အိုင္အုိဝါရက္စြဲမ်ား အပိုင္း (၆)

အိုင္အုိဝါရက္စြဲမ်ား အပိုင္း (၆)

၁၆။ စာေပၿမိဳ႕ေတာ္ နဲ႔ ရာသီေျပာင္းခ်ိန္

အုိင္အိုဝါၿမိဳ႕ဟာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ စာေပၿမိဳ႕ေတာ္ (city of literature) အျဖစ္ ယူနက္စကို ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းကို ခံရပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ စာေပၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ ယူနက္စကိုက အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ၿမိဳ႕ေပါင္း ၆ ၿမိဳ႕ရွိပါတယ္။ ၂၀၀၄ မွာ စေကာ့တလန္က အက္ဒင္ဘရာ၊ ၂၀၀၈ မွာ ၾသစေတးလ်က မဲလဘုန္း၊ အေမရိကက အုိင္အိုဝါၿမိဳ႕၊ ၂၀၁၀ မွာ အုိင္ယာလန္က ဒဗၺလင္၊ ၂၀၁၁မွာ အိုက္စလန္က ေရဂ်ာဗစ္နဲ႔ ၂၀၁၂မွာ အဂၤလန္က ေနာဝစ္ တို႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။ 

စာေပၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႔အတြက္ ေအာက္ပါအခ်က္ေတြ ျပည့္စံုဖို႔လိုအပ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

• ·         အဲဒီၿမိဳ႕မွာ က်ယ္ျပန္႔၊ စံုလင္၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ စာေပေတြကို အေရအတြက္မ်ားမ်ား ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝမႈ ရွိရပါမယ္။
• ·         ျပည္တြင္းစာေပေရာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားစာေပေတြကိုပါ အထူးျပဳတဲ့ ပညာေရးအစီအစဥ္ေတြကို အေျခခံပညာနဲ႕ အဆင့္ျမင့္ပညာ ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ၾကားမႈရိွရပါမယ္။
• ·         စာေပ၊ ျပဇာတ္၊ ကဗ်ာတို႔ဟာ ၿမိဳ႕မွာ အေရးပါတဲ့ က႑အျဖစ္ တည္ရွိေနရပါမယ္။
• ·         ျပည္တြင္းနဲ႕ ႏိုင္ငံျခား စာေပေတြကို ျမွင့္တင္ဖို႔အတြက္ စာေပပြဲေတာ္ေတြကို အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံက်င္းပရပါမယ္။
• ·         စာၾကည့္တုိက္၊ စာအုပ္ဆုိင္နဲ႕ အမ်ားပိုင္၊ ပုဂၢလိကပိုင္ ယဥ္ေက်းမႈ အဖြဲ႕အစည္းေတြက ျပည္တြင္းနဲ႕ ႏိုင္ငံျခား စာေပေတြကို ထိန္းသိမ္း၊ ျဖန္႔ေဝ၊ တိုးျမွင့္ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေနရပါမယ္။
• ·         အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံုေသာ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားစာေပေတြကေန ဘာသာျပန္ဆိုထားတဲ့ လက္ရာေတြအတြက္လည္း ထုတ္ေဝမႈ က႑တစ္ရပ္ ပါဝင္ရပါမယ္။
• ·         စာေပဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ ျမွင့္တင္ေရးနဲ႕ စာေပဖန္တီးမႈေတြကို ေစ်းကြက္ခုိင္မာေစေရး မွာ ထံုးတမ္းစဥ္လာမီဒီယာနဲ႕ မီဒီယာအသစ္ေတြရဲ႕ တက္ႂကြစြာ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈ ရွိရပါမယ္။

ကၽြန္မတို႔ကို IWP အစီအစဥ္ကေန ၿမိဳ႕ရဲ႕ အမ်ားျပည္သူသံုး စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ေတြကို လိုက္ပို႔ၿပီး ရွင္းလင္းျပခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို ထုတ္ေပးထားတဲ့ ယာယီစာၾကည့္တုိက္ကဒ္နဲ႕ အိုင္အိုဝါတကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ စာအုပ္ေတြ ဗီဒီယိုေခြေတြ ငွားလို႔ရပါတယ္။ IWP စာေရးဆရာေတြ စာအုပ္ငွားရတာ အဆင္ေျပေအာင္လို႔ စာၾကည့္တိုက္အရာရွိေတြကို လူမ်ိဳးတူရာအုပ္စုခြဲၿပီး တာဝန္ခ်ေပးပါတယ္။ ျမန္မာ၊ ကိုရီးယား၊ စင္ကာပူ၊ ဖိလစ္ပိုင္ တို႔အတြက္ အနီးစပ္ဆံုး အုပ္စုဖြဲ႔ၿပီး ဂ်ပန္လူမ်ိဳး စာၾကည့္တိုက္အရာရွိ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို တာဝန္ေပးထားပါတယ္။ သူက ကၽြန္တို႕ သိခ်င္သမွ်ကို ရွင္းလင္းျပပါတယ္။ 

အိုင္အိုဝါတကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ စုစုေပါင္း စာအုပ္ ၅ သန္းေလာက္ရိွတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ေတြကို သြားေလ့လာတဲ့အခါ အေနာက္တိုင္း ဘာသာစကား မဟုတ္တဲ့အထဲမွာ တရုတ္၊ အိႏၵိယ စာေပေတြ တေမွ်ာ္တေခၚ ေတြ႔ရၿပီး ထုိင္းစာေပေတာင္ အေတာ္အတန္ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ စာအုပ္စင္ တစ္စင္ေတာင္ မေတြ႕ရပါဘူး။ ရိွေနတဲ့ ျမန္မာစာအုပ္အေရအတြက္ နည္းလြန္းတာရယ္၊ ဖတ္လိုအား နည္းတာရယ္၊ စနစ္တက် မွတ္တမ္းျပဳစုဖို႔ အခက္အခဲတခ်ိဳ႕ရယ္ေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္မွာ ျမန္မာစာအုပ္ေတြ မရွိရတဲ့အေၾကာင္း ဂ်ပန္မေလးက ရွင္းျပပါတယ္။ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ျမန္မာစာေကာင္းေပေကာင္းေတြကို ႏိုင္ငံတကာက သိရွိၾကေစဖို႔ ကၽြန္မတို႔ အခုထက္ပိုၿပီး အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားၾကရပါဦးမယ္။ အိုင္အိုဝါက ျပန္ခါနီးမွာေတာ့ ကၽြန္မယူလာတဲ့ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကို စာၾကည့္တိုက္ကို လွဴခဲ့ပါတယ္။  ကၽြန္မလွဴခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဆရာသုခမိန္လိႈင္ရဲ႕ ပိုမို နဲ႔ ပုစြန္ေတြဖတ္ဖို႔ကဗ်ာ လည္း ပါပါတယ္။ 

စာအုပ္စာေပ ျမတ္ႏိုးသူေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ကၽြန္မသေဘာက်ႏွစ္သက္တဲ့ အရာေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေအးေဆးၿငိမ္သက္တဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ေလးေတြထဲမွာ စာေပရြတ္ပြဲေတြ က်င္းပေလ့ရွိၾကတာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ အမ်ားျပည္သူသံုး စာၾကည့္တိုက္နားမွာ ခ်ထားတဲ့ ခုံတန္းလ်ားေလးေတြမွာ ပန္းခ်ီပံုေတြကို  အမ်ိဳးမ်ိဳး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျခယ္ထားတာကိုလည္း ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ သိပ္ကိုလွပပါတယ္။ စႏၵရားေတြကို လမ္းေဘးမွာ ဒီအတိုင္း ခ်ထားတာကိုလည္း သေဘာက်ေနမိတယ္။ ညဘက္ေတြမွာလည္း ေအးေအးေဆးေဆး သြားလာေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို အၿမဲျမင္ေနရပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေလးဟာ ရာဇဝတ္မႈ လံုးဝ ကင္းရွင္းတဲ့ၿမိဳ႕လို႕လည္း ေျပာၾကပါတယ္။

အမ်ားျပည္သူသံုး စာၾကည့္တိုက္နားက ေဆးေရာင္ျခယ္ ခံုတန္းလ်ားေလးေတြ

အိုင္အိုဝါၿမိဳ႕ လမ္းမေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ စႏၵယားတစ္လံုး

စာေရးသားျခင္း ယဥ္ေက်းမႈ အလြန္ထြန္းကားတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးပီပီ တၿမိဳ႕လံုးမွာ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ စာေပေလ့လာေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ကထြက္တဲ့ ကမၻာေက်ာ္စာေရးဆရာေတြထဲမွာ ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ စာေရးဆရာ ကာ့တ္ဗြန္းနဂတ္ (Kurt Vonnegut) လည္းပါပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမေတြမွာ အမွတ္တရ ရုပ္တုေတြကို မၾကာခဏေတြ႕ရၿပီး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာလည္း စာအုုပ္စာေပ၊ စာေရးဆရာတို႔ရဲ႕ အမွတ္အသားေတြ စာတန္းေတြကို ထြင္းထု ခင္းက်င္းထားတာကို ေတြ႕ရတာ အလြန္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ခင္းက်င္းထားတဲ့ Kurt Vonnegut ရဲ႕ စကား

