Tuesday, November 27, 2007

ပန္ဒိုရာ ဘာကိုေၾကာက္

Chaos က ေရးခိုင္းထားတာပါ။

ဘာမွ မေၾကာက္ဘူးကြ။

အဲဒီလို ဟစ္ေၾကြးလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ လူဆိုတာ တခုခုေတာ့ ေၾကာက္ၾကတာခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ ပန္ဒိုရာလည္း ေၾကာက္တာေလးေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာစကားက ရြံရွာတာကို ျဖစ္ျဖစ္ ထိတ္လန္႕တာကို ျဖစ္ျဖစ္ စိုးရိမ္ပူပန္တာကိုျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာက္ရြံ႕တာကိုျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာက္ ဆိုတဲ့ စကားတစ္လံုးနဲ႕ပဲ သံုးခ်င္သံုးတတ္တာကို မွတ္သားမိပါတယ္။ ဥပမာ ဆိုရရင္ သရဲကို ေၾကာက္တာနဲ႕ ၾကြက္ကုိ ေၾကာက္တာနဲ႕ ေၾကာက္ပံုေၾကာက္နည္း ေတာ့ တူမယ္မထင္။ စကားကတ္တယ္ လို႕ေတာ့ မထင္ပါနဲ႕။

Phobia ဆန္ဆန္ေၾကာက္တာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ကေတာ့ ပန္ဒိုရာက တြန္႕တြန္႕တြားသြား သတၱ၀ါ (creepy crawly creature) ေတြကို အလြန္ ရြံေၾကာက္ပါတယ္။ ကိုယ့္အသားနဲ႕ ထိသြားမွာကို သိပ္စိုးတယ္။ တီေကာင္လို ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာဆို ပိုဆိုး။ ေစ့ေစ့ေတာင္ မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ အိ အိ။ (လာတို႕တဲ့လူကို တသက္မေခၚဘူးမွတ္။) ဖားတို႕ ၾကြက္တို႕ေတာ့ မေၾကာက္ပါ။ ငယ္ငယ္ကဆို မိုးဦးက်မွာ လမ္းေဘးမွာ ဖားေပါက္စေလးေတြ အၿပိဳင္းအရိုင္း ေပါေနခ်ိန္ဆို ၀ွက္ထားၿပီး ေၾကာက္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႕ လက္ထဲထည့္ေပးတာ။ (အဟီး.. သူမ်ားကိုေတာ့ သြားစတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီအက်င့္ေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ယံုလိုက္။)

ထိတ္လန္႕ေၾကာက္ရြ႕ံတာ ဆိုရင္ေတာ့ သရဲ တေစၧနဲ႔ ပတ္သက္လို႕ တကယ္ရွိတာ မရွိတာ အသာထား၊ သာမန္ သူလိုကိုယ္လိုပဲ ေၾကာက္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ (သရဲကားေတာ့ ၾကည့္ရတာ ၾကိဳက္တယ္။) ဒါေပမယ့္ လူသူနည္းပါးတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးတစ္ခုမွာ သရဲေျခာက္တယ္လို႕ ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ အခန္းတစ္ခန္းရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးက အခန္းေလးတစ္ခုမွာ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ေနခဲ့ဖူးတယ္။

စိုးရိမ္တာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ့လူေတြ စိတ္ဆိုးမွာကို စိုးတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ ေပါ့။ မႀကိဳက္ႏိုင္တာေတြ လုပ္မိတာ ေလ်ာ့ေအာင္ေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ကိုဆံုးမ ႀကိဳးစားေနတာပဲ။

မျပည့္၀ေသးတဲ့ လူ ဆိုေတာ့လည္း တရားသေဘာအရ ေတြ ဘာေတြဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္သင့္တာေတြ မေၾကာက္ မေၾကာက္သင့္တာေတြ ေၾကာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပဲ။ ေလာေလာလတ္လတ္ ေခါင္းထဲမွာ ရွိေနတာ အေနနဲ႕ အေၾကာက္ဆံုးကေတာ့ အေၾကာက္တရား ကိုယ္တိုင္ကို ျဖစ္ေနတယ္။

