အထိအမိမရွိတဲ့ေန႕

………………………….xxxxxxxx
………………xxxxxxxxxxxx………………………xxxxxxx
………….xxxxxxxxxxxxxxxxxxx…………….xxxx
……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx…..xxx
>@xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
……xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx…..xxx
………….xxxxxxxxxxxxxxxxxxx…………….xxxx
………………xxxxxxxxxxxx………………………xxxxxxx
………………………….xxxxxxxx

အထိအမိမရွိတဲ့ေန႕

ေတာင္ေလေရက်မွာ
ပင္လယ္၀က ေလွာ္ခတ္ျပန္ခဲ့တယ္
၀မ္းေပါက္ထဲကေရေတြ တေယာက္တည္း ခပ္ထုတ္လို႕
နက္ပကၽြန္းရဲ႕ ခက္ရင္းခြေအာက္မွာ လံုးလံုးျမဳပ္မတတ္
ေသာင္ကိုဆိုက္ေတာ့ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ၿပီ
ပိုက္ဖာတဲ့ ကေလးမေတြ ငါ့ေလွေလးထဲ ၀ိုင္းအံုေရြးေကာက္ၾက
တကယ္ေတာ့ မိခဲ့တာ ဗလာ ေတြခ်ည္း
ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ သဲေတြလူးေနတဲ့ ခရုတေကာင္ကို ကန္ထုတ္လိုက္တယ္
ပင္လယ္ေရ စဥ္႕တအိုးနဲ႕ ေရေဆး ငန္ပ်စ္ပ်စ္ေဖ်ာ္ၿပီး
ရွိရွိသမွ်အုန္းပင္ေတြမွာ ငါေလွ်ာက္ျခယ္
လြတ္ခဲ့သမွ်ေရသတၱ၀ါေတြ အကုန္ႀကီးေနေတာ့တယ္။

ပန္ဒိုရာ


ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ေတြက စာေရးရတာ အာရုံမက်လို႕ ျခစ္မိတဲ့ စာေၾကာင္းတခ်ိဳ႕ပါ။ အခုလည္း အီးဇင္းေတြအတြက္ ဦးစားေပးၿပီး အခ်ိန္မီေအာင္ ေရးေနပါတယ္။ လတ္တေလာ ဘေလာ့ဂ္ထဲေတာ့ အေဟာင္းတခ်ိဳ႕ျဖစ္ျဖစ္ ပံုတခ်ိဳ႕ျဖစ္ျဖစ္ ဆက္တင္ျဖစ္မယ္။

Expand..

Summary..

ပန္ဒိုရာ ေလာကအလွ အင္တာဗ်ဴး

ေလာကအလွ ဆိုတဲ့ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းေလးကို ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ဟိုေမးဒီေမး ေမးလာလို႕ ဟိုေျဖဒီေျဖ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ :)

ေမးခြန္းေတြထဲမွာ ....

• ဘယ္အခ်ိန္ကစလို႔ စာေတြေရးခဲ့တာပါလဲ။ 
  

• ဘယ္လို ခံစားေရးပါသလဲ။ 
  

• ေရးတဲ့အခါမွာ စာဖတ္သူကို တစ္ခုခု ေပးလိုက္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ေရးတာလား ဘယ္လို မု(ဒ္)မ်ိဳး နဲ႔ေရးပါသလဲ။ 
  

• ကဗ်ာေတြထဲမွာေရာ ဘယ္လိုကဗ်ာ အမ်ိဳးအစားေတြ ၾကိဳက္ျပီး ေရးဖြဲ႔ပါသလဲ။ 
  

• ယေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြကို ဘယ္လိုျမင္မိပါသလဲ။ 
  

... စတာေတြ ပါပါတယ္။ ဘယ္လို ၿဖီးလိုက္လဲ အဲ ေျဖလိုက္သလဲ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ သြားဖတ္ၾကပါ။ :)

Expand..

Summary..

ပန္ဒိုရာရဲ႕ ဒုတိယအႀကိမ္ - ၁

ကိုရင္ေနာ္ ခင္ေလးငယ္ တို႕က တက္ဂ္လာပါတယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ပုိ႕စ္ေလးေတြ ရွိရင္ တင္ေပးပါတဲ့။  ကိုယ့္ဘာသာလည္း ဒီဘေလာ့ဂ္က စာေတြကို လူေတြ ဘယ္ေလာက္ ဖတ္ၿပီးၿပီလဲဆိုတာ စစ္တမ္းေလး ေကာက္ထားပါတယ္။ မဖတ္ရေသးတဲ့လူေတြ မ်ားေနရင္ ျပန္တင္ခ်င္တဲ့ တခ်ိဳ႕ပို႕စ္ေတြကို ဒုတိယအႀကိမ္ တင္သြားရင္ ေကာင္းမလားလို႕ စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ တက္ဂ္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေရးခဲ့တဲ့ ပို႕စ္ေလးတစ္ခုကို သတိရမိပါတယ္။ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ အမွတ္တရလည္း ျဖစ္တာေပါ့။ သူတို႕ဘေလာ့ဂ္ကို ပထမဆံုးသြားလည္ခဲ့စဥ္က သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး ေပါင္းၿပီး လုပ္ထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးမို႕ သေဘာက်ၿပီး ပန္ဒိုရာေရးတဲ့ ဒီပို႕စ္ေလးကိုလည္း လာဖတ္ပါဦးလို႕ ေခၚခဲ့ေသးတယ္။ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ တို႕လည္း မွတ္မိမယ္ ထင္ပါတယ္ေနာ္။

၂၀၀၇ ဂၽြန္လက ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ပိုင္းေတြက ရယ္စရာေမာစရာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္တယ္။ ရယ္စရာသန္႕သန္႕ကို ဖန္တီးဖို႕ရာျဖစ္ျဖစ္ ခံစားႏိုင္ဖို႕ျဖစ္ျဖစ္ ဆိုတာ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြ စင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေလးျဖစ္မွ ဒါမွမဟုတ္ အေတာ္ပါးလ်ေနမွ ရႏိုင္တယ္ လို႕ ၾကားဖူးပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစာကို ေရးခ်င္တိုင္း ေရးလို႕ အလြယ္တကူ မရပါ။ အခုေတာ့ အရင္ေလာက္ စိတ္ေတြ မၾကည္လင္ႏိုင္ေတာ့တာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီေလ။ ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႕ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ စာတခု ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး ရယ္ေမာသြားၾကတယ္ဆိုရင္ ၀မ္းသာပါတယ္။

ပို႕စ္အေဟာင္းေလးကို ျပန္ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး။ မဖတ္ရေသးရင္ေတာ့ အသစ္ေပါ့ေနာ္။

.......................

ကုိဖိုးရမ္ မဘေလာက္

ကိုဖိုးရမ္ႏွင္႕ မဘေလာက္တို႕သည္ ဗာက်ဳရယ္၀ါးလ္ဒ္ (virtual world) ဟုေခၚေသာ အင္တာနက္ကမၻာ ေလာကသားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

အင္တာနက္ ေလာကသား မွန္လွ်င္ ဘေလာ႕ဂ္တစ္ခုေတာ႕ ပိုင္ဆိုင္ၾကေသာ ယေန႕ ေခတ္ႀကီးတြင္ ကိုဖိုးရမ္လည္း ဘေလာ႕ဂ္တစ္ခု တည္ေထာင္ ထားပါသည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕ စိတ္၀င္စားမႈကေတာ႕ ဖိုရမ္ forum မ်ားတြင္ ေရးသားျခင္းကို ပိုသည္။ အဦးဆံုး ျမန္မာဖိုရမ္မ်ားထဲမွ ျဖစ္ေသာ ဇလံုဖိုရမ္မွ စ၍ ရတာနာ၊ ပုလင္းနက္၊ ျမန္မာေကာ္ဖီေရွာ႕၊ ေႏွးထစ္ဖိုရမ္၊ ပဒံုေပ်ာ႕ ဖိုရမ္၊ ျမန္မာဘေလာ႕ဂါဖိုရမ္ စသည္တို႕သာမက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္မ်ား စုေ၀းေသာ ျမန္မာအန္ဂ်ီပ်ိဳမ်ား ဖိုရမ္ပါမက်န္ သူ႕ေျခရာ အဲ.. သူ႕အိုင္ပီအက္ဒရက္စ္ ေတြခ်ည္း။ အေျပာ ကလည္း ေကာင္း၊ ျငင္းခံု ေဆြးေႏြးရာတြင္လည္း ခ်က္က်လက္က် အာေဘာင္အာရင္း သန္ေပရာ အလြန္ လူႀကိဳက္မ်ား ေရပန္းစားလွေလသည္။

မဘေလာက္ကေတာ႕ ဘေလာ႕ဂါေလာကတြင္ ပိုမို နာမည္ ထင္ရွားသည္။ သူမသည္ ျမန္မာ အင္တာနက္ ေခတ္ဦးက ဖိုရမ္မ်ားတြင္ ၀င္ဖတ္၀င္ေရး လုပ္ခဲ႕ေသာ္လည္း ဘေလာ႕ဂ္ blog ဆိုသည္မ်ား ေခတ္စားလာေတာ႕ ဘေလာ႕ဂ္ကိုသာ ပိုစိတ္၀င္စားကာ ဖိဖိစီးစီး ေရးေနသူ ျဖစ္သည္။ စိတ္၀င္စားဖြယ္ စာ၊ကဗ်ာ၊ ရုပ္ပံုလွလွ၊ သီခ်င္းေကာင္းေကာင္းမ်ား ေ၀ေ၀ဆာဆာျဖင္႕ အင္တာနက္ ပရိသတ္ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္သူျဖစ္သည္။ ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္ကာ အေရးအသားေကာင္းရံု သာမက ဘန္နာ လွလွ ဘက္ဂေရာင္း ဆန္းဆန္းျပားျပား ကေလးမ်ား ျဖင္႕ ဘေလာ႕ဂ္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ အလွဆင္ကာ ပို႕စ္မ်ားကိုလည္း စနစ္တက် ေနရာခ် စီစဥ္တတ္ေသာ မိန္းကေလးဘေလာ႕ဂါ ပီသသူေလး ျဖစ္သည္။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ စေတြ႕ၾကပံုကေတာ႕ ဒီလို။

မဘေလာက္ က ျမန္မာ ဘေလာ႕ဂါ ဖိုရမ္တြင္ သူမ၏ဘေလာ႕ဂ္ ကို မိတ္ဆက္သည္႕ ပို႕စ္တစ္ခု သြားတင္ထားသည္။ ဒါကိုကိုဖိုးရမ္က ေတြ႕သြားၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္ လာလည္မိရာမွ မဘေလာက္ ၏ ပရိသတ္ ျဖစ္သြားကာ ဆီပံုးဟုေခၚေသာ C Box ထဲတြင္ အမွတ္တရ စာတစ္ေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္း အၿမဲ ေရးသြားေလ႕ရွိသည္။ မဘေလာက္ကလည္း ကိုဖိုးရမ္၏ ဘေလာ႕ဂ္ကို ျပန္လည္ပတ္သည္႕ အျပင္ ကိုဖိုးရမ္ေရးေလ႕ရွိေသာ ဖိုရမ္မ်ားတြင္ သူမပါ ရီဂ်စ္စတာ လုပ္ၿပီး ၀င္ဖတ္ ၾကည္႕ရင္း ကိုဖိုးရမ္၏ ေျပာႏိုင္ေဟာႏိုင္ ဗဟုသုတ အရည္အခ်င္းမ်ားကို အထင္တႀကီး သေဘာက် လာမိသည္။

ဒီလုိႏွင္႕ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင္႕အမွ် တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္သိလာ အေပးအယူမွ်လာသည္။ အေခၚအေ၀ၚေလးေတြက အစ “ကိုကိုရမ္” က “ေလာက္ေလး” က ဟုၾကင္ၾကင္နာနာ ျဖစ္လာၾကၿပီ။

ဒီေတာ႕လည္း ဒီေလာက္ လိုက္ဖက္ညီတဲ႕ ႏွစ္ေယာက္ ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ blogage လုပ္ၾကပါလား ဟု ပတ္၀န္းက်င္က တိုက္တြန္း လာၾကသည္။ ( မွတ္ခ်က္။ အဓိပၸာယ္ အႏွစ္သာရ တနည္းအားျဖင္႕ ဆင္သေယာင္ ရွိေသာ္လည္း blockage မဟုတ္ပါ။) ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ လုပ္ျခင္း ဆိုသည္မွာကား ဘေလာ႕ဂါႏွစ္ဦး ပူးေပါင္း၍ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဘေလာ႕ဂ္ တစ္ခု ထူေထာင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာဘေလာ႕ဂါမ်ားကေတာ႕ ဘေလာ႕ဂ္ေထာင္က်ျခင္း ဟုလည္း တင္စား ေခၚၾကေလသည္။