သစ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတဲ့ ေဆာင္းဦးေပါက္ကို တျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့အခါ ရာသီဥတုေလးမ်ိဳးရွိတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ တစ္ခါမွ မေနဖူးတဲ့ ကၽြန္မအဖို႕ ရာသီေျပာင္းခ်ိန္အလွကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ အိုင္အိုဝါ တကၠသိုလ္တဝိုက္မွာ ေတြ႕ရတဲ့ သစ္ပင္ေတြကေတာ့ အဝါေရာင္ကို ေျပာင္းတဲ့ အပင္မ်ိဳးေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒီကပ္ဘ္(DeKalb) ၿမိဳ႕ကို သြားတဲ့အခါ အဲဒီက အနီေရာင္ ပိုသန္းတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ၾကည့္လို႔မဆံုး ျဖစ္ရပါတယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီမွာေတာ့ အခ်ိန္နည္းနည္းေနာက္က်ၿပီးမွ အေရာင္ေျပာင္းတတ္တာမို႔ IWP အစီအစဥ္ၿပီးခါနီး ရက္ေတြမွာ ကၽြန္မတို႔ ဝါရွင္တန္ဒီစီကို ေရာက္တဲ့အခါ  အဲဒီနားက သစ္ေတာေတြ အေရာင္ေျပာင္းေနတဲ့ဆီကို လိုက္ပို႔မယ္လို႔ ဝါရွင္တန္မွာ ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဝါရွင္တန္ မသြားခင္ ရက္ပိုင္းအလိုမွာ မုန္တိုင္းဝင္သြားတာမို႔ သစ္ေတာကို သြားၾကည့္မယ့္ အစီအစဥ္ ပ်က္သြားခဲ့ရပါတယ္။

အုိင္အိုဝါ တကၠသိုလ္ဝင္းအတြင္းက အေရာင္ေျပာင္း သစ္ပင္ေတြ

ဒီကပ္ဘ္ၿမိဳ႕က သစ္ရြက္နီနီေတြ

လွပတဲ့ သစ္ရြက္ဝါဝါ နီနီ ေတြကို ဓာတ္ပံုေတြေတာ့ အမ်ားအျပား ရိုက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရြက္ေႂကြရာသီအေၾကာင္းကိုလည္း မွတ္မွတ္ရရ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ရြက္ေႂကြရာသီ

နံနက္ေစာေစာထတဲ့ ငွက္ကို ငါခ်ီးက်ဴး

နံနက္ေစာေစာထတဲ့ ပိုးတီေကာင္ကို ငါမသနား

သူမ်ားမ်က္ေခ်းကို လက္ညိဳးထိုးၿပီး ငါရယ္ေမာ

ငါ့လက္ေခ်ာင္း ေလးေခ်ာင္းက ငါ့မ်က္ေခ်းကို တိတ္တိတ္ေခ်ာင္းၾကည့္

ညံ့ဖ်င္း တံုးအ  အဆင္ျခင္မဲ့ရန္ေကာ လို႔ ခပ္လြယ္လြယ္ စြပ္စြဲပစ္

ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့အေျဖကို မစဥ္းစားဘဲ ျပႆနာကို ငါသယ္ေဆာင္သြား

ရာႏႈန္းျပည့္ သေဘာက်/တူႏိုင္စရာ ဘယ္သူမွ မရွိတာကို ငါေတြ႔

ရာႏႈန္းျပည့္ သေဘာမက်/မတူႏိုင္စရာ ဘယ္သူမွ မရွိတာကို ငါေမ့

ငါ့က်မ္းစာ ငါ့အဘိဓမၼာ မနာယူႏိုင္သူေတြကို ကရုဏာဝင္ စုပ္သပ္

ေက်ာခုိင္းလွည့္ထြက္သြားသူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက အၿပံဳးကို ငါလ်စ္လ်ဴရႈ

သစ္ရြက္ေတြ ဝါ နီ  နိမိတ္ျပ သာေမာဆန္းၾကယ္အံ့ေလာက္ဖြယ္လို႔ ငါမွတ္

ပင္ေျခမွာပံုထပ္ေၾကြ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းအကိုင္းေတြ ဒါကိုလည္း အလွတရားလို႔ ငါထင္

ရာသီကူးၿပီးရင္ ျပန္ေဝဆာဦးမယ့္ သစ္ပင္ေတြကို သက္ေတာင့္သက္သာ ငါေစာင့္ၾကည့္ေန

ဘယ္ေတာ့မွ အေရာင္ျပန္မေျပာင္းေတာ့မယ့္ ငါ့ေခါင္းေပၚက ေႁမြေဟာက္ျဖဴေတြကို သတိမထားမိ

ပန္ဒိုရာ

၁၆.၁၀.၂၀၁၂

၁၇။ ေျမာက္ပိုင္းအီလီႏိြဳက္တကၠသိုလ္က ျမန္မာနိုင္ငံအေၾကာင္း ေလ့လာေရး ႏုိင္ငံတကာ ကြန္ဖရန္႕

ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ေလ့လာေရး ႏိုင္ငံတကာ ကြန္ဖရန္႕ (International Burma Studies Conference) အေၾကာင္းကို ၾကားဖူးေနတာၾကာပါၿပီ။ ကၽြန္မ စင္ကာပူမွာ ရွိေနခ်ိန္ အဲဒီ ကြန္ဖရန္႕ကို စင္ကာပူအမ်ိဳးသားတကၠသိုလ္ (NUS) မွာ က်င္းပခဲ့တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ပါေသးတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္ က်င္းပေလ့ရွိတဲ့ အဲဒီညီလာခံဟာ ကၽြန္မ အေမရိကေရာက္ေနခ်ိန္မွာ တိုက္ဆုိင္စြာပဲ အုိင္အိုဝါၿမိဳ႕နဲ႕ သိပ္မေဝးတဲ့ ဒီကပ္ဘ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေျမာက္ပိုင္းအီလီႏိြဳက္တကၠသိုလ္ (Northern Illinois University (NIU)) မွာ ေအာက္တိုဘာ ၅ ရက္ကေန ၇ ရက္ေန႔အထိ က်င္းပဖို႔ ႀကံဳလာပါတယ္။ 

ကၽြန္မနဲ႔ ေနဘုန္းလတ္တို႔ဟာ ဒီကြန္ဖရန္႕ကို တက္ဖို႔ ဆက္သြယ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ သြားလာေရးနဲ႕ ေနထိုင္တည္းခိုဖို႔ စပြန္ဆာေပးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြက ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က အေမရိကကို လာခါနီးမွာ ဗီဇာကိစၥနဲ႕ မေသမခ်ာျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့ ကြန္ဖရန္႕ တက္ႏိုင္ေၾကာင္းကို ေစာေစာစီးစီး အေၾကာင္းမၾကားႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း NIU က ေဒါက္တာသရဖီသန္းနဲ႕ ဆရာဦးေစာထြန္းရဲ႕ဇနီး ေဒၚစႏၵာတို႕က ကၽြန္မနဲ႕ ေနဘုန္းလတ္အတြက္ ႀကိဳးစားပမ္းစား စီစဥ္ေပးၾကပါတယ္။

ဒီကပ္ဘ္ၿမိဳ႕ကို အုိင္အုိဝါၿမိဳ႕ကေန သြားဖို႔အတြက္ စီဒါရက္ပစ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႕ ကားႀကံဳနဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ တည္းခိုဖို႔အတြက္ေတာ့ ကၽြန္မက ဆရာဦးေစာထြန္းနဲ႔ ေဒၚစႏၵာတို႕အိမ္မွာ တည္းၿပီး၊ ေနဘုန္းလတ္ကေတာ့ ေဒါက္တာသရဖီသန္းတို႔အိမ္မွာ အျခားေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ တည္းခိုပါတယ္။ 

ဒီကပ္ဘ္ၿမိဳ႕ကေလးဟာလည္း ေက်ာင္းကိုအေျချပဳထားတဲ့ ေက်ာင္းၿမိဳ႕ျဖစ္ပါတယ္။ သစ္ရြက္နီနီရဲရဲေတြ နဲ႔ ဆင္ယင္ကာ အလြန္လွပၿပီး ရာသီဥတုကလည္း ေလတဟူးဟူးၾကားမွာ အုိင္အိုဝါၿမိဳ႕ထက္ ပိုေအးပါတယ္။ ဆရာဦးေစာထြန္းအိမ္မွာ တည္းခိုတဲ့အတြက္ နာမည္ၾကားဖူးၿပီး တစ္ခါမွမဆံုဖူးတဲ့ ပညာရွင္ေတြ၊ ျမန္မာစကား ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာတတ္တဲ့ ဆရာ့တပည့္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အလည္လာတဲ့အခါ  ဆံုေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚစႏၵာ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတဲ့ ျမန္မာအစားအေသာက္ေတြကိုလည္း စားခဲ့ရပါတယ္။ ေဒါက္တာသရဖီသန္းတို႔ အိမ္ကို သြားလည္တဲ့အခါမွာလည္း ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြနဲ႔  စုစုေဝးေဝး စားေသာက္ၾက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စကားေျပာခဲ့ရပါတယ္။ 

မိတ္ေဆြသစ္ မိတ္ေဆြေဟာင္း အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ ဆံုျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာေက်ာင္းသား လူငယ္ေလးေတြကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကဆုိရင္ စင္ကာပူမွာ ဘြဲ႔လြန္တက္သူေတြ၊ ပိုလီေက်ာင္းတက္ၾကတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေတြ မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကာလက စင္ကာပူမွာေတာ့ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့အခါ တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္ ဘြဲ႔ႀကိဳ တိုက္ရိုက္ လာတက္သူေတြ ရွားပါးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အေမရိကမွာလည္း ဒီလိုပဲ လို႔ထင္ပါတယ္။ အခုေတြ႕ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြကေတာ ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အထက္တန္းျဖစ္ေစ၊ ဂ်ီစီအီး၊ အက္စ္ေအတီ ျဖစ္ေစ ေအာင္ၿပီး အေမရိက တကၠသိုလ္ ေကာလိပ္ေတြမွာ ဘြဲ႔ႀကိဳတက္ေနၾကသူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ပါပါတယ္။ လူငယ္ေတြရဲ႕ တက္ႂကြမႈနဲ႕ ေဖာက္ထြက္တဲ့ အျမင္ေတြ၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္မွာ ျပင္ပအေတြ႕အႀကံဳ (exposure) ရထားသူတို႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာကၽြမ္းက်င္မႈ၊ ေျပာရဲဆိုရဲရွိမႈကို ျမင္ခဲ့ရတာ အားရစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ေနာင္အနာဂတ္ ျမန္မာျပည္မွာ သူတို႔ေတြဟာလည္း တတပ္တအား ျဖစ္လာၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

