Saturday, January 26, 2008

မ်က္ႏွာႏွစ္ဖက္ကို တၿပိဳင္နက္ ျဖတ္သန္းတဲ့အခါ

ဒီပို႕စ္ မွာ Charles Dickens ရဲ႕ A Tale of Two Cities စာအုပ္အေၾကာင္း နည္းနည္းေရးခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုေမာင္ရင္က ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းေရးပါဦး ဆိုလို႕ အခု ေရးလိုက္ပါတယ္။ သံုးသပ္ခ်က္အေနနဲ႕လည္း ဖတ္ဖူးထားတာေလးေတြနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ ထင္ျမင္မိတာေလးေတြကို ေပါင္းၿပီး ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဒီ၀တၱဳကို မဖတ္ရေသးရင္ စိတ္၀င္စားရင္ အခ်ိန္လည္းရရင္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ဒီမွာ သြားဖတ္ေပါ့။ ေကာင္းပါတယ္လို႕ လူအမ်ားသိၾကၿပီးသား ကမၻာေက်ာ္ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ကို ဘာမဟုတ္ေသာ ပန္ဒိုရာက ခ်ီးမြမ္းလိုက္မွ ဂုဏ္ႏွိမ့္ရာ ေရာက္သလိုလည္း ျဖစ္ေနမွာစိုးပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းမူရင္း အရသာကို ဖ်က္ဆီးသလို ျဖစ္ခဲ့ရင္ ပန္ဒိုရာ တင္ျပပံု ညံ႕ဖ်င္းလို႕သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ဇာတ္လမ္းရဲ႕ လိုရင္းကိုသာ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ အက်ဥ္းခ်ံဳးထားပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းအစကေတာ့ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရး အစပ်ိဳးေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခု ၁၇၇၅ ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္သစ္ မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ေတြရဲ႕ မတရား ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြကို ျပည္သူလူထုက ခါးစည္းခံေနရခ်ိန္ေပါ့။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာေနတဲ့ ဖခင္ ေဒါက္တာမင္းနက္ကို အဂၤလန္မွာေနထိုင္ေနတဲ့ သမီးျဖစ္သူ လူစီမင္းနက္က ျပန္လည္ေတြ႕ရွိခဲ့တယ္။ ျပင္သစ္ေထာင္ထဲမွာ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ႏွိပ္စက္ခံရတာကို က်င့္သားရေနတဲ့ ေဒါက္တာမင္းနက္ဟာ ျပန္ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာ တေခါင္းလံုး ျဖဴေဖြးလို႕ အာရုံေတြ အေမ့ေမ့ အေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႕ ဖိနပ္ကိုသာ ငံု႕ခ်ဳပ္ေနတဲ့ သနားစဖြယ္ အဖိုးအိုႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ လူစီဟာ ေဒါက္တာမင္းနက္ကို ျပင္သစ္ကေန အဂၤလန္ကို ေခၚလာခဲ့ပါတယ္။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံမွာ သူ႕ကို ေနာက္ဆံုး ေစာင့္ေရွာက္ထားသူက တခိ်န္က သူ႕ရဲ႕ လူယံုတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဒီဖတ္ ဆိုတဲ့ အရက္ဆုိင္ပိုင္ရွင္ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ဒီဖတ္ရဲ႕ ဇနီး မဒမ္ဒီဖတ္ဟာ ေတာ္လွန္ေရး စိတ္ဓာတ္ အလြန္ တက္ၾကြသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီး မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ေတြရဲ႕ စာရင္းကို သူထိုးထိုးေနတဲ့ သိုးေမြးထည္ထဲမွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ သေကၤတနဲ႕ မွတ္ထားေနတယ္။

