ေမေမ့ရဲ႕ ပင္ကုိယ္ အမူအက်င့္ေကာင္း ျဖစ္မွာပါ။ ေမေမဟာ သူ႕ပင္ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အထဲက ေကာင္းတဲ့ အရာေတြကို သားသမီးေတြဆီ လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့ၿပီး သူမသိေသးတဲ့ အေကာင္းတရားေတြကိုပါ ရွာေဖြပေႏွာက္လို႕ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကၽြန္မတို႕ဆီ အေရာက္ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့ မိခင္တစ္ဦးလို႕ ကၽြန္မက ဆိုခ်င္ပါတယ္။ 

လူေတြမွာ ပင္ကိုယ္ေမြးရာပါ စရိုက္လကၡဏာေတြ ရွိၾကမွာပါ။ ဗီဇ လို႕လည္း ေျပာႏိုင္ပါမယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဆိုးတဲ့ကိစၥေတြလည္း ပါဝင္မွာ မလြဲမေသြပါပဲ။ မေကာင္းတဲ့သဘာဝ အားနည္းတဲ့သဘာဝေတြကို အဆိုးႀကီးျဖစ္မသြားေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပဳျပင္ထိန္းေက်ာင္းဖို႕ လက္ဦးဆရာေတြဟာ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကမွာလည္း မလြဲဧကန္ပါပဲ။ သာဓကအားျဖင့္ လူေၾကာက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မကို လူေတာတိုးေစဖို႕၊  ပညာမွာ အထူးတလည္ မထူးခၽြန္တဲ့ ေမာင္ေလးကို ရိုးသားႀကိဳးစားၿပီး လိုရာပန္းတိုင္ကို မွန္မွန္ေရာက္သြားေစႏိုင္ဖို႕၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘဝက အေပါင္းအသင္းမက္ၿပီး ေက်ာင္းစာ စိတ္မဝင္စားခဲ့တဲ့ ကိုကို႕ကို ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္ ပညာေရးအဆင့္တစ္ခုကို မျဖစ္မေန ရရွိေစဖို႕၊ ပိန္ပါးအားေဖ်ာ့တဲ့ ညီမေလးကို က်န္းမာေရး လူမႈေရး မထိခိုက္ေစဘဲ စြမ္းေဆာင္ရည္ ျမင့္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစားၿပီး မွ်မွ်တတ ေက်နပ္မႈရေစဖို႕ လိုတိုးပိုေလွ်ာ့နဲ႕ ကေလးတစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ အားသာအားနည္းခ်က္ေတြအတိုင္း ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ေနရာမွာ ေမေမဟာ အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါဝင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ မိဘႏွစ္ပါးစလံုးဟာ သားသမီးေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစဖို႕ အေရးအႀကီးဆံုး က႑ အသီးသီးက ပါဝင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္တိုင္ေအာင္ မက်ိဳးမပဲ့ မေသမေပ်ာက္ လူရာဝင္ လူတန္းေစ့ ႀကီးျပင္းခဲ့တာဟာ မိဘေတြရဲ႕ သာမန္ထက္ပိုတဲ့ အားထုတ္မႈေတြ ေစတနာေတြေၾကာင့္ဆိုတာ အထူးဆိုဖြယ္ရာမရွိပါဘူး။ ေမေမနဲ႕ ထပ္တူညီမဟုတ္ေပမဲ့ တမ်ိဳးတဖံု မျဖစ္မေန အေရးႀကီးတဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ အခန္းက႑ကိုလည္း စာတစ္ပုဒ္ သပ္သပ္ ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ရဦးမွာပါ။

ေနာင္ဘဝဆိုတာ ရွိခဲ့ရင္ ဆုေတာင္းေတြကလည္း ျပည့္တတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ေနာင္ဘဝေတြမွာလည္း ဒီမိဘႏွစ္ပါးက ေမြးဖြားတဲ့ သားသမီးပဲ ျဖစ္ပါရေစလို႕ ေတာင္းဆုပန္ေျခြေနဦးမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ပန္ဒိုရာ
၇.၇.၂၀၁၆

(၁.၈.၂၁၀၆ ေမေမ့ေမြးေန႕ အမွတ္တရ)

Expand..