NIU တကၠသိုလ္ဝင္းအတြင္း တေနရာ

NIU လိုဂို

ဒီကပ္ဘ္ၿမိဳ႕လည္က ျမင္ကြင္းတစ္ခု

ကြန္ဖရန္႕တက္ေရာက္ၾကသူမ်ားနဲ႔အတူ ေဒါက္တာသရဖီသန္း အိမ္မွာ (အမ်ားစုက ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြပါ။)

ဒီကြန္ဖရန္႔ကို တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့အတြက္ အိုင္အိုဝါတကၠသိုလ္က အစီအစဥ္တခ်ိဳ႕ကို လြတ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အားလံုးေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့ၾကတဲ့ mid residency travel ဆိုတဲ့ ခရီးသြားအစီအစဥ္နဲ႕ တုိက္ဆိုင္မေနဘဲ နယူးေအာ္လန္းဇ္ခရီးကို မလြတ္ခဲ့လို႔ ကံကို ေက်းဇူးတင္ေနရပါေသးတယ္။ ဆရာေက်ာ္ဝင္းတို႕ႏွစ္မွာေတာ့ ကြန္ဖရန္႕တက္ေနတဲ့ရက္တဲ့ တိုက္ေနတဲ့အတြက္ သူသြားခ်င္တဲ့ နယူးေအာ္လန္းဇ္ကို မသြားလိုက္ရဘူးလို႕ ဆရာ့ခရီးသြားမွတ္တမ္းစာအုပ္မွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။

ျမန္မာ့အေၾကာင္းေလ့လာေရး ႏိုင္ငံတကာကြန္ဖရန္႔ ဟာ ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံေရး စီးပြားေရး အေၾကာင္းေတြသာမက ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဘာသာစကားဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ စံုလင္လွပါတယ္။ ညစာစားပြဲမွာ ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈ အတီးအမႈတ္ အကအခုန္ေတြ၊ ခင္းက်င္းထားတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာ အႏုပညာလက္ရာေတြဟာလည္း အေမရိကမွာဆိုေပမယ့္ စံုလင္လွပါတယ္။

ညစာစားပြဲမွာ ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ မြန္ရိုးရာ အက

ဒီႏွစ္ရဲ႕ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ျမန္္မာအစိုးရဘက္က ပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႕ တက္ေရာက္မွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ သမၼတအႀကံေပး ဦးကိုကိုလိႈင္နဲ႔ အျခားအဖြဲ႕ဝင္တခ်ိဳ႕ကို ပြဲမွာ ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ပညာရွင္ေတြေရာ၊ အတိုက္အခံေတြပါ စံုလင္လွတဲ့ ဒီပြဲမွာ သမၼတ အႀကံေပးေတြျဖစ္တဲ့ ဦးကိုကိုလိႈင္ နဲ႔ ဦးသန္းေက်ာ္တို႔ ကဘာေတြေျပာမလဲဆိုတာ လူေတြက စိတ္ဝင္စားေနၾကပါတယ္။ ေမးခြန္းေမးခ်င္သူေတြကလည္း မ်ားပါတယ္။

၂ ရက္ခြဲတာ ကာလအတြင္းမွာ အစီအစဥ္အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေလ့လာနားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ခုကေတာ့ “ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈႏွင့္ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးကာလ တရုတ္ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေျပာသြားတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲေတြရယ္၊ ေနာက္ဆံုးေန႔က “ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လတ္တေလာကိစၥရပ္မ်ား” ဆိုတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲရယ္ပါ။ 

ဒုတိယေန႔မွာ တရုတ္ျပည္က လာၾကတဲ့ ပညာရွင္ ေတြေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ တရုတ္ နဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံၾကားက စီးပြားေရး ဆက္စပ္မႈ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံက ခရိုနီေတြြအေၾကာင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႈပ္ႏွံမႈ ဥပေဒလိုအပ္ပံု၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လူမႈေရးဆုိင္ရာ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေတြ၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ထိခိုက္ေစတဲ့ စီမံကိန္းေတြအေပၚမွာ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္အစီအစဥ္ စတာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ၿခံဳငံုသြားၾကပါတယ္။ 

ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ သိသာထင္ရွားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ကေတာ့ “ျမန္မာႏိုင္ငံ ပြင့္လင္းလာတဲ့အခါ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြနဲ႔ စီးပြားေရး ႏိုင္ငံေရးဆုိင္ရာ ဆက္သြယ္မႈေတြ ရွိလာေၾကာင္း၊ အဲဒါဟာ တရုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးမွာ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ သက္ေရာက္မႈရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာ့စီးပြားေရးမွာ တရုတ္ရဲ႕ အခန္းက႑ကို အေမရိကန္က ဘယ္လိုမွ အစားထိုးမဝင္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရးမွာေတာ့ တရုတ္က အၿမဲ အေရးပါေနေသးေပမယ့္လည္း တရုတ္ရဲ႕ အခန္းက႑ ေလ်ာ့က်သြားႏုိင္ေၾကာင္း၊  ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒီလို တျခားႏိုင္ငံေတြနဲ႔ ကူးလူးဆက္ဆံလာမႈကေရာ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း ရပ္သြားတဲ့ကိစၥမ်ိဳးကေရာ တရုတ္နဲ႔ျမန္မာရဲ႕ အနာဂတ္ ဆက္ဆံေရးကို ထိခိုက္မယ့္ အလွည့္အေျပာင္းတစ္ခု (Turning point) ေတာ့ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း”၊ ဒါေတြကို အဓိက ေျပာသြားပါတယ္။ ေျပာဆုိတင္ျပပံုကေတာ့ သုေတသနမွတ္တမ္း၊ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာတမ္းမဆန္ဘဲ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ ရည္တည္ခ်က္နဲ႔ သေဘာထားကို ေၾကညာသြားသလိုျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္မကေတာ့ ခံစားမိပါတယ္။

“တရုတ္ကုမၼဏီေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြမွာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္တဲ့ စီမံကိန္းေတြအတြက္ ထည့္တြက္စဥ္းစားမႈ အားနည္းခဲ့ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာသာမက အျခားႏိုင္ငံျခား စီမံကိိန္းေတြမွာပါ ျပႆနာေတြရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ သတင္းေကာင္းကေတာ့ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာဌာနေတြဟာ ဒီကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊  စီမံကိန္းေတြကို သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္အရ၊ လူမႈတန္ဖိုးေတြအရ အကဲျဖတ္သံုးသပ္ဖို႔ ညႊန္ၾကားမႈေတြ ေပးေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း” လည္း ေျပာသြားပါတယ္။

တရုတ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ တင္ျပေဆြးေႏြးမႈ ၿပီးသြားတဲ့အခါ ကၽြန္မ သိခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးခဲ့ပါတယ္။

“ေနာင္လာမယ့္ စီမံကိန္းေတြမွာ တရုတ္ကုမၼဏီေတြက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္နဲ႕ လူမႈတန္ဖိုးေတြကို ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ထည့္တြက္လာၾကမယ္ဆိုလို႔ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးသား စီမံကိန္းေတြမွာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လူမႈဝန္းက်င္ကို ထိခိုက္ေစမယ့္ ကိစၥေတြ ရွိေနတာကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ အဲဒီအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြကို ၾကားေနအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုခု (ဥပမာ- ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔အစည္း) ကို အကဲျဖတ္ေစၿပီး တကယ္ကို ဆိုးက်ိဳးေတြ ေတြ႕ရတယ္ဆိုရင္ ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ စာခ်ဳပ္ေတြကို အခုအခ်ိန္မွာ သင့္ေတာ္မွ်တေအာင္ ျပန္ျပင္လို႔ ရႏုိင္မလား။ ျပည္သူေတြအေပၚ ထိခိုက္နစ္နာမႈေတြ တကယ္ ရွိေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘာမွမျပင္ေတာ့ပဲ စီမံကိန္းေတြ ဆက္အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားေတာ့မလား”

ယူနန္တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡဟာ ကၽြန္မေမးခြန္းကို ဒါက ဒီလို ဟိုလိုနဲ႔ လွည့္ပတ္ေျဖေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ “စာခ်ဳပ္ေတြ ျပင္လို႔ရမရ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ျမန္မာလူမ်ိဳး ပါေမာကၡတစ္ဦးက ပရိသတ္ထဲက ထရပ္လုိက္ၿပီး

“ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စာခ်ဳပ္ဆိုတာ စာခ်ဳပ္ပဲ (a deal is a deal)။ ျမန္မာဘက္က ကိုယ္လုပ္ခဲ့ရမွာကို မလုပ္ခဲ့တာေတာ့ ဆိုးတာေပါ့ (too bad you didn’t do your homework). ဥပေဒအရ စာခ်ဳပ္ဟာ လက္မွတ္ထုိးခ်ဳပ္ၿပီးသြားရင္ တရားဝင္သြားၿပီ”

