Monday, January 26, 2015

ကၽြန္မတင္ပါးသို႔ ဂါရဝ (လူစီးလ္ ကလစ္ဖ္တန္)



ကၽြန္မတင္ပါးသို႔ ဂါရဝ

အဲဒီတင္ပါးေတြဟာ အႀကီးႀကီးေတြ
ဟိုဒီလွည့္ပတ္လႈပ္ယမ္းဖို႔
ေနရာလပ္ လိုတယ္
ေသးေသးႏုတ္ႏုတ္ ပိစိေပါက္စ ေနရာေတြမွာ
အဲဒီတင္ပါးေတြ မဆန္႔ဘူး အဲဒီတင္ပါးေတြဟာ
လြတ္လပ္တဲ့ တင္ပါးေတြ
သူတို႔ကို ဆုပ္ကိုင္ထားတာကို မႀကိဳက္ဘူး
အဲဒီတင္ပါးေတြဟာ တစ္ခါမွ ကၽြန္ျပဳမခံဖူးဘူး
သူတုိ႔သြားခ်င္ရာကိုသြားတယ္
သူတို႔လုပ္ခ်င္ရာကိုလုပ္တယ္
ဧရာမတင္ပါးေတြ
ပဥၥလက္တင္ပါးေတြ
အဲဒီတင္ပါးေတြနဲ႔
ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကိုျပဳစားၿပီး
ဂ်င္တစ္လံုးလို မႊတ္ေနေအာင္ လွည့္ပစ္လိုက္ဖို႔
ကၽြန္မသိၿပီးသား။

လူစီးလ္ ကလစ္ဖ္တန္



အေမရိကန္ ကဗ်ာဆရာမ Lucille Clifton (၁၉၃၆-၂၀၁၀) ၏ homage to my hips ကို ပန္ဒိုရာ ဘာသာျပန္သည္။

Expand..

Friday, January 2, 2015

ျခင့္ ျခင္ ျခင္း





ျခင့္ ျခင္ ျခင္း


(၁)
အိမ္ ေထာင္က်တာ ရယ္
လူ ေထာင္က်တာ ရယ္
ျခင္ ေထာင္က်တာ ရယ္
ဘာမ်ား ကြာျခား

(၂)
ေရာဂါပိုးႀကီးႀကီး သယ္ႏိုင္ေလေလ
ျခင္ေလာကမွာ ပါဝါရွိေလေလ

(၃)
ၾကမ္းပုိးနဲ႔ ျခင္ ဘယ္သူသာမယ္ထင္
ၾကမ္းပိုးက စာၾကမ္းပိုးရွိတယ္
ျခင္က
ေသစာျခင္စာေတာင္ မတတ္ဘူး

(၄)
သင့္အနားတြင္ ျခင္တစ္ေကာင္ဝဲေနပါက
အၿမဲတေစ ဝဲလည္ေနလိမ့္မည္
သင့္ေသြး အစုပ္မခံရမခ်င္း
သို႔မဟုတ္ ျခင္ မေသမခ်င္း

(၅)
ျခင့္ျဖစ္တည္မႈေၾကာင့္
ျခင္မဟုတ္တဲ့ အျခားသက္ရွိေတြအတြက္
ေကာင္းက်ိဳးတစံုတရာ
ျဖစ္တည္မတည္

(၆)
ခ်ဥ္သီးႏွင့္ျခင္အတူထား
ခ်ဥ္သီးေပၚျခင္နား

(၇)
ျခင္ခ်င္းျပန္သတ္တဲ့ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္တာမ်ိဳး
ျခင္ပုဆိန္ရိုး

(၈)
ဆိုးပ
အိပ္ရာႏိုးထ မွန္ထဲမွာ
ငါဟာအင္းဆက္ေကာင္ႀကီး
ပိုဆိုးတာက
ျခင္က်ားႀကီး

(၉)
လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ၾကားက ျပားခနဲျခင္
လက္ဝါးတစ္ဖက္နဲ႔ အျခားကိုယ္အဂၤါ(ဥပမာ-တင္ပါး) ၾကားက ကားခနဲျခင္
လွ်ပ္စစ္ျခင္ရိုက္တံနဲ႕ထိ ျဖစ္ျဖစ္ျမည္ျခင္
ျခင္ေဆးေခြမိႈင္းဝ ဖုတ္ခနဲျပဳတ္က်ျခင္
ျခင္ေဆးမႈန္႔ျဖဴးခံရ ျပန္မထႏိုင္ျခင္
ျခင္ေဆးရည္အျဖန္းခံရ ထြက္ေျပးျခင္
ဒယ္အိုးထဲမွာဆီပူလိွမ့္ခံရ ျခင္သတ္သမားျခင္