Friday, May 13, 2016

သတင္းအခ်က္အလက္ဟာ တပြက္ပြက္ဆူေနတယ္



သတင္းအခ်က္အလက္ဟာ တပြက္ပြက္ဆူေနတယ္

ေ၀ေနတယ္ ဖိတ္လွ်ံက်လာတယ္
ေနပါေစ့ေလ ေတာ္ၾကာေန က်က္သြားလိမ့္မယ္
ဟိုက္ဘရစ္  သတင္းတစ္ပုဒ္ရဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္မႈ
ခ်ိဳေတာ့လည္း ခ်ိဳလို႕ ခ်ဥ္လို႕ စပ္လို႕ ဆိမ့္လို႕ ငန္လို႕ ခါးလို႕
တူးလို႕ပဲျခစ္ျခစ္ လွ်ာရင္းထဲမေတာ့ မ်ိဳးမ်ိဳးျမက္ျမက္ျဖစ္
ဘ၀တဏွာဟာ ရသာစံုတယ္
ေနၾကာေစ့တစ္ထုပ္စာမက သတင္းကၾကာတယ္
ေမြးကင္းစ  ကေလးငယ္ကို မိုက္ကရိုေ၀့ဗ္ထဲ ထည့္ဖုတ္လိုက္ေသာ မိခင္
ဗုံးေပါက္ကြဲ ျပန္ေပးဆြဲ ရထားတြဲေခ်ာ္က်
ငလ်င္ ဆူနာမီ မရွိတာ အေတာ္ေတာင္ၾကာလွ
အမိုက္အမဲေတြအတြက္ လိႈက္လွဲ အသက္ျပင္းသူမ်ားအတြက္ သက္ျပင္းခ်
အာလူးေၾကာ္ကို ၾကြပ္ၾကြပ္၀ါး သနားစရာ ငါ့ခမ်ာ တရားနဲ႕ေျဖေနရွာ။

ပန္ဒိုရာ
၂၃.၆.၂၀၁၁-၁၃.၅.၂၀၁၆

Expand..