လို႔ဝင္ေျဖပါတယ္။ ေဆြးေႏြးခ်ိန္လြန္ေနၿပီမို႔ မၾကာခင္မွာ ေဆြးေႏြးပြဲကို ရုတ္သိမ္းလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘဝင္မက်ႏိုင္ခဲ့ပါ။ အဲဒီလို တရားဝင္ျဖစ္ေအာင္ လက္မွတ္ထိုးခဲ့တဲ့ အစိုးရက ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ကိုယ္စားျပဳခဲ့လို႔လားေလ။ (အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လက္ပံေတာင္းေတာင္ကိစၥ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပါဝင္တဲ့ စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္ရဲ႕ အစီရင္ခံစာနဲ႔ အႀကံျပဳခ်က္ေတြ၊ ျပင္ဆင္မႈေတြ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ ျပႆနာေတြက လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေျပလည္မသြားေသးပါဘူး။ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကလည္း ခဏတာ ရပ္ဆိုင္းထားရုံပဲ ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား။)

ကြန္ဖရန္႕ေနာက္ဆံုးေန႔ ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္ကေတာ့ လတ္တေလာ ျမန္မာ့အေရးကိစၥမ်ားကို ေဆြးေႏြးမယ့္ ေခါင္းစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ပါေမာကၡ ေဒးဗစ္စတိန္းဘတ္၊ ဦးကိုကိုလိႈင္၊ ဦးသန္းေက်ာ္ နဲ႔ ေဒါက္တာတင္ေမာင္ေမာင္သန္း တို႔က ေဆြးေႏြးၿပီး ဂြ်န္ဘရန္ဒြန္ က ေမာ္ဒရိတ္တာ လုပ္ပါတယ္။ အားလံုး စိတ္ဝင္စားေနၾကတဲ့ ဦးကိုိကိုလိႈင္က ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ အပါအဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လက္တေလာ အခက္အခဲေတြကို ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ နိဂုံးခ်ဳပ္မွာေတာ့ ဘုရားက ပစၥဳပၸာန္ တည့္တည့္ရႈ ဖုိ႔ ေဟာၾကားခဲ့တာကို ကိုးကားၿပီး “လက္ရွိအေရးေတြကိုသာ အာရုံထားၿပီး အတိတ္ကို ျပန္အျပစ္မတင္ၾကဖို႔” အဓိကထား ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ 

အဲဒီ နိဂုံးခ်ဳပ္ပံုကေတာ့ ကၽြန္မကို အေတြးေတြ ပြားေစပါတယ္။ မူဝါဒအသစ္ေတြ၊ ဥပေဒအသစ္ေတြ ခ်မွတ္တဲ့ေနရာမွာျဖစ္ေစ၊ အနာဂတ္အတြက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲစရာေတြ လိုလာတဲ့အခါျဖစ္ေစ ယခင္ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ အမွားအယြင္းေတြဟာ ဘယ္လို၊ ဘာေၾကာင့္ ဆိုတာကို ျပန္မသံုးသပ္လို႔မရဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက တာဝန္ယူ၊ တာဝန္ရွိခဲ့သူေတြ အေၾကာင္းကလည္း တစ္ႏြယ္ငယ္ တစ္စင္ပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားလာရမွာပါပဲ။ ဝန္ခံစရာရွိတာကို ဝန္ခံရမွာပါပဲ။ အတိတ္ကို လံုးဝ ဖံုးကြယ္ထားၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ ဆက္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။

ျမန္မာေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္က ဦးကိုကိုလိႈင္ကို “ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားရွိပါသလား။ အစိုးရအေနနဲ႔မဟုတ္ေတာင္ မိမိကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ေျပာျပပါ” လို႔ ေမးတဲ့ေမးခြန္းကေတာ့ သူ႔ကုိ အေတာ္အက်ပ္ရိုက္ေစပါတယ္။ (အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာကို အဲဒီကိစၥေတြ၊ အသံုးအႏႈန္းေတြ အေတာ္အတန္ ညွိႏိႈင္းေျပလည္လာၾကပါၿပီ။)

တရုတ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ တင္ျပခ်က္ ဆလိုက္တစ္ခု - ၁

တရုတ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ တင္ျပခ်က္ ဆလိုက္တစ္ခု - ၃

တရုတ္ပညာရွင္ေတြရဲ႕ တင္ျပခ်က္ ဆလိုက္တစ္ခု - ၄

ပါေမာကၡ ေဒးဗစ္စတိန္းဘတ္၊ ဦးကိုကိုလိႈင္၊ ဦးသန္းေက်ာ္ နဲ႔ ေဒါက္တာတင္ေမာင္ေမာင္သန္း တို႔က ေဆြးေႏြးၿပီး ဂြ်န္ဘရန္ဒြန္ က ေမာ္ဒရိတ္တာလုပ္တဲ့ ျမန္မာအေရး ေဆြးေႏြးပြဲ

ကၽြန္မဟာ အဲဒီ ကြန္ဖရန္႔ကို တက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခါင္းမွာ ဦးထုပ္ ၂ လံုးေဆာင္းထားရသလိုပါပဲ။ ကၽြန္မ ဖိတ္ၾကားခံရတာ ျမန္မာစာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ အေနအထားနဲ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္မရဲ႕ ျပည္သူ႔ေရးရာ ဘာသာရပ္ေတြအေပၚ သင္ယူေလ့လာခဲ့မႈေတြ၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံရဲ႕ မူဝါဒ ခ်မွတ္ေရးနဲ႔ စီမံကိန္းေရးဆြဲေရး အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုမွာ (ခြင့္ရက္ရွည္ ယူထားေပမယ့္) တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြက ေမးခ်င္ ေျပာခ်င္စိတ္ေတြကို လႈံ႔ေဆာ္ေနပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ကၽြန္မဟာ ဒီပြဲမွာ စင္ကာပူက ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းတစ္ဦးအျဖစ္ တရားဝင္ဖိတ္ၾကားခံရၿပီး တက္ေရာက္ေနတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သူမ်ားႏုိင္ငံအစိုးရက ခ်မွတ္ထားတဲ့ ဝန္ထမ္းက်င့္ဝတ္ေတြကိုလည္း ေစာင့္စည္းၿပီး အေျပာအဆို ထိန္းသိမ္းရပါတယ္။ ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့သြားတဲ့ အေနအထားမွာ ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာ က်င္းပမယ့္ အခုလို ပြဲေတြကို တက္ေရာက္ခြင့္ရၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးႏိုင္မယ္လို႔သာ ေမွ်ာ္လင့္မိပါေတာ့တယ္။

ပန္ဒိုရာ

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။)

၂၀၁၃ ၾသဂတ္စ္လ စတုိင္သစ္မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး။  


အပုိင္း (၁) သို႕  
အပိုင္း(၂) သို႔

 အပိုင္း (၃) သို႔

 အပိုင္း (၄) သို႔

အပိုင္း(၅) သို႔

Expand..

Summary..

အိုင္အိုဝါ ရက္စြဲမ်ား အပိုင္း (၅)

အိုင္အိုဝါ ရက္စြဲမ်ား အပိုင္း (၅)

၁၃။ အုိင္အိုဝါရဲ႕ ေက်းလက္ျမင္ကြင္း

အိုင္အိုဝါၿမိဳ႕ကို စေရာက္ကတည္းက အနီးအနား သြားလိုက္တုိင္းမွာ ကၽြန္မ အထူးမ်က္စိက်မိတာကေတာ့ ေျပာင္းခင္းေတြပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာထဲ ပါလာတဲ့ ေနာက္ခံဓာတ္ပံုေတြထဲက ေကာက္ရိုးထံုးအႀကီးႀကီးေတြ ပံုကို သေဘာက်ေနတာ ၾကာၿပီမို႔ အဲဒီလို ေကာက္ရိုးထံုးေတြရယ္ ေျပာင္းခင္းေတြရယ္ သူတို႔ရဲ႕ လူမႈဘဝေတြရယ္ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ 

IWP ရဲ႕အစီအစဥ္နဲ႔ Eram Acreage ဆိုတဲ့ေနရာ ကို အလည္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ အိုင္အိုဝါၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္တဲ့ညမွာ ေပါလ္ လို႔ေခၚတဲ့ ၿမိဳ႕ခံ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္က လာႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို ျမန္မာႏို္င္ငံကမွန္းသိလို႔ တကူးတက လာႏႈတ္ဆက္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူက IWP စာေရးဆရာေတြကို ႏွစ္တိုင္း သူ႔အိမ္ကို အလည္ေခၚပါတယ္ တဲ့ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူ႕အိမ္ကို အလည္ေရာက္ခ်င္ေရာက္ဦးမွာပါ တဲ့။ သူေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္းပါပဲ Eram Acreage ကို အလည္သြားတဲ့ ခရီးဟာ ေပါလ္ရဲ႕ အိမ္က ဖိတ္ၾကားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

အိုင္အိုဝါၿမိဳ႕ရဲ႕ အနီးအနားမွာရွိတဲ့ ေက်းလက္အိမ္ကေလးမွာ ေပါလ္နဲ႔ သူ႕ဇနီးတို႔  ေနထုိိင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္လာတဲ့အခါ အိမ္ကေလးနဲ႔ အိမ္နားက ၾကက္ၿခံ ဂိုေထာင္ စတာေတြကို တည္ေဆာက္ထားပံုကို ရွင္းျပပါတယ္။ ေပါလ္ရဲ႕ အိမ္ကို ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ သဘာဝစြမ္းအင္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အသံုးခ်ထားတဲ့ ဒီဇိုင္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားပါတယ္။  

