Wednesday, August 27, 2008

ကမၻာႀကီး ႏွာေစး ေနသည္။




ကမၻာႀကီး ႏွာေစး ေနသည္။

ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့သတဲ့
ေပ်ာက္ေသာသူလည္း ၾကာရင္ေမ့တာပါပဲ
၀င္ရုိးစြန္းႏွစ္ဘက္က
ညွပ္ပူးညွပ္ပိတ္ တိုက္တဲ့ေလ
အိမ္နားပါးနီးက
ၾကမ္းၾကား ထရံၾကား တိုးတဲ့ေလ
အက်ိဳးစီးပြားအတြက္
အားမွယားမွ ပြားတဲ့ေလ
ဟတ္ခ်ိဳးေခ်ရင္း အေအးမိတာ မဆန္းဘူး
ဖုန္နံ႕ ယမ္းနံ႕ ကပ္ေဘးနံ႕ ေသြးညွီနံ႕ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နံ႕
ဘာအနံ႕မွ မရေတာ့တာလည္း မဆန္းဘူး
မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစကာမူ
ကၽြႏု္ပ္လည္း ၀မ္းနည္းပက္လက္
အလြန္အမင္း စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္မိပါေၾကာင္း
စာကေလးတပုဒ္ ကပ်ာကယာေရးထုတ္ကာ
ဗိုက္တာမင္စီ တြင္တြင္ေသာက္ အခ်ဥ္ေပါက္သြားခဲ့ေလသည္။

ပန္ဒိုရာ




9 comments:

Moe Cho Thinn said...

ကဗ်ာေလးက ေကာင္းလိုက္တာ..
သူတို႔ ႏွာေစးလို႔ တို႔လဲ အခ်ဥ္ေပါက္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမွဳ တဲ႔..ညီမေရ။

ညိမ္းညိဳ said...

ယုန္ကေလးႏွာေစးေနသည္ ပံုျပင္က အဘယ္သူမ်ား
အစျပဳခဲ႔သည္ မသိ
ႏွာေစးသူေတြ မ်ားလွပါလား အရီးပန္ေရ :)
ေမာင္ညိမ္းတစ္ေယာက္ေရာေပါ႔ :P

ေအာင္သာငယ္ said...

Let the world have the stuffy nose!
We have our own nose to breath the fresh air.

Ko Paw said...

“ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့သတဲ့
ေပ်ာက္ေသာသူလည္း ၾကာရင္ေမ့တာပါပဲ”
ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔…….

ႀကီးျမတ္ေသာသူေတြကုိ လူေတြဟာ အခ်ိန္ကာလေတြ ဘယ္လုိၾကာေညာင္းလဲ သူတုိ႔ရဲ႕ ႀကီးျမတ္ေသာလုပ္ရပ္ေတြကုိ သမုိင္းနဲ႔ တြဲၿပီး မွတ္မိေနၾကပါတယ္။ ဗုဒၶတုိ႔ ေအာင္ဆန္းတုိ႔ကုိ လူေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ၾကပါဘူး။

အဲ မေကာင္းတဲ့လူေတြကုိေတာင္မွ သူတုိ႔ရဲ႕ ဆုိးရြားတဲ့လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ တြဲဖက္ၿပီး မွတ္မိေနတတ္ၾကတာမ်ဳိး။ ဥပမာ…. ဟစ္တလာ။

စိတ္ထဲက ရြံ႕ေၾကာက္ေနသူေတြအဖုိ႕ အသက္မေသေသာ္လည္း ဘ၀မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ေသခဲ့ရ။ ႏွာေစးေနတဲ့အတြက္ ဂႏၶာ႐ုံကုိ မခံစားႏုိင္သလုိ ဘ၀မွ ရွင္သန္မႈရဲ႕အဓိပၸါယ္ဟာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတတ္ပါတယ္။

ဆရာေမာင္စြမ္းရည္ရဲ႕ အုိဖုန္းေမာ္ ကဗ်ာေလးထဲက ေနာက္ဆုံးအပုိဒ္ကေလးကို စကားလက္ေဆာင္ ထုတ္ႏႈတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။

“ဒါေပမယ့္…
ဒါေပမယ့္ ရဲေဘာ္တုိ႔
ဒင္းတုိ႔သတ္လည္း သတ္လုိ႔မေသ၊
ဖုန္းေမာ္ေတြ
စိန္ပန္းေျမမွာ စိန္တံတုိင္းမွာ
စိန္သမုိင္း ျဖစ္လုိ႔ေနပါၿပီ။
ေအာင္ဆန္းလည္း ကမၻာမေသ
ေအာင္ေက်ာ္လည္း ကမၻာမေၾက
ခြပ္ေဒါင္းရဲေဘာ္ ဖုန္းေမာ္လည္းမေသ
ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ၾကားက
သမုိင္းျဖစ္လူသားကုိ
ဓါးနဲ႔ထုိး ဓါးက်ဳိးလုိ႔ လွံေခြ
ေသနတ္ေတြ ယမ္းမကူး၊ တပ္ဦးက ဇာနည္ထုံးနဲ႔
ဖုန္းေမာ္တုိ႔မေသ၊
ဖုန္းေမာ္ေတြ၊ ဖုန္းေမာ္ေတြ
ဖုန္းေမာ္ေတြ၊ ဆယ္ဆတုိးၿပီး
ဘုိးဘုိးေအာင္ ၀လုံးလုိ
ဖုန္းေမာ္ေတြ အေထာင္အေသာင္းနဲ႔
ဒုိ႔ေက်ာင္းသား ျပည္သူအေပါင္းတုိ႔
ဒုိ႔ႏုိင္ငံ လြတ္ေစေၾကာင္းနဲ႔
လူ႕အခြင့္အေရး ေပးေဟ့ေပး….
ဒီမုိကေရစီ အခြင့္အေရး ေပးေဟ့ေပး….
ေပးေဟ့ေပး၊ ေပးေဟ့ေပး လုိ႔ ေတာင္းၾက
ေသြးစည္းမယ္ မဖည္မေစာင္းေစနဲ႔
ေဟ့…. ခြပ္ေဒါင္းသံလႊင့္
ခြပ္ေဒါင္းအလံျမႇင့္။”

ေမာင္မ်ိဳး said...

အက်ိဳးစီးပြားအတြက္
အားမွယားမွ ပြားတဲ့ေလ
မွန္လိုက္ေလဗ်ာ က်ေနာ္လည္း ႏွားစီးေနလွ်က္နဲ ့ ၀င္ပြားသြားတယ္ း)

တန္ခူး said...

ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူးေလ…

chaos said...

ဗီတာမင္ ဆီေတြေသာက္လဲ အခ်ဥ္ေပါက္မွာေပါ႔
သူေသာက္သံုးတဲ႔ ေဆး၀ါးေတြမွာ PEACE ဆိုတဲ႔ ဓါတ္တစ္မ်ိဳးခ်ိဳ႔တဲ႔ ေနလို႔ပါ။

မုိးလႈိင္ည said...

အစ္မေရ
ကမာၻၾကီးကေတာ့ႏွာေစးေနတယ္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ကဏန္းကညွပ္ပါမ်ားေတာ့
မိေအးလည္း အသံမထြက္ႏုိင္ၿဖစ္ေနၿပီး

pandora said...

လာဖတ္ၿပီး မွတ္ခ်က္ေရးသြားသူမ်ား အားလံုးေက်းဇူးပါ။ အခုမွ ျပန္ေရးႏိုင္တယ္။ ကိုေပါေရ စိတ္အားတက္ၾကြစရာ ကဗ်ာအတြက္ ေက်းဇူးပါ။