အင္တာနက္ ေလာကႀကီး အရည္အေသြး တိုးတက္ေရးအတြက္ ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ လုပ္ျခင္းကို ေပၚလစီအရ ကမၻာႏွင့္အ၀ွမ္း အလြန္အားေပးေလသည္။ ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ လုပ္လိုပါက ဘေလာ႕ဂါႏွစ္ဦးသည္ အင္တာနက္ဆိုင္ရာ ကုလသမဂၢမွ တရား၀င္ ယူအာအယ္လ္ ႏွင္႕ ၀က္ေပ႕ဂ်္ ေခၚ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ တစ္ခု ေလွ်ာက္ထားရသည္။ သာမန္ အေပ်ာ္ထမ္း ဘေလာက္ေနၾကေသာ ဘေလာ႕ဂါမ်ားသည္ ယခုအခါတြင္ အခမဲ႕ ရေသာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ မ်ားကိုသာ သံုးခြင္႕ရေလသည္။ တာ၀န္ယူမႈမရွိသည္႕အတြက္ တရား၀င္ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာမ်က္ႏွာကို အင္တာနက္ဆိုင္ရာ ကုလသမဂၢမွ သံုးခြင္႕မျပဳ။ (ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန။) ထို႕ေၾကာင္႕ သူတို႕၏ဘ၀မွာ မတည္ၿငိမ္။ အာမခံခ်က္မရွိ ။ တစ္ေန႕ေန႕ ဆားဗစ္ပရိုဗိုက္တာ က ၀န္ေဆာင္မႈ ျဖတ္လိုက္လွ်င္ သြားၿပီ။ အဲ.. တစ္ဖက္ကလည္း သူတို႕ဘ၀က လြတ္လပ္သည္။ တာ၀န္ယူမႈ မ်ားမွ ကင္းသည္။ ကိုယ္႕ဖာသာ ပံုမွန္ ပို႕စ္တင္ခ်င္တင္ မတင္ခ်င္ေန။ ၿပီးေတာ႕ ကိုယ္ေရးခ်င္တာ လြတ္လပ္စြာ ေရးလို႕ရသည္။

ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္လုပ္ထားေသာ ဘေလာ႕ဂ္မ်ားကေတာ႕ ဒီလိုမဟုတ္။ ပံုမွန္၀န္ေဆာင္မႈ အပါအ၀င္ ေၾကာ္ျငာ အက်ိဳးခံစားခြင္႕မ်ားပါ ရွိေသာ တရား၀င္ ႏိုင္ငံတကာ အင္တာနက္ အသိအမွတ္ျပဳ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာကို ကိုယ္ပိုင္ ပိုင္ဆိုင္ခြင္႕ ရသည္။ အလြန္ဂုဏ္ရွိ ကာ တင့္တယ္ တည္ၿငိမ္ေသာ ဘ၀ပါေပ။ သို႕ေသာ္ တစ္လလွ်င္ ပို႕စ္ဘယ္ေလာက္ တင္ရမည္။ အဲဒီအထဲမွာ အင္တာနက္ ေလာကကို အက်ိဳးျပဳရန္ နည္းပညာပို႕စ္က ဘယ္ေလာက္၊ ေဖ်ာ္ေျဖမႈက ဘယ္ေလာက္ စသည္ျဖင္႕ သတ္မွတ္ထားသည္မ်ားကို လုိက္နာရသည္။ ဘန္နာ ၊ တန္းပလိတ္ မ်ားကို အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာလွ်င္ အပ္ပဒိတ္ လုပ္ရန္ ဆိုတာမ်ိဳးက ရွိေသးသည္။ ကိုယ္သံုးမည္႕ အိုင္ပီအက္ဒရက္စ္မ်ားကို မွတ္ပံု တင္ရျခင္း၊ ကိုယ္သံုးမည္႕ ကြန္ပ်ဳတာႏွင္႕ အီလက္ထရြန္းနစ္ ဒီဗိုက္စ္မ်ားမွာ ဗိုင္းရပ္စ္ ကင္းရွင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံစာယူရျခင္း၊ ဒါေတြက လိုေသးသည္။ ဒီလို ေကာ္မစ္မန္႕ဆိုတာမ်ား ကို ဘေလာ႕ဂါ တစ္ဦးခ်င္း အေနႏွင္႕ဆိုလွ်င္ လိုက္နာႏိုင္ရန္ မလြယ္။ ဒါေၾကာင္႕လည္း အေတြးအေခၚ မွ်တကာ တာ၀န္ခြဲေ၀ယူႏိုင္ၾကရန္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ႕ဂါႏွစ္ဦးတို႕ ပူးေပါင္းေစရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ လုပ္ၿပီးလွ်င္ေတာ႕ တသက္လံုး မကြဲမကြာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ သစၥာရွိစြာျဖင္႕ ဘေလာ႕ဂ္ကေလး ကို တိုးတက္ စည္ပင္ေအာင္ ေမာင္တစ္ကီး မယ္တစ္ကလစ္ (မွတ္ခ်က္၊ 1 key, 1 click ကိုဆိုလိုသည္။) ေဆာင္ရြက္ၾကရေလသည္။

ဒီအထဲမွာ ဘေလာ႕ဂါရိုက္ ဆိုလားဘာလား၊ ေဂးဘေလာ႕ဂါ လက္ဘ္ဘေလာ႕ဂါတို႕က က်ားက်ားခ်င္း မမခ်င္း ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ ေတာ႕ ဘာျဖစ္လဲ၊ သူတို႕ကိုလည္း အသိအမွတ္ျပဳ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ ခ်ေပးသင့္သည္ ဆိုၿပီး တစခန္းထၾကေသးသည္။ အဲဒါေတြ အေသးစိတ္ ေျပာျပရလွ်င္ ဇာတ္လမ္းကို ေရာက္ေတာ႕မွာ မဟုတ္။ ဒီေတာ႕ ဇာတ္လမ္းကို ဆက္ပါမည္။

တိုတိုေျပာရလွ်င္ မစြမ္းရင္းကလည္းရွိ ကန္စြန္းခင္းကလည္းၿငိ ဆိုေတာ႕ ကုိဖိုးရမ္ႏွင္႕ မဘေလာက္တို႕ ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္လုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ နာမည္ႀကီးၾကသူမ်ား ပီပီ ကိုဖိုးရမ္ႏွင္႕ မဘေလာက္တို႕၏ ဘေလာ႕ေဂ႔ဂ်္ပြဲႀကီးကား ေပါ႕ပ္အပ္ပ္ပ်ံမက် စည္ကား လွေပသည္။ ဖိုရမ္ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ဘေလာက္ေဖာ္ဘေလာက္ဖက္ အားလံုး အင္တာနက္ လံုးကၽြတ္ တက္ေရာက္ အားေပးၾကသည္။ ျမန္မာ ဘေလာ႕ဂါသားမ်ား စုေပါင္း လက္ေဆာင္ေပးေသာ သီရိဘေလာ႕ဂဟာ အမည္ရွိ ဘန္နာႀကီးကလည္း လွပ ခန္းနားေပသည္။ ဖိုရမ္ေရာင္းရင္းမ်ား အထူးေအာ္ဒါ မွာေပးထားေသာ ဘက္ဂေရာင္း ပန္းႏုေရာင္ အသစ္စက္စက္ ကေလးကလည္း တင္႕တယ္ေပစြ။ ၀ိုင္း၀န္း ေရးသားထားေသာ ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ ဆုေတာင္းမ်ားမွာလည္း မ်ားျပားလြန္းသျဖင္႕ ဆီပံုးခန္းမက်ယ္ၾကီး ထဲတြင္ ျပည္႕လွ်ံသြားသည္။ ေနႏွင္႕လ ေရႊႏွင္႕ျမ ဆိုသလို အတြဲညီသူ ကိုဖိုးရမ္ႏွင္႔ မဘေလာက္တို႕ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး ဧည္႕ခံရသည္မွာ စာရိုက္ရလြန္းသျဖင္႕ လက္မ်ားပင္ ကိုက္ခဲလို႕ေနသည္။

အဲ.. ႏွစ္ေယာက္ပိုင္ ဘေလာ႕ကမၻာေလး တည္ေထာင္စေတာ႕ ၾကည္ႏူးမဆံုးႏိုင္။ ဘေလာ႕ဂ္ကို စီမံခန္႕ခြဲပိုင္ခြင္႕ admin access က ႏွစ္ေယာက္ နာမည္ ကိုယ္စီျဖင္႕ ပံုေသ default လုပ္ထားသည္။ ေလာ႕အင္ log in ၀င္ၿပီး ႏွစ္ဦးတည္း ေရးသားတိုင္ပင္ႏိုင္ရန္ အမ်ားမျမင္ႏိုင္ေသာ အထူး ဆီပံုးကေလး ကေတာ႕ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ သီးသန္႕ကမၻာေလးျဖစ္သည္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘာပို႔စ္ေလးေတြ တင္ၾကမလဲ တိုင္ပင္ၾက။ ကိုဖိုးရမ္က ပို႕စ္တစ္ခု ေရးၿပီးလွ်င္ ဘာသာေဗဒ ကၽြမ္းက်င္သူ မဘေလာက္က စာလံုးေပါင္းေတြ စစ္ေပး သီခ်င္းေလးေတြ အေမာေျပ ဖြင္႕ျပႏွင္႕ အရာရာသည္ လမင္းသာသလို။ ဘေလာ႕တစ္ခုလံုးလည္း စာႏု ကဗ်ာႏုေလးမ်ား၊ သီခ်င္း ဓာတ္ပံု ကေလးမ်ား၊ နည္းပညာ အသစ္ကေလးမ်ား လႊမ္းျခံဳကာ ေရာမႏိ ၱက ျဖစ္ေနေလသည္။ ကိုကိုရမ္ ႏွင္႕ ေလာက္ေလး တို႕၏ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ဘေလာ႕ဂဟာေလးေပတည္း။

ဤသို႕ျဖင္႕ ငါးလ ေျခာက္လ ၾကာလာခဲ႕ၿပီ။ တစ္ခါလာလည္း ေလာ႕အင္၀င္ကာ ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ၿပီး တန္းပလိတ္ျပင္ရ တစ္ခါလာလည္း လင္႕ခ္ေတြ အပ္ပဒိတ္လုပ္ရ ပို႕စ္အသစ္ေရးရ ကြန္မန္႕ေတြကို ျပန္ေရးရ ႏွင္႕ဆိုေတာ႕ ဘေလာ႕ဂ္တာ၀န္ေတြကို ကိုဖိုးရမ္ ၿငီးေငြ႕စျပဳလာသည္။ တေန႕တေန႕ ဘာပို႕စ္တင္ရမလဲ ဆိုတာ ေတြးရတာကိုက ဦးေႏွာက္ ခမ္းေျခာက္စ ျပဳလာသည္။ ၿပီးေတာ႔ အရင္ကလိုလည္း မဟုတ္။ ကိုယ္႕သေဘာႏွင္႕ကိုယ္ ပို႕စ္ေတြ တန္းတင္လို႕မရ။ မတင္ခင္ မဘေလာက္ကို ျပရ၊ စာလံုးေပါင္းစစ္ရ၊ သေဘာတူမတူ ညွိရႏႈိင္းရ တာေတြကလည္း စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စရာ ေကာင္းေလသည္။

အေရးထဲ ဖိုရမ္ထဲက အေပါင္းအသင္း ေတြက

“ကိုဖိုးရမ္ႀကီး ဘယ္လိုလဲဗ်။ ဘေလာ႕ဂ္ေထာင္က်သြား ကတည္းက ဖိုရမ္ေတြဘက္ ေျခဦးေတာင္ မလွည္႕ေတာ႕ပါလား။ ဧကႏၱ မဘေလာက္ကို ေၾကာက္ရတယ္နဲ႕ တူတယ္။ ဟတ္ ဟတ္ ဟတ္..”

ဟု ဆီပံုးထဲ လာေရးကာတစ္မ်ိဳး ပီအမ္ပို႕ကာတစ္ဖံု ပ်က္ရယ္ျပဳ ခံရတာလည္း ေအာင္႕သက္သက္ ႏိုင္လွသည္။

ဒီေတာ႕ တခါတခါ မေယာင္မလည္ျဖင္႕ ဖိုရမ္ေတြ ဘက္ကို ခဏဆိုၿပီး လစ္ထြက္သြား တတ္သည္။ မဘေလာက္က ေၾသာ္ သူလည္းပ်င္းမွာေပါ႕ေလ ဟု နားလည္စြာျဖင္႕ အစပိုင္းက ၾကည္ၾကည္သာသာ ခြင့္ျပဳ ခဲ႕ပါသည္။ ဒါေပမယ္႕ တစတစ ေလးလံလာေသာ ဘေလာ႕ထိန္းသိမ္းမႈ တာ၀န္ေတြ ၾကားမွာ ကိုဖိုးရမ္က နေမာ္နမဲ႕ အလ်င္စလို လုပ္သြားသျဖင္႕ ပို႕စ္အမွားမ်ား အက္ဒစ္ ျပန္လုပ္ရတာတို႕။ ေနရာျပန္ခ်ရတာတို႕က မ်ားလာေတာ႕ နည္းနည္း ၿငိဳျငင္ခ်င္လာသည္။ အရင္ကလို ကိုကိုရမ္ ဟုပင္ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ မေခၚႏိုင္။

“ေတာ႕ ကဖိုးရမ္ ရွင္ဟာေလ.. ပို႕စ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ သတ္ပံုမစစ္ဘူး ။ ေၾသာ္.. ဒီမွာလည္း ၾကည္႕စမ္းပါဦး တန္းပလိတ္မွာ ေဖာင္႕သြင္းတာ က်န္ခဲ႕ျပန္ၿပီ။ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာစာ မေပၚဘူးရွင္႕။ ကၽြန္မက ဒီလို အေသးစိတ္ေတြ ကအစ အကုန္ လိုက္စစ္ ေနရေတာ႕မွာလား..”