ေပါလ္နဲ႔အတူ သူ႔ရဲ႕အိမ္ေရွ႕မွာ

ေပါလ္ရဲ႕ အိမ္မွာ ေခြး ႏွစ္ေကာင္ ေမြးထားပါတယ္။ ၿခံကိုေစာင့္တဲ့ ေခြးႀကီးက အိမ္ထဲမွာ အလွေမြးထားတဲ့ ေခြးပုေလးကို ေၾကာက္ရတာကိုလည္း ၿပံဳးခ်င္စရာ ေတြ႕ခဲ့ရပါေသးတယ္။ သူတို႔အိမ္ၿခံဝင္းဟာ တျခားအိမ္ေတြနဲ႔ အေတာ္ကေလးလွမ္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခါတေလေတာ့ ညဘက္ေတြမွာ ေတာရိုင္းတိရိစၦာန္အခ်ိဳ႕က ၾကက္ေတြကို လာဆြဲတဲ့အခါ ေသနတ္နဲ႔ ေျခာက္လွန္႔ ပစ္ခတ္ရပါသတဲ့။ ေျမႊေရာ ရွိလား လို႔ ကၽြန္မကေမးလိုက္ေတာ့ အုိင္အိုဝါမွာ ေျမြမရွိဘူး လို႔ ေပါလ္က ျပန္ေျပာပါတယ္။ 

သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ပေရရီျမက္ခင္းေတြနဲ႔ အနီးအနားက စိုက္ခင္းေတြရွိရာကို ကၽြန္မတို႔ကို လုိက္ပို႔ပါတယ္။ ပေရရီျမက္ခင္းေတြကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ဟာ ေဂဟစနစ္အတြက္ ဘယ္လိုအေရးႀကီးေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ ပေရရီျမက္ခင္းေတြအေၾကာင္းကို ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ၇တန္း ပထဝီမွာ သင္ခဲ့ရေသးတယ္လို႔ ကၽြန္မ ခပ္ေရးေရး ျပန္မွတ္မိပါတယ္။ အဲဒီျမက္ေတြဟာ လူတစ္ရပ္ေလာက္အထိ ရွည္ပါတယ္။ အဲဒီျမက္ခင္းေတြကို ထိန္းသိမ္းျခင္းျဖင့္ ေျမဆီေျမႏွစ္နဲ႔ ရာသီဥတုကိုလည္း ထိန္းညွိေပးတယ္လို႔ ေပါလ္က ရွင္းျပပါတယ္။   

ျမက္ခင္းေတြၾကားမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနၾကတဲ့ ရုရွက အလီဆာ နဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္က ဂ်င္းန္

ေပါလ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ တည္ခင္းတဲ့ ေန႔လည္စာ

အဲဒီခရီးအၿပီး စက္တင္ဘာလကုန္ေလာက္မွာ  အလည္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေက်းလက္တစ္ေနရာကေတာ့ အိုင္အိုဝါၿမိဳ႕နဲ႔ ဒမြိဳင္းၿမိဳ႕ၾကားက ေျပာင္းခင္းေတြ ရွိတဲ့ ရြာတစ္ရြာပါ။ ဂူလာလာရဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အလည္ေခၚလို႔ ဂူလာလာနဲ႔ ကၽြန္မ လိုက္သြားျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအိမ္ကေလးမွာေတာ့ အိမ္ရွင္ ကန္ နဲ႔ သူ႔ဇနီး၊ ကေလး ၃ ေယာက္တို႔ ေနထုိင္ၾကပါတယ္။ ကန္ တို႔မိသားစုကေတာ့ ေျပာင္းမစိုက္ပါဘူး။ ကန္က ဆိုင္တစ္ဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ သူတို႔ အိမ္မွာ တႏိုင္တပိုင္ စိုက္ထားတဲ့ အသီးအႏွံခင္းေလးေတြ ရွိပါတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားစရာ ေနရာ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းနဲ႔မို႔ စိတ္ခ်မ္းသာစရာပါ။ ထင္းရႈးပင္မ်ိဳးစံု ဝန္းရံထားတဲ့ အိမ္လွလွေလးရယ္ အိမ္နားပတ္ဝင္းက်င္က ေျပာင္းခင္းေတြနဲ႔ သိုေလွာင္ရံုေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္လာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ဧည့္ခံတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္၊ အာလူးဖုတ္၊ ၾကက္ကင္၊ ေရႊဖယံုသီးအစာသြပ္မုန္႔ ေတြကို အားပါးတရ စားလာခဲ့ပါတယ္။ 

ေျပာင္းခင္းေတြ

ကန္ ရဲ႕ အိမ္ကေလး

ေက်းလက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္ထပ္ အမွတ္တရတစ္ခုကေတာ့ Kalona Fall Festival ျဖစ္ပါတယ္။ ကလိုနာ ေဒသမွာ က်င္းပတဲ့ ေဆာင္းဦးရာသီ ပြဲေတာ္မွာ လယ္ယာသံုးပစၥည္းေတြ၊ အသံုးအေဆာင္ေဟာင္းေတြ၊ ေဒသထြက္ကုန္ပစၥည္းေတြ၊ အိမ္မွာလုပ္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ဆိုင္ခန္းေတြနဲ႔ စည္ကားလွပါတယ္။ တီးမႈတ္ေဖ်ာ္ေျဖသူေတြ ရွိသလို ဗဟုသုတရစရာ ျပတိုက္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဥဇဘက္ကစၥတန္က အလီနာကေတာ့ အဲဒီပြဲေတာ္မွာ ကေလးေတြနဲ႔အတူ က လာခဲ့ပါေသးတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံက ရိုးရာပြဲေတာ္ေတြနဲ႔ ဆင္တူတယ္ လို႔ေျပာၿပီး အဲဒီေန႔က အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။ 

ကလိုနာပြဲေတာ္မွာ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ေဒသထြက္ကုန္ေတြ

ကၽြန္မ မသြားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ရိုးရာပြဲတစ္ခုကေတာ့ အုိင္အိုဝါၿမိဳ႕မွာ ၿမိဳ႕ခံေတြက ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ Barn Dance ပြဲပါ။ က်ီ (သိုေလွာင္ရုံ) ကို ပတ္ၿပီး ကၾကတဲ့ အေမရိကန္ ေက်းလက္ စုေပါင္းအက တစ္မ်ိဳးပါ။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မက spirit lake ကို face to face workshop အတြက္ ခရီးသြားေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က Barn Dance မွာ IWP စာေရးဆရာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေက်းလက္အကကို ၿမိဳ႕ခံ အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီးေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး အတူတူကခဲ့ၾကတယ္လို႔ ျပန္ေျပာၾကပါတယ္။

၁၄။ Global Express စင္တင္ကဇာတ္

အုိင္အိုဝါကို မသြားခင္ ရန္ကုန္မွာကတည္းက အစီအစဥ္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ကို ေပးပို႔တဲ့အခါ Global Express ဆိုတဲ့ စင္တင္ကဇာတ္ပြဲမွာ စာေရးဆရာေတြရဲ႕ ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳ၊ ျပဇာတ္ စတဲ့ လက္ရာေတြကို သရုပ္ေဖာ္ကျပဖို႔ ပါဝင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ စာမူေတြ ေပးထားဖု႔ိ ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မက ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာအခ်ိဳ႕ကို ေပးပို႔ထားခဲ့ပါတယ္။ 

အိုင္အိုဝါၿမိဳ႕ကို ေရာက္တဲ့အခါ IWP က စင္တင္ကဇာတ္မွာ ပါဝင္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရတဲ့ စာမူေတြရဲ႕ စာရင္းကို ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ “လူၿပိိန္းမ်ား ၿမိဳ႕ကိုသိမ္းပိုက္စဥ္” ကဗ်ာ ေရြးခ်ယ္ခံရတဲ့အတြက္ ဒီကဗ်ာကို အိုင္အိုဝါ တကၠသိုလ္ ျပဇာတ္ပညာဌာနမွာ သင္ယူေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာေတြက ဘယ္လို သရုပ္ေဖာ္ၾကမလဲ ဆိုတာ စိတ္ဝင္စားေနမိပါတယ္။

ဇာတ္တိုက္ဖို႔ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ ရက္ေတြမွာေတာ့ ကၽြန္မက spirit lake ကို ေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္။ အစီအစဥ္ ဒါရိုက္တာ ျပဇာတ္မင္းသမီး ဆဖရြန္ ဟန္ကီ (Saffron Henke) က သူကိုယ္တုိင္ ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာကို ရြတ္ဆိုမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုရြတ္ဆိုဖို႔ အႀကံေပးလိုက ေပးႏိုင္ေၾကာင္း အီးေမးလ္ပို႔လာပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း သူ သင့္ေတာ္သလို သရုပ္ေဆာင္ ရြတ္ဆိုဖို႔ပဲ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

Spirit lake က ျပန္ေရာက္တဲ့ ညေနမွာ စင္တင္ကဇာတ္ပြဲကို သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ စာေရးဆရာ ၉ ေယာက္ရဲ႕ အစီအစဥ္ ၉ ခုထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္မိတဲ့ တင္ဆက္မႈ တခ်ိဳ႕ရွိပါတယ္။ ယူရူေဂြးက လူးဝစ္ ဘရာဗို ရဲ႕ The Hunt ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ဒစ္ဂ်စ္တယ္ နည္းပညာေတြ ေပါင္းစပ္လို႔ ဗြီဒီယိုရိုက္ကူးထားၿပီး ရုပ္ရွင္ပိတ္ကားေပၚမွာ ဆလိုက္ထိုးၿပီး ျပသခဲ့ပါတယ္။ ဇင္ဘာေဘြက ခရစၥတိုဖာမာလာဇီ ရဲ႕ Election Day ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုနဲ႔ ကိုရီးယားက ခၽြိဳင္ ရဲ႕ Two Daughters ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ကို ဟန္မူပါပါ သရုပ္ေဆာင္ ကျပသြားၾကပံုကို အထူးသေဘာက်မိပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြ စုေပါင္းၿပီးေတာ့ တီေဂ်ဒီမားရဲ႕ Dead and Bread ကဗ်ာကို တစ္ေယာက္ တစ္ခြန္းရြတ္ဆိုပံုနဲ႔ ရုတ္တရက္ ၿပိဳင္တူ လုပ္လိုက္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ ဟာလည္း သိပ္ကို တီထြင္မႈ အားေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာ လူၿပိန္းမ်ား (အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္) ကိုေတာ့ ဆဖရြန္ဟန္ကီ တစ္ဦးတည္းက အနိမ့္အျမင့္ အသံအား၊ မ်က္ႏွာထား၊ လက္ဟန္ေျခဟန္ေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ အသံုးျပဳၿပီး ရြတ္သြားခဲ့ပါတယ္။