Thursday, May 5, 2016

အနက္ေရာင္ႀကိဳက္တဲ့မမ



အနက္ေရာင္ႀကိဳက္တဲ့မမ

အနက္ေရာင္ႀကိဳက္တဲ့မမကို မျမင္မသိဖူးခင္ သူ႔လက္ရာတစ္ခုႏွင့္ စတင္ေတြ႕ဆံုခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္မယ္။ သူကေတာ့ ကၽြန္မကို စေတြ႕ခဲ့တာ ကၽြန္မတို႔ေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္းၿမိဳ႕ႏိုင္ငံေလးကို ေရာက္လာခ်ိန္လို႔ ဆိုတယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီႏိုင္ငံေလးကို သူ ႏွစ္ႀကိမ္လာခဲ့တာပါ။ ပထမတစ္ႀကိမ္က သူ႔အမ်ိဳးသားဆီကို ခဏလာလည္တာျဖစ္ၿပီး ဒုတိယတစ္ႀကိမ္က်မွ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္လာတာ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၄ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္မရဲ႕ ေက်ာင္းေနဘက္သူငယ္ခ်င္း(ေနာင္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ျဖစ္လာမဲ့ အေလာင္းအလ်ာ) ရဲ႕ အခန္းေဖာ္ေတြထဲမွာ အဲဒီမမရဲ႕ ခင္ပြန္းလည္းပါတယ္။  ကၽြန္မရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ေလာင္းဟာ ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာ စာလာဖတ္တတ္တယ္။ စာၾကည့္ရင္း မိန္းကေလးေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတာကို အၿမဲစားေနရေတာ့ သူက အားနာၿပီး အျပင္က စားစရာေတြ ဝယ္လာေလ့ရွိတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အိမ္လက္ရာတစ္ခုကို သူယူလာတယ္။ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ တစ္ဗူးပါ။ ၾကက္သြန္ျဖဴနီေမႊးေမႊးေလးေတြနဲ႕ မေပ်ာ့လြန္းမမာလြန္း အေနေတာ္ စားေကာင္းတဲ့ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ကို ဘယ္သူေၾကာ္ေပးတာလဲ လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ အိမ္မွာအတူေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇနီး ခဏေရာက္ေနလို႕ လုပ္ေပးတာပါ လို႔ေျပာတယ္။ အဲဒီကတည္းက ဒီအစ္မဟာ အခ်က္အျပဳတ္ေကာင္းမွာပဲ လို႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ရွိလိုက္တယ္။ 
စာေမးပြဲေတြၿပီးေတာ့ အလုပ္ေတြ အသီးသီးရွာၾကရတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ေလာင္းဟာ အနက္ေရာင္ႀကိဳက္တဲ့ မမရဲ႕ ခင္ပြန္းလုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အလုပ္ရသြားတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ရွာေဖြေနတုန္းပဲ။  တစ္ေန႔ေတာ့ အဲဒီမမ ျပန္ေရာက္လာမယ္ သားကေလးလည္းပါလာမယ္ လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီညေန သူတို႔အိမ္ကို သြားေတာ့ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႕ တီရွပ္ကေလး ဝတ္ထားတဲ့ ကၽြန္မေရွ႕မွာ သူဟာ မိန္းကေလးဆန္ရုံမက အစ္မႀကီးပါဆန္တဲ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပါ။ “ဆံပင္ရွည္ရွည္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူေလး” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားဟာ သူလို မိန္းကေလးေတြကို ရည္ညႊန္းတယ္ဆိုရင္ ျဖဴစင္ၾကည္လင္တဲ့ အသားအေရနဲ႕ သြားတက္ကေလးေတြကိုပါ ထည့္ေျပာဖို႔ လိုလိမ့္ဦးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မရဲ႕ အာရုံကေတာ့ အတူပါလာတဲ့ သားကေလးေပၚမွာ ပိုမ်ားေနခဲ့တယ္။ ခ်က္ခ်ာသြက္လက္ၿပီး လူေတြကိုခင္တြယ္တတ္တဲ့ ကေလးနဲ႕ ပိုၿပီးစကားေျပာျဖစ္ အတူကစားျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ပထမပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီမမ နဲ႕ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္မက အထူးအေထြ  မွတ္ခ်က္ခ်စရာ ဘာမွမရွိပါဘူး။ ကိုယ္အာရုံက်ရာကိုသာ ကိုယ္ျမင္ၿပီး လူေတြကို အကဲခတ္ေလ့လာဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္။ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ေတာ့ သူဟာ နည္းနည္းေခ်ာင္တဲ့ ေဘာင္းဘီရွည္ကို အၿမဲဝတ္တတ္တာ၊ ေယာက်္ားေလးဆန္တဲ့ စပို႔ရွပ္ တီရွပ္ အေရာင္ရင့္ရင့္ေတြ ဝတ္တတ္တာ၊ စကပ္ေတြ ဂါဝန္ေတြ လက္ျပတ္ေတြ လံုးဝ ဝတ္ေလ့မရွိတာ၊ သူ႕ကိုယ္က အနံ႕သင္းသင္းေလးေတြ အၿမဲေမႊးေနတတ္တာ ေလာက္ကလြဲရင္ သူ႕ရဲ႕ စရိုက္လကၡဏာေတြကို ဘာဆိုဘာမွ သတိမျပဳမိပါဘူး။
သူက စာဖတ္ ဝါသနာပါတဲ့အေၾကာင္းကို တျဖည္းျဖည္း သိလာရတယ္။ အဂၤလိပ္ဝတၳဳေတြကိုလည္း သူက ႏွစ္သက္တယ္။ ရုပ္ရွင္ကား ေကာင္းေကာင္းေတြကိုလည္း သူကႀကိဳက္တတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မလည္း အလုပ္တစ္ခု ရသြားခဲ့တယ္။ ဒီလိုေနေနၾကတုန္း ကၽြန္မရဲ႕ ခင္ပြန္းေလာင္းဟာ ရန္ကုန္ကို ျပန္သြားၿပီး ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတစ္ခု စတင္လိုက္ပါတယ္။  ကၽြန္မရဲ႕ အလုပ္ျပင္ပအခ်ိန္ေတြဟာ ဟာတာတာ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။  အဲဒီေနာက္ မိတ္ေဆြေတြ ေတြ႕ဆံုၾက အတူသြားလာၾကတဲ့အခါ အဲဒီမမက ကၽြန္မကို ပိုၿပီး ဂရုစိုက္ေပးတယ္လို႔ ခံစားလာရတယ္။   တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာေတာ့ ကၽြန္မဟာ အလုပ္ကထြက္ၿပီး ႏွစ္လေလာက္ အိမ္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္သြားခဲ့ပါတယ္။   ျပန္လာေတာ့ သူ႕အကူအညီနဲ႕ပဲ သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ေနျဖစ္သြားတယ္။
သူကေတာ့ မွတ္မိမလား မသိပါဘူး။ ကၽြန္မ ဒုတိယအလုပ္ကို ရွာေဖြေနဆဲ ၾကားကာလ အခ်ိန္ေတြထဲမွာပဲ သူနဲ႕ကၽြန္မ ပိုၿပီး ေႏြးေထြးနီးစပ္သြားတယ္လို႔ ထူးထူးျခားျခား ခံစားရတဲ့ တစ္ေန႔ရွိတယ္။ အဲဒီေန႕က အခန္းေဖာ္ေတြအားလံုး အလုပ္သြားေနေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္ ကၽြန္မဆီကို သူေရာက္လာတယ္။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မဟာ ငန္ျပာရည္ခ်က္နဲ႕ ဟင္းရြက္ေၾကာ္တစ္ခြက္ကိုသာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ခ်က္ထားခဲ့တယ္။ သူေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မက ထမင္းစားသြားပါလား လို႔ေခၚေတာ့ အဲဒီ ဟင္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး စားခ်င္တယ္ စားမယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ သူဟာ တကယ္ကို စားခ်င္စိတ္နဲ႕ ၿမိန္ၿမိန္ယွက္ယွက္ အတူတူ စားခဲ့တယ္။ စကားေတြလည္း အေတာ္ေျပာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အဲဒီေန႕ကစၿပီး သူနဲ႕ ပိုနီးစပ္တဲ့ ေႏြးေထြးမႈတစ္ခုကို ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူ႕ကိစၥ ကိုယ့္ကိစၥ တုိးတိုးတုိင္ပင္စရာေတြ သတင္းပလင္း ဖလွယ္စရာေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဖုန္းေျပာရင္ ပိုအခ်ိန္ၾကာလာၾကတယ္။