ကိုဖိုးရမ္ကလည္း တေန႕တေန႕ ေလာ႕ဂ္အင္ ၀င္လိုက္တိုင္း မဘေလာက္၏ ပူညံပူညံ မက္ေဆ႕ခ်္မ်ားကိုသာ ေတြ႕ေနရေတာ႕ စိတ္ပိန္လာသည္။ ဖိုရမ္ေတြဘက္ကိုသာ အခ်ိန္ရတိုင္း မ်က္စိေအးေအာင္ သြားေနေနကာ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင္႕ ေတာ္ကီပြားေနေတာ႕သည္။

တစ္ေန႕ေတာ႕ ေစာေစာစီးစီး ဆီပံုးထဲမွာ မက္ေဆ႕ခ်္ တစ္ခုကို မဘေလာက္ သြားေတြ႕သည္။

“ဦးရမ္ …ေမာနင္း.. မီးက ေႏွးထစ္ဖိုရမ္မွာ ေတြ႕ခဲ႕တဲ႕ မီးမီးေလ။ မီးလည္း အခု ဘေလာ႕ဂ္တစ္ခု လုပ္ထားတယ္ သိလား။ ဦးရမ္က သိပ္ေတာ္တာပဲေနာ္။ ဦးရမ္ မီးဆီလာလည္ၿပီး မီးကိုသင္ေပးေနာ္.. ေနာ္ ။”

မဘေလာက္ ယမ္းပံုမီးက် ျဖစ္ရၿပီ။ ဟင္း .. ႏွစ္ေယာက္ပိုင္ ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ လုပ္ထားတဲ႕ ဘေလာ႕ဂ္ကိုမ်ား သိလ်က္ႏွင္႕ မိန္းကေလး အခ်င္းခ်င္းေတာ႕ အကူအညီ မေတာင္း။ အခုေခတ္ ဘေလာ႕ဂါမ ေပါက္စကေလးေတြမ်ား ကဲကိုကဲသည္။

ခုတေလာ ကိုဖိုးရမ္ ေရးထားသည္႕ ပို႕စ္မ်ားကို လိုက္စစ္မိသည္။ အားလားလား..မေမွ်ာ္လင္႕ပဲ ပို႕စ္တစ္ခုေအာက္မွာ သြားေတြ႕မိသည္။ နည္းတဲ႕ကြန္မန္႕ ေတြမဟုတ္။ အျပန္အလွန္ ေရးထားျငင္းထား ၾကတာ ကြန္မန္႕ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ဒင္းတို႕က ဖိုရမ္ထဲမွာ အစာမေၾကျဖစ္ခဲ႕တဲ႕ ကိစၥေတြ ဒီမွာ ဆက္ျငင္းေနၾကတာကိုး။ မဘေလာက္ တစ္ေယာက္တည္း ဘေလာ႕ဂ္ကမၻာေလးတုန္းက ဒါမ်ိဳး ဘယ္ရွိခဲ႕မွာတုန္း။ အခုေတာ႕ ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္ ေတာ္။ ကိုဖိုးရမ္ ေနာက္တစ္မႈ တိုးျပန္ၿပီ။

မဘေလာက္တစ္ေယာက္ ကိုဖိုးရမ္ ေလာ႕ဂ္အင္၀င္လာမည္႕ အခ်ိန္ကို ကလစ္တေခါက္ေခါက္ ႏွင္႕ ေစာင့္ေနသည္။ ၾကာေတာ႕ စိတ္တိုလာသည္။ ကိုဖိုးရမ္ ရွိႏိုင္မည္႕ ဖိုရမ္မ်ားကို လိုက္သြားၿပီး ေလာ႕အင္ ၀င္ကာ ပီအမ္ေတြ ပို႕ပစ္လိုက္သည္။

“ဦးဖိုးရမ္ရွင္႕၊ ကိုယ္႕ဘေလာ႕ဂ္ကိုလည္း တစ္ခ်က္ေလာက္မ်ား ျပန္လွည္႕ၾကည္႕ပါဦး။”

ဟု ခပ္ေငါ႔ေငါ႔ေလး ေရးလိုက္သည္။

ေကာ္ဖီေရွာ႕မွာ ေဆြးေႏြးေနတာ အရွိန္ေကာင္းေနတုန္း ပီအမ္ေတြက တဒိုင္းဒိုင္း ၀င္လာေတာ႕ ကိုဖိုးရမ္ စိတ္တိုသြားသည္။

“ကဲ လစ္လိုက္ဦးမယ္ဗ်ိဳ႕။”

ဒီလုိႏႈတ္ဆက္ေတာ႕ ဖိုရမ္ေရာင္းရင္း မ်ားက

“ဟတ္ ဟတ္ သိပါတယ္ဗ်ာ။ ပီအမ္စၾကာ ရုိက္ေနၿပီဆိုတာ။ ကိုဖိုးရမ္ႀကီး က အရင္ကလို စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ေတာ႕ဘူးေပါ႕”

ဟု ေလွာင္ၾကသည္ကို တဟဲဟဲႏွင္႕ သာ အံႀကိတ္ခံလိုက္ရသည္။ ေတာက္.. လူၾကားသူၾကား မေရွာင္ ဖိုရမ္ထဲ အထိမ်ား လိုက္လာရတယ္လို႕။ မိန္းမေတြဟာ အလိုက္ကန္းဆိုးကို မသိဘူး။ ေတြ႕မယ္..။

ေဒါႏွင္႕ ေမာႏွင္႕ ဘေလာ႕ဂ္ထဲကို ေလာ႕အင္၀င္ေတာ႕ ပူညံပူညံ မက္ေဆ႕ခ်္တစ္ခုက ေစာင္႕ႀကိဳေနသည္။

“ေတာ႕ ကဖိုးရမ္.. ရွင္႕အ႐ႈပ္ထုပ္ ေတြ ရွင္လာရွင္းပါဦး။”

“ဘာအရႈပ္ထုပ္လဲကြ။”

“ဒီမွာ ဆီပံုးထဲမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ ၿပီးေတာ႕ ဒီပို႕စ္ေအာက္က ကြန္မန္႕ေတြ။ ကၽြန္မ႐ွင္႕ကို ေျပာတယ္။ ဖိုရမ္ထဲက ကိစၥေတြ ဘေလာ႕ဂ္ကို သယ္မလာပါနဲ႕လို႕။ ဟင္.. ဒါေတြ ႐ွင္ဘယ္လို ႐ွင္းမွာလဲ။”

“ဟ.. ဖိုရမ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ဗဟုသုတဖလွယ္ရာ။ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ကူညီရာ။ ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတာ အေရးႀကီးလာတဲ႕အခါ ဘေလာ႕ဂ္ထဲပါရင္ ပါလာမွာေပါ႕။ ငါအရင္ကတည္းက ဖိုရမ္ကို အဓိက ေရးလာခဲ႕တာ မင္းမသိဘူးလား။ ဟင္…”

“ေၾသာ္ အရင္ကကိစၥ လာမေျပာနဲ႕ေလ။ အခုကိုယ္႕ ဘေလာ႕ဂ္ရယ္လို႕ အတည္တက် ျဖစ္လာေတာ႕မွ ဒီလို လတ္လ်ားလတ္လ်ား ေလွ်ာက္သြားေနစရာလား.. ေတာ႕ ကဖိုးရမ္ရဲ႕..”

“ေၾသာ္.. မင္းကေရာ ဘာထူးလို႕လဲ။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ မိုးလင္းလာရင္ မ်က္စိႏွစ္လံုး ပြင္႔မယ္ေတာင္ မႀကံေသးဘူး။ ဘေလာ႕ဂ္တကာ ဆီပံုးေပါက္ေစ႕ လိုက္လည္ အရည္မရ အဖတ္မရေတြ လိုက္ေရး။ ငါမသိဘူးမ်ား မွတ္ေနသလား။”

“႐ွင္.. ဒီလိုမေျပာပါနဲ႕။ ဒါက လူမႈ၀တၱရားရွင္႕။ ႐ွင္သာ ကိုယ္႕တာ၀န္မေက်တဲ႕သူ။”

တာ၀န္..။ ဒါကေတာ႕ ေယာက်ၤားမာနကို ထိၿပီ။ လြန္လာၿပီ။

“ေဟ႕ ငါ႕ေလာက္ တစ္လတစ္လ သတ္မွတ္ထားတဲ႕ပို႕စ္ကို ျပည္႕မီ ေက်ာ္လြန္ ၿပီး တာ၀န္ေက်တာ ငါပဲရွိတယ္ကြ.. မင္းလက္ထဲ ငါေရးသမွ် အကုန္အပ္တာပဲ။ မင္းဒီလိုစကား မေျပာပါနဲ႕။”

“ေၾသာ္.. ဘာေရးေရး ရွင္တလြဲတေခ်ာ္လုပ္ထားတာေတြ ကၽြန္မက လိုက္လိုက္ ျပင္ေပးေနရတဲ႕ အခ်ိန္ေတြကိုလည္း ထည္႕တြက္ဦးမွေပါ႕။”

“ေဟ႕ ေယာကၤ်ားေလးကြ အဲဒီေလာက္ အေသးစိတ္ေတြ အာရံုစိုက္မေနႏိုင္ဘူး။”

“ဒါေပါ႕.. ဒါေပါ႕.. ရွင္႕အာရံုေတြက ဘေလာ႕ဂ္ထဲမွာမွ မရွိပဲ။ ဖိုရမ္ထဲက ဟာေတြ ဆီမွာပဲ ေရာက္ေနတာကိုး။”

“ေဟ႕ ငါ႕ကိုေျပာရင္ေျပာ။ ငါ႕ အေပါင္းအသင္း ေတြကို ဆြဲမထည္႕နဲ႕ကြ။”

ခက္ကၿပီ။ ကြန္ျပဴတာအသစ္ ေမာက္စ္ကေလးမွ ဂ်ီး (ေၾကး) မတက္ခင္ ဒီဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္တစ္ခု အပ်က္အပ်က္ နဲ႕ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္ ဆိုသလို ျဖစ္ၾကေတာ႕မွာလား။

တိုက္ပြဲက ျပင္းထန္လာသည္။ ကိုယ္ပိုင္ ပရုိက္ဗိတ္ဆီပံုးမွာသာမက အျပင္က ဆီပံုးထဲကိုပါ လွ်ံက်ကုန္သည္။ စိတ္ႀကီးသူႏွစ္ဦးဆိုေတာ႕ ဘေလာက္နီးနားခ်င္းတို႕လည္း ၀င္မေျပာရဲ။ အသာေလး ေဘးကသာ အရိပ္အျခည္ ေစာင္႕ၾကည္႕ေနရသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ၀ုန္းဒိုင္းႏွင္႕ ေလာ႕ေအာက္လုပ္ကာ သီရိ ဘေလာ႕ဂဟာေလးထဲက အသီးသီး ထြက္သြားၾကေတာ႕သည္။

တစ္ရက္.. ႏွစ္ရက္.. သံုးရက္ ေတာင္ ၾကာခဲ႕ၿပီ။

မဘေလာက္ တစ္ေယာက္ ေလာ႕အင္ မ၀င္ေသာ္လည္း ကိုယ္႕ဘေလာ႕ဂ္ကေလးကို ရစ္သီရစ္သီ လာေခ်ာင္းဖတ္ ေနမိသည္။ ပို႕စ္အသစ္ မရွိေသာ ဘေလာ႕ဂ္ကေလးကေတာ႕ ေျခာက္ကပ္လို႕ေနသည္။ ၾကည္႕ရတာ ကိုဖိုးရမ္လည္း ဒီၾကားထဲ တစ္ခါမွ ေလာ႕အင္မ၀င္ဘူးထင္ပါရဲ႕။

ဒီလို စဥ္းစားမိေတာ႕ ကိုဖိုးရမ္ႏွင္႕ ေတြ႕စကာလမ်ားကို ျမင္ေယာင္လာမိသည္။

အို.. ေတြ႕စ ကာလေတြကမ်ား နည္းပညာအသစ္တစ္ခု ရလာလွ်င္ သူ႕ဘေလာ႕ဂ္မွာေတာင္ ပို႕စ္ မတင္ရေသးခင္ ကိုဖိုးရမ္တစ္ေယာက္ လာလာေျပာခဲ႕ပံု။ မဘေလာက္ မလုပ္တတ္လွ်င္ ၀င္ျပင္ျပင္ ေပးလိုက္ရတာက အေမာ။ မနက္မနက္ ဆိုလွ်င္လည္း သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ဆီပံုးထဲ လာလာ ႏႈတ္ဆက္ရတာက တမ်ိဳး။ မဘေလာက္ ႀကိဳက္တတ္သည္႕ ပန္းပြင္႕ပံု ရႈခင္းပံု လွလွကေလးမ်ား ရလာလွ်င္ ပိုးေၾကးပန္းေၾကး လာလာေပးရသည္က တဖံု။ ေစာင္းေျမာင္းကာ ကဗ်ာေတြ စပ္ရသည္ကေတာ႕ မေရမတြက္ႏိုင္။ ဒါေတြကို တစိမ္႕စိမ္႕ေတြးမိေတာ႕ ကြန္ျပဴတာ စခရင္ေပၚမွာ တေရးေရး ျမင္ေယာင္လာသည္။ အင္း သူ ငါ႕အေပၚမွာ ေကာင္းခဲ႕တာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ႕ပါတယ္ေလ။ ငါကိုယ္တိုင္ ကိုက ဘေလာ႕ေဂ႕ဂ်္ လုပ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ႕ သူ႕ကို အရင္လို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ထားဖို႕ တာ၀န္ေတြၾကားမွာ ေမ႕ေလ်ာ႕ ေနခဲ႕တာပဲ။