Global Express ပိုစတာ

ပြဲၿပီးတဲ့အခါ IWP က ဝန္ထမ္းတစ္ဦးက ကၽြန္မကို ဘယ္လိုသေဘာရလဲလို႔ လာေမးေတာ့ ဆဖရြန္ ရြတ္သြားပံုကို ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ အဲဒီကဗ်ာကို သူ႔လိုေကာင္းေအာင္ မရြတ္ႏိုင္လို႔ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ ရြတ္ရဲမွာေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ရယ္ကာေမာကာ ေျပာလုိက္ပါေတာ့တယ္။ သူရြတ္သြားပံုကို သင္ယူေလ့လာရေအာင္ ကင္မရာထဲမွာ ဗြီဒီယိုရိုက္ယူလာခဲ့ပါတယ္။(အဲဒီဗြီဒီယိုကို ၾကည့္ခ်င္ရင္ poetpandora@gmail.com ကို ေမးလ္ပို႔လိုက္ပါ။ ဆဖရြန္ရဲ႕ ေကာ္ပီရိုက္ကိစၥေၾကာင့္ တစ္ဦးခ်င္းကိုပဲ ျဖန္႔ေဝေပးႏိုင္ပါတယ္။)

၁၅။ New Orleans သို႔ အလည္ခရီး

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ IWP စာေရးဆရာေတြအတြက္ mid-residency trip လို႔ေခၚတဲ့ ေလ့လာေရးခရီးမွာ သြားစရာ ေနရာ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုကို ေရြးခိုင္းလာပါတယ္။ တစ္ေနရာကေတာ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုပါ။ ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့  နယူးေအာ္လန္းဇ္  ဆုိတဲ့ လူဝီစီယားနား ျပည္နယ္ရဲ႕ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေနရာပါ။ ကၽြန္မက ဘယ္ေနရာကိုမွ မေရာက္ဖူးေသးေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈအရ ပိုထူးျခားတယ္လို႔ ထင္မိတဲ့  နယူးေအာ္လန္းဇ္  ကိုပဲ ေရြးလိုက္ပါတယ္။ 

နယူးေအာ္လန္းဇ္ ကို သြားဖို႔ စာရင္းေပးထားတဲ့ စာေရးဆရာေတြဟာ အိုင္အိုဝါၿမိဳ႕နဲ႔ အနီးဆံုးျဖစ္တဲ့ စီဒါရက္ပစ္ ေလဆိပ္ကေန အုပ္စု ၂ စု ခြဲၿပီး ရွီကာဂိုကို ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါတယ္။ ရွီကာဂိုကေန ေနာက္ထပ္ ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးၿပီးေတာ့  နယူးေအာ္လန္းဇ္  ေလဆိပ္ကို သြားဖို႔ပါ။ ကၽြန္မပါတဲ့ အဖြဲ႔ဟာ ေစာေစာထြက္တဲ့အဖြဲ႔ျဖစ္ၿပီး မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္မွာ စီဒါရက္ပစ္ကေန ထြက္လာၿပီး ညေန ၄ နာရီခြဲမွာ နယူးေအာ္လန္းဇ္ကို ဆိုက္ေရာက္ဖို႔ အစီအစဥ္ခ်ထားပါတယ္။ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္သြားတဲ့အခါ ဘယ္လို ေလွ်ာက္လည္လိုက္မယ္လို႔ အဖြဲ႔သားေတြက စိတ္ကူးယဥ္ေနၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေလယာဥ္ေႏွာင့္ေႏွးမႈနဲ႔ ႀကံဳရပါတယ္။ ေခတ္မီတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးမွာလည္း ဒီလို အထစ္အေငါ့ေတြ ရွိေနတတ္တာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ (ေနာက္ပိုင္းမွာ အေဝးေျပးဘတ္စ္ စီးျဖစ္တဲ့အခါ အဲဒီလို အေတြ႔အႀကံဳတစ္ခု ထပ္ရပါေသးတယ္။)

 နယူးေအာ္လန္းဇ္  ရဲ႕ လူးဝစ္အမ္းစထေရာင္း ေလဆိပ္ ကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေနဝင္ဖ်ိဳးဖ် ျဖစ္ေနပါၿပီ။ လူးဝစ္အမ္းစထေရာင္းက နာမည္ေက်ာ္ အေမရိကန္ ဂ်က္ဇ္ဂီတပညာရွင္ အဆိုေတာ္ပါ။ အႏုပညာရွင္ တစ္ေယာက္ကို ဂုဏ္ျပဳၿပီး ေပးထားတဲ့ ေလဆိပ္နာမည္ဟာ အလြန္က်က္သေရရွိတယ္ လို႔ ကၽြန္မ ထင္မိပါတယ္။ ဂ်က္ဇ္ဂီတ ၿမိဳ႔ေတာ္ျဖစ္တဲ့  နယူးေအာ္လန္းဇ္ နဲ႔လည္း လုိက္ဖက္ညီလွပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ တည္းခိုမယ့္ ျပင္သစ္ရပ္ကြက္ (French Quarter) ရွိရာကို ဘတ္စ္ကားက လုိက္ပို႔ပါတယ္။ တည္းခိုတဲ့ ဟိုတယ္က Four Points By Sheraton ပါ။ လူစည္ကားရာ နာမည္ေက်ာ္ ဘာဘြန္းလမ္း (Barbon Street) မွာ တည္ရွိပါတယ္။

စက္တင္ဘာလကုန္ခါနီးမို႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အုိင္အိုဝါၿမိဳ႕နဲ႔ အနီးတဝိုက္မွာ အေတာ္ေအးလာပါၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ညဖက္ေတြဆိုရင္ အေႏြးထည္ထူထူ ဝတ္ေနရပါတယ္။  နယူးေအာ္လန္းဇ္ ကိုေရာက္တဲ့အခါ ေႏြးေထြးတဲ့ ရာသီဥတုက ဆီးႀကိဳေနပါတယ္။ ေန႔ဘက္ေတြဆိုရင္ ေနက်ဲက်ဲပူေနတတ္ၿပီး ညဘက္မွာလည္း အေႏြးထည္ လံုးဝဝတ္စရာမလိုပါ။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ စင္ကာပူက ရာသီဥတုမ်ိဳးမို႔ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ရာသီဥတုနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နယူးေအာ္လန္းဇ္ ေဒသဟာ မုန္တိုင္းဒဏ္ေတာ့ ရံဖန္ရံခါ ခံရတတ္ပါတယ္။၂၀၀၅ ခုႏွစ္ကေတာ့ ကက္ထရီနာ ဟာရီကိန္း ဒဏ္ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ခံခဲ့ရပါတယ္။

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္ဟာ မႏၱေလးၿမိဳ႕က လမ္းေတြလို ေလးေထာင့္ကြက္က် တည္ေဆာက္ထားတာမုိ႔ ေျမပံုကိုၾကည့္ၿပီး သြားလာရတာ သိပ္လြယ္ကူပါတယ္။ ညေမွာင္ရီတေရာမွာ ေရမိုးခ်ိဳးအၿပီး ဟိုတယ္က ထြက္လာတဲ့အခါ မီးေရာင္စံု လမ္းမဟာ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္အလား စည္ကားေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာဘြန္းလမ္းေဘးတေလွ်ာက္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ အကခန္းေတြေရွ႕မွာ မလံု႔တလံု အဝတ္အစားနဲ႔ ဧည့္သည္ေတြကို ႀကိဳဆိုေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြဟာ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာသာ ျမင္ဖူးတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြအတိုင္းပါပဲ။ သရဲပံု၊ စက္ရုပ္ပံု ဝတ္စားၿပီး အခေၾကးေငြယူၿပီး ဓာတ္ပံုတြဲရိုက္ခံေနသူေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အခ်င္းခ်င္း ပုတီးကံုးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ ေဆာ့ကစား ေနၾကပါတယ္။ တီးမႈတ္ ကခုန္ေနသူေတြကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဟာ လမ္းေလွ်ာက္ေငးေမာရင္း Gumbo Shop ဆိုတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ကို ေရာက္လာၾကပါတယ္။ 

နယူးေအာ္လန္းဇ္ ဟာ ေဒသထြက္ အစားအစာေကာင္းေတြ အတြက္လည္း ထင္ရွားပါတယ္။ ခရီရိုး (Creole) လို႔ေခၚတဲ့ ျပင္သစ္၊ စပိန္၊ အာဖရိကန္၊ အင္ဒီယန္ ေရာေႏွာေနတဲ့ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဟင္းလ်ာေတြကို အလည္ေရာက္ေနတဲ့ ရက္အတြင္းမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျမည္းစမ္းၾကည့္ဖို႔ စဥ္းစားထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညကေတာ့ ပုစြန္လံုးအသားနဲ႔ ခ်က္ထားတဲ့ crawfish Étouffée ကို စားခဲ့ပါတယ္။ ထမင္းကို အႏွစ္ပါတဲ့ဟင္းနဲ႔ စားရတာမ်ိဳးမို႔ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ျမန္မာထမင္းဟင္း စားရသလိုပဲ အရသာရွိပါတယ္။ အျခား စားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အစားအစာေတြကေတာ့ Jambalaya ဆိုတဲ့ ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္၊ ဝက္အူေခ်ာင္း၊ အသားေတြ ေရာေႏွာခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့ အစားအစာ၊ ပဲနီ (red bean) နဲ႔ ထမင္း၊ po-boy လို႔ေခၚတဲ့ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႔ စတာေတြပါ။ ကမာ (oyster) အထူးျပဳေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေတြမွာလည္း  သြားစားျဖစ္ၾကပါတယ္။ နာမည္ႀကီးတဲ့ဆုိင္ဆိုရင္ တစ္နာရီေလာက္ တန္းစီရပါတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ စားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အစားအေသာက္ေတြမွန္သမွ် ကၽြန္မကေတာ့ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ မနက္ခင္းစာ ဝယ္စားတဲ့ ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ကအစ အရသာရွိေနတာပါ။ 