(၁၀)
ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ
ေသြးစုပ္ဖို႔ေမြးဖြားလာတာ ျခင္ပဲ

(၁၁)
က်ားေတြရယ္
ျမင္းက်ားေတြရယ္
ပုစြန္က်ားေတြရယ္
ဖြတ္က်ားေတြရယ္
ျခင္က်ားေတြရယ္
က်ားမ်ိဳးေတာ္စပ္ၾကတယ္

(၁၂)
ဆက္ေရးခ်င္ေသးတယ္
ဆက္ေရး
ျခင္
ေသးတယ္


ပန္ဒိုရာ

၁၀.၈.၂၀၁၄ - ၂.၁.၂၀၁၅

Expand..

Thursday, January 1, 2015

Happy New Year 2015

Type your summary here. Type the rest of your post here.

Expand..

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ၂၀၁၄

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ၂၀၁၄




၂၀၁၄ ဟာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အဆန္ဆံုးႏွစ္ လို႔ ဆုိရမယ္။ ဘာကိုမွ မလိုခ်င္၊ ဘာကိုမွ မမက္ေမာ၊ ဘာကိုမွလည္း ႀကိဳတင္ေတြးေတာ ပူပန္စိတ္ေစာမႈ မရွိ၊ ျပန္ေျပာင္းတမ္းတ ေအာက္ေမ့တသ ႏွေျမာေနာင္တေတြလည္း မရွိဘဲ မွန္သည္ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ကမၻာေလးထဲမွာ ကိုယ္နစ္ျမဳပ္ရင္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အသစ္တစ္မ်ိဳးကို တစိမ့္စိမ့္ခံစားေနတဲ့ ႏွစ္။ လူ႔ေလာကမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္ရတာ သိပ္ေကာင္းသလို ခ်စ္ခ်င္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ စိုးရိမ္ပူပန္ ေလာင္ကၽြမ္းရတာကေတာ့ မေကာင္းဘူး။ မိဘ ေမာင္ႏွမေတြကို ခ်စ္ေတာ့လည္းဒီလိုပဲ။ ခ်စ္သူကို ခ်စ္ေတာ့လည္း ဒီလိုပဲ။ သားသမီးက်ျပန္ေတာ့ လူ႔ျဖစ္စဥ္တေလွ်ာက္လံုးကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ႀကံဳေတြ႔ရတာဆိုေတာ့ ဒီ့ထက္ပို။ ခ်စ္ရတာ တုန္လို႔။ ပူေလာင္စရာေတြလည္း ပံုလို႔။ ဆက္လက္ သင္ယူရဦးမယ့္ ျဖစ္စဥ္။ တစ္ႏွစ္တာ အလုပ္အကိုင္ ဇီးရိုး၊ ဝင္ေငြ စာမူခအနည္းငယ္။ ဖတ္ရႈေလ့လာပညာေရး မိုင္းနပ္စ္၊ လူမႈေရးမွာ ေအာင္မွတ္ရရုံေလးနဲ႕ အခ်ိန္ေတြကို မလႈပ္တလႈပ္ ျဖတ္သန္းရင္း ေရွ႕တိုးမယ္ထင္ရတဲ့ ဆင္ဟာ ေနာက္ကို တစ္လွမ္းႏွစ္လွမ္း ဆုတ္ရင္း အရွိန္ယူသလိုလိုနဲ႔ ပက္လက္ကုလားထုိင္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ခ်လိုက္တာမ်ိဳး။ တစ္ဖက္ကလည္း ကိုယ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ အခိုက္အတန္႔ဟာ ရွည္ၾကာလာတဲ့အခါ ဆုပ္ကိုင္လို႔မရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ဟုိးတစ္ခ်ိန္က အစပ်ိဳးထားတဲ့  ကိုယ့္လက္ရာေတြ စိတ္ကူးအႀကံဥာဏ္ေတြကို သိသိသာသာ မသိမသိ မသာမသာ ဆြဲဆြဲစားစား  ဒီလိုကိစၥမ်ိဳး ရွိပါလားလို႔ပဲ စိတ္ေအးလက္ေအး သံေဝဂ ယူလိုက္တဲ့ႏွစ္။ ေပ်ာက္ဆံုးေနတာတခ်ိဳ႕ ျပန္ရွာေတြ႕တဲ့ႏွစ္။ ဆန္းသစ္တီထြင္ အရွိန္အဟုန္ျမွင့္ဖို႔ ေနေနသာသာ အေဟာင္းအျမင္းေတြကိုေတာင္ ပံုႏွိပ္ျဖစ္ဖို႔ အားတိုက္အင္တိုက္ ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္/မလုပ္ခ်င္တဲ့ ႏွစ္။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ေအးခဲတဲ့ႏွစ္။ အေရြ႕အလ်ား က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ႏွစ္။ ငါႏွင့္ ငါ့ ကိုသာ ဗဟိုျပဳ   ၿပိဳင္ဆိုင္လိုျခင္း၊ ရယူလိုျခင္းေတြ ပါးလႊာတဲ့ႏွစ္။ မသိက်ိဳးကၽြံမႈမ်ား ထူထဲေသာႏွစ္၊ စကၠန္႔တံ ေပၚမွာ စီးနင္းလိုက္ပါရင္း အခ်ိန္ရဲ႕အသံကို တထစ္ခ်င္း နားေထာင္ျဖစ္တဲ့ႏွစ္။ မေသခ်ာတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟမီးဆိုတာ ၿငွိမ္းသတ္ႏိုင္ခဲတဲ့အရာေတြ ဆိုေတာ့လည္း ဒီလိုႏွစ္မ်ိဳး ဆင္တူူ ေနာက္ထပ္ ဆက္ရွိဦးမလား။ ေစာင့္ၾကည့္ေသးတာေပါ့ ၂၀၁၅။