The only thing we have to fear is fear itself ဆုိတဲ့ စကားေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ေျပာခဲ့သူကေတာ့ အေမရိကန္ သမၼတ (ေဟာင္း) Franklin D. Roosevelt ပါ။ ဒီမွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို အေၾကာက္တရားမ်ိဳး ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္လို႕ စဥ္းစားလိုက္ရင္ ေအာ့ဇ၀စ္ခ်္ နာဇီအက်ဥ္းစခန္းၾကီးကို ျမင္ေယာင္လာတယ္။ ဟီရိုရွီးမား မွာ ႀကဲခ်လိုက္တဲ့ ႏ်ဴကလီးယား မိႈပြင့္ႀကီးကို ျမင္ေယာင္လာတယ္။ World Trade Centre ႀကီး ျမင္လာတယ္။ တန္ခိုးရွင္ရဲ႕ တစံုတရာ အမိန္႕ေအာက္မွာ ဖုံမႈန္႕ေတြ ဖံုးလႊမ္းလို႕ ေက်ာက္ေတာင္လုိ မာေက်ာတဲ့ ႏွလံုးသားေတြနဲ႕ အသက္ကိုစေတးဖို႕ ၀န္မေလးၾကသူမ်ားကို ျမင္ေယာင္လာတယ္။ အနီးကပ္ဆံုး တေနရာမွာေတာ့ သနားစရာေကာင္းတဲ့ မ်က္လံုး၀ိုင္းေတြနဲ႕ ဘာကိုမွန္းမသိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ကာ ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး သည္းခံေနၾကတဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ႏွလံုးသားေတြကို ျမင္လာတယ္။ အျပန္အလွန္ ေၾကာက္ၾကတယ္။ ေၾကာက္လို႕ ျပန္ေျခာက္တယ္။ ေျခာက္လို႕ ပိုေၾကာက္တယ္။ အေၾကာက္တရားနဲ႕ ကစားတဲ့ပြဲေတြက အရင္းအႏွီး ႀကီးလွတယ္။

ရုစဗဲ႕ ရဲ႕ စကားက မဆံုးေသးပါဘူး fear itself ဆိုတာကို အခုလို ဆက္လင္း ထားပါေသးတယ္။

"… let me assert my firm belief that the only thing we have to fear is fear itself—nameless, unreasoning, unjustified terror which paralyzes needed efforts to convert retreat into advance...."

က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈ မရွိေသာ၊ တိုးတက္မႈကို ဟန္႕တားေစေသာ၊ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္တဲ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို ပိတ္ဆို႕ေစေသာ၊ အဓိပၸာယ္မဲ့ အေၾကာက္တရားေတြကို ဘယ္လို အတူ ဖယ္ရွားၾကမလဲ။

10 comments:

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

အေၾကာက္ တရားနဲ႕ ႀကီး လာခဲ့တာ ... အခုေတာ့ နဲနဲ ေလ်ာ့လာပါၿပီ .. :D

nu-san said...

မပန္ေရ.. အမလည္း တြန္႔တြန္႔နဲ႔သြားတာေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္တယ္.. ေျမြတုိ႔ ကၽြတ္တုိ႔ေပါ့.. :)

အေၾကာက္တရားရဲ႕ ကစားပြဲဆိုတဲ့ အပုိဒ္ေလးကုိ ပုိၾကိဳက္တယ္မပန္..

ေကာင္းကင္ကို said...

အစ ပိုင္းမွာ ဘာမွမေၾကာက္ဘူးလို ့ေၾကြးေၾကာ္လို ့အဟုတ္မွတ္သြားတယ္။ :-D

ေကာင္းကင္ကို said...

အစပိုင္းအပိုဒ္ေတြ ့မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေရးထားျပီး ေနာက္ဆံုး ေလးပိုဒ္ေလာက္မွာ ေလးနက္သြားတဲ့ အဖြဲ ့ဟာ အရမ္းလွပါတယ္။

chaos said...