ပိုၿပီး အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ သူတို႕ေနတဲ့ တိုက္အေပၚထပ္က ေနာက္တစ္ခန္းကို သူတို႔မိသားစုေျပာင္းသြားေတာ့ သူတို႕ေနခဲ့တဲ့ အခန္းကို ကၽြန္မတို႕က ေျပာင္းျဖစ္ပါတယ္။ တစ္တုိက္တည္းဆိုေတာ့ ပိုၿပီး နီးစပ္သြားၾကျပန္ပါတယ္။  အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလိုက္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ခင္မင္ခဲ့ေနၾကတုန္း ကၽြန္မဟာ ဖုိရမ္ေတြ စေရးျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုလည္း ရေနပါၿပီ။  ရန္ကုန္ခဏျပန္ၿပီး ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္ျပဳပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ စေရးပါတယ္။ ကၽြန္မအိမ္ကို မၾကာခဏ လာလည္တတ္တဲ့ သူ ဟာ စားပြဲေပၚမွာ ကၽြန္မအၿမဲ ဖြင့္ထားတတ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေပၚက အေကာင့္နာမည္ကို အမွတ္မထင္ ျမင္မယ္ဆိုတာ သိပ္ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။ အဲဒါဟာ ဘေလာ့ဂ္ေရးၿပီးမွလား ဖိုရမ္ေတြေရးေနတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းကလား ဆိုတာကေတာ့ သိပ္မေသခ်ာပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ စိတ္ကူးတည့္ရာေတြေရးရင္း သူ႕ကိုခ်က္ေကၽြးျဖစ္တဲ့ သီးစံုခ်ဥ္ဟင္းခ်က္တဲ့ ပုိ႕စ္နဲ႕ သူ႕ဆီကလုပ္နည္းရလာတဲ့ ေၾကးအိုးခ်က္စားတဲ့ ပို႕စ္ေတြမွာေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြကတဆင့္ သူဟာ ကၽြန္မကို ေျခရာခံႏိုင္ခဲ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ N နဲ႕ စတဲ့ အေကာင့္နာမည္ေတြနဲ႕ မွတ္ခ်က္လာေပးတာ သူ ဆိုတာကို ကၽြန္မ သိသြားခဲ့တယ္။ 
ကၽြန္မဟာ အႏွစ္အႏွစ္အလလ မ်ိဳသိပ္ထားတဲ့ စာေရးျခင္းဝါသနာေတြကို သြန္ခ်ႏိုင္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးခါစ ကာလေတြမွာ ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာပဲ အလြန္ကို နစ္ျမဳပ္ေနမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူနဲ႕စကားေျပာျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ကေလးနဲ႕သြားေဆာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြေတာင္ နည္းသြားမိတာကိုလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဘေလာ့ဂါေတြကို ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ေတာင္းေပးတဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုမွာ သူ႕ကိုပါ အခုလို မွတ္မွတ္ရရ ထည့္ဆုေတာင္းျဖစ္တယ္။
“အေရးအႀကီးဆံုး တစ္ခု က်န္ေသးတယ္
သူကေတာ့
ကိုယ္ဘေလာ့မေရးခင္ကာလကဆို
နားပူနားဆာအၿမဲလုပ္
အခ်ိန္တိုင္း စကား တတြတ္တြတ္ေျပာၾက
ကိုယ္ဆိုးသမွ် အစ္မရင္းတစ္ေယာက္လို
အၿမဲသည္းခံတဲ့ တစ္ေယာက္
ဘေလာ့ဂ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေတာ့ သူ႕ကိုထားခဲ့
သူကေတာ့ စိတ္မနာရွာ
သိတဲ့အခ်ိန္ကစလို႕ ကိုယ့္ကို ေန႕တိုင္းလာဖတ္ေလရဲ႕
(ကိုယ္ဆိုးတာေတြ႕ရင္ ပန္ဒိုရီကို ျပန္တိုင္မလို႕လားမသိ
အင္း.. ဖားထားရမယ္။)
မၾကာခင္က သူ႕ေမြးေန႕ေရာ
သူ႕အခ်စ္ဆံုးေလး ေမြးေန႕ေရာ ၿပီးသြားခဲ့တယ္
အာရံုေတြ ေနာက္ေနတဲ့ ကိုယ္
အစစ္ကမၻာ ထဲက သူ႕ကို
ေမြးေန႕ဆုေတာင္းေနာက္က်ျပန္တယ္
သူကေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေနဦးမွာပါ
(ဟုတ္တယ္ေနာ္ မ)
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္မိသားစုေလး
ထာ၀ရ ဆက္လက္ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
မ တစ္ေယာက္ လွသထက္လွ ႏုသထက္ ႏုႏိုင္ပါေစ.. လို႕
Comment လာေရးရင္ေတာ့
တအိမ္သားလံုးအတြက္
ေမြးေန႕လက္ေဆာင္
Valentine's Day မတိုင္မီေတာ့ လာေပးျဖစ္မွာပါ .. ဟီး”