၁၇၈၀ ခုႏွစ္ မွာ အဂၤလန္မွာေနေနတဲ့ ခ်ားလ္စ္ ဒါေန ဆိုတဲ့ ျပင္သစ္ဘာသာစကားဆရာ တစ္ေယာက္ ကို ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္မႈ (စပိုင္လုပ္မႈ) နဲ႕ သံသယရွိၿပီး အဂၤလန္တရားရုံးတစ္ခုမွာ တရားစြဲခံရပါတယ္။ သူ႕ကို ကယ္တင္လိုက္သူက သူနဲ႕ ရုပ္ခ်င္း ခၽြတ္စြပ္နီးပါး တူေနတဲ့ ေရွ႕ေန ဆစ္ဒနီကာတန္ ျဖစ္တယ္။ ဆစ္ဒနီကာတန္ဟာ သူ႕အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမွာ အရည္အခ်င္းရွိပါလ်က္ ဘ၀မွာ ေပါ့ေပါ့ေနထိုင္သူ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ရယ္လို႕လည္းမရွိ စိတ္ဓာတ္က်ကာ အရက္ကိုသာ အေဖာ္ျပဳေနသူျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ခ်ားလ္စ္ ဒါေနဟာ ျပင္သစ္နယ္စားႀကီး အဲဗရီမြန္ရဲ႕ တူေတာ္တယ္။ သူက တျခားအုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားေတြနဲ႕မတူပဲ လယ္သမားေတြဘက္က ရပ္တည္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စံနစ္ဆိုးေအာက္မွာ မေနလိုတ့ဲအတြက္ အဂၤလန္မွာ ဇာတ္ျမဳပ္ ေနထိုင္ေနသူပါ။ ခ်ားလ္စ္ဒါေနရဲ႕ တရားခြင္ကို လူစီနဲ႕ သူ႕ဖခင္တို႕လည္း လာၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီမွာ လူစီ ၊ ခ်ားလ္စ္ဒါေနနဲ႕ ဆစ္ဒနီကာတန္တို႕ သံုးပြင့္ဆိုင္ စေတြ႕ၾကတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ခ်ားလ္စ္ဒါေနနဲ႕ လူစီတို႕ ေမတၱာမွ်သြားၾကတယ္။ ဆစ္ဒနီကာတန္ကလည္း တေန႕မွာ လူစီကို ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႕ ရင္ဖြင့္ခဲ့တယ္။ အနာဂတ္မရွိတဲ့ သူ႕ဘ၀နဲ႕ လူစီတို႕ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္လည္း ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုအပ္လာရင္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ခင္ဗ်ားအခ်စ္ဆံုးလူ အတြက္ အသက္ကိုစြန္႕ဖို႕ အသင့္ရွိပါတယ္ လို႕သူကေျပာခဲ့တယ္။ ေနာက္ ခ်ားလ္စ္ဒါေန နဲ႕ လူစီတို႕ လက္ထပ္ဖို႕ စီစဥ္ၾကတယ္။ ခ်ားလ္စ္ဒါေနက လက္ထပ္တဲ့ေန႕မွာ သူဘယ္သူဘယ္၀ါ ဆိုတာကို ဖြင့္ေျပာျပမယ္လို႕ စဥ္းစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူစီ႕အေဖ ေဒါက္တာမင္းနက္က အေျပာမခံခဲ့။

ဒီအေတာအတြင္းမွာေတာ့ ခ်ားလ္စ္ဒါေနဟာ နယ္စားႀကီးရဲ႕ အမ်ဳိးအႏြယ္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ စာရင္းျပဳစုေနတဲ့ မဒမ္ဒီဖတ္က သူလွ်ိဳတစ္ဦးကတဆင့္ အမွတ္မထင္ သိသြားခဲ့တယ္။

၁၇၈၉ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဘာစတီးေထာင္ႀကီးကို ေဖာက္လို႕ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အရွိန္ျပင္းတဲ့ကာလကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ျပင္သစ္မွာေနတဲ့ ခ်ားလ္စ္ဒါေနရဲ႕ တခ်ိန္က တပည့္တစ္ဦးဟာ မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ေတြရဲ႕ အိမ္ကို သစၥာရွိရွိ ေစာင့္ေရွာက္ထားမႈေၾကာင့္ အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္။ ၃ ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါ သူ႕ကို လာကယ္ထုတ္ဖုိ႕ ခ်ားလ္စ္ဒါေနကို အေၾကာင္းၾကားလို႕ ခ်ားလ္စ္ဒါေနဟာ ျပင္သစ္ျပည္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူဟာ ဆင္းရဲသားေတြဖက္က ရပ္တည္ခဲ့သူမို႕ အေျခအေန သိပ္မဆိုး ေလာက္ပါဘူးေလလို႕ ထင္ခဲ့တယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ကသူ႕ကို ျပည္ေျပးမႈနဲ႕ ဆီးဖမ္းခဲ့တယ္။ သူ႕ကိုကယ္ဖို႕ လူစီ၊ သူ႕ကေလးနဲ႕ ေဒါက္တာမင္းနက္တို႕ လုိက္လာခဲ့တယ္။