ပန္ဒိုရာ
၂၉.၁၂.၂၀၁၄-၁.၁.၂၀၁၅
 

Expand..

Thursday, September 18, 2014

ကိုးလဆယ္လ




 
ပန္းခ်ီ- မမသီရိ
 ကိုးလဆယ္လ

ရီမုကြန္ထရိုး၊ လက္ကိုင္ဖုန္း၊ ယပ္ေတာင္၊ ပလတ္စတစ္ဗူးခံြြ၊ စကၠဴဗူးခြံ၊ အမာထည္ေတြသာ အႀကိဳက္ဆံုး ကစားစရာ။ ေမႊးပြရုပ္ေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈ၊ သက္ေရာက္မႈ မပါတဲ့ အရုပ္ေတြကို စိတ္မဝင္စား။ ေမွာက္တတ္ၿပီ။ ခ်ိဳမိုင္မိုင္ ကတတ္ၿပီ။ ေရႊဝါးလက္ခုပ္ တီးတတ္ၿပီ။ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ေမာတတ္ၿပီ။ တအိပ္ရာလံုး လူးလွိမ့္အိပ္တတ္ၿပီ။ ငုတ္တုတ္ ထထိုင္တတ္ၿပီ။ ေျခႏွစ္ဘက္ေပၚ မတ္မတ္ရပ္တတ္ၿပီ။ ဗူးဗူး မႈတ္တတ္ၿပီ။ ေျခေထာက္ကေလးလႈပ္ျပ လက္ကေလးပုတ္ျပတတ္ၿပီ။ နာမည္ေခၚရင္ ရင္ဘတ္ကို ပုတ္ျပတတ္ၿပီ။ ျခေသၤ့ႀကီးလို ဂါးဂါးနဲ႔ သူမ်ားေတြကို လိုက္ေျခာက္တတ္ၿပီ။ ေၾကာင္ကေလးကို မီမီမီမီ ေခၚတတ္ၿပီ။ က်ီးကန္းႀကီးလို အအအအ ေျပာတတ္ၿပီ။ လက္ညိဳးေလးေထာင္ၿပီး ဒက္ဒက္ဒက္ဒက္ လုပ္တတ္ၿပီ။ တစ္ခုခု မႀကိဳက္ရင္ ႏႈတ္ခမ္း စူျပတတ္ၿပီ။ ေမေမ၊ ေဖေဖ၊ ပါပါ၊ ဘြားဘြား၊ ဘဘ၊ မမ၊ နာနာ၊ ငယ္ငယ္၊ မ်က္မွန္ စတာေတြ ေခၚတတ္ၿပီ။  ေခါင္း ဘယ္မွာလဲ၊ ေျခေထာက္ ဘယ္မွာလဲ ျပတတ္ၿပီ။ လမ္းေလွ်ာက္ထိုင္ခံုတစ္လံုးနဲ႔ တစ္အိမ္လံုး ေလွ်ာက္ေျပးတတ္ၿပီ။ ေမႊးေမႊးေပးတတ္ၿပီ။ ဟိုင္းဖိုက္ ဖလိုင္းကစ္စ္ လုပ္တတ္ၿပီ။ ေခါင္းေပၚမွာ လက္ကိုင္ပုဝါေလးတင္ၿပီး မုန္႔ေရာင္းတတ္ၿပီ။ တူတူေရဝါး ကစားတတ္ၿပီ။ ပံုျပင္ နားေထာင္တတ္ၿပီ။ မုန္႔လက္ညိဳး ကိုင္စားတတ္ၿပီ။ ႏို႔ဗူးကုန္သြားရင္ ေခါင္းခါ လက္ခါျပတတ္ၿပီ။ လူေတြကို အားနာပါးနာ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ အၿပံဳးေလးနဲ႔ ပါးစပ္ၿဖဲျပတတ္ၿပီ။ အဲဒီလို တတ္ၿပီးေနာက္ ဘာမွခုိင္းမရ၊ ဘာအမိန္႔မွ မနာခံ၊ ဘာမွလုပ္မျပ၊ သူ႔သေဘာ၊ သူ႔ဆႏၵ၊ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ၊ သူ႔စိတ္ထဲရွိသလို၊ သူေနခ်င္သလို၊ လြတ္လပ္စြာ၊ သဘာဝက်က်၊ အာခံတတ္ၿပီ။ အျပင္ခဏခဏ ထြက္ခ်င္ၿပီ။ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးကို တေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္ရမွ။ လူႀကီးလက္ေပၚမွာ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ ဆန္႔တန္းၿပီး ေလယာဥ္ပ်ံႀကီး ခဏခဏ စီးရမွ။ ဘာေတြ႕ေတြ႕ ဘာရရ ေနာက္ဆံုးမွာ ပါးစပ္ထဲကို ထည့္ၾကည့္ရမွ။ ညအိပ္ခ်ိန္ ခဏခဏ ႏိုးတိုင္း၊ မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ပါးစပ္ေလးဟ လိုက္စမ္းလိုက္တုိင္း ငံုစရာ ေသာက္စရာ အဆင္သင့္ ေရာက္လာမွ။ အရာဝတၳဳ ေသးေသးေလးေတြကို သူပဲျမင္၊ သူပဲလိုက္ေကာက္။ အေပါက္ျမင္ရင္ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ လိုက္ထိုးၾကည့္။ သူ႔လက္ညိဳးေလးႏွစ္ေခ်ာင္း အခ်င္းခ်င္း တို႔ထိၿပီး ေတြေတြေငးၾကည့္။ သူ႔လက္ဖဝါးသူ ဆုပ္ၾကည့္၊ ျဖန္႔ၾကည့္၊ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္။ ဆံပင္ရွည္ျမင္ရင္ ေခါင္းခါယမ္းခိုင္းၿပီး လိုက္ဆြဲ။ သ႑ာန္တူေတြကို ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ထဲမွာ လက္ညိဳးလိုက္ထိုး။ ပါးစပ္တျပင္ျပင္ စားမယ္ ေသာက္မယ္ ဆိုတာခ်ည္း၊ လူႀကီးေတြမွာ သူစားလို႔ မရတာေတြကို တိတ္တိတ္ဝွက္စားရ။ ဆတ္ဆတ္ထိမခံ။ လူစိမ္းေၾကာက္။ လန္႔သြားရင္၊ နာသြားရင္ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးေတြ က်ေအာင္ ဖြဲ႔ဖြဲ႔ႏြဲ႔ႏြဲ႔ ထငို။ ဒိုက္ပါမွာ၊ ဖိနပ္မွာ၊ ပိုက္ဆံအိတ္မွာ ဗ်စ္ဗ်စ္ျမည္တဲ့ ကပ္ခြာေတြကို  ဆြဲခြာလုိက္ ျပန္ကပ္လိုက္။ ဗူးခြံေတြကို အဖံုးဖြင့္ၾကည့္။ ပစၥည္းေတြကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ ခဏခဏ ပစ္ခ်ၿပီး ကမၻာေျမဆြဲအားကို စမ္းသပ္။ သြက္လက္ျမဴးႂကြ တီဗြီေၾကာ္ျငာ လာရင္ ေငး။ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြကို တဖ်တ္ဖ်တ္လွန္ၿပီး လူရုပ္ပံုေတြကို သေဘာက်။ ကစားစရာ ပတၱလားေလးနဲ႔ ဖုန္းထဲက ပီယာႏိုေလးကို လက္ဖဝါးႏွစ္ဘက္နဲ႔ အျပည့္ ဒိန္းဒိန္းေဒါင္းေဒါင္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတီး။ ဂီတသံၾကားလိုက္တိုင္း ေခါင္းကေလး တဆတ္ဆတ္ လက္ကေလးတလႈပ္လႈပ္ စည္းခ်က္နဲ႕ က ။ 