ဒါကေတာ့ သူျပန္ေရးသြားတဲ့ မွတ္ခ်က္ပါ။
“ခ်စ္ရတဲ့ ကဗ်ာစက္ရံုကေလး
ဘယ္သူနဲ ့မွမတူ တစ္မူ ထူးျခားလွပတဲ့
ေမြးေန ့ဆုေတာင္းေလးတစ္ခု . . .။ ကိုယ္တိုင္အတြက္ေရာ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုး အပုအစုေလး အတြက္ပါ ေက်းဇူးေတြ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး. . .။
(ေနာက္ထပ္ ဘာလက္ေဆာင္မွ မလိုေတာ့ဘူးေနာ္. . . တကယ္ . . . တကယ္ . . .)”
ကေလးဆန္ဆန္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ ျပန္ဖတ္တိုင္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ရပါတယ္။ ကၽြန္မဘေလာ့ဂ္ေရးၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္နီးပါးမွာ သူဟာ နာမည္တစ္ခုနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနေၾကာင္းကိုေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ကၽြန္မ မရိပ္မိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မဟာ က်န္းမာေရးျပႆနာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္နားလိုက္ ျပန္ေရးလိုက္ လုပ္ေနလို႔ သတိမထားမိတာလည္း ပါပါတယ္။ သူ႕ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ သူကိုယ္တိုင္ေျပာျပတဲ့ ပို႕စ္ကို ဖတ္ၿပီးမွ သိခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္ဟာ သူဆိုတာကို သိသြားၿပီးေတာ့ သူနဲ႕ ကၽြန္မၾကားမွာ ေျပာစရာေခါင္းစဥ္ေတြ ပိုမ်ားလာပါတယ္။
ဓာတ္ပံုရိုက္တာကို သူဝါသနာပါတယ္ ဆိုတာကို သိလိုက္ရတာလည္း အေတာ္ေနာက္က်ပါတယ္။ ကၽြန္မက ဘေလာ့ဂ္မွာ ဓာတ္ပံုေတြ တင္ေလ့ရွိတယ္။ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္မဟုတ္ေပမဲ့ ကင္မရာေလးတစ္လံုး အိတ္ထဲမွာ အၿမဲထည့္ထားၿပီး ႀကံဳႀကိဳက္တုိင္း ရႈခင္းပံုေတြ၊ လူေနမႈဘဝေတြ၊ အေဆာက္အဦေတြ ကို ရိုက္ရတာ ကၽြန္မ အလြန္ဝါသနာပါတယ္။ သူရယ္ကၽြန္မရယ္ အျခားေသာ မိတ္ေဆြေတြရယ္ ကူစူးကၽြန္း လို႕ေခၚတဲ့ ကၽြန္းကေလးကို တေန႕တာ အပန္းေျဖခရီး ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူနဲ႕ကၽြန္မ ေရစပ္မွာထိုင္ေနတုန္း သူကလည္း သူ႕ကင္မရာေလးနဲ႕ အေသအခ်ာ ဓာတ္ပံုရုိက္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္တာကို သူစိတ္ဝင္စားတယ္ ဆိုတာ အဲဒီေတာ့မွ သတိျပဳမိတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ကင္မရာအႀကီးတစ္လံုးနဲ႕ သူဟာ ဓာတ္ပံုေကာင္းေကာင္းေတြ ရိုက္လာပါတယ္။ အမွတ္တရ တစ္ေန႕မွာေတာ့ စင္ကာပူရုကၡေဗဒ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ သူနဲ႕ကၽြန္မ ပန္းေတြကို ဓာတ္ပံုအတူ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္ဟာ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္မရေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မဟာ မိသားစုနဲ႕ အတူေနထုိင္ခ်ိန္ကစလို႕ အျခားေသာ ဦးစားေပးအရာေတြၾကားမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ျခင္းဝါသနာအတြက္ အခ်ိန္ေရာ ေငြပါ အမ်ားႀကီး မေပးႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့ သူကေတာ့ ဆက္လက္ေနဆဲပါ။
သူဟာ အက်ၤီအဝတ္အစား ဝတ္ဆင္တဲ့အခါ အနက္ေရာင္ကို သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ျဖဴဝင္းတဲ့ အသားအရည္နဲ႕လည္း သိပ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႕မွာ အက်ၤီ ၁၀ ထည္ရွိရင္ ၇ ထည္ေလာက္က အနက္ေရာင္ျဖစ္မယ္ လို႔ေတာင္ ထင္မိပါတယ္။  သူ႕ဝတ္စားဆင္ယင္ပံုေတြဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုၿပီး ေပ်ာ့ေျပာင္းလာပါတယ္။ ေခတ္အလိုက္မို႕ ေဘာင္းဘီေတြလည္း မပြေတာ့ဘူး။ သူဟာ လက္သည္းနီ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဆိုးၿပီး သူႏွစ္သက္တဲ့ လက္ပတ္ဟန္းခ်ိန္းေလးေတြ လွလွပပဝတ္ဆင္ေနရင္း၊  အိမ္ကိုစနစ္တက် ထိန္းသိမ္းေနရင္း၊ သားေလးကိုလည္း ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနရင္း၊ ခ်က္ျပဳတ္ရွင္းလင္းတာလည္း မပ်က္၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကို ဖိတ္ေခၚေကၽြးေမြး၊ အြန္လိုင္းေရာ ေအာ့ဖ္လိုင္းမွာပါ လူမႈေရးေတြလည္း ဝတၱရားေက်ေနရင္းက သူ႕ရဲ႕ ဝါသနာေတြကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္သူတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။
သူဘေလာ့ဂ္ေရးတာကို သိစက သူဟာ စာေရးသားျခင္းကို ဒီေလာက္ အေလးအနက္ရွိတယ္လို႕ မထင္မွတ္မိပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာသိရလို႕ ဝမ္းသာေၾကာင္း၊ ပို႕စ္ေတြတင္ဖို႕ ဖိစီးမႈမထားဘဲ ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတြ ေရးလို႔ရေၾကာင္း အမွတ္မထင္ ေျပာခဲ့မိတယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီစကားကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ရုတ္သိမ္းထားတာ ၾကာပါၿပီ။  အခုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ဖန္တီးမႈလက္ရာေတြဟာ အရည္အေသြးေရာ အေရအတြက္ပါ မနည္းေတာ့တဲ့ အေနအထားကို ေရာက္ေနပါၿပီ။