ခုခ်ိန္ဆို သူဘယ္ေရာက္ေနမလဲ။

ၾကည္႕ေနရင္း ရီဖရက္ရွ္ တစ္ခါလုပ္လိုက္ေတာ႕ ျမင္ကြင္းကေျပာင္းသြားသည္။ အို.. ေရာင္စံုပန္းခင္းႀကီးထဲ လိပ္ျပာေလးေတြပ်ံ၀ဲ ေနကာ ေရတံခြန္ႀကီး တသြင္သြင္စီးက်ေနပံုႏွင္႔ ဘက္ဂေရာင္း အသစ္ျဖစ္ေနပါေပါ႕လား။

ဒါဆို သူ ေလာ႕အင္၀င္ၿပီး အထဲမွာ ျပင္ဆင္ေနတာေပါ႕။ လိုက္၀င္ရရင္ ေကာင္းမလား။ အေကာင္႕နာမည္ႏွင္႕ ပတ္စ၀ပ္ ကို ရုိက္ထည္႕လိုက္သည္။ လက္ညိဳးကေလးက ေမာက္စ္ ေပၚမွာ တင္ခ်ည္ ခ်ခ်ည္။ အဲရိုး ကာဆာ ေလးက ကြန္ျပဴတာ စခရင္ေပၚမွာ တုန္ခါလို႕ ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႕ ကလစ္ႏွိပ္ခ်လိုက္သည္။

မဘေလာက္နာမည္ အစိမ္းေရာင္ေလး လင္းလာသည္။ ႏွစ္ဦးပိုင္ ဆီပံုးေလးထဲမွာ ကိုဖိုးရမ္၏ စာေၾကာင္းကေလးတစ္ခု မရဲတရဲ ေပၚလာသည္။

“ဟဲလို”

မဘေလာက္ ဘာမွ ျပန္မရိုက္ပဲ ၾကည္႕ရုံသာၾကည္႕ေနမိသည္။ နည္းနည္းၾကာေတာ႕ စာတစ္ေၾကာင္း ေပၚလာျပန္သည္။

“တန္းပလိတ္ အသစ္တစ္ခု လာတပ္ေနတာေလ။”

မဘေလာက္ ထံမွ စကားျပန္မလာ။ ကိုဖိုးရမ္ ေရးေသာ စာလံုးေလးေတြ ထပ္ေပၚလာျပန္သည္။

“ကိုယ္ ပို႕စ္ အသစ္ေတြ ေရးထားတယ္။ သတ္ပံုေတြလည္း အကုန္စစ္ၿပီးၿပီ။ ဘယ္ေတာ႕ တင္လိုက္ရမလဲဟင္ ေလာက္ေလး။”

ကိုဖိုးရမ္ ရပ္လိုက္ၿပီး ဆီပံုးကို အသက္မ႐ႈတမ္း ေစာင္႕ၾကည္႕ေနသည္။ တေအာင္႕ၾကာေတာ႕ မွ စာလံုးေလးေတြ ေပၚလာသည္။

“အို.. ေနပါဦး ကၽြန္မ တစ္ေခါက္ ထပ္စစ္ေပးဦး မွာေပါ႕။”

ယိစ္… ကိုဖိုးရမ္စိတ္ထဲက အားရပါးရ ေအာ္ပစ္လိုက္ေလသည္။

ဤသို႕ျဖင္႕ ကိုဖိုးရမ္ ႏွင္႕ မဘေလာက္တို႕ ျပန္ေပါင္းထုပ္ ၾကေလသတည္း။



ပန္ဒိုရာ
၃၊၆၊၂၀၀ရ

Expand..

Summary..

April Fool Day မွာ Conficker Worm အတိုက္အခိုက္ မခံရဖို႕

ကိုေအာင္သာငယ္၊ မိုးမခ နဲ႕ တျခား ဘေလာ့ဂ္ေတြ ၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ Conficker ဆိုတဲ့ Worm က ကြန္ျပဴတာေတြကို တိုက္ခုိက္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

ဒီ worm တိုက္ခိုက္ခံရရင္ ကိုယ့္ကြန္ျပဴတာကို hacker က ႀကိဳက္သလို ထိန္းခ်ဳပ္တာ ခံရႏိုင္သတဲ့။ ဒီပိုးကို ထြင္တဲ့လူေတြကလည္း ကြန္ျပဴတာေတြ သန္းနဲ႕ခ်ီ အမ်ားႀကီး လိုက္ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ သူတို႕မွာ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ရွိမွာလဲ။ ကိုယ့္လို ဘာမွ အေရးႀကီးတာေတြ မရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာေလာက္ကို စိတ္၀င္စားမွာ မဟုတ္ပါဘူး လို႕လဲ ေတြးမိပါတယ္။ ဘဏ္စာရင္း password ခိုးမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ကိုယ့္မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ပိုက္ဆံေလာက္ကိုေတာ့ မလုပ္ေလာက္ပါဘူးေလလို႕ စဥ္းစားမိပါေသးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတိေပးထားၾကတာက ေၾကာက္စရာၾကီးေပါ့။

ဟိုးအရင္ကေတာ့ virus, worm, trojan ဆိုတာေတြကို ကြဲကြဲျပားျပား မသိခဲ့ဘူး။ အခု Conficker ကေတာ့ worm အမ်ိဳးအစားဆိုေတာ့ ကပ္ပါးေကာင္ေတြလိုပဲ ခုိုေအာင္းႏိုင္စြမ္း ရွိၿပီး တခုကေန တခုက ကူးသြားႏိုင္တဲ့ ဂုဏ္သတၱိရွိတယ္ လို႕ သိလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ကြန္ျပဴတာနဲ႕ အင္တာနက္ကို ၂၄ နာရီနီးပါး ခ်ိတ္ဆက္ထားသူဆိုေတာ့ အဲဒါ ၀င္ေနမလားလို႕ ပူမိပါတယ္။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကြန္ျပဴတာကို ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႕ မတိုင္ခင္ ပိတ္ၿပီး ဧၿပီ ၂ ရက္ေန႕မွ ျပန္ဖြင့္ပါ လို႕ေျပာၾကတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ကြန္ျပဴတာနဲ႕ လက္နဲ႕ မျပတ္ေနမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိသူမို႕ ဒုကၡပါပဲ လို႕တြက္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ကြန္ျပဴတာနဲ႕ေတာ့ မေ၀းႏိုင္ဘူး ပိုးမ၀င္ေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ ၀င္ေနရင္လည္း ဖယ္ရွားႏိုင္ေအာင္ အႀကံျပဳထားၾကတဲ့ အတိုင္းလုပ္ဦးမွ ဆိုၿပီး ဒီညေတာ့ ကိုယ့္ laptop ထဲမွာ တပ္ထားတဲ့ BitDefender Internet Security ကုိ full scan လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႕မွ ကြန္ျပဴတာကလည္း ပိုေႏွးေနသလိုပါပဲ။ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္လာပါတယ္။ scan run ေနတာကလည္း အခုထိ မၿပီးႏုိုင္ေသးပါ။ စိတ္ထဲမွာ ကြန္ျပဴတာေအာက္က run ေနတဲ့ ပန္ကာက တ၀ီး၀ီးနဲ႕ အသံပိုျမည္လာသလိုပဲ။ ပူလည္းပူတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဖူဂ်စ္ဆု လက္ပ္ေတာ့ ေလးကို ေျပာင္းျပန္လွန္ ၿပီး ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။

အခု ျမားျပထားတဲ့ ေနရာေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါက်ေတာ့.. လားလား..။ အျဖဴေရာင္ တြန္႕တြန္႕ေသးေသးေလး တလႈပ္လႈပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဇာဂနာေလးနဲ႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆြဲႏႈတ္လိုက္ၿပီးတဲ့အခါ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကြန္ျပဴတာ အရွိန္လည္း ျပန္ျမန္လာတယ္။ ေအးလည္းေအးသြားပါတယ္။ စိတ္ထဲ သိပ္မရွင္းတာနဲ႕ google ကေန “how to kill conficker worm” လို႕ ရိုက္ထည့္ၿပီး ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္လို ႀကံဳေတြ႕ၿပီး ေျဖရွင္းလိုက္ၾကတဲ့ အေၾကာင္း ေတြ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ matrix ရုပ္ရွင္ကိုေတာင္ သတိရသြားေသးတယ္။ ကြန္ျပဴတာပိုးေတြက တကယ့္ကို physical အေကာင္ အေနနဲ႕ ေရာက္လာတာကိုး။ hacker ေတြကိုလည္း အံ့ၾသမိပါတယ္။ အခုေတာ့ ဧၿပီ ၁ ရက္မွာ ကြန္ျပဴတာကို စိတ္ေအးလက္ေအး ဖြင့္ႏိုင္ၿပီေပါ့။ ဒါနဲ႕ပဲ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္အထိ ဒီစာကို ဆက္ေရးလိုက္ပါတယ္။

Deskstop ဆိုရင္ေတာ့ CPU ပံုး ကိုစစ္ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ Laptop ေတြကေတာ့ ေစာေစာက ျပထားတဲ့ ေနရာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ပါ။ လႈပ္လႈပ္ တြန္႕တြန္႕ အေကာင္ေလးေတြ ေတြ႕ရင္ေတာ့ ဇာဂနာနဲ႕ ဆြဲႏုတ္လိုက္ပါ။ တိုးတက္ေနတဲ့ နည္းပညာႀကီးကလည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းလိုက္တာေနာ္။


ပန္ဒိုရာ

Expand..

Summary..

ပန္ဒိုရာရဲ႕ မတ္ ၂၇

မတ္လ ၂၇ ရက္ဟာ ဘာေန႕လဲ လို႕ေမးၾကရင္
တခါတေလေတာ့ ပုဂၢလိကဆန္ဆန္ သီးသန္႕ေနထိုင္ပါရေစ။
ေလရူးနဲ႕ ရြက္၀ါေတြၾကားက ယမ္းေငြ႕ေတြ ေသြးစက္ေတြ
သမိုင္းေတြ အမွန္ေတြ အမွားေတြ ခဏေဘးဖယ္ထားလိုက္ပါရေစ။
ေအးစက္ေနတဲ့ လက္နက္ေတြ ေတာင့္တင္းေနတဲ့ တူညီ၀တ္စံုေတြ
သံၿပိဳင္ေအာ္သံေတြ ေျခသံတေျဖာင္းေျဖာင္းေတြ
အႏုိင္ေတြ အရႈံးေတြ အျငင္းပြားမႈေတြ မေရရာမႈေတြ
အားလံုးကိုလည္း ခဏ ေမ့ထားပါရေစ။
ဒီေန႕ဟာ ပန္ဒိုရာ ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တာ ၂ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕ ျဖစ္တယ္။

ဒီဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္တဲ့ လူေတြ ဘယ္ source ကေန လာဖတ္ၾကလဲ လို႕ google analytics ကေန ၾကည့္မိပါတယ္။

google analytics ကို ဘေလာ့ဂ္ စေရးေရးခ်င္းက ထည့္မထားေသးပါဘူး။၂၀၀၇ ၾသဂုတ္ ေလာက္ကမွ အဲဒါကို တပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကေန အခုအခ်ိန္အထိ စုစုေပါင္းကို ၾကည့္ရင္ ဒီဘေလာ့ဂ္လင့္ခ္ကို တိုက္ရိုက္ လာတာက ၁၅.၀၅ % ရွိတယ္ ေျပာတယ္။ Referral ကေန လာတဲ့အထဲမွာ wesheme က ၇.၅၆ % ဆံုဆည္းရာက ၅.၆၈ % ႏိုင္းႏိုင္းစေနဘေလာ့ဂ္က ၅.၄၈ % ျဖစ္တယ္။ က်န္တာေတြက တျခား ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ တျခား sources ေတြကပါ။ ဒါက တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ စုစုေပါင္း စာရင္း ကိုေျပာတာပါ။

လတ္တေလာ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ မႏိုင္းႏိုင္းဆီက တဆင့္ လာတာ မ်ားပါတယ္။ ဆံုဆည္းရာကေတာ့ လင့္ခ္ မရွိေတာ့တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂၇ ကေန မတ္လ ၂၆ အထိဆိုရင္ ဘေလာ့ဂ္ကို တိုက္ရိုက္လာတာ ၁၅.၅၂%၊ ႏိုင္းႏိုင္းစေနက ၁၁.၆၂%၊ နဲ႕ ကိုေပါက ၇.၇၆%၊ whesheme က ၆.၆၁% ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တာေတြကေတာ့ တျခားဆိုဒ္ေတြကေပါ့။