ခ်စ္စရာ ၊ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကိုပဲ ေျပာတတ္တာမို႔ ဒီလိုေဖာ္ျပခ်က္ဟာ ေပါေပါပဲပဲ ျဖစ္ေနမလား  စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ပါ။ သူ႔ဋီကာ သူ႔ေဗဒ ခ်ဲ႕ကားမဆံုးႏိုင္။ အိပ္ေရးဝျခင္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာရတာ အားအင္မကုန္ခန္းႏိုင္။ ငါတို႔အိုမင္းမစြမ္းခ်ိန္နဲ႔ သူ႔အေတာင္ပံေတြ ေလာက္ေလာက္လားလား သန္မာခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ၿပီး အေဝးကို ပ်ံထြက္၊ က်န္ခဲ့ရမွာကို သိသိနဲ႔။ ျပန္မလိုခ်င္ပါဘူး၊ မလိုအပ္ဘူး။  တကယ္လို႔ တစ္ခုခု လိုခ်င္မိတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ငါ့ကို၊ ငါတုိ႔ကို သူကေရာ ခ်စ္ခင္ပါရဲ႕လား ဆိုတာ။ လူးလြန္႔ဝင္ဆန္႔ရုံ ဝမ္းၾကာတုိက္မွသည္ အေျပာႀကီး အေျပာက်ယ္ ေလာကအလယ္ကို ထြက္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔၊ ကိုယ့္အာဟာရ  တစ္ကိုယ္စာ လံုေလာက္ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ရိကၡာစက္ဝန္းထဲမွသည္ သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာ တစ္သက္စာ ဆာေလာင္ေစဖို႔၊ ဖူးလ္စေတာ့ပ္ အရြယ္မွသည္ ဖဝါးလက္ႏွစ္လံုး အထိ၊ ရွင္သန္မႈတန္ဖိုးအတြက္ ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ကို၊ မိဘဘဝကို၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို၊ ထူးထူးျခားျခား လက္ေတြ႔ခံစား သင္ၾကားေပးခဲ့တာ တစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ ေက်းဇူးတင္ၿပီ၊ ေက်နပ္ၿပီ၊ လူအျဖစ္မွာ အေနတန္ၿပီ။ ငါတုိ႔သေဘာ၊ ငါတို႔ဆႏၵ၊ ငါတို႔လိုအင္၊ ငါတို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္၊ ငါတို႔ထိုက္ငါတို႔ကံ၊ ငါတို႔လုပ္ငါတို႔ခံ၊ ငါတို႔ေလာဘ၊ ငါတုိ႔အတၱမွာ သူ႔တိုက္ဆိုင္မႈကို အားျဖည့္ေပးၿပီး ေရာက္ရွိလာရသူတစ္ဦး။ အားျပင္းလွတဲ့ စုန္ေရ။ အခုအခ်ိန္မွာ ေမေမဆိုတာ သူ႔အစားအစာ၊ သူ႔ကစားစရာ၊ သူ႔ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္၊ သူ႔မွီအံုး၊ သူ႔အေႏြးထည္၊ သူ႔အေအးခန္း၊ သူ႔ခိုလႈံရာ၊ သူ႔အပ်င္းေျဖ၊ သူ႔စိတ္ေဖာက္ခြဲရာ၊ သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္သူ၊ သူ႔သူနာျပဳ၊  သူ႔သမိုင္းေရးသမား။ မနက္မနက္ဆို ေဖေဖ့အတြက္ သက္ရွိ နာရီႏိႈးစက္ကေလး။ ထိခိုက္ပဲ့႐ြဲ႕မွာစိုးလို႕ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ ေန႔ေန႔ညည တဖြဖြ တသသ ေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ ဖန္ရုပ္ပါးပါးၾကည္ၾကည္ေလး။ တစ္ခ်က္မွ အၿငိမ္မေနဘဲ လႈပ္ရွားရိုက္ခတ္ေနတတ္တဲ့ မာမာတင္းတင္း တစ္တစ္ရစ္ရစ္ ေျခသလံုးကေလး။ ေခါင္းေလးငံု႔ေနတိုင္း တြဲၿပီး ထြက္က်ေနတဲ့ ေဖာင္းဝဝ ပါးကေလး။ တစ္ခုခု မလုပ္ဖုိ႔ ဟန္႔တားလိုက္ကာမွ တမင္တကာ လုပ္ရင္း ျပန္လွည့္ရယ္ျပတတ္တဲ့ ၿပံဳးစစ စပ္ၿဖဲၿဖဲ သြားမေပါက္ေသးတဲ့ ပါးစပ္ကေလး။ သူအမက္ေမာဆံုး ခ်ိဳခ်ိဳကို ပါးေစာင္မွာ ေဆးတံခဲသလို ခဲထားရင္း ေမာ့ၾကည့္ေနတတ္တဲ့ မ်က္လံုးဝိုင္းကေလးေတြ။ အကာအကြယ္မဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ကင္း ပကတိ သန္႔စင္စြာ အိပ္ေမာက်ေနတတ္တဲ့ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ေလးေတြ။

ပန္ဒိုရာ
၃၁.၇-၁၈.၉.၂၀၁၄


(အခုတေလာ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ျပန္အသက္ဝင္ေစဖို႔ဆိုၿပီး challenge လုပ္ၾကတယ္။ ၂ ပတ္အတြင္း ဘေလာ့ဂ္မွာ တစ္ခုခုတင္ဖုိ႔ပါ။ တျခား တင္စရာေတြ လက္စမသတ္ေသးတာေတြ ရွိေတာ့ရွိေသးတယ္။ ဒီစာကေတာ့ မသက္ေဝ နဲ႔ မစုခ်စ္သူတို႔ ရည္ညႊန္းထားတာအတြက္ပါ။ ေနာက္ထပ္ေတာ့ ကိုနတၳိ၊ မေမဓာဝီ၊ မအိျႏၵာ၊ မ မေနာ္ဟရီ၊ မခင္ဦးေမ၊ Imaginary clouds No.2 ၊ မေမၿငိမ္း၊ မခင္မင္းေဇာ္ တုိ႔ကို (မေရးရေသးရင္) တစ္ခုခုေရးဖို႔ စာရင္းေပးခ်င္ပါတယ္။)

Expand..

Sunday, August 31, 2014

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ား ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ဘယ္ပံုဘယ္ႏွယ္ - ၂



ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ား ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ဘယ္ပံုဘယ္ႏွယ္ - ၂
 
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ MBS ရဲ႕ ဖိ္တ္စာ အမွတ္တရ
( BLOG ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးနဲ႕ တူတဲ့ (3108)  ၾသဂတ္စ္လ ၃၁ ရက္ေန႔ကို Blog Day လို႔ blogday.org က ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က စၿပီး သတ္မွတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီ website ေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြကေတာ့ ဆက္လက္က်င္းပေနၾကပါတယ္။ ၂၀၀၇ ကေန စတင္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတဲ့ Blog Action Day ဆိုတာကေတာ့ ရွိေနပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေအာက္တိုဘာ ၁၅ သို႔မဟုတ္ ၁၆ ရက္မွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္တာကို ကမၻာအရပ္ရပ္က ဘေလာ့ဂါေတြက ဝိုင္းေရးၾကဖို႔ပါ။ ၂၀၀၇ မွာ environment ၊ ၂၀၀၈ မွာ poverty ၊ ၂၀၀၀၉ မွာ climate change ၊ ၂၀၁၀မွာ water ၊ ၂၀၁၁ မွာ food ၊ ၂၀၁၂ မွာ the power of we  လို႔ သိရပါတယ္။ အခုလာမယ့္ ၂၀၁၄ ေအာက္တိုဘာ ၁၅ ၁၆ အတြက္ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ inequality ျဖစ္ပါတယ္။ http://blogactionday.org/ ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မႏွစ္ကေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ကို ေရွ႕ဆက္ပါဦးမယ္။)


ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကာလ ျဖစ္တဲ့ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၇ မွာ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ ပိုထင္ရွားခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆန္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကိုေတာ့ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၀၇ ေလာက္ကတည္းက ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတာပါ။ ၂၀၀၇ ဂ်ဴလိုင္ ၇ ရက္ေန႔မွာ ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ လႈပ္ရွားမႈ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ပုိစတာေတြကို ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ အေနနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ sidebar မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ဘေလာ့ဂ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တင္ခဲ့ၾကတာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့  မသကၤာၾကည့္နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ခံရတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တာမို႔ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ အလွမ္းမီဖို႔ ခက္တဲ့ အင္တာနက္ထဲမွာ ဒီလိုလႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္တာကိုက အရဲကိုးခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါမယ္။ အဲဒီေနာက္ ၁၉ ဂ်ဴလုိင္ အာဇာနည္ေန႔မွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္အမွတ္တရ ပို႔စ္ေတြ ရုပ္ပံုေတြနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ ၾသဂတ္စ္ ၁၅ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္လႈပ္ရွားမႈေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အျဖဴေရာင္ လႈပ္ရွားမႈမွာ ကိုမင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြ အဖမ္းခံခဲ့ရပါတယ္။

ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး စတင္လုိ႔ သံဃာေတာ္ေတြ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့အခါ အစပိုင္းရက္ေတြမွာ အင္အားသံုး ႏွိမ္နင္းမႈေတြ မရွိေသးပါဘူး။ အဲဒီအေစာပိုင္းကာလေတြကတည္းက သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ ဓာတ္ပံုေတြကို ကမၻာအရပ္ရပ္က ျမင္ေတြ႔ၾကရပါတယ္။ အဲဒီဓာတ္ပံုေတြထဲမွာ ဘေလာ့ဂါေတြ ရိုက္ကူးထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြလည္း ပါပါတယ္။ ၁၉၈၈ ကာလက နည္းပညာတိုးတက္မႈေတြ မေပၚေပါက္ေသးလို႔ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို  အလွ်င္အျမန္ လူအမ်ားသိေအာင္ ခ်ျပဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အင္တာနက္ေခတ္မွာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ျဖစ္သမွ်ေတြကို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ကမၻာအရပ္ရပ္က သိျမင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အလြန္တင္းက်ပ္တဲ့ကာလမွာ သတင္းဓာတ္ပံုနဲ႕ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ တင္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ အမည္ရင္းနဲ႔ ပံုရိပ္မွန္ကို ေဖ်ာက္ထားၾကရတယ္ ဆိုတာ ေျပာျပစရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ အလြန္တရာ ေႏွးေကြးတဲ့ ေကာ္နက္ရွင္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ အင္တာနက္ကေဖးေတြကေန တင္ရသူေတြဟာ အခ်ိန္လုၿပီး စြန္႔စားခဲ့ၾကရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က မူရင္းစတင္ ေဝမွ်သူေတြပါ။ တခ်ိဳ႕က အျခားမွာ တင္ထားတဲ့ သတင္းေတြ ဓာတ္ပံုေတြကို ျပန္လည္ေဝမွ်သူေတြပါ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးပါ။ ဆႏၵျပသူေတြကို ပစ္ခတ္မႈေတြ ျဖစ္လာၿပီလို႔ ၾကားရတဲ့အခါ မိုးဇက္လို႔ အမည္ရတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုမွာ ဓာတ္ပံုေတြ တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံု တက္လာခဲ့တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ အဲဒီဘေလာ့ဂ္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဘယ္လို ျဖစ္သြားသလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီကာလမွာ လူသိမ်ားတဲ့ သတင္းဘေလာ့ဂ္ေတြထဲမွာ နစ္ေနမန္း၊ ကိုထိုက္၊ ေဒါက္တာလြမ္းေဆြ၊ ဆံုဆည္းရာ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ပါဝင္ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ျပည္တြင္းျပည္ပ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ဆက္သြယ္ၾကတဲ့အခါ အခုလို viber တို႕ facebook တို႔ ေခတ္မစားေသးပါဘူး။ Gmail၊ Gtalk နဲ႔ ဆီပံုး ဒါမွမဟုတ္ Cbox လို႔ေခၚတဲ့ Chat box ေတြ ဖိုရမ္ေတြ ဘေလာ့ဂ္ေတြက တဆင့္ သတင္းအခ်က္အလက္ ျဖန္႔ျဖဴးေလ့ရွိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ႕ sidebar မွာ Cbox ေတြ တပ္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ အခ်က္အလက္တစ္ခုခု ျဖန္႔ျဖဴးခ်င္သူေတြဟာ လူသိမ်ားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ႕ Cbox ေတြမွာ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု လိုက္ေရးေလ့ရွိၾကပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အလကားရတဲ့ Cbox မွာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ function ေတြ လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးဝယ္တပ္ၾကပါတယ္။ ဥပမာ နစ္ေနမန္း ဘေလာ့ဂ္မွာ သတင္းေတြကို Cbox ကေန အျမန္ဆံုးတင္ေပးတာကို သြားသြားဖတ္ရပါတယ္။ လူဖတ္မ်ားတဲ့ Cbox link ေတြခ်ည္း သက္သက္ စုစည္းထားတဲ့ link ေတြလည္းရွိခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီကာလက ျပည္တြင္းမွာ ပုဂၢလိကထုတ္ ဂ်ာနယ္ေတြ သတင္းစာေတြ မေပၚေပါက္ေသးဘဲ အစိုးရထုတ္ သတင္းေတြကိုပဲ ဖတ္ရႈႏိုင္တဲ့အတြက္ သတင္းစာထဲမွာ မေဖာ္ျပတဲ့ တခ်ိဳ႕ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြအတြက္ အင္တာနက္ထဲက သတင္းေတြရယ္ ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာနေတြရယ္ကိုပဲ အားကိုးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ မီဒီယာသမားေတြ မဟုတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြထဲက သတင္းေတြဟာ ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာနက သတင္းေတြလိုပဲ အားကိုးစရာ အသြင္ေဆာင္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထူးျခားမႈေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