အက်ိဳးျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းေတြဟာ ေက်းဇူးတရားလို႕ ဆိုတဲ့အတြက္ သူဟာ ကၽြန္မကို အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးျပဳခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္မ ႏွစ္သက္ႏိုင္ၿပီး ကၽြန္မ မသိေသးတဲ့ ေရေမႊးအမ်ိဳးအစားေတြ၊ ႏႈတ္ခမ္းနီဘရန္းေတြ၊ အျခား မိန္းကေလး အသံုးအေဆာင္ေတြကို သိရွိသံုးစြဲျဖစ္လာတာ သူ႕ေဝမွ်မႈေတြ အႀကံျပဳခ်က္ေတြေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္မ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ေကာင္းေတြကို ငွားၾကည့္ျဖစ္ၿပီး စိတ္အပန္းေျပရတာလည္း သူ႕စုေဆာင္းမႈေၾကာင့္ပါ။ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ သူ႕မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခဲ့ရတာလည္း သူ႕ကို ဗဟိုျပဳလို႕ပါ။ ေစ်းသြားဝယ္တဲ့အခ်ိန္ေတြ အားလပ္ရက္ လည္ပတ္ခ်ိန္ေတြမွာ စိုစိုျပည္ျပည္ျဖစ္ခဲ့ရတာလည္း သူ႕ေႏြးေထြးမႈပါ။
တစ္ခုကို အာရံုစိုက္မိရင္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို လြတ္လြတ္သြားတတ္တဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ သူ႕ကို အလိုက္မသိဘဲ အလုပ္ရႈပ္ေစခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ ငွားေနတဲ့အိမ္မွာ မိန္းကေလးေတြခ်ည္း ရွိတာမို႕ အမ်ိဳးသားေရာက္လာတဲ့အခါ ကၽြန္မတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ သူ႕အိမ္မွာ တည္းခိုျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိခဲ့့့့ပါတယ္။ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ သားကေလးနဲ႕ သူတို႕ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ကၽြန္မတို႕အတြက္ ေနရာေပးရတဲ့အခါ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း ျဖစ္ခဲ့ရမွာပါ။ ကၽြန္မတို႕မိတ္ေဆြေတြကို ေကၽြးေမြးဧည့္ခံတာကိုလည္း သူတို႕အိမ္မွာပဲ လုပ္လိုက္ပါေသးတယ္။  အိမ္နဲ႕ေဝးေနတဲ့ တစိမ္းတို႕ေျမမွာ သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ဟာ ကၽြန္မနဲ႕ပတ္သက္လို႔ အေရးႀကီးရင္ ဆက္သြယ္ဖို႕ ဖုန္းနံပါတ္လည္းျဖစ္သလို သူ႕နာမည္ဟာလည္း အနီးဆံုးေဆြမ်ိဳးလို႕ ရုံးမွတ္တမ္းေတြမွာ ျဖည့္ခဲ့ရတာပါ။ 
အိမ္ျပန္ဖို႕ အခ်ိန္တန္ၿပီ လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႕ကၽြန္မ ခြဲခြာခဲ့ရပါတယ္။  ေလဆိပ္မွာ  ေပြ႕ဖက္ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ မ်က္ရည္ဝဲခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူနဲ႕အြန္လိုင္းကေန အဆက္အသြယ္မျပတ္ၾကေပမဲ့ အရင္ကလို ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္ေတြနဲ႕ ေဝးခဲ့ၾကပါၿပီ။ ေလာကနိယာမအရေတာ့ လူႏွစ္ဦးဟာ အစစအရာရာ သေဘာကိုက္ညီသူေတြ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မသဘာဝနဲ႕ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကို တခါတေလ သူ ဘဝင္မက်ျဖစ္ႏိုင္သလို သူ႕ကို ကၽြန္မက အရာရာမွာ သေဘာတူေနဖို႕ဟာလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါဟာ ဘယ္ေလာက္မွ အေရးမႀကီးဘူး ဆိုတာကို သူ႕အေၾကာင္းေတြးမိတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုသာ ရတဲ့ ခံစားခ်က္က သက္ေသခံေနပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ကမၻာႀကီးမွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဆံုေတြ႕ၾကဖို႕ဆိုတာ ႀကိဳးေလးေတြ တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕တစ္ေခ်ာင္း ခဏျဖတ္သန္းသြားသလိုပဲ တဲ့။ အဲဒီအခိုက္အတန္႕မွာ ဆုိးဝါးတဲ့ အမွတ္တရရွိခဲ့ၾကရင္ ႏွစ္ဦးစလံုးက ကံဆိုးလို႕ပဲ တဲ့။ သူနဲ႕ကၽြန္မ ဘယ္ေသာအခါမွ အရင္ကလို ျပန္လည္ ျဖတ္သန္းျဖစ္ၾကဦးမလဲ မသိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အတူကုန္ဆံုးခဲ့ၾကတဲ့ အတိတ္ကာလေတြအတြက္ေတာ့ ႏွစ္ဦးစလံုး အျပည့္အဝ ကံေကာင္းခဲ့ၾကတာ အေသအခ်ာပါပဲ။
အဲဒီ သူ သို႔မဟုတ္ အနက္ေရာင္ႀကိဳက္တဲ့မမ ဆုိတာကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဒီႏွစ္ေမြးေန႕မွာ “နာမည္မွာ ပီ(P) ပါတဲ့ မိန္းကေလး” ဆိုတဲ့ စာအရွည္ႀကီးကို အမွတ္တရ ေရးေပးခဲ့တဲ့ မသက္ေဝ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း အထူးတလည္ ေျပာျပဖို႕ မလိုေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။            