မႏိုင္းႏိုင္း၊ ကိုေပါ၊ ကိုအန္ဒီျမင့္၊ ဆံုဆည္းရာ အပါအ၀င္ တျခားလင့္ခ္ေပးထားတဲ့ လူေတြ၊ လာဖတ္ၾကတဲ့လူေတြ၊ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳသြားသူေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စာေရးတယ္ဆိုတာ ေရးခ်င္လို႕ ေရးတာက တပိုင္း ဆိုေပမယ့္ ေ၀မွ်ဖတ္ရႈျခင္းကလည္း အေရးႀကီးေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ရင့္က်က္မႈ အဆင့္တခုကို ေရာက္သြားရင္ေတာ့ ဘယ္သူခံစားစား မစားစား ကိုယ့္ဘာသာ ဖန္တီးေနရတာကိုပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတယ္ လို႕ ၾကားဖူးပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အဲဒီအဆင့္နဲ႕ မနီးစပ္ေသးပါဘူး။ လာဖတ္ၾကတဲ့ အတြက္ ကိုယ္ေရးတာေလးေတြကို ေ၀မွ်ခံစားခြင့္ရလို႕ ေက်နပ္ပါတယ္။

ဘာလို႕ဒီဘေလာ့ဂ္ကို လာသလဲ ဆိုတာကိုလည္း စစ္တမ္းေလး ေကာက္ခဲ့ေသးတယ္။ အမ်ားစုက စာဖတ္ခ်င္လို႕ လာတယ္ လို႕ ေျဖပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ရွားပါးလြန္းတဲ့ အတြက္ စာဖတ္ၿပီး စာေရးတဲ့ ဘက္ကို ပိုမ်ားမ်ားသံုးျဖစ္မွာမို႕ လာဖတ္သူေတြကို ဧည့္၀တ္မေက်ႏိုင္တဲ့အခါ ခြင့္လႊတ္ေစလိုပါတယ္။

ဆက္လက္ရွင္သန္ေနပါဦးမယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ပန္ဒိုရာ

(မႏွစ္က တႏွစ္ျပည့္ ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ)

Expand..

Summary..

ေနေရာင္ေအာက္မွာ လင္းလက္ေနတဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ

ပံုကို ဒီက ရတယ္။

Under the Tuscan Sun ဒီနာမည္ကို စျမင္လုိက္တုန္းကေတာ့ Nothing is new under the sun. ဆိုတဲ့စကားေလးကို ျဗဳန္းဆို သတိရမိခဲ့တယ္။ ခင္မင္ရတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ဒီကားေလးေကာင္းတယ္ ၾကည့္ပါလားလို႕ အေခြေလး ေပးလာလို႕ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ထြက္တာေတာ့ ၾကာလွၿပီ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ကတည္းကပါ။

ဒီဇာတ္လမ္းက မင္းသမီးဇာတ္ပါ။ အသက္ႀကီးတဲ့အထိ မပ်က္စီးပဲ လွေနေသးတဲ့ Diane Lane က အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေပါ့။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ သူက အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေလာက္ ရွိတဲ့ စာေရးဆရာမ Frances အေနနဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ထားတယ္။ အမ်ိဳးသားနဲ႕ ကြာရွင္းျပတ္စဲၿပီးခါစ စိတ္ဓာတ္ေတြ သုညအထိ က်ေနတဲ့ အေနအထားကေန ဇာတ္လမ္းကို စထားပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ Patti (Sandra Oh) က စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ခရီးထြက္ဖို႕ အႀကံေပးလာပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ အဲဒီခရီးဟာ ေယာက်ၤားရွာေလး ျဖစ္တဲ့ Patti နဲ႕ သူ႕ပါတနာတို႕ သြားဖို႕ စီစဥ္ထားတဲ့ gay trip ပါ။ ေနာက္ေတာ့ Patti က ကိုယ္၀န္ရလာလို႕ မသြားျဖစ္တာနဲ႕ အစားထုိးသြားဖို႕ Frances ကို တိုက္တြန္းလိုက္တာပါ။

ဒီလိုနဲ႕ Frances လည္း အီတလီႏိုင္ငံက Tuscany ဆိုတဲ့ ေနရာကို ခရီးထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သြားရင္းလာရင္း အဲဒီမွာ ေတြ႕တဲ့ အိမ္တအိမ္ကို သေဘာက်လို႕ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ သူ႕ဘ၀က အသစ္ ျပန္စသလို ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။

သူ႕အိမ္ကို ျပင္ဆင္မြမ္းမံဖို႕ ပိုလန္က ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ အဖြဲ႕ကို ငွားရမ္းပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလုပ္လုပ္ၾကရင္း အဲဒီအလုပ္သမားေတြနဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားပါတယ္။ သူ႕ကို အိမ္ကိစၥေတြ အက်ိဳးေဆာင္ ကူညီေပးတဲ့ အဲဒီအရပ္က အမ်ိဳးသားတေယာက္နဲ႕လည္း ခင္မင္မႈ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသားမွာ အိမ္ေထာင္နဲ႕ မိသားစုရွိတယ္။ Frances ဟာ တေယာက္တည္းမို႕ တခါတေလလည္း အဲဒီလူကို အားကိုးမိသလို ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ Frances ကိုလည္း သနားၾကင္နာမိသလို ျဖစ္လာတာကို ကိုယ့္ဘာသာ သတိထားမိတဲ့ အမ်ိဳးသားဟာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပၿပီး ေျခလွမ္းမလြန္ခင္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ပါတယ္။

Frances ဟာ ဒီၾကားထဲမွာ နည္းနည္း ေဂါက္သလိုရွိတဲ့ စိတ္၀င္စားစရာ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေဟာင္း အမ်ိဳးသမီးႀကီး တေယာက္နဲ႕လည္း ေတြ႕ဆံုခင္မင္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ သူစိမ္းတို႕ရဲ႕အလယ္မွာ ၀န္းက်င္အသစ္ကို လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္စူးစမ္းရင္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ျပန္ရွာခဲ့ပါတယ္။ တေန႕ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲ ထြက္လည္ရင္းနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ လမ္းစတခုကို ေတြ႕ခဲ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ လူတေယာက္ပါ။ တိုတိုေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီလူနဲ႕ Frances တို႕ ဓာတ္တည့္သြားၾကတယ္။ ခ်စ္ႀကိဳက္သြားၾကတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ ၾကာရွည္မခံခဲ့ဘူး။

သူငယ္ခ်င္း Patti က ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႕ ေရာက္လာပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို ဂရုစိုက္ေနရင္းနဲ႕ပဲ ခ်ိန္းထားတာေတြ ပ်က္ကြက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္မွ ျပန္ေတြ႕ဖို႕ ႀကိဳးစားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟုိလူက ေနာက္တေယာက္နဲ႕ ၿငိသြားခဲ့ၿပီ။ သူကလည္း အဆက္အသြယ္ မရတဲ့အခ်ိန္မွာ Frances နဲ႕ ဇာတ္လမ္း ေရွ႕မဆက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႕ ထင္မိခဲ့ေတာ့ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ Frances စိတ္ဓာတ္က်ရျပန္ၿပီ။ ေနေရာင္ေတြက လင္းမလိုလိုနဲ႕ ျပန္မွိန္သြားခဲ့ရၿပီ။

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူနဲ႕ခင္မင္တဲ့ အိမ္ျပင္ေပးတဲ့အဖြဲ႕က ပိုလန္အလုပ္သမားေလး တေယာက္ဟာ ေဒသခံ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ခ်စ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ မိန္းကေလးဘက္က သေဘာမတူေတာ့ ေကာင္ေလးက Frances ကို အားကိုးတႀကီး တိုင္တည္ပါတယ္။ Frances က ကူညီရပ္တည္ေပးလိုက္ေတာ့ စံုတြဲလည္း အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒီလို ကူညီႏိုင္လိုက္ေတာ့ Frances လည္း ပီတိျဖစ္ေနရေတာ့တယ္။

အခြင့္အလမ္းေတြက ရပ္မသြားပါဘူး။ ဇာတ္သိမ္းပိုင္းမွာေတာ့ ဧည့္ခံပြဲမွာ Frances ကို ေလးစားတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားတေယာက္က မိတ္ဆက္လာတယ္။ Frances ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြလည္း အေရာင္ေတာက္ပလာတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ စကားလက္ဆံု က်ေနတုန္းမွာပဲ ရုပ္ရွင္က ၿပီးသြားပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းရဲ႕ Theme က ဒီလိုဆိုပါတယ္။ Life offers you a thousand chances ... all you have to do is take one. တဲ့။ ဘ၀က သင့္ကို အခြင့္အလမ္းတေထာင္ ေပးပါတယ္။ လုပ္ရမွာကေတာ့ တခုကိုသာ ယူလိုက္ပါေလ.. တဲ့။

ဒီဇတ္လမ္းထဲမွာေတာ့ Frances ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူလိုခ်င္တာကို ျပန္ရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပၚလာပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အိမ္အက်ိဳးေဆာင္နဲ႕ ခင္မင္ခဲ့တာေတာင္မွ မယူျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခြင့္အလမ္းတခုပါပဲ။ ဇာတ္သိမ္းမွာေတာ့ အခြင့္အလမ္း ေနာက္ထပ္တခုကို လွစ္ရုံေလး လွစ္ျပၿပီး အဆံုးသတ္ထားတယ္။

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ တျခား စိတ္၀င္စားစရာ ဇာတ္ကြက္ေလးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ တခုခုကို မေမ့ႏိုင္မေပ်ာက္ႏိုင္ ေန႕စဥ္မွန္မွန္ ပန္းစည္းေလး လာခ်ေနတဲ့ အဘိုးႀကီးတေယာက္ကိုလည္း ႏႈိင္းယွဥ္ ေတြးေတာစရာ ျဖစ္ေအာင္ျပထားေသးတယ္။ Frances ၀ယ္လိုက္တဲ့ အိမ္ရဲ႕ နာမည္က Bramasole ဆိုတာ ေနေရာင္ျခည္ကို ေမွ်ာ္လင့္တမ္းတေနတဲ့ အရာတခု လို႕အဓိပၸါယ္ရတယ္ ဆိုတာကလည္း ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဆိုလိုခ်က္ကို ပံ့ပိုးေပးထားပါတယ္။

ႀကိဳက္မိတဲ့ စကားေျပာေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာေတာ့ Katherine ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက Frances ကို ေျပာခဲ့တာတခ်ိဳ႕လည္း ပါတယ္။

Katherine: Regrets are a waste of time. They're the past crippling you in the present.
ေနာင္တေတြဟာ အခ်ိန္ကို အလဟသျဖစ္ေစတယ္။ ဒါေတြက မင္းရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ကို ခ်ိနဲ႕ေစတဲ့ အတိတ္ေတြပဲ။

Katherine: Never lose your childish innocence. It's the most important thing.
မင္းရဲ႕ကေလးဆန္တဲ့ အျပစ္ကင္းစင္မႈကုိ မေပ်ာက္ပါေစနဲ႕။ အဲဒါ အေရးအႀကီးဆံုးအရာပဲ။


ဒီေနရာမွာ (ကိုယ္တေယာက္တည္းအေနနဲ႕) နားလည္မိတာ တခု ရွိပါတယ္။ အခြင့္အေရး (opportunity) နဲ႕ အခြင့္အလမ္း (chance) တူမလိုလိုနဲ႕ နည္းနည္းကြဲတယ္လို႕ ခံစားမိတယ္ ။ (သေဘာတူခ်င္မွတူပါ။ ထင္တာေျပာတာ။)

အခြင့္အေရး (opportunity) လို႕ ေျပာလိုက္ရင္ အေပါင္းလကၡဏာ အဓိပၸါယ္ပါတယ္ လို႕ စိတ္ထဲခံစားရတယ္ ။ ေသခ်ာမႈ ပိုတယ္။ ယူသာယူလိုက္ပါ။ ေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ၾကဥ္းလာမယ္လုိ႕ နားလည္မိသလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခြင့္အလမ္း (chance) ဆိုရင္ေတာ့ ပိုၿပီး ဘက္လုိက္မႈ ကင္းတယ္လို႕ ထင္မိတယ္။ ေကာင္းခ်င္လည္း ေကာင္းမယ္ ဆိုးခ်င္လည္း ဆိုးမယ္။ ဒါေပမယ့္ ယူလိုက္ရင္ေတာ့ တခုခု ႀကိဳးစားခြင့္ကို ေပးထားတယ္။ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို မူတည္ၿပီး ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးက ျဖစ္လာမယ္ လို႕ သေဘာေပါက္မိတယ္။ အခြင့္အလမ္းဆိုတာ ပိတ္ဆို႕ အက်ဥ္းက်ၿပီး အတိတ္က ရုန္းမထြက္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေပၚေပါက္လာတဲ့ လမ္းစ တခုလိုပါပဲ။ အဲဒီလမ္းစကို ျမင္လိုက္သလား ဆိုတာရယ္ လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ဘယ္ကိုေရာက္သြားမလဲ ဆိုတာရယ္ ကေတာ့ ကိုယ့္ဥာဏ္ပညာ အဆံုးအျဖတ္နဲ႕ အားထုတ္မႈမွာပဲ ဆက္မူတည္ေနမယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းက ေျပာထားတယ္။ ဘ၀မွာ အခြင့္အလမ္းဆိုတာ အႀကိမ္ေထာင္ခ်ီ လာပါတယ္တဲ့။ တစ္ခုသာ ယူလိုက္ဖို႕လိုပါတယ္ တဲ့။ အခြင့္အလမ္းကို အခြင့္အလမ္းမွန္း သိဖို႕ေတာ့ လိုမယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ လွမ္းယူၿပီး ဘယ္လို ဆက္လုပ္ရမယ္ ဆိုတာ သတိမျပတ္ဖို႕ေတာ့ လိုပါမယ္။ အတိတ္မွာ နစ္ျမဳပ္ၿပီး စိတ္ဓာတ္က်ဆင္း ေနမယ့္အစား ရုန္းထြက္ခ်င္စိတ္လည္း ရွိရပါမယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းက လူတဦးခ်င္းရဲ႕ ပုဂၢလိက ဘ၀ကို ေဖာ္က်ဳးပါတယ္။ လူအမ်ားနဲ႕ အစုအဖြဲ႕နဲ႕ ဆိုင္တဲ့ ကိစၥေတြမွာဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ႏိုင္မလဲ။ ဆက္ေတြးေနမိတယ္။

ပန္ဒိုရာ

Expand..