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္္က အိမ္လွလွေလးတစ္လံုး

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္တဲ့အခါ အိမ္ကေလးေတြကို ကၽြန္မ အထူူးသေဘာက်မိပါတယ္။  တခ်ိဳ႕အိမ္ေလးေတြက ဗိသုကာ လက္ရာေတြဟာ ျမန္မာျပည္ တခ်ိဳ႕ေဒသေတြမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အိမ္ေလးေတြနဲ႔ တူသလိုလို ထင္မိပါေသးတယ္။ သစ္သားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာစာေတြနဲ႔ ဝရံတာေတြကို ပန္းေရာင္၊ ခရမ္းေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္ စသည္ျဖင့္ ေတာက္ပတဲ့ ေဆးေရာင္စံုေတြ ျခယ္ထားတာ၊ သံပန္းေတြ အလွဆင္ထားတာ အင္မတန္ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ စိတ္ဝင္စားမိတာကေတာ့ ဆိုင္ခန္းေတြရဲ႕ ဒီဇိုင္းလွလွ ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ လမ္းမေပၚမွာ ဖန္တီးထားတဲ့ အႏုပညာလက္ရာေတြပါ။ ျမင္ရတဲ့အရာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အႏုပညာေျမာက္ေနတယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္။

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္က အိမ္လွလွေလးတစ္လံုး

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္္က ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခု

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္္က ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခု

လမ္းေဘးမွာ ခ်ေရာင္းတဲ့ ပန္းခ်ီဆိုင္ေတြေရာ ပန္းခ်ီျပခန္းေတြကိုပါ ဝင္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဆီက ပန္းခ်ီျပခန္းေတြဟာ လက္ရာစံု မူဟန္အစံု ျပထားတာမဟုတ္ဘဲ တစ္ဆိုင္စီမွာ ကိုယ့္ဆုိင္ရဲ႕ အထူးျပဳလက္ရာ တစ္မ်ိဳး ႏွစ္မ်ိဳးကိုသာ ေရြးခ်ယ္ေရာင္းခ်ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ဥပမာ - ေတာက္ပတဲ့ ေဆးသားအထူသံုးၿပီး ပန္းေတြကို ေရးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကိုခ်ည္း ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ရွိသလို၊ လူေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ ေကာက္ေၾကာင္း ပန္းခ်ီေလးေတြကိုခ်ည္း ေရာင္းတဲ့ဆိုင္လည္းရွိပါတယ္။ ဆိုင္တိုင္းမွာ မူရင္းပန္းခ်ီကားကိုေရာ၊ အဲဒီကားေတြရဲ႕ ပံုႏွိပ္မူပြား ပန္းခ်ီေတြကိုေရာ အရြယ္အစားမ်ိဳးစံု ေစ်းႏႈန္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ အမွတ္တရပစၥည္း အေနနဲ႔ ေရာင္းၾကပါတယ္။  ကၽြန္မကေတာ့ သူတို႔လက္ရာေတြထက္ မည့ံတဲ့ ကိုယ့္ဆီက ပန္းခ်ီဆရာေတြရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြကိုလည္း ျမန္မာျပည္ေရာက္ရင္ မျဖစ္မေန ဝယ္သင့္တဲ့ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ အဲဒီလို မူရင္းေရာ မူပြားကိုပါ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေရာင္းရရင္ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ 

body paint ေတြအထူးျပသထားတဲ့ ျပင္သစ္ရပ္ကြက္က ပန္းခ်ီျပခန္းတစ္ခန္း

အမွတ္တရပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြမွာ ေရာင္းၾကတာကေတာ့ အမွတ္တရ လြယ္အိတ္၊ တီရွပ္၊ ပို႔စကဒ္ေတြ အျပင္ တေစၦသရဲ ဝိညာဥ္တို႔ က်က္စားတယ္ဆိုတဲ့  နယူးေအာ္လန္းဇ္ ရဲ႕ အမွတ္အသားေတြျဖစ္တဲ့ ဗူးဒူးအရုပ္ေလးေတြ၊ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ေတြ၊ ငွက္ေမႊးေတြ ေဘာ္ၾကယ္ေတြနဲ႔ ေရာင္စံုျခယ္သထားတဲ့ ဗင္းနစ္ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ (Venetian masks)ကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အေမရိကရဲ႕ အမွတ္တရပစၥည္းေတြဆိုေပမယ့္ အားလံုးလိုလိုဟာ made in China ျဖစ္ေနၿပီး ေရာင္းခ်တဲ့ ေစ်းဆိုင္ပိုင္ရွင္ အေတာ္မ်ားမ်ားက်ျပန္ေတာ့ အိႏၵယလူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိေတာ့ ၿပံဳးမိပါေသးတယ္။ မစၥစၥပီျမစ္နဲ႔ အနီးအနားမွာရွိတဲ့ ျပင္သစ္ေစ်း (French Market) မွာေတာ့ လက္မႈပစၥည္းေတြ၊ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြအျပင္၊ ေဒသထြက္ အစားအစာေတြကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္ အမွတ္တရပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္တစ္ဆုိင္က ဗူးဒူးအရုပ္ေတြ

အေမရိကမွာ သရဲအေျခာက္ဆံုးၿမိဳ႕လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့  နယူးေအာ္လန္းဇ္ က ျပင္သစ္ရပ္ကြက္မွာ ghost tour ဒါမွမဟုတ္ haunted tour လို႔ေခၚတဲ့ သရဲေျခာက္ခရီးစဥ္ကိုလည္း  လိုက္ပါခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီ ခရီးကေတာ့ ဧည့္လမ္းညႊန္က တေစၦသရဲပံုျပင္ေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကို ေျပာျပၿပီး တစ္နာရီခြဲေလာက္ အနီးအနားေနရာေတြကို လွည့္လည္ လိုက္ျပတဲ့ အစီအစဥ္ပါ။ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရပါတယ္။ ဧည့္သည္ေတြကို ဟာရီကိန္းေဖ်ာ္ရည္ တစ္ခြက္ဝယ္ရင္ တစ္ခြက္အလကား ေပးပါတယ္။ ဟာရီကိန္းဆိုတာက အဲဒီေဒသရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေကာ့ေတးလ္ တမ်ိဳးရဲ႕ နာမည္ပါ။ အယ္လ္ကိုေဟာ အနည္းငယ္ ပါတဲ့ ခ်ဳိရွရွေဖ်ာ္ရည္ဟာ အနီရဲရဲအေရာင္မို႔ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္စုတ္ထားတဲ့ ေသြးေတြနဲ႔ တူတယ္ဆိုၿပီး အခုလို သရဲေျခာက္ခရီးစဥ္နဲ႕ လိုက္ဖက္ေအာင္ ေရာင္းခ်ေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ အစက ေမွ်ာ္လင့္မိတာကေတာ့ သရဲေျခာက္တယ္ ဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦေတြကို ဝင္ၾကည့္ၿပီး ညေနမႈန္ပ်ပ်မွာ သရဲရထားစီးသလို ေၾကာက္စရာ ျဖစ္မလားလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒီအေဆာက္အဦေတြရဲ႕ အနီးအနားမွာ ရပ္နားရင္းနဲ႔ပဲ သက္ဆုိင္တဲ့ ပံုျပင္ေတြကို ဧည့္လမ္းညႊန္က ေျပာျပတဲ့ ခရီးစဥ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

နယူးေအာ္လန္းဇ္က စိန္႔လူးဝစ္ ဘုရားေက်ာင္း

 နယူးေအာ္လန္းဇ္ ဟာ တခ်ိန္က စပိန္နဲ႔ ျပင္သစ္တို႔ရဲ႕ ကိုလိုနီနယ္ေျမ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လူမည္းေတြကို အႀကီးအက်ယ္ ကၽြန္ကုန္ကူးရာ ဆိပ္ကမ္းလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတြကို အစုလိုက္အၿပံဳလုိက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့အျဖစ္ေတြ၊ ၿမိဳ႕လံုးကၽြတ္နီးပါး မီးေလာင္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြလည္း ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။ ေန႔ရက္တစ္ခု ေရာက္တိုင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းက အလိုလို ေခါင္းေလာင္းသံ ျမည္လာတတ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ ဇာတ္လမ္း၊ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္မႈေတြ၊ ဒီေဒသမွာ လူေတြ ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့အေၾကာင္း စတဲ့ ေခတ္အဆက္ဆက္က အသည္းထိတ္စရာ ဇာတ္လမ္းေတြကို ဧည့္လမ္းညႊန္က တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပံုျပင္ေတြဟာ သမုိင္းအရ တိတိက်က် မွန္ခ်င္မွလည္း မွန္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားတတ္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖမႈေပးၿပီး ဝင္ေငြအမ်ားအျပားရတဲ့ tour ေတြလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ပုဂံလို ေနရာမ်ိဳးမွာ ပါးစပ္ရာဇဝင္ ဇာတ္လမ္းေတြေပၚ အေျခခံၿပီး အဲဒီလို haunted tour ေတြ တီထြင္ၿပီး ေရာင္းရင္ေတာ့ သာသနာေရးအရ၊ သမုိင္းအရ လက္ခံႏိုင္ဖြယ္ ျဖစ္ပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္။ 