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ေထာင္ထဲမွာ အခ်ဳပ္က်ၿပီးတဲ့အခါ ေဒါက္တာမင္းနက္ရဲ႕ အရွိန္အ၀ါ နဲ႕ ခ်ားလ္စ္ဒါေနကို ကယ္ထုတ္လာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လြတ္တဲ့ညမွာပဲ ထပ္အဖမ္းခံလိုက္ရေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ အၿငိဳးႀကီးတဲ့ မဒမ္ဒီဖတ္တို႕ရဲ႕ စနက္ပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဒါက္တာမင္းနက္လည္း မကယ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ခါးသီးတဲ့ အႏိုင္က်င့္မႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ေဒါက္တာမင္းနက္ ကိုယ္တိုင္ တခ်ိန္က ေဒါသထြက္စြာ ေရးထားခဲ့တဲ့ မင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္ မွန္သမွ်ကို စြဲဆိုပါသည္ ဆိုတဲ့ စာေဟာင္းကေလး တစ္ေစာင္ ကိုလည္း မဒမ္ဒီဖတ္တို႕က ကိုင္ထားပါတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ကလဲ့စားေျခမႈေတြက အရွိန္ေကာင္းသထက္ ေကာင္းလာခဲ့တယ္။ အဖိႏွိပ္ခံထားရတဲ့ လူထုက သူတို႕ဘာသာ တရားစီရင္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းမေတြက ပိုေသြးၾကြ တယ္။ ေထာင္ထဲမွာ လူေတြ ျပည့္လာတယ္။ ေခါင္းျဖတ္ပြဲေတြက တၿခိမ္းၿခိမ္းေပါ့။ ဆစ္ဒနီကာတန္ဟာ ခ်ားလ္စ္ဒါေနကို ကယ္ဖို႕ အဂၤလန္ကေန လိုက္လာပါတယ္။ အဆက္အသြယ္နဲ႕ ေထာင္ထဲကို ရေအာင္၀င္ကာ ခ်ားလ္စ္ဒါေနကို ေမ့ေဆးေပးၿပီး သူနဲ႕ လူခ်င္းလဲ ေခၚထုတ္သြားေစလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်ားလ္စ္ဒါေနတုိ႕ မိသားစုအားလံုးကို ျပင္သစ္ျပည္ကေန အျမန္ဆံုး ထြက္သြားဖို႕ စီစဥ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒါေတြကို သိမထားေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မဒမ္ဒီဖတ္ကေတာ့ မေက်နပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ခ်ားလ္စ္ဒါေနရဲ႕ ဇနီးနဲ႕ေသြးသားကိုပါ အေသသတ္ရမယ္ဆိုၿပီး လူစီေနတဲ့အိမ္ကို ေသနတ္တစ္လက္နဲ႕သြားပါတယ္။ လူစီတို႕ကေတာ့ ေရွ႕ကရထားနဲ႕ ျပန္သြားႏွင့္ၿပီ။ ရထားမဆန္႕လို႕ ေနာက္တစ္စီးကို ေစာင့္ေနတဲ့ လူစီရဲ႕ သစၥာရွိ အေစခံ မစ္ပေရာ့စ္ ပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ကာ မဒမ္ဒီဖတ္က သူ႕ေသနတ္နဲ႕ သူ႕ဘာသာ ျပန္ပစ္မိၿပီး ေသသြားတယ္။ မစ္ပေရာ့စ္ကေတာ့ အနီးကပ္ ေသနတ္သံေၾကာင့္ နားပင္းသြားတယ္။