Summary..

ေၾကာ္ျငာ

စကၤာပူက အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းတခုပါ။ ပညာေရး လူမႈ၀န္ထမ္းကိစၥမ်ား နဲ႕ ပတ္သက္တာေတြဆိုရင္ ခင္ရာခင္ေၾကာင္း အကူအညီေတာင္းလာရင္ အလကားပဲတင္း ေၾကာ္ျငာေပးေနပါတယ္။ :)

မျမင္ရရင္ ဓာတ္ပံုေပၚ ကလစ္ ႏွိပ္ၾကည့္ပါ။ ေဘးက ဆိုဒ္ဘားမွာလည္း တင္ထားပါတယ္။ သင္တန္းနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ား ဒီမွာေမးျခင္း သည္းခံပါ။ ကာယကံရွင္ေတြဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးျမန္းပါ။

Expand..

Summary..

မိန္းမႀကီးေလးေယာက္

ေသာၾကာညေနဟာ ၿပိဳဆင္းလာတဲ့ လူအုပ္ကို ဘူတာရုံေလးကေန ေစာင့္ေနတယ္။ ရထားေပၚ အလ်င္စလို တိုးေ၀ွ႕တက္ၾကသူေတြ၊ ဘူတာရုံ၀ကေန ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ လုပ္ၾကသူေတြ၊ ဖုန္းေခၚၾကသူေတြ၊ အက္စ္အမ္အက္စ္ ပို႕ၾကသူေတြ၊ ခ်ိန္းထားတဲ့လူေတြ ေတြ႕ေတာ့၀မ္းသာၾကသူ၊ မေတြ႕ေတာ့ လည္တဆန္႕ဆန္႕ျဖစ္ၾကသူေတြ ၾကားမွာ ရထားေတြ တစင္းၿပီးတစင္း ၀င္လာတယ္။

ကြန္ျပဴတာအိတ္တခ်ိဳ႕ စလင္းဘက္ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္တခ်ိဳ႕ ထိပ္၀ိုင္းရႈးဖိနပ္အပါးေတြ၊ ရုံး၀တ္စံုကို ေျဖေလ်ာ့ထားတဲ့ ဂ်င္းျပာျပာေတြ၊ အသားကပ္ ေျခသလံုးတ၀က္ ေဘာင္းဘီေတြ၊ ခါးပတ္ျပားႀကီး ပတ္ထားတဲ့ မီနီစကပ္ေတြ၊ လူတေယာက္ခ်င္းေတြ၊ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေတြ၊ လူအစုလိုက္ေတြ ဘူတာရုံထဲမွာ ဟိုနားဒီနား မိုးတိုးမတ္တတ္ေတြၾကားမွာ သူတို႕ ခ်ိန္းထားၾကတယ္။

တေယာက္က ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ ေနာက္တေယာက္က ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ ဘယ္ေနရာမွာလဲ။ လက္မွတ္ေရာင္းေကာင္တာရဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရပ္ေနတယ္။ ေတြ႕ၿပီ။ ဟိုႏွစ္ေယာက္က လမ္းမွာလို႕ေျပာတယ္။ ေဟာ.. ေရာက္လာၾကၿပီ။ လူစံုၿပီလား။ တေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ ေလးေယာက္..။ အိုေက.. သြားၾကစို႕။

ဆည္းဆာရီရီေအာက္မွာ လူလုပ္ဆိပ္ကမ္းတခုရဲ႕ ရႈခင္းအတုကို လူေတြဟာ အာသာေျပ ေငးေမာေနၾကတယ္။ မီးေရာင္ေတြလက္ေနတဲ့ အေဆာက္အဦေတြ ေရယာဥ္ေတြ ျမစ္ဟိုဘက္ကမ္းက ေဆာက္လက္စ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ အရာေတြက ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ညေနကို တန္ဆာဆင္ထားတယ္။

“ဟိုနားက ဆိုင္တန္းေတြမွာ ညေနစာ အရင္စားၾကတာေပါ့။” အနီေရာင္ ဆြယ္တာ၀တ္ထားတဲ့ တေယာက္က စကားစ လိုက္တယ္။

“ေကာင္းတယ္။” ဇာနားတြန္႕ေလးေတြ တပ္ထားတဲ့ ဘေလာက္စ္ ပါးပါးပြပြ အျဖဴေရာင္ကို ၀တ္ထားတဲ့တေယာက္က ခ်က္ခ်င္း ေထာက္ခံလိုက္တယ္။

“ငါကေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ စားတာပဲ။” ခ်ည္ထည္လုိလို အ၀ါႏုႏု အက်ၤီကို စကပ္တိုတိုနဲ႕ တြဲ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ တေယာက္က ခပ္ေအးေအးေျပာတယ္။

“အဲဒီဆိုင္ေတြမွာ မစားဖူးေသးဘူး။ ဒီဆိုင္ေတြရွိတာ ဘာလို႕မ်ား မသိခဲ့ပါလိမ့္။” ရင္ဘတ္မွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အရုပ္တရုပ္ပါတဲ့ အစိမ္းေရာင္ တီရွပ္ကို ၀တ္ထားတဲ့ တေယာက္က ေရရြတ္တယ္။

စားပြဲအားလံုးလိုလို လူေတြျပည့္ေနတယ္။ အျပင္ဘက္က်က် စားပြဲတစ္လံုးမွာ တခ်ိဳ႕ ထသြားေတာ့ သူတို႕ ၀င္ထုိင္လိုက္ၾကတယ္။ အနီရယ္ အစိမ္းရယ္က စားစရာေတြ သြားမွာတယ္။ အျဖဴက အေအးေရာင္းတဲ့ ဘက္ကို ထြက္သြားတယ္။ အ၀ါက စားပြဲကေန ထိုင္ေစာင့္တယ္။

ေလေအးစက္ တပ္မထားတဲ့ ၀န္းက်င္ဟာ အေညွာ္ေငြ႕ေတြနဲ႕ ဗလံုးဗေထြး ျဖစ္ေနတယ္။ ျမစ္ဘက္က တခါတခါ တိုက္လာတဲ့ ေလသာမရွိဘူးဆိုရင္ ၀ါးတားတား ေလထုဟာ ၾကည္လင္စရာ မရွိလွဘူး။ လူေတြက တန္းစီေစာင့္ၾကတယ္။ ဆိုင္ေတြေရွ႕က ေစာင့္ေနသူေတြရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြေအာက္မွာ ေရေတြ စိုစိစိျဖစ္ေနတယ္။ ဆယ္မိနစ္ၾကာမွ ျပန္လာပါ။ ဆယ့္ငါးမိနစ္မွရမယ္။ တရွဲရွဲ ေၾကာ္ေလွာ္ၾက။ တရႈးရႈး စားေသာက္ၾက။ မတ္တပ္ရပ္သူက ရပ္ေန။ ေနရာေကာင္း ရထားသူေတြက စိမ္ေျပနေျပစားၾက။ စားပြဲမွာ အထုပ္ေတြနဲ႕ ေနရာဦးထားၿပီး လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုးနဲ႕ တေယာက္တည္း အလုပ္ရႈပ္သူကရႈပ္ေနၾက။ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ေသာၾကာညေနခင္းဟာ အခုထိေတာ့ ဒေရာေသာပါး ေမ်ာပါေနတုန္းပဲ။

ျမစ္ကိုေက်ာခိုင္းၿပီး ေနာက္မွီလုပ္ထားတဲ့ ခံုတန္းရွည္ေတြဟာ စားေသာက္ၿပီးသူေတြအဖို႕ ေနာက္ထပ္ဆက္ေရႊ႕သြားစရာ ေနရာေပါ့။ ညဟာ ပီျပင္ေနၿပီ။ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္စံုေတြက ျမစ္ေရျပင္ကို ဟပ္ေနတယ္။အနီက ေျခေထာက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆန္႕တန္းၿပီး အေညာင္းေျဖတယ္။ အျဖဴက အက်ၤီအျဖဴကို မေပက်ံေအာင္ ထုိင္ခံုကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီးမွ ျဖည္းျဖည္းထိုင္တယ္။ အစိမ္းက ေနာက္ခုိင္းျဖစ္ေနတဲ့ ျမစ္ေရျပင္ကို ကိုယ္တေစာင္းလိမ္ၿပီး လွည့္ၾကည့္ေနတယ္။ အ၀ါက အျဖဴေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး စကပ္တိုေအာက္က ေျခသလံုးေတြကို ၾကက္ေျခခတ္ ခ်ိတ္ထားလိုက္တယ္။



“ငါတို႕ မဆံုျဖစ္တာ ၾကာၿပီေနာ္…”

တေယာက္က စေျပာေတာ့ က်န္လူေတြက အသီးသီး ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ၿမိဳ႕ေလးမွာ အတူတူရွိေနၾကေပမယ့္ သူတို႕ အခုလိုမဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကတာ တႏွစ္နီးပါး ရွိေနၿပီ။ သူတို႕ေတြဟာ ေမြးရပ္ကို ခြာၿပီး ဒီေနရာကို တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေရာက္လာၾကတယ္။ ေရာက္စကေတာ့ မၾကာခဏ ဆံုေတြ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ အသစ္တေယာက္ ထပ္ေရာက္လာတိုင္း ၀မ္းသာအားရ ခ်ိန္းၾက ဖုန္းဆက္ၾက လည္ၾကပတ္ၾက။ အခုေတာ့ အနည္ထိုင္ အီေလးစျပဳလာၿပီ။ ကိုယ္ပိုင္ကိစၥ အသီးသီးေတြနဲ႕မို႕ ေႏြးေထြးတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မဖန္တီးႏိုင္ခဲ့တာ အေတာ့္ကိုၾကာေနၿပီ။

“ငါ ဒီေန႕ အလုပ္ထြက္စာ တင္လာတယ္” အျဖဴက ဆိုင္းမပါ ဗံုမဆင့္ ေျပာလုိက္တယ္။

“ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း။ ဒီလိုအခ်ိန္ႀကီးမွာ” အစိမ္းက တအံ့တၾသ ေမးလိုက္တယ္။

“သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သူတို႕ ဆက္ဆံေရးကို ငါမႀကိဳက္ဘူး”

အားလံုး ခဏ တိတ္သြားၾကတယ္။

“ခက္ပါတယ္။ ဒီမွာလည္း တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာက တို႕ေတြကိုဆို ခြဲျခားေနသလို ရွိတယ္” အ၀ါက ေကာက္ခ်က္ခ်တယ္။

“ဒီလုိေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး” အနီက ကန္႕ကြက္တယ္။ “ကိုယ့္မွာ တကယ္အရည္အခ်င္းနဲ႕ဆိုရင္ ဘယ္သူက ႏွိပ္ကြပ္လို႕ရမလဲ”

“လူတိုင္းဟာ နင့္လိုေတာ့လည္း အရည္အခ်င္းေတြ ရွိမေနႏိုင္ဘူးေလ” ျဖတ္ခနဲ ၀င္ေျပာတဲ့ အစိမ္းကို အနီက မ်က္ေစာင္းခဲလိုက္တယ္။ သူတို႕ေတြက ေတြ႕လိုက္ရင္ အဲဒီလိုပါပဲ။ နည္းနည္းပါးပါး အတိုက္အခံေလးေတြေတာ့ ရွိစၿမဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ခဏပါ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေနရာေလးမွာ အၿမဲေနထုိင္ခြင့္ ရေနတဲ့ အျဖဴအတြက္ ေနာက္ထပ္ အလုပ္အခြင့္အေရးတခု ဆိုတာ မရွားေၾကာင္း။ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးတခုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တည္ေထာင္ရင္ေတာင္ ရႏိုင္ေၾကာင္း အားလံုးက တညီတညြတ္တည္း အားေပးၾကတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ သူတို႕စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းသြားျပန္တယ္။ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ဘာအေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ ဆိုတာကေန ဆင္းရဲက်ပ္တည္းမႈေတြ အေၾကာင္းကို ဆက္ကူးသြားတယ္။ အဲဒီကေန ေအာ္စကာဆုရတဲ့ ကေလကလြင့္ သန္းၾကြယ္သူေဌး ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကား အေၾကာင္း ဆက္ေရာက္သြားၾကျပန္တယ္။