ျပင္သစ္ရပ္ကြက္က စိန္႔လူးဝစ္ သခ်ိဳၤင္း အမွတ္ (၁)

 

စိန္႔လူးဝစ္ သခ်ၤိဳင္း အမွတ္ ၁ ကိုလည္း ဧည့္လမ္းညႊန္တစ္ဦးရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႕ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၇၈၉ ခုႏွစ္ ကတည္းက ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာမို႔ ေရွးအက်ဆံုးနဲ႔ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ဂူသခ်ၤီဳင္းလို႔ ဆိုပါတယ္။ ႀကီးႀကီးမားမား ခမ္းခမ္းနားနား တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အုတ္ဂူေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။ မိသားစုလိုက္ ေနရာခ်ထားတဲ့ ဂူေတြ၊ ဘာသာေရး အထိမ္းအမွတ္ အရုပ္ေတြ ထုလုပ္ထားတဲ့ ဂူေတြဟာ စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ Faulkner House လို႔ေခၚတဲ့ အေမရိကမွာ charming အျဖစ္ဆံုးလို႔ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဆုိင္ကေလးကိုလည္း ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ရွားပါးစာအုပ္ေတြကိုပါ စုေဆာင္းထားတဲ့ဆုိင္ပါ။ ပန္းခ်ီေတြ ေရးဆြဲထားတဲ့ ကြန္ကရစ္တိုင္လံုးေတြရွိရာ Claiborne Expressway ေအာက္မွာလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့ပါတယ္။

Claiborne Expressway ေအာက္က ပန္းခ်ီျခယ္ထားတဲ့ တုိင္လံုးေတြ

နယူးေအာ္လန္းဇ္ရဲ႕ ညေတြမွာ မျဖစ္မေန ခံစားသင့္တဲ့ အရာတစ္ခုကေတာ့ ေတာ့ ဂ်က္ဇ္ ဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြပါ။ ညေနေစာင္းမွာ လမ္းမေတြရဲ႕ ေဘးမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တီးမႈတ္ေနတဲ့ တီးဝိုင္းေတြ ရွိသလို၊ ေကာ္ဖီဆုိင္ ဘားဆိုင္ေတြထဲမွာ ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ တီးဝိုင္းေတြလည္း ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြကေတာ့ အခေၾကးေငြေပးၿပီးမွ ဝင္လို႔ရပါတယ္။ မနက္ေစာေစာနဲ႔ ညေနေစာင္းေတြမွာ ခံစားသင့္တာကေတာ့ မစၥစၥပီျမစ္ကမ္းမွာ ေလညင္းခံရင္း လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ပါ။ မစၥစၥပီျမစ္ကို ျမင္တိုင္းေတာ့ စာေရးဆရာေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အေမရိကန္ စာေရးဆရာႀကီး Mark Twainရဲ႕ Tom Sawyer တို႔ Huckleberry Finn တို႔ကို သတိတရ ျဖစ္ေနၾကမွာပါ။ 

စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ထဲက ဂ်က္ဇ္ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲ

မစၥၥစၥပီျမစ္ရဲ႕ မနက္ခင္းအလွ

မစၥစၥပီျမစ္ရဲ႕ ညခ်မ္းအလွ

ေခ်ာင္းထဲမွာ စက္ေလွစီးၿပီး alligator မိေခ်ာင္းေခါင္းတိုေတြကို သြားၾကည့္ၾကတဲ့ Bayou Tour လို႔ေခၚတဲ့ ခရီးတစ္ခုလည္း မွတ္မွတ္ရရပါ။ နယူးေအာ္လန္းဇ္ ဟာ မိေခ်ာင္းေတြ ရွိတဲ့ ေဒသအျဖစ္လည္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ရဲ႕ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြမွာ မိေခ်ာင္းေခါင္းေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ Swamp ဆိုတဲ့ ႏြံဖံုးေနတဲ့ ေရတိမ္ေခ်ာင္းေတြမွာ မိေက်ာင္းေတြ ေမြးထားၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ စီးနင္းလိုက္ပါလာတဲ့ စက္ေလွကို ေမာင္းသူဟာ မိေခ်ာင္းေတြအေၾကာင္း ရွင္းလင္းေျပာျပတဲ့ ဧည့္လမ္းညႊန္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေလွထဲမွာ မိေက်ာင္းေခါင္းျပတ္ အစစ္ အေျခာက္တစ္လံုးကို ဧည့္သည္ေတြက တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ကိုင္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေခ်ာင္းစပ္က မိေခ်ာင္းေတြ ထြက္လာတာကို ျမင္ရပါတယ္။ တစ္ေနရာမွာေတာ့ စက္ေလွကို ခဏစက္သတ္ၿပီး မိေခ်ာင္းေတြကို ဧည့္လမ္းညႊန္က အနီးကပ္ အစာေကၽြးျပပါတယ္။ အျပန္ခရီးမွာေတာ့ ေလွထဲမွာ ပါလာတဲ့ လာရီ လို႔နာမည္ေပးထားတဲ့ မိေခ်ာင္းေပါက္စေလးကို ဧည့္သည္ေတြက ကိုင္ၾကည့္ၾကျပန္ပါတယ္။ 

မိေခ်ာင္းေလးကို အစာေကၽြးေနစဥ္

နယူးေအာ္လန္းဇ္မွာ ကၽြန္မအပါအဝင္ တခ်ိဳ႕ေသာ စာေရးဆရာေတြဟာ အလည္အပတ္ခရီးအျပင္ IWP အစီအစဥ္ေတြမွာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲရပါတယ္။ ေမာရိသွ်က ဘာလင္၊ ဖိလစ္ပိုင္က ဂ်န္နဲ႔ ကၽြန္မကေတာ့ နယူးေအာ္လန္းဇ္က အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ တီထြင္ဖန္တီးစာေရးသားျခင္း အတန္းတစ္တန္းမွာ ေဆြးေႏြးဖို႔ အစီအစဥ္ထဲမွာ ပါပါတယ္။ အဲဒီအတန္းဟာ တျခားေက်ာင္းေပါင္းစံုက ေက်ာင္းသားေတြ စုေပါင္းလာတက္ၾကတဲ့ အတန္းျဖစ္ပါတယ္။ နယူးေအာ္လန္းဇ္ က ေက်ာင္းသားေတြဟာ အိုင္အိုဝါက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကြဲျပားတဲ့အခ်က္ေလးေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီက ကေလးေတြက လူမည္းေလးေတြ မ်ားပါတယ္။ စာသင္ခန္းထဲမွာ ပိုၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနၾကၿပီး ေမးခြန္းေတြကိုလည္း ပိုေမးၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ စာ၊ကဗ်ာ နမူနာေတြကို သူတုိ႔ေတြကို ဖတ္ျပၿပီး သူတို႔ေတြက အဲဒီစာေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ေမးခြန္းေတြ ေမးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြဖတ္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ ညႊန္းခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စာေရးဆရာေတြအေၾကာင္းကို သူတို႔ကို မိတ္ဆက္ေျပာျပၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ရြတ္ျပသြားတဲ့ လက္ရာေတြက ေကာက္ႏုတ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဆရာမက သူတို႔ကို ေအာက္က ေလ့က်င့္ခန္းေတြ လုပ္ခိုင္းပါတယ္။

• -       ကိုယ္ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕အေၾကာင္း ေရးပါ။
• -       ကမၻာ့သမုိင္းကို အတုိဆံုးအက်ဥ္းခ်ံဳး ေရးပါ။
• -       ႏိုင္ငံရပ္ျခား ေရစိမ္းေျမစိမ္းမွာ ဆက္သြယ္မႈ ခက္ခဲတဲ့အေၾကာင္း ေရးပါ။ 

နယူးေအာ္လန္းဇ္က creative writing စာသင္ခန္းတစ္ခန္းမွာ ေဆြးေႏြးေနစဥ္

အီဂ်စ္က ခါလက္၊ ဂ်ာမနီက လူစီနဲ႔ ေဘာ့စဝါနာက တီေဂ် တို႔ကေတာ့ Melvin’s Cocktail and Music ဆိုတဲ့ ဆိုင္မွာ က်င္းပတဲ့ စာေပရြတ္ပြဲတစ္ပြဲမွာ ေဒသခံစာေရးဆရာ တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရာေတြကို ရြတ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း သြားနားေထာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၄ ည ၅ ရက္ ၾကာျမင့္ခဲ့တဲ့ နယူးေအာ္လန္းဇ္ ခရီးစဥ္အေၾကာင္းကို ဒီ့ထက္အေသးစိတ္ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ပါေသးတယ္ ေျပာျပရရင္လည္း စာမ်က္ႏွာေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။  အၿမဲတေစ ပြဲေတာ္အလား စည္ကားေနၿပီး တက္ၾကြေပ်ာ္ရႊင္ေနသူတုိ႔ရဲ႕ ညေတြကို ကၽြန္မအေနနဲ႔ေတာ့ အခုလို ခဏတျဖဳတ္ အလည္သြားၿပီး ခံစားေလ့လာတာ လံုေလာက္ပါၿပီ။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေနရရင္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ လြန္ကဲၿပီး အာရုံေနာက္က်ိေစမွာပါ။

ပန္ဒိုရာ

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။)

၂၀၁၃ ဂ်ဴလိုင္လ စတုိင္သစ္မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး။  


အပုိင္း (၁) သို႕  
အပိုင္း(၂) သို႔

 အပိုင္း (၃) သို႔

 အပိုင္း (၄) သို႔

Expand..

Summary..