ဇာတ္သိမ္းခန္းကေတာ့ လူစားလဲထားတဲ့ ဆစ္ဒနီကာတန္ ေခါင္းျဖတ္စက္နဲ႕ သုတ္သင္ခံရေတာ့မယ့္ အခန္းေပါ့။ ခ်ားလ္စ္ဒါေနနဲ႕ ေထာင္ထဲမွာ မ်က္မွန္းတန္းခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ေဘးမွာ အတူ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ စကားေျပာရင္းနဲ႕ ခ်ားလ္စ္ဒါေန မဟုတ္ပဲ ဆစ္ဒနီကာတန္ျဖစ္ေနမွန္းကို မိန္းကေလးက အလန္႕တၾကား သိသြားတယ္။ အဲဒီ မိန္းကေလးကလည္း တကယ္ေတာ့ အျပစ္မဲ့သူ။ သူ႕ကိုသတ္မွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိပါဘူး တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ တကယ္ ကၽြန္မကို သတ္လိုက္လို႕ ျပင္သစ္ျပည္ႀကီး ေကာင္းသြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေက်နပ္ပါတယ္ တဲ့။ မိန္းကေလး လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ေနလို႕ ဆစ္ဒနီကာတန္က အားေပးရတယ္။ ခဏေန ျမန္ျမန္ ၿပီးသြားမွာပါကြယ္ တဲ့။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေသခါနီး အျပန္အလွန္ေျပာၾကတဲ့ စကားေျပာေလးေတြက ရင္နင့္စရာပါ။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ အျပန္အလွန္ အားေပးကာ နမ္းလိုက္ၾကတယ္။ သူတို႕ အလွည့္ ေရာက္လာတယ္။ သိုးေမြးထိုးေနတဲ့ မိန္းမႀကီးေတြရဲ႕ ေရတြက္သံ.. ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္.. ႏွစ္ဆယ့္သံုး… ေခါင္းျဖတ္စက္က ဓားသြားႀကီးက ဂ်ိဳင္းခနဲ က်လာတယ္။

၀တၱဳဇာတ္ေၾကာင္းကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ဒီ၀တၱဳမွာ ဘာေတြ႕ခဲ့သလဲဆုိတာကို နည္းနည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ဒီ၀တၱဳရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ ဖြဲ႕ဆိုမႈကေတာ့ A Tale of Two Cities ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္က အတိုင္းပါပဲ။ အရာရာမွာ ႏွစ္ခု ႏွစ္ခု အားၿပိဳင္မႈေတြ ေတြ႕ရမယ္။ ပါရီနဲ႕ အဂၤလန္ ၿမိဳ႕ေတာ္ညီေနာင္။ ဆစ္ဒနီကာတန္ နဲ႕ ခ်ားလ္စ္ဒါေန ရုပ္ခ်င္းဆင္တဲ့ ဇာတ္လိုက္ႏွစ္ေယာက္။ အခ်စ္နဲ႕ မိသားစုဘ၀ကတဖက္ ဖိႏွိပ္မႈနဲ႕ အမုန္းအာဃာတေတြ ကတဖက္။ လူထုအေနနဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕တာ၀န္ေတြ နဲ႕ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕က်ေတာ့ ကိုယ့္သခင္ကို သစၥာေစာင့္သိပံု။ အၿငိဳးႀကီးတဲ့ မဒမ္ဒီဖတ္နဲ႕ သစၥာရွိလူယံု မစ္ပေရာ့စ္၊ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ႕တဲ့ လူစီရဲ႕ဇာတ္ေကာင္စရိုက္နဲ႕ ၾကမ္းတမ္းရိုင္းစိုင္းတဲ့ မဒမ္ဒီဖတ္ရဲ႕စရိုက္။ စတာေတြ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီလို ႏွစ္ခုေသာ အေၾကာင္းတရားတို႕ရဲ႕ အားၿပိဳင္မႈကို ၀တၱဳနိဒါန္းက စာေၾကာင္းေတြမွာ စၿပီး ခံစားႏိုင္ပါတယ္။

အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ အဆိုးဆံုးအခ်ိန္။
ဥာဏ္ပညာေခတ္ မိုက္မဲတဲ့ေခတ္။
ယံုၾကည္မႈတို႕ရဲ႕ကာလ မယံုသကၤာမႈတို႕ရဲ႕ကာလ။
အလင္းရာသီ အေမွာင္ရာသီ။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႕ရဲ႕ေႏြဦး စိတ္ပ်က္ဖြယ္တို႕ရဲ႕ေဆာင္း။
တုိအားလံုးေရွ႕ေမွာက္မွာ အရာရာရွိတယ္။ တို႕အားလံုးေရွ႕ေမွာက္မွာ ဘာမွမရွိဘူး။
တို႕အားလံုး ေကာင္းကင္ဘံုကိုတိုက္ရိုက္သြားၾကမယ္။ တို႕အားလံုး တျခားဘုံကို တိုက္ရိုက္သြားၾကမယ္။