ပထမဦးဆံုး သတိထားမိတာကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ထဲက သတင္းေတြရဲ႕ ယံုၾကည္အားထားမႈကို ေလ်ာ့က်လာေစတာပါ။ သတင္းတစ္ခု မွန္မမွန္ကို ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္က်က် စိစစ္စဥ္းစားတတ္တဲ့ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ိဳး မရွိဘဲ အခ်ိန္ကိုလုၿပီး အျမန္ဆံုး သတင္းပို႔ဖို႔ကို စိတ္ဆႏၵအားႀကီးေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို သတင္းမွား ေပးသူေတြ ေပၚလာပါတယ္။ ေနာက္ထပ္သိသာတာတစ္ခုက ေတာ္လွန္လႈပ္ရွားသူေတြ ႏိုင္ငံေရးဆန္တယ္လို႔ ထင္ျမင္ခံရသူေတြ၊ လူသိမ်ားတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြဟာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေဝဖန္တဲ့ အေရးအသားမ်ိဳး ေရးတဲ့အခါ မၾကားဝံ့မနာသာ ဆဲလာသူေတြ ေပၚလာပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကိုဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ ဆိုးပါတယ္။ မ်က္ႏွာမေဖာ္ဝံ့ေအာင္ ရွက္သြားေၾကာက္သြားၿပီး ဆက္မေရးဝံ့ေအာင္ ဆဲဆိုမႈေတြကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ အစိုးရအာေဘာ္ဆန္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကိုလည္း လူသိမ်ားေအာင္ ျမွင့္တင္လာၾကပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဘေလာ့ဂ္အခ်ိဳ႕ကို ျမန္မာျပည္တြင္းက ၾကည့္မရေအာင္ ပိတ္ပင္မႈေတြရွိလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ blogspot.com တစ္ခုလံုး အပိတ္ခံလိုက္ရပါတယ္။ ျပည္တြင္းက အင္တာနက္ သံုးစြဲသူေတြဟာ proxy ေတြသံုးၿပီး ေက်ာ္ၾကလႊားၾကရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က wordpress.com ကိုေျပာင္းၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က blogspot.com မေပၚေအာင္ domain name တစ္ခု ေနာက္ဆက္တြဲလုပ္ထားၿပီး ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြကို မွ်ေဝသံုးေစတယ္။ တခ်ိဳ႕က ကိုယ္ပိုင္ domain name  .net .com ဝယ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ning.com မွာ sign up လုပ္ၿပီး သြားေရးၾကတယ္။ ning ကို ဘေလာ့ဂါအေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္လာၾကၿပီး စည္စည္ကားကား ျဖစ္စျပဳလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ning site ေတြက အလကားမေပးေတာ့ပဲ ပိုက္ဆံယူမယ္လို႔ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ေခတ္ ပ်က္သြားျပန္တယ္။

၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး မတုိင္မီနဲ႔ အေတာအတြင္းက ဘေလာ့ဂါအမ်ားစုဟာ ဘာအေၾကာင္းေရးေရး ႏိုင္ငံေရးလို႔  ဆြဲယူခ်င္ရင္ ရႏိုင္ၿပီး မျမင္ရတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အေရးယူႏိုင္ေျခေတြကလည္း ရွိေနတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၾကတာမို႔ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး မည္သူမည္ဝါဆိုတာ သိသည္ျဖစ္ေစ မသိရသည္ျဖစ္ေစ အေရးမႀကီးခဲ့ၾကပါဘူး။ ၂၀၀၆ ကေန ၂၀၀၈ ဝန္းက်င္ အခ်ိန္ေလာက္က သတင္းဘေလာ့ဂ္မဟုတ္တဲ့ အထဲမွာ ညီလင္းဆက္၊ ေမဓာဝီ၊ ႏိုင္းႏိုင္းစေန၊ ေနဘုန္းလတ္၊ ခင္ဦးေမ၊ မင္းဒင္ အစရွိတဲ့ ထင္ရွား ထူးျခားတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဟန္နဲ႔သူ ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါ ညီလင္းဆက္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂါစစ္တမ္းဟာ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

(ခဏနားဦးမယ္။ ျဖည္းျဖည္း ဆက္မယ္။ )

ပန္ဒိုရာ
၃၁၊၈၊၂၀၁၄



 

Expand..