ပန္ဒိုရာ
၂-၅.၅.၂၀၁၆                                                                                                                                                                                    

Expand..

Thursday, March 31, 2016

ဒီေရဒီည



ဒီေရဒီည

ျမင္အပ္မျမင္အပ္ အရပ္ဆယ့္ေျခာက္မ်က္ႏွာက
ရယ္သံေတြဟီးေနပံုဟာ ၾကက္သီးထစရာမဟုတ္လား
ကသူဟာ ကေျခသည္ ၾကည့္သူဟာ ပရိသတ္
အခ်ိန္နဲ႕အလုပ္ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႔ဖို႔ ဖန္တီးယူရတာရိုးရွင္းပါတယ္
ကမ္းမဆိုက္ေသးလည္း ဥမင္တစ္ဖက္က အလင္းစနဲ႕တင္
ပင္လယ္ခရီးဟာ တစ္လံုးတစ္ပါဒ ပါးလ်ခဲ့ၿပီ
အေအးမိႏိုင္တဲ့ ျပတင္းေပါက္ကို တံုးခုၿပီး လွမ္းဖြင့္ခဲ့ၾကတယ္
ေပ်ာ္ရႊင္မႈတန္ဖိုးဆိုတာ မ်က္ရည္နဲ႕တုိင္းရတယ္
ေကာက္ရိုးေတြကိုေတာင္ ငါတို႔စိုက္ပ်ိဳးဖူးတာပဲ
အပူကိုခံစားတတ္ရင္ မီး ဆိုတာမသိလည္း ရပါၿပီ
စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြဟာ ေသြးျခည္ဥခဲ့ၿပီးၿပီ
အဆိုးေတြရခဲ့ အရိုးေတြကခဲ့
အခုေတာ့ ေျခဖေနာင့္တိုင္းေအာက္မွာ ပ်ားရည္အတိ စီးတဲ့သီတာ
ဒီလိုညမ်ိဳးမွာ
ရနံ႕ႏုတ္ခံထားရတဲ့ စကၠဴပန္းေလးေတာင္ ဗ်ပ္ေစာင္းသံေဝတယ္။

ပန္ဒိုရာ
၃၁.၃.၂၀၁၆

Expand..