တကယ္ကေတာ့ ဒီ၀တၱဳမွာပါတဲ့ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ထားမႈေတြ အလကၤာေျမာက္မႈေတြ အေသးစိတ္ အိုင္ဒီယာေတြကို ေျပာျပရရင္ ေနာက္ထပ္ ၀တၱဳ တစ္အုပ္စာေလာက္ေတာင္ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆံုးအပိုင္းနဲ႕ အထင္ရွားဆံုး သံုးသပ္ခ်က္ေတြကိုပဲ ဆက္ေျပာပါရေစ။

မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ ေသေပးခဲ့တဲ့ ဆစ္ဒနီကာတန္ရဲ႕ ေပးဆပ္မႈဟာ ဒီ၀တၱဳကို သံုးသပ္သူေတြၾကား အျငင္းပြားဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့သတဲ့။ ဒီေတာ္လွန္ေရးႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ ဒီေပးဆပ္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား တန္ဖိုးရွိသလဲ အဓိပၸာယ္ရွိသလဲ လို႕ေပါ့ေနာ္။ ၀တၱဳဇာတ္သိမ္းပိုင္းမွာ ဆစ္ဒနီကာတန္က ေျပာျပဟန္ ေရးထားတဲ့ စာပိုဒ္ကေတာ့ စာေရးဆရာ ေပးခ်င္တဲ့ အခ်က္အလက္တစ္ခုပါ။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ႏိုင္ပြဲ ရႈံးပြဲေတြကေန အမွန္တကယ္ လြတ္ေျမာက္ၿပီးတဲ့အခါ ဒီအေမွာင္တြင္း ထဲကေန ရွင္သန္ႏိုးထလာတဲ့ လွပေနမယ့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ (ပါရီ) နဲ႕ ေတာက္ပေနမယ့္ လူေတြကို ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ေတြ နဲ႕ ဒီ႕မတိုင္က အခ်ိန္ေတြရဲ႕ ဆုိး၀ါးမႈေတြဟာ ေပ်ာက္သုဥ္းလို႕ တျဖည္းျဖည္း အေလ်ာ္အစား ျပန္ရလာေတာ့မယ္ေလ။ သူမရဲ႕ ရင္မွာခ်ီပိုးထားတဲ့ သားငယ္ကို အမွတ္တရ ငါ့နာမည္ကိုေပး.. လို႕။ သူကလည္း ငါေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းတခုေပၚမွာ ဆက္လွမ္း.. လို႕။ သူေအာင္ျမင္လိမ့္မယ္လို႕လည္း ငါျမင္တယ္။ ငါ့ရဲ႕နာမည္က သူ႕ရဲ႕ အဲဒီေအာင္ျမင္မႈမွာ ေတာက္ပစြာ ထင္ဟပ္ေနလိမ့္မယ္။ အဲဒါဟာ ငါ့ဘ၀မွာ လုပ္ခဲ့သမွ်ေတြထက္ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုး အရာတစ္ခု။ ငါသိခဲ့သမွ်ေတြထက္ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုး အနားယူမႈတစ္ခုပဲ။

ဘ၀တေလ်ာက္လံုး သူ႕ဘ၀သူ ပစ္ခ်ထားတဲ့ အရက္သမားေရွ႕ေန ဆစ္ဒနီကာတန္ဟာ ေသခါနီး သူ႕ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ပုဂၢလိကအဆင့္သာမက အမ်ိဳးသားေရးအဆင့္ အတြက္ကိုပါ လွစ္ျပလိုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာေရးဆရာဟာ မရွိမျဖစ္တဲ့ လူသားဆန္မႈ အေပၚမွာထားရွိတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ခ်ျပလိုက္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ကို စဖတ္ခါစက ငယ္ရြယ္ခ်ိန္မွာေတာ့ “လိုအပ္လာရင္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ခင္ဗ်ားအခ်စ္ဆံုးလူ အတြက္ အသက္ကိုစြန္႕ဖို႕ အသင့္ရွိပါတယ္” ဆိုတာမ်ိဳးကို အသဲစြဲေပါ့။ မျဖစ္ႏိုင္ၾကတဲ့ ဘ၀ေတြ ႀကံဳလာခဲ့ရင္ ပူေလာင္မႈေတြထက္ အဲဒီလို အခ်စ္မ်ိဳး အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သေဘာထားႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ ေကာင္းမယ္ေနာ္။ တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ကိုယ့္ေစတနာနဲ႕ပဲ တိုင္းတာမယ္ ထင္ပါတယ္။