မပန္ေရ မပန္ရဲ႔
လို႔ေတာင္ ကၽြန္မေအာ္ယူသြားေလာက္ေအာင္ကို
အေရးအသားက အရမ္းေကာင္းပါတယ္
အမကို တီနဲ႔လာတို႔တာ ဟိဟိ
ခ်ိတ္ခ်ိဳးနဲ႔ေနာ္
ေခၚဦးမွာမလား
:P :D

Ko Paw said...

ဖားတုိ႔ ႂကြက္တုိ႔ဆုိ ငယ္ငယ္က ေၾကာ္စား၊ ခ်က္စားတယ္။ လယ္ႂကြက္ကုိေျပာတာပါ။
စင္ကာပူမွာလည္း ဖားဟင္း ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ေတြ ရွိတယ္။ တခါတေလ ေဟာ့ကာ စင္တာမွာ စားရတာ ေက်ာမလုံဘူး။ ေနာက္က မွန္ပုံးထဲက ဖားက ကုိယ့္ကုိ လွမ္းေခ်ာင္းေနတတ္လုိ႔။

ဒါေပမယ့္ အဲသည္ ဖားတုိ႔ ႂကြက္တုိ႔ကုိ ေၾကာက္တဲ့ အေၾကာက္တရားက ေဖ်ာက္ဖ်က္လုိ႔လြယ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ အေၾကာက္တရားေတြကေတာ့ ဖယ္ေဖ်ာက္လုိ႔ မလြယ္ေပဘူး။

WL said...

ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွမေၾကာက္လုိ႔ေတာ့ မရဘူး။ အကုန္လုံး ေၾကာက္ေနရတာကလည္း မဟုတ္ျပန္ေသးဘူး။ ေၾကာက္စိတ္က လူ႔သဘာ၀ေလ။ သဘာ၀ဆုိတာ လြန္ဆန္ရ ခက္သားကလား။ သတိကုိ အသိကပ္ၿပီး ပုိင္းျခားထိမ္းသိမ္းဖုိ႔ ေျပာၾကေပမယ့္ လက္ေတြ႔က် ထင္သေလာက္ မလြယ္ျပန္ဘူး။ ဒီအားနည္းခ်က္ကုိ အသုံးခ်ႏုိင္တဲ့သူေတြက လူေပၚလူေဇာ္လုပ္တယ္။ တကယ္က် သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္လည္း တခုခုကုိ ျပန္ေၾကာက္ေနျပန္ေရာ။
အရင္းခံကေတာ့ ေၾကာက္သင့္တာကုိမေၾကာက္၊ မေၾကာက္သင့္တာကုိ ေၾကာက္ၾကတဲ့ အမွားပဲ။ အဲဒီ မွားၿပီးေၾကာက္ေနၾကတဲ့ အေၾကာက္မွားႀကီးကုိ ပန္ဒုိရာက ေပၚေအာင္ေရးျပႏုိင္ခဲ့လုိ႔ ေက်းဇူးတင္တယ္။

ခင္မင္းေဇာ္ said...

တီေကာင္ ကို ယူလာၿပီး တို႕မယ္ ဟိ
အမကေတာ့ ေျမြနဲ႕ေခြးကို အေၾကာက္ဆံုး..

pandora said...

ကိုစိုးထက္..ေလ်ာ့သထက္ ေလ်ာ့ႏိုင္ပါေစ
မႏုစံ.. ေျမြကမွ အရည္ခြံမာေသးလို႕ ေတာ္ေသးတယ္ .ေပ်ာ့တဲ့ေကာင္ ပိုေၾကာက္တယ္
ေကာင္းကင္ကို.. choas အားေပးသမွ် ေက်းဇူးပါ
ကိုေပါ.. မလြယ္လည္း ႀကိဳးစားေနၾကရဦးမွာပါ ႏို႕မို႕ ဘယ္ေရာက္ႏိုင္ေတာ့မလဲေနာ။
ကိုေ၀လင္း .. ေက်းဇူးပါ။ မွတ္ခ်က္က ပိုေပၚလြင္သြားေစပါတယ္.
မခင္မင္းေဇာ္.. တီနဲ႕တို႕ရင္ေခၚေတာ့၀ူးေနာ္။

Nay said...

တီေကာင္ကိုေၾကာက္တာလားဒဒါမွမဟုတ္ရြံတာလား။