ေလက ေအးရုံေလး ေအးေနတယ္။ မိုးလည္းမရြာဘူး။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြက ဟိုတစ ဒီတစလြင့္ေနတယ္။ ၾကယ္တခ်ိဳ႕ကိုလည္း ျမင္ေနရတယ္။ ဒီည ရာသီဥတုက သာယာတယ္လို႕ ဆိုႏိုင္တယ္။ ညက ရင့္ရင့္လာတယ္။ သူတို႕ေရွ႕မလွမ္းမကမ္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳး စံုတြဲတတြဲဟာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႕ဖက္လိုက္ၾကတယ္။

“နင္အပ်ိဳႀကီးပဲ လုပ္ေတာ့မွာလား”

အစိမ္းက အျဖဴကို ေမးလိုက္တယ္။ အနီက ေဘးကေန ခြိကနဲ ရယ္တယ္။

“နင့္ကိုေတာ့ မေမးေတာ့ပါဘူး” အစိမ္းက အနီဘက္ကို လွည့္ေျပာလိုက္တယ္။

အ၀ါကေတာ့ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ ၿငိမ္ေနတယ္။ ၀င္မေျပာဘူး။

“ဒီႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ မေတြ႕ဘူးလား” အစိမ္းက အျဖဴကို ထပ္စပ္စုျပန္တယ္။

“ဟင့္အင္း …ေလ။ နင္တခါ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ တရုတ္ကေလးတစ္ေယာက္က လြဲလို႕ေပါ့”

“ငါဘယ္တုန္းက မိတ္ဆက္ေပးလို႕လဲ”အစိမ္းက အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ေနတယ္။ သူက ဒီလိုပဲ ေမ့တတ္တယ္။

အျဖဴက ၿပံဳးေနပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ေရႊေရာင္အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတြးေနလား မသိပါဘူး။ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေပ်ာ့စင္းတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြနဲ႕ ခ်ိဳျမတဲ့ အၿပံဳးေတြဟာ အေတာ္ကို လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ လူႀကိဳက္မ်ားျခင္းရယ္ ကိုယ္နဲ႕ ဓာတုဓာတ္ျပဳႏိုင္သူကို ေတြ႕ဆံုျခင္းရယ္ ဆိုတာ တိုက္ရိုက္ထပ္တူက်လို႕မရတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြပဲ။

“ငါက တကယ္လို႕ တေယာက္ေယာက္နဲ႕ လက္တြဲမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လူမ်ိဳးတူ ဘာသာစကားတူခ်င္းပဲ စဥ္းစားမွာပါ။ ႏို႕မို႕ရင္ ဘာသာစကား က စည္းျခားေနရင္ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ အျပည့္အ၀ နားလည္ဖို႕မလြယ္ဘူးလို႕ ငါထင္တယ္”
အျဖဴက သူ႕အယူအဆကို ေျပာျပေနတယ္။

“ေတာ္ပါၿပီ။ ဒီအရြယ္ေရာက္မွေတာ့ ငါလည္း ေတြ႕မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး”
ဒီလိုဆက္ေျပာရင္းနဲ႕ စကားကို လက္စသတ္တယ္။

“ဟုတ္တယ္။ လက္တြဲေဖာ္ ဆိုတာ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ နားလည္ဖို႕ လိုတယ္”

အနီက ၀င္ေျပာတယ္။

“နင္တို႕က်ေတာ့ေရာ နားလည္မႈေတြကို ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ခဲ့သလဲ” အနီက အ၀ါဘက္ကို လွည့္ေမးတယ္။

“ငါတို႕က ဒီေလာက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ မေတြးမိခဲ့ပါဘူးေအ့။ နင္တို႕သိတဲ့အတုိင္း သူကလည္း ေအးေဆးပဲေလ” အ၀ါက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ တုန္႕ျပန္တယ္။

ေမးခြန္းက အစိမ္းဘက္ကို လွည့္လာျပန္တယ္။ သူကေျဖတယ္။ ျမန္မာလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

“Well … you know he's a nice guy.”

“ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့…”

“And …. I'm trying to be a good girl.”

က်န္တဲ့သံုးေယာက္က ၀ါးခနဲ ရယ္လုိက္ၾကတယ္။ ျမစ္ထဲမွာ စည္းခ်က္မွန္မွန္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ လႈပ္ယိမ္းရင္း ငိုက္မ်ဥ္းေနတဲ့ လိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလးေတြေတာင္ လန္႕ႏိုးသြားၿပီး မလိုတမာ ၾကည့္လိုက္ၾကသလိုပဲ။ အစိမ္းက ၿပံဳးရုံေလး ၿပံဳးေနတယ္။ သူက ဆက္မေျပာပါဘူး။ ဘာသာလည္း ျပန္မေနဘူး။ ဟုတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕အရာေတြက ေတာ္ေတာ္ ရွင္းပါတယ္။ ဟို သံုးေယာက္ကလည္း ေထြေထြထူးထူး ဆက္ေျပာမေနပါဘူး။ ဒါဟာ ညေနခင္းရဲ႕ အပ်င္းေျပ ဟာသတပုဒ္လို႕ သေဘာထားၾကမွာပဲ။

“ရထားေတြ ကားေတြ ရွိေသးရဲ႕လားမသိဘူး။ ငါတို႕ျပန္မွျဖစ္မယ္။ ဘူတာကို အျပင္ဘက္လမ္းကေန လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကမယ္ေလ” အနီက စၿပီး လွဳံ႕ေဆာ္လုိက္ျပန္တယ္။

အျပန္လမ္းမွာ သူတုိ႕ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္လာရင္း ကြင္းျပင္တခုကို ျဖတ္လာၾကတယ္။ ကြင္းျပင္ဟိုဘက္မွာေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမက မီးေရာင္ေတြျဖာလို႕။



ညေအးေအးရဲ႕ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ အုပ္စုဖြဲ႕ထုိင္ေနၾကတဲ့ ေယာက်ၤားေလးတခ်ိဳ႕ ရွိတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေတာ့ ဂစ္တာသံနဲ႕အတူ သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့ ၾကားလိုက္ရတယ္။

“ေရႊလည္တိုင္ကိုကြယ္ အနမ္းေလး ေပးစဥ္၀ယ္.. ရင္ခုန္စရာ သနပ္ခါးနံ႕ေလးေတြနဲ႕
ရင္ခြင္ၾကားမွာ ေခါင္းေလးငံု႕ကာ.. ရွက္ၿပံဳးေလး ၿပံဳးေနတဲ့သူရယ္…”

“ဒါ ျမန္မာသီခ်င္းသံပဲ”
“ေၾသာ္.. ေရႊေတြကိုး”
“ဒါေပါ့ ပင္နီဆူလာ ပလာဇာနဲ႕ နီးတာကိုး ညေန အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ စုခ်ိန္းၾကတာ ေနမွာေပါ့”
“ဂစ္တာသံ မၾကားရတာ ၾကာၿပီေနာ္”

သူတို႕ ျမန္မာလို ေျပာတဲ့စကားေတြကိုလည္း ေယာက်ၤားေလးေတြက ၾကားသလားမသိပါဘူး။ ေခါင္းေတြ လည္ၾကည့္လာၾကတာ ေတြ႕တယ္။

“ငါတို႕ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားလို႕ သူတို႕သီခ်င္းသံေတာင္ ပိုက်ယ္လာသလိုပဲ”

အစိမ္းက ခပ္တိုးတုိးေျပာေတာ့ အျဖဴက ရယ္လိုက္တယ္။ “နင္ဟာေလ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ အက်င့္ေတြ မေဖ်ာက္ေသးဘူး”

“ေက်ာင္းတုန္းက အေဆာင္ေရွ႕မွာ ဂစ္တာလာတီးၾကရင္း ေကာင္ေလးေတြ ရန္ျဖစ္ၾကတာေတာင္ သတိရေသးတယ္” အ၀ါက ၀င္ေျပာတယ္။

“ေဟ… ဟုတ္လား ဘယ္တုန္းကလဲ” အနီက ေမးလိုက္တယ္။

“အဲဒီမွာ တဖြဲ႕ပါလာတဲ့ ဂစ္တာကို ေနာက္တဖြဲ႕က ခဏဆိုၿပီး ငွားတီးတယ္ေလ။ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ျပန္မေပးပဲ သူတို႕ခ်ည္း တီးေနလို႕ ဆိုၿပီး ရန္ျဖစ္ၾကတာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂစ္တာကို ရိုက္ခြဲေရာ ဆိုလား” အ၀ါက ရွင္းျပတယ္။

“ဟုတ္လား ငါေတာင္ မသိလိုက္ဘူး” အစိမ္းက ၀င္ေျပာျပန္တယ္။

“နင္ေရာ သိလား” အျဖဴဘက္ကို လွည့္ေမးေတာ့ အျဖဴက လက္ခါျပတယ္။

“အဲဒါ ခက္တာေပါ့။ ေက်ာင္းတေလွ်ာက္လံုး ဒီေလာက္ တခန္းထဲ ေနေနတာ ငါတို႕ကမသိဘူး နင္ကသိတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္တုန္းက ဒီလိုေကာင္ေတြနဲ႕ အဆက္အသြယ္ ရွိေနရတာတုန္း။ နင္လူကိုေတာ့ နင့္အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာဦးမွပါပဲ” အစိမ္းက ရယ္သံတ၀က္နဲ႕ ဆက္ေျပာတယ္။

“နင္တို႕ေနာ္။ ငါ့ကို လာမက်ပ္နဲ႕။ ဘာလို႕မသိရမွာလဲ။ ဒါ အေဆာင္မွာ အားလံုးသိတဲ့ကိစၥ”

“မသိဘူး မသိဘူးေဟ့။ ငါတို႕က ေအးေအးေဆးေဆး စာပဲက်က္ေနခဲ့တာ ဒီလိုဟာေတြ စိတ္၀င္စားခဲ့တာ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။”

သူတို႕ဟာ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ၿပီး ျငင္းၾကတယ္။ အနီ အစိမ္းနဲ႕ အျဖဴတို႕က အ၀ါတေယာက္တည္း မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္သြားတာကို အရသာခံၿပီး ေအာ္ရယ္ၾကတယ္။

လမ္းမကို ျဖတ္ကူးၿပီးေတာ့ ခဏရပ္ၿပီး အ၀ါက ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ဟိုရွာဒီရွာ လုပ္တယ္။

“ခေရပန္းေတြ… ခေရပန္းေတြ”

“ေအး ဟုတ္ပါရဲ႕ ပန္းနံ႕ေတြရတယ္”

“ငါကေတာ့ ခေရပန္းဆို မႀကိဳက္ဘူး။ ငါ့အေမကေတာ့ သိပ္ႀကိဳက္တာ”

“ဒီကလူေတြကေတာ့ ပန္းေတြကုိ ႀကိဳက္ပံုမေပၚပါဘူးဟယ္”

ဟိုဟုိဒီဒီေျပာရင္း ခေရပန္းတခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ၾကတယ္။

“ဒါနဲ႕ ဘာလို႕ အခုလို ခ်ိန္းၾကရတာလဲ။ ေပ်ာက္ေနၾကၿပီးမွ ျဗဳန္းစားႀကီး”

“ဒီလိုေလ ငါဟိုတေန႕က ဆရာေတာ္ xxxx ကို သြားဖူးျဖစ္တယ္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြကို တန္ဖိုးထားဖို႕ လိုတဲ့အေၾကာင္း ေဟာျပတယ္။ ဒါနဲ႕ ငါတို႕ဟာ အတူရွိေနပါလ်က္ မေတြ႕တာၾကာၿပီ လို႕ သတိရသြားတယ္” အနီက သူ စခ်ိန္းရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာျပတယ္။

ဒီေလာက္ဆို သူတို႕ခ်င္းက သေဘာေပါက္ၿပီ။ အားလံုး ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ သက္ျပင္းခ်တဲ့လူက ခ်တယ္။

သူတို႕လမ္းခြဲၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ညတပိုင္းဟာ တိတိရိရိ ျပတ္က်သြားေပါ့။


---


အဲဒီညမွာ သူတို႕ထဲက တေယာက္ဟာ တေရးႏိုးလာတယ္။ ျဗဳန္းခနဲ သတိရသြားၿပီး လက္ကိုင္အိတ္ကို ခါခ်လိုက္ေတာ့ အဖ်ားေလးေတြ ေျခာက္စျပဳေနတဲ့ ခေရပန္းေလးေတြ ထြက္က်လာတယ္။ တစ္ပြင့္ ႏွစ္ပြင့္ သံုးပြင့္။ ဒါပဲ။

အိုး.. ဘာလို႕သံုးပြင့္ ျဖစ္ရတာလဲ။ ေလးပြင့္သာဆို ငါတို႕ေလးေယာက္။ သူက ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေတြးတယ္။ ခဏ ငိုင္ေနၿပီးမွ တေယာက္တည္း ထပ္ေရရြတ္တယ္။ အင္း သံုးပြင့္ဆိုေတာ့လည္း သူတို႕သံုးေယာက္ေပါ့။ သူက မီးကိုဖြင့္တယ္။ ကြန္ျပဴတာကို ဖြင့္တယ္။ စာေၾကာင္းတခ်ိဳ႕ကို ရိုက္လိုက္တယ္။

ညရဲ႕လႈပ္ခတ္မႈ

ေမႊးရနံ႕ေတာင္ ေၾကြက်သြား

အခ်ိန္ေခၚသံေနာက္မွာ...။

ပန္ဒိုရာ

Expand..