တဖက္ကလည္း ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အံုၾကြမႈေတြကိုေၾကာက္တတ္ခဲ့၊ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ေဘးထြက္ အမွားအယြင္းေတြအတြက္ ေတြေ၀ တြန္႕ဆုတ္ခဲ့တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအတြက္ အေျဖတစ္ခု ဘာလို႕ ရွာလို႕မရၾကပါလိမ့္လို႕ အၾကာႀကီး ေတြးခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းၿပီးေတာ့ အျမင္ေတြ ထပ္ဆင့္လာခဲ့တယ္။ လူထုက အၿမဲမွန္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုလည္းရွိတယ္။ လူ႕သဘာ၀က ေရာေႏွာ ရႈပ္ေထြးတယ္။ မ်က္ႏွာႏွစ္ဖက္နဲ႕ ဒဂၤါးလိုပဲ။ အခ်ိဳနဲ႕အခါး။ ႏူးညံ႕စာနာမႈေတြျဖစ္ျဖစ္ ရက္စက္ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြ ျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနေပၚပဲ မူတည္ၿပီး တဖက္ဖက္က လႊမ္းမိုးလာဖို႕ ပုန္းေအာင္း တာစူေနတာပဲေလ။ တကယ္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လူတိုင္းလိုလားပါတယ္။ လူတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ အရသာတစ္ခုပါ။ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ ရွိခဲ့ရင္ေပါ့။

ေတာ္လွန္သူေတြအတြက္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ေဘးထြက္ အမွားအယြင္းေတြကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေလွ်ာ့ႏိုင္ရင္ ေကာင္းမွာပါ။ အဖိႏွိပ္ခံ လူေတြကို စိတ္ေအာက္ဆံုး အဆင့္ေရာက္ၿပီး ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္း အၿငိဳးတႀကီး တုံ႕ျပန္တတ္ေသာ အေျခအေနတစ္ခုအထိ မေရာက္ေစခ်င္ရင္ေတာ့ လက္ရွိမွာ လုပ္ႏိုင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ အင္အားႀကီးသူေတြကလည္း အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုဆီ သြားႏုိင္ဖို႕ ပိုတာ၀န္မရွိေပဘူးလား။ သမိုင္းဆိုတာ သင္ခန္းစာယူဖို႕ပဲ ျဖစ္သင့္တာေပါ့။

ပန္ဒိုရာ

5 comments:

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

မ်က္ႏွာ ႏွစ္ဖက္ကို တစ္ၿပိဳင္နက္ ျဖတ္သန္း တဲ့ အခါ ကို ေသခ်ာ ဖတ္ သြားပါတယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ေသလို႕ ျမန္မာျပည္ႀကီး ေကာင္းစားသြားမယ္ ဆိုရင္ .. ဆိုတဲ့ အေတြး ၀င္လာပါတယ္ ... ေ၀ငွ ေပးတာ ေက်းဇူးပါ ...

M.Y. said...

ပထမဆုံ၊း ဒီအႏွစ္ခ်ဳပ္အတြက္ ေက်းဇူးစကားဆိုပါရေစ။ အားလုံးအတြက္ ဒီဂႏၶ၀င္ “ျမိဳ ့ ႀကီးႏွစ္ျမိဳ ့ရဲဲ ့ ပုံျပင္တစ္ပုဒ္” ဟာတစ္စုံ တစ္ရာ ကို အကိ်ဳးျပဳမယ္လို ့ ျမင္တဲ့အတြက္အႏွစ္ခ်ဳပ္ကေလးျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျပန္ဆိုေပးဖို ့ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ War & Peace တို ့လို ဂႏၶ၀င္ ေတြကို အဂၤလိပ္ဘာသာမွာပဲအႏွစ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ version ေတြရိွသလိုပဲ..ဒီCharles Dickens ရဲ႕ A Tale of Two Cities ကို ကြ်န္ေတာ္မူရင္းကိုဖတ္ျပီးကတည္းကအေျခအေနေတြအခိ်ဳ ့က လက္ရိွ ကို ကိုယ္စားျပဳေနသလိုမို ့ အစအဆုံးမဟုတ္ေတာင္အႏွစ္ခ်ဳပ္ေလာက္ တစ္ေယာက္ေယာက္လုပ္နိုင္ရင္ေကာင္းမွာလို ့ ေတြးခဲ့ပါတယ္။အခု ျမန္မာဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ မပန္က ေစတနာထက္သန္စြာ အႏွစ္ခ်ဳပ္ေပးတဲ့အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ က်န္ရစ္ခဲ့မွာေသခ်ာပါတယ္။
ဆန္ ့က်င္ဘက္ျမိဳ ့ႀကီးႏွစ္ျမိဳ ့ ရဲ့ ပုံျပင္သစ္ထဲမွာေတာ့ဒီလို မ်က္ႏွာႏွစ္ဖက္ကို ဘယ္လို လိမၼာပါးနပ္စြာ တျပိဳင္နက္ ျဖတ္သန္းမလဲဆိုတာေတာ့ မပန္သုံးသပ္ျပထားတဲ့အတြက္ ေလ့လာသူမ်ားစိတ္၀င္စားအကိ်ဳးရိွမွာပါ။

အခိ်န္ေပးအားထုတ္ေ၀မွ် ေပးမႈအတြက္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းမ်ားစြာႏွင့္… ေက်းဇူးတင္ပါဒယ္..

M.Y

wai lin said...

ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရးလုိ႔ ေျပာလုိက္ရင္ ဘာ့စတီးအက်ဥ္းေထာင္နဲ႔ ေခါင္းျဖတ္စက္ကုိ ေျပးျမင္ၾကတယ္။ ေမရီအင္တြဳိင္းနက္နဲ႔ နပုိလီယံကုိ သတိရၾကတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးတခုမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက မ်ားေျမာင္လြန္းတယ္။ မေမ့ႏုိင္တဲ့ ဇာတ္လုိက္ေတြလည္း ထြက္ေပၚက်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရာႁပြန္းေနတဲ့ လူ႔သဘာ၀ေတြ ပါ၀င္ေတာက္ေလာင္ခဲ့ပုံကေတာ့ အစစ္အမွန္ျဖစ္ပါလ်က္ ေဆးသား၀ါးမွဳန္ျပယ္ခဲ့တယ္။ သမုိင္းက သင္ခန္းစာကုိေပးရင္ ၀တၳဳတပုဒ္က ေခတ္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံကုိေပးတယ္။ အခ်စ္စိတ္ဟာ ေခါင္းျဖတ္စက္ေၾကာင့္ ေသဆုံးမသြားဘူး။ က်မေသလုိ႔ ျပင္သစ္ျပည္ႀကီး ေကာင္းစားသြားမယ္ဆုိရင္.. တဲ့။ လူထုေတြရင္ထဲမွာ ဒီလုိစကားေတြ ပဲ့တင္ထပ္လာတဲ့အခါ တုိင္းျပည္တျပည္ဟာ ျပန္လည္ႏုိ္းထလာတာပါပဲ။
ပန္ဒုိရာရဲ႕ အားထုတ္မွဳက တစုံတရာ လွဳပ္ႏွဳိးႏုိင္စြမ္းရွိလုိ႔ ေက်းဇူးတင္ဖြယ္ျဖစ္ပါတယ္။

တန္ခူး said...

ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးေပးတဲ႔postေလးပါ။ အနွစ္ေလးေတြ အကုန္ပါေအာင္ခ်ဳပ္သြားနုိင္တဲ႔ အနွစ္ခ်ဳပ္အေရးအသားေလးကို အလြန္နွစ္ႁခိုက္မိပါတယ္။ ေစတနာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႕ ဒီpostကို ဖတ္ၿပီး ပန္ဒိုရာရဲ႕ အခ်စ္အတိမ္အနက္ကို ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို လူသားတိုင္း ျမတ္နုိးတတ္ၾကရင္ ခါးသီးမွူေတြက ပါးလ်ေပ်ာက္ဆံုးသြားမွာပါ။ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေကာင္းတဲ႔ ဒီpostေလးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ ပန္ဒိုရာ။ေလးစားလ်က္။

pandora said...

ကိုစိုးထက္ ကိုေမာင္ရင္ ကိုေ၀လင္း မတန္ခူး
ကြန္မန္႕ေတြအတြက္ ေက်းဇူးပါ။
ဒီလိုပို႕စ္မ်ိဳးဆိုတာ အခုလို သံုးသပ္ထားတဲ့ ကြန္မန္႕ေတြနဲ႕မွ ျပည့္စံုတာပါ။ ကိုယ္မေတြးမိတာေတြကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့အတြက္ ကြန္မန္႕မ်ားကို အထူးေက်းဇူး။