Summary..

ဆက္ဆံေရးေတြ က်ဲေနတယ္

ပထမေတာ့ အလုပ္မ်ားလို႕ စာမေရးျဖစ္ပါ။ ကိုယ့္ဗြီအိုင္ပီကို အခ်ိန္ေပးေနတာကလည္း တပိုင္းေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ စာေရးဖို႕ စိတ္မပါလက္မပါ ျဖစ္ေနလို႕ မေရးျဖစ္ပါ။ မေရးျဖစ္တဲ့အျပင္ အြန္လိုုင္းလည္း သိပ္မ၀င္ျဖစ္ပါ။ သတင္း၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ အျပင္ ဘေလာ့ဂ္ တခ်ိဳ႕ကို ဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ေပ်ာက္လက္စနဲ႕မို႕ ေျခရာမထားျဖစ္ပါ။ အၿမဲလာရွာၾကသူေတြကို အားနာပါတယ္။ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္။

အြန္လိုင္းေပၚက လူမႈေရးေတြ က်ဆင္းေနပါတယ္။ ခရီးသြားမယ့္လူကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႏႈတ္မဆက္ျဖစ္တာတို႕ ဘေလာ့ဂ္ေမြးေန႕ လူေမြးေန႕ေတြကို လြတ္သြားတာတို႕ ကိုယ့္ကိုလာေျပာတဲ့လူေတြကို စကားျပန္မေျပာျဖစ္တာတို႕။ စာေရးဖို႕ စိတ္မရတာ အလုပ္ထဲက ဖိစီးမႈေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ျပဳတ္တဲ့သူ ျပဳတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ စီးပြားေရးက်ဆင္းလာတဲ့ အလုပ္ခြင္ေတြမွာ၊ ဟိုလူဒီလူ အျပစ္တင္ အျပစ္ရွာေနၾကတဲ့ၾကားမွာ အျပိဳင္အဆိုင္ေတြမ်ားတဲ့ ကၽြန္းကေလးထဲ ကိုယ့္ေနရာေလး မေပ်ာက္ေအာင္ သတိထားေနရတာကိုး။ ဒီၾကားထဲမွာ ပို႕စ္တခ်ိဳ႕မွာ အစာမေၾကတဲ့ မွတ္ခ်က္တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရတယ္။ ေျပလည္ေအာင္ ျပန္ေျဖၾကားေပးပါမယ္။ အၾကည္ဓာတ္ကေလးကေတာ့ ေပ်ာက္သြားျပန္တယ္။

အျပင္မွာ သူမ်ားေတြကို နည္းနည္းပါးပါး ကူညီျဖစ္ပါတယ္။ ေတြးစရာေတြ ကူစဥ္းစားေပးတာတို႕ သူမ်ားအလွဴကိစၥ ဆက္သြယ္ေပးတာတို႕ေပါ့။ အက်ိဳးရွိသြားၾကတယ္ အဆင္ေျပသြားေအာင္ နည္းနည္းေလာက္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့လည္း ၀မ္းသာပီတိျဖစ္စရာပါ။ ေနာက္ထပ္ အကူအညီေတာင္းထားတဲ့ တခ်ိဳ႕ လုပ္ေပးစရာ အေၾကြးလည္း က်န္ေနေသးတယ္။

သူ.. ကေတာ့ အားေပးပါတယ္။ ၀ါသနာပါတာကို တဖက္တလမ္းက လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း စူးစူးစိုက္စိုက္ လုပ္ဖို႕။ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ၾကားမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ မျပန္႕က်ဲဖို႕။ သူကေတာ့ ကိုယ္တခုခု လုပ္မယ္ဆိုရင္ မေျပာမဆိုနဲ႕ လိုက္လိုက္ပံ့ပိုးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕စာေတြ ကိုယ့္ဘာသာ ေလ့လာမလို လုပ္တုန္းက သက္ဆိုင္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ေပး။ ေက်ာင္းဆက္တက္မလို စဥ္းစားေတာ့ ေက်ာင္းေတြ လိုက္ရွာေပး။ ပံုေတြဆြဲမလို လုပ္တုန္းက ေဆးေတြ ခဲတံေတြ ပံုဆြဲစကၠဴေတြ ၀ယ္ေပး (အခုထိ မေဖာက္ျဖစ္ေသး)။ အခုလည္း ျမန္မာျပည္မွာ အသစ္ထြက္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္တခ်ိဳ႕ ေပးလာျပန္ပါတယ္။

ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ တနလၤာ-ေသာၾကာ အခ်ိန္ဇယားေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မနက္ဆိုရင္ ၆ ခြဲ အိပ္ရာထ။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ရုံးကိုေျပး။ ညေန ၆ နာရီ ရုံးဆင္းၿပီးရင္ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ဟာ ၇ နာရီခြဲေလာက္ အေစာဆံုးပါပဲ။ ညစာခ်က္ ညစာစား ေရခ်ိဳး တျခားဗာဟီရကိစၥေတြနဲ႕ ၉ နာရီေလာက္မွ စၿပီး အခ်ိန္ရပါတယ္။ ည ၁၂ နာရီ အိပ္မယ္ ဆိုရင္ ၃ နာရီေလာက္ အခ်ိန္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီၾကားမွာ ဖုန္းေျပာစရာေတြ ရွိမယ္။ အြန္လိုင္း၀င္ရင္လည္း သတင္းတို႕ တျခားေန႕စဥ္ ဖတ္စရာေတြ ရွိမယ္။ ေတြးစရာေတြ ေတြ႕ရင္ေတာ့ ဆက္ေတြးမိေနေသးတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ္စကားေျပာခ်င္သူေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြးစရာ ရွိရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ relax အေနနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ ဟိုဟိုဒီဒီ ျဖစ္ျဖစ္ ခဏတျဖဳတ္ chat ခ်င္ေသးတယ္။ ရုံးကအလုပ္ေတြ အိမ္ပါလာတဲ့ ရက္မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္က ရွားပါးလွတယ္။ အလုပ္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ မဖတ္ျဖစ္ေသးတဲ့ ေလ့လာစရာ စာေတြကလည္း စားပြဲေပၚမွာ ေက်ာက္ခ်ေနတယ္။ တီဗြီ ၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ သိသိသာသာနည္းသြားတယ္။

ဒါပါပဲ။ ညည္းညဴတယ္လို႕ သေဘာမထားပါနဲ႕။ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ေရးရင္း ျပန္ၿပီး အင္ထရို ၀င္တဲ့စာ ဆိုပါေတာ့။

ပန္ဒိုရာ

(ဒီညေတာ့ အေစာႀကီး အိပ္သြားၿပီးမွ ၁နာရီေလာက္မွာ တေရးႏိုးၿပီး ထေရးပါတယ္။)

Expand..

Summary..

၀ိုင္ျမစ္ခ်ိဳထဲမွာ ေမွ်ာလိုက္တယ္ ဂၽြန္ -၂

၀ိုင္ျမစ္ခ်ိဳထဲမွာ ေမွ်ာလိုက္တယ္ ဂၽြန္ -၂

ေဆာင္းေလျပင္းေတြ မတိတ္ေသးဘူးလား ဂၽြန္
သစ္ရြက္ေတြ စင္သြားတဲ့ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းပင္ေတြ တေစၧေျခာက္လို႕
ရယ္ေမာဖို႕ေစာင့္ရတာ မ်က္လံုးေတြေညာင္းလို႕
ပါးစပ္ေတြေဟာင္းေလာင္းနဲ႕ နားေတြျပားကပ္လို႕
ရႈံးၿပီး ရွင္က်န္သူေတြကို ကူတိုက္ဖို႕
ပိတ္မိေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို တူးထုတ္ဖို႕
စစ္သတင္းေတြ တက်ီက်ီ လႊင့္ထုတ္ေနတဲ့ ေရဒီယိုေတြကို ထားခဲ့ဖို႕
ငါတို႕စစ္ေျမျပင္ကို ျပန္သြားၾကမယ္ကြယ္…
ေဟာဟိုမွာ အေဆာက္အဦအပ်က္ေတြၾကား
အေရြ႕ေတြတုိင္းမွာ အေကြ႕ေတြတိုင္းမွာ အေတြ႕ေတြတုိင္းမွာ
အခ်ိန္မေရြး ၿခံဳခိုတိုက္ခိုက္မႈေတြ ရွိႏိုင္တယ္
အရပ္သားေတြက ပစ္မွတ္ထဲ ၀င္၀င္လာတယ္
မိန္းမေတြ ကေလးေတြ ေဘးကိုဖယ္ၾကပါကြဲ႕
အခ်ိန္သိပ္မၾကာေတာ့ပါဘူး ဂၽြန္
ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ တပ္ေတြ ရုပ္သိမ္းၿပီးရင္
ေနာင္ ဆယ္ႏွစ္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ၾကာရင္
ငါတို႕နာမည္ေတြ ရုပ္တုေတြ ေရးထိုးထားၾကမယ္ (ထင္တယ္…)
ငါတို႕ဟာ ကယ္တင္သူေတြ လြတ္လပ္ေရးကို ေခၚလာသူေတြ (ထင္တယ္..)
ငါတို႕ဟာ ဦးေဆြးဆံျမည့္ ထမ္းရြက္သူေတြ (ထင္တယ္.. ငါထင္တယ္)
စစ္ေျမျပင္ကိုပဲ ျပန္သြားၾကပါစို႕ ဂၽြန္ရယ္
ေနေရာင္က်ဲက်ဲထဲ တံလွ်ပ္ေတြက တလက္လက္နဲ႕
ဖုန္မႈန္႕ေတြ ဗလံုးဗေထြးနဲ႕
ကႏၱာရက ျဖားေယာင္းတယ္
မေသခ်ာဘူး ဘာမွ မျမင္ရဘူး
ေန႕ဘက္မွာ လင္းလြန္းလို႕မျမင္ရဘူး
ညေရာက္ေတာ့ ေမွာင္လြန္းလို႕မျမင္ရဘူး
မွန္တဲ့ဘက္ဆိုတာ အသက္နဲ႕ရင္းၿပီး လိုက္ဖို႕လိုတယ္
မွားတဲ့ဘက္မွာလည္း အသက္နဲ႕ရင္းၿပီး လိုက္ဖို႕လိုတာပဲ
သူတို႕လက္ေတြနဲ႕ ညႊန္.. လို႕
သူတို႕ပါးစပ္ေတြနဲ႕ ေျပာ… လို႕
ငါတို႕ေခါင္းကိုေတာ့ တည့္တည့္ခ်ိန္ထားေလတယ္
ငါတို႕ရင္ဘတ္ေတြနဲ႕ တြန္းတြန္းၿပီး ေရွ႕တက္ၾကမယ္
ဂၽြန္ေရ…
သတင္းေတြကလည္း မထူးေသးပါလားကြယ္
ငါတို႕ဒဏ္ရာေတြကိုပဲ အရည္ေဖ်ာ္လို႕
သစ္သီးဆန္ဆန္၀ိုင္ကေလးကိုေဖာက္ၿပီး
ကႏၱာရထဲသြန္းခ်လိုက္ၾကမယ္
ၿပီးရင္အားလံုးကို ေမ့လိုက္ၾကမယ္
အလိုရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ စတင္ၿပီး
အလိုရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ မရပ္စဲႏိုင္ခဲ့တာ စစ္ပြဲေတြပဲ.. တဲ့
တင့္ကားေတြ ေသနတ္ေတြ အေျမာက္ေတြ
ေပါက္ကြဲသံေတြ ငိုယိုသံေတြ အေသခံဗံုးေတြ
ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတဲ့ ေသာက္ေရတိုင္ကီေတြ
ပဲ့ရြဲ႕သြားတဲ့သစ္သီးေတြ ပုတ္ခ်ခံလိုက္ရတဲ့ အစားအေသာက္ေတြ
ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါးအၾကည့္ေတြ
ေသြးစက္ေတြၾကားကိုပဲ ျပန္သြားလိုက္ၾကပါစို႕ ဂၽြန္ရယ္..။



ပန္ဒိုရာ



(၀ိုင္ျမစ္ခ်ိဳထဲမွာ ေမွ်ာလိုက္တယ္ ဂၽြန္ - ၁ သို႕)

Expand